Psychologia Zaburzenia

Gdy mężczyzna staje się ofiarą kultu idealnego ciała. Poznaj 5 oznak bigoreksji

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
18 lutego 2022
Fot. iStock
 

Bigoreksja, inaczej dysmorfia mięśniowa, to nazwa na specyficzne zaburzenie, na które narażeni są przede wszystkim mężczyźni dbający o swoją muskulaturę. Wszechobecny kult piękna nie ominął mężczyzn, do których coraz mniej pasuje przysłowiowe określenie brzydszej płci. Bigoreksja powoduje frustrację, obsesyjne wręcz staranie o osiągniecie idealnego, wykreowanego przez media męskiego wyglądu. Czym może skutkować to zaburzenie?

Współczesne kanony piękna niosą jasny komunikat, co uważane jest za pożądane, a co nie. Bombardowanie zewsząd wzorcami do naśladowania sprawia, że wiele kobiet i coraz więcej mężczyzn, próbuje dorównać wyśrubowanym normom. Piękny uśmiech, gęste, błyszczące włosy, kształtna i umięśniona sylwetka staje się celem samym w sobie. A bywa, że w tych staraniach, mimo że osiągają sukcesy, często czują się niewystarczająco dobrzy. Bigoreksja wpisuje się właśnie w te ramy.

Czym jest bigoreksja?

Bigoreksja jest zaliczana do zaburzeń, które najczęściej pojawiają się u mężczyzn. Jest to specyficzne zaburzenie obejmujące obsesję na punkcie umięśnionego ciała. Osoby dotknięte bigoreksją dopatrują się niedoskonałości w wyglądzie swojego ciała, mimo że takie mogą nie istnieć. Bigorektycy widzą swoje ciała jako niewystarczające, niespełniające wyśrubowanych kryteriów. Bez ustanku dążą oni do uzyskania wymarzonego przyrostu tkanki mięśniowej w bigoreksji, starają się kontrolować nie tylko muskulaturę, ale cały swój wygląd. Zaburzenie to prowadzi do narzucania sobie coraz bardziej restrykcyjnych diet i ostrzejszych treningów, które mają spełnić marzenie o posiadaniu idealnej sylwetki.

Przyczyny bigoreksji

Psychologowie przyczyn bigoreksji doszukują się w wielu czynnikach, niektórych sięgających czasów dzieciństwa. Na dążenie do osiągnięcia ideału może wpływać niskie poczucie własnej wartości, brak akceptacji własnego ciała, chęć zagłuszenia kompleksów na tym punkcie. Wspomniane już wzorce wybitnie wpływają na to, że wielu mężczyzn próbuje dorównać obrazkom serwowanym przez media. Również wymogi społeczeństwa, życie kreowane w mediach społecznościowych, w których sukces łączy się z doskonałym wyglądem, mają wpływ na pragnienia zwykłych ludzi.

Bigoreksja powoduje niezadowolenie z ciała u młodego kulturysty

Fot. iStock

Jakie sygnały wskazują, że to już bigoreksja?

Bigoreksja na początku daje objawy nieoczywiste, które z łatwością można przeoczyć. Rozpoznanie zaburzenia może być trudne, ponieważ bigorektyk fizycznie wygląda na osobę wysportowaną i prowadzącą po prostu zdrowy tryb życia. Dopiero z czasem, gdy pewne zachowania zaczynają się nasilać i wpływać na codzienne funkcjonowanie, problem staje się zauważalny. Jak można poznać, że mężczyznę dotknęła bigoreksja?

Żyje dla ćwiczeń

Każdego dnia odwiedza siłownię, rozpisuje plan treningowy i spisuje kolejne osiągnięcia. Ćwiczy gdy tylko może (nawet kilka treningów dziennie) i jest w stanie odłożyć na później lub zignorować wszystko inne, byle tylko zdążył na siłowni zrobić konieczne ćwiczenia. Potrafi unikać towarzyskich spotkań, aby czas wykorzystać na siłownię. Ćwiczy nawet gdy jest zmęczony i nie czuje się w formie.

Restrykcyjnie trzyma się diety

Ćwiczenia i restrykcyjna dieta idą ze sobą w parze w przypadku bigoreksji. Dieta nie jest przypadkowa — ma służyć utracie tkanki tłuszczowej i sprzyjać rozrostowi mięśni. Mężczyzna, którego dotknęła bigoreksja, pilnuje wagi i każdego dnia przygotowuje posiłki, które dostarczają mu dokładnie tyle energii i składników odżywczych, ile potrzebuje do osiągnięcia celu.

Stosuje suplementy

Poza restrykcyjną dietą sięga również po suplementy (najczęściej po kilka różnych), które mają przyspieszyć jego starania: wesprzeć rozbudowę mięśni, czy ułatwić spalanie tkanki tłuszczowej.

Jest wciąż niezadowolony z wyglądu

Mężczyzna zaczyna skupiać całą uwagę na tym, jak się prezentuje, ale wciąż nie odczuwa satysfakcji. Mimo doskonałej prezencji uważa, że jego sylwetka jest nie dość umięśniona, co tylko nakręca jego działania.

Nie lubi krytyki na swój temat

Źle przyjmuje krytykę swojego wyglądu, nie przepada za sytuacjami, w których oceniają go inne osoby.

Zobacz również: Prawda czy fałsz? Jak wyglądamy naprawdę, a jak w internecie. Modelka pokazuje swoje prawdziwe zdjęcia

Fot. iStock

Czym może skutkować bigoreksja?

Bigoreksja, jak każde inne zaburzenie, ma swoje ciemne strony. Bigorektyk mieszka wręcz na siłowni i robi wszystko, by osiągnąć swój cel, ale zazwyczaj nie jest z tego zadowolony. Zmusza swoje ciało do naginania granic wytrzymałości, stale je przetrenowuje uważając, że stać go na jeszcze większy wysiłek.

Do minusów trzeba zaliczyć również stosowanie diety wysokobiałkowej, która może doprowadzić do obciążenia organów, przyjmowanie sterydów z kolei do zaburzeń hormonalnych, czy spadku libido. Niebezpieczeństwo niesie również przyjmowanie niewiadomego pochodzenia suplementów z drugiej ręki, w dodatku bez kontroli lekarskiej.

Bigoreksja odbija się również na relacjach z najbliższymi, którzy stają się mniej istotni niż siłownia i piękne ciało. Mężczyzna skupia się na sobie, ciągle porównuje z innymi, czemu towarzyszy lęk i niepokój, jeśli coś idzie inaczej niż według planu. To z koeli obniża nastrój i w dłuższej perspektywie może prowadzić do depresji.

Leczenie bigoreksji

Leczenie bigoreksji należy rozpocząć od zgłoszenia się do psychiatry. Specjalista zaleci skorzystanie z psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Pozwala ona na zrozumienie przyczyn zaburzenia, odzyskanie kontroli nad postrzeganiem ciała, akceptacji siebie i podniesieniu własnej wartości w oparciu o zdolności i kompetencje, a nie muskulaturę.

Jeśli bigoreksji towarzyszą stany depresyjne, specjalista może zalecić stosowanie leków przeciwdepresyjnych lub przeciwlękowych. Rodzaj terapii powinien być dobrany pod indywidualne potrzeby pacjenta. Kompleksowa pomoc i chęć do współpracy chorego umożliwiają powrót do zdrowia.


źródło: www.psychiatria.pl, ncez.pzh.gov.pl

Psychologia Zaburzenia

Ania boi się chemioterapii, wypadania włosów i znieczuleń. Pomóżmy jej wygrać z białaczką

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
18 lutego 2022
 

Mam przyjaciela, lekarza psychiatrę. Poznaliśmy się w liceum i od dwudziestu lat nie tracimy kontaktu. W czerwcu zeszłego roku Michał zadzwonił do mnie z informacją, że jego, 9-letnia wówczas, córka Ania zachorowała na białaczkę. Mówił, że rokowania są dobre i był pełen nadziei. Opowiadał, że wszystko zaczęło się od bólu głowy. Pojechał z nią na SOR…

ale wtedy lekarz dyżurny nie zauważył niczego niepokojącego. Michał jednak wiedział, że coś jest nie tak i sam zlecił córce badania krwi. Martwił się, bo Ania miała nawracające stany podgorączkowe i szybko się męczyła. Kiedy zadzwoniono do niego z laboratorium, okazało się, że dziewczynka ma niepokojąco mało płytek i nieprawidłowe białe krwinki. „Już wtedy przez myśl przeszło mi, że to może być białaczka”, mówił. Ale zadzwonił do swojej zaprzyjaźnionej lekarki pediatry, która go uspokajała, że to pewnie mononukleoza.

Znów pojechali na SOR do warszawskiego szpitala przy ul. Kopernika. Kolejne wyniki nie były optymistyczne: powiększona wątroba i śledziona. „Kiedy lekarz przynosił mi komplet badań, widziałem, że trzęsą mu się ręce. Spytał, czy jestem w stanie sam zwieźć córkę do szpitala Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Tam dowiedziałam się, że nie ma wolnych miejsc na oddziale. Próbowałem przekonać lekarza, że możemy wrócić do domu i przyjechać za kilka dni. On spojrzał na mnie zdumiony i powiedział, że to absolutnie nie wchodzi w grę. Wtedy zrozumiałem, jak poważna jest sytuacja. O białaczce wcześniej uczyłem się na studiach, znałem tę chorobę tylko z podręczników”, mówi.

 

Trzy sepsy, zapalenie jelit, drgawki

Michał i jego żona Marta nie chcą opowiadać o szczegółach leczenia. Na razie ich to przerasta. „Nie wiem, co będzie jutro. Teraz Ania czuje się dobrze, ale tu na onkologii wszystko szybko się zmienia. Wiemy, że dużo jeszcze może się wydarzyć. W szpitalu jesteśmy we dwie z małymi przerwami od prawie dziewięciu miesięcy, mówi Marta. Michał jest bardziej precyzyjny. Kiedy pytam go, ile chemioterapii przeszła jego córka, mówi, że wlewów było już pewnie kilkadziesiąt, bo to jest kombinacja pięciu, sześciu różnych preparatów. Ale ja z wcześniejszych rozmów wiem, że w trakcie dziewięciu miesięcy Ania przeszła: trzy razy sepsę, zapalenie jelit, zespół PRESS – to oznacza, że w wyniku wysokiego ciśnienia krwi zrobił się lokalny obrzęk mózgu, któremu towarzyszyły napady drgawek. Na szczęście nie doszło do neuroinfekcji.

„Początkowo, gdy użyłem słowa nowotwór – Ania wystraszyła się, bo w rodzinie ktoś bliski właśnie choruje na raka. Córka bała się tego słowa. Bała się chemioterapii, wypadania włosów, znieczuleń. W pierwszych tygodniach w szpitalu Ania prawie się nie odzywała. Leżała smutna, tęskniła, patrzyła w okno i dużo płakała. Starałem się ją nie zalewać informacjami, ale byłem szczery. Teraz na szczęście widzę, że strach, ból, bezradność wcale nie zrujnowały jej psychiki”, mówi Michał.

Mój przyjaciel nie chce opowiadać o sobie. Ale ja wiem, że wstaje codziennie o 5.40 rano, wychodzi z psem i na godzinę 7.40 jedzie do swojej pracy w szpitalu. Musiał jednak ograniczyć zatrudnienie, bo teraz sam bez żony zajmuje się dziećmi – Różą, Józiem, Łucją, Stasiem i Krzysiem. „Dla mnie dzieci są najważniejsze na świecie. Mógłbym zamiatać ulice, by zarabiać na rodzinę. Nic nie jest mi straszne, bo jestem dumny, że je mam”, powiedział podczas jednej z rozmów.

Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jakim wyzwaniem jest samotna opieka nad piątką dzieci. Tym bardziej że Michał długo nie mógł znaleźć opiekunki. Próbował też wynająć dla rodziny większe mieszkanie. Niestety nie udało się, bo najemcy rezygnują, gdy słyszą o szóstce dzieci. Nie pomaga nawet to, że są gotowi notarialnie podpisać aneks do umowy o bezzwłocznym wyprowadzeniu się na życzenie najemcy. A większa przestrzeń jest im potrzebna w momentach, kiedy Ania wraca na kilka dni ze szpitala. Dziewczynka musi mieć swój własny pokój, idealny czysty, bo ma bardzo obniżoną odporność.

Tata z piątką dzieci w domu

Kiedy pytam mojego przyjaciela, co jest dla niego najtrudniejsze, odpowiada: „Logistyka. Ogarniam tylko kilka godzin na przód. Nie wiem, co będzie jutro. Jak rozwiązać logistykę środy w poniedziałek? Kto kogo zawiezie na trening? Czy zdążę z synem do lekarza? Pomagają mi przyjaciele i starsze dzieci. Ale tych codziennych wyzwań jest bardzo dużo: po pierwsze mam na pokładzie troje nastolatków”, śmieje się. Każdy dzień przynosi Michałowi nowe wyzwania: najmłodsza córka złamała obojczyk, starsza nadgarstek, ostatnio wszyscy mieli gorączki, a dwulatka dodatkowo drgawki.

Marta na koniec chce powiedzieć o dobrych rzeczach. Bo w tym całym zalewie okropności, są też rzeczy dobre. „Mogłam na nowo spojrzeć na męża, przypomnieć sobie, jaki to jest super gość. Jak bardzo kocha mnie i dzieci. Mieliśmy sporo trudności, czasami wyglądało na to, że wielki walec rozjeżdża naszą rodzinę, małżeństwo, ale przetrwaliśmy”, mówi. „Oboje też dostaliśmy wiele miłości od przyjaciół, ale również od ludzi, których nie znamy. Ania, tak jak wszystkie onkologiczne dzieci, ciągle potrzebuje preparatów krwi – nie przeżyłaby bez krwiodawców. Wsparcie, jakie dają lekarze, pielęgniarki czy rodzice innych chorych dzieci też jest nie do przecenienia. Czasami wystarczy, że ktoś spojrzy z troską, innym razem pożyczy pomidorową, a jeszcze innym zorganizuje zbiórkę. Oddział onkologii dziecięcej to bardzo wyjątkowe miejsce. Pełne cierpienia, ale też miłości i życia”, dodaje Marta.

Ania Szcześnik

Wiem, że ta rodzina potrzebuje pomocy. Znam ich, widzę, że oboje są na skraju. Marta waha się, czy powinnam o nich pisać, bo inne dzieci mają gorzej, a oni przecież jakoś dają radę. Ale ile jeszcze? Ciągle pod presją, w zmęczeniu, strachu o życie dziecka. Marta myśli o tych dzieciach, które bez niej od wielu miesięcy są w domu. Najmłodsza córka ma dwa i pół roku, synek 6 lat. „Proszę, nie pisz o moich starszych dzieciach. Każde z nich ponosi olbrzymi koszt tej sytuacji”, mówi i nie jest w stanie powiedzieć już więcej. Płacze. Nie dziwię się jej, ona razem z córką od czerwca właściwie mieszka w szpitalu. Wiem, jak cierpi serce matki oddzielone od dzieci. Czy była w parku? Na zakupach? Czy czasem myśli o swoich potrzebach? Śmieje się, przyjdzie jeszcze na to czas.

Ja też nie potrafię prosić o pieniądze. Ale wiem, że tej rodzinie bardzo potrzebna jest pomoc. Gdyby ktoś chciał ich wesprzeć, podajemy konto do zbiórki. Wierzę, że gdyby mnie coś takiego spotkało, znalazłaby się osoba, która zechciałaby mi pomóc. Wierzę w ludzi. Wierzę w czytelników Oh!Me.


Link do wpłaty bezpośredniej: TU!

https://www.fundacjaavalon.pl/wplaty/anna_szczesnik_15436

Najwygodniej skorzystać z linku lub wypełnić dane w tradycyjnym przelewie

• nazwa odbiorcy:
Fundacja Avalon – Bezpośrednia Pomoc Niepełnosprawnym, Michała Kajki 80/82 lok. 1, 04-620 Warszawa

• numery rachunku odbiorcy:
62 1600 12860003 0031 8642 6001
W tytule wpłaty proszę podać nazwisko i numer członkowski nadany przez Fundację – Szcześnik, 15436 (ten dopisek jest bardzo ważny).

1% podatku
W rubryce PIT WNIOSEK O PRZEKAZANIE 1% PODATKU NALEŻNEGO NA RZECZ ORGANIZACJI POŻYTKU PUBLICZNEGO (OPP) należy:
• Wpisać numer KRS: 0000270809
• Obliczyć kwotę 1%
W rubryce INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE (bardzo ważne!) należy:
• Wpisać nazwisko oraz numer członkowski nadany przez Fundację – Szcześnik, 15436

 

 


Psychologia Zaburzenia

Cyklotymia – od radości po psychiczne dołki. Jakie objawy świadczą o cyklotymii i jak utrzymać ją w ryzach?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
18 lutego 2022
Fot. iStock

Cyklotymia jest przewlekłą chorobą, która częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. Powoduje ona zaburzenia nastroju, którym towarzyszą naprzemienne okresy subdepresji oraz hipomanii. Z racji objawów cyklotymia przypomina łagodniejszą wersję choroby afektywnej dwubiegunowej. Jakie przyczyny może mieć cyklotymia, na czym polegają objawy i w jaki sposób można liczyć to zaburzenie.

Czym jest cyklotymia?

Cyklotymia to zaburzenie afektywne, w którym występują nieustanne wahania nastroju w postaci łagodnych epizodów subdepresji i hipomanii, pojawiające się naprzemiennie, nie zawsze w związku z wydarzeniami w życiu. Pomiędzy poszczególnymi epizodami zaburzeń pojawiają się okresy stabilnego, wyrównanego nastroju. Objawy, które towarzyszą cyklotymii, zazwyczaj nie zmuszają do podjęcia decyzji o leczeniu, choć bywają zauważalne i dokuczliwe. Gdy dochodzi do ich zaostrzenia, chory może zacząć gorzej funkcjonować, co już skłania do poszukania pomocy. By można było mówić o cyklotymii, objawy muszą utrzymywać się co najmniej dwa lata, z występowaniem okresów subdepresji i hipomanii, podzielonych okresami prawidłowego samopoczucia.

Zazwyczaj objawy łączące się z cyklotymią pojawiają się między 20. a 30. rokiem życia i dotyka około 5% ludzi. Występowanie cyklotymii zwiększa ryzyko rozwoju choroby afektywnej dwubiegunowej w przyszłości. Statystyki pokazują też, że problem częściej dotyczy kobiet, niż mężczyzn.

Przyczyny rozwoju cyklotymii

Cyklotymia najczęściej występuje u osób obciążonych genetycznie chorobami afektywnymi (np. chorobą afektywną dwubiegunową). Inną przyczyną pojawienia się cyklotymii może być upośledzenie wydzielanie neuroprzekaźników takich jak noradrenalina, dopamina, serotonina. Ich nieprawidłowa ilość może powodować zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego i powodować objawy hipomanii. Wpływ na pojawienie się cyklotymii może mieć również nieprawidłowe funkcjonowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza i nadmierne wydzielanie hormonu stresu, kortyzolu, który z kolei może wywoływać i nasilać objawy subdepresji. Istnieje również powiązanie wystąpienia cyklotymii z traumatycznymi wydarzeniami oraz funkcjonowaniem w długotrwałym stresie.

Kobieta odczuwa smutek, który powoduje u niej cyklotymia

Fot. iStock/Cyklotymia

Jakie objawy powoduje cyklotymia?

Cyklotymia powoduje objawy dwóch skrajnych względem siebie stanów. Hipomania sprawia, że chory jest pobudzony, cały czas coś robi, ma niepożytą energię i odczuwa wręcz euforię. Osoba w hipomanii odbierana jest przez otoczenie jako dusza towarzystwa, bo jego zachowania nadal pozostają w granicach dopuszczalnego zachowania.

Do objawów hipomanii w cyklotymii zaliczamy również m.in.:

  • mniejszą potrzebę snu;
  • większe pobudzenie;
  • problemy z koncentracją;
  • przeświadczenie o swojej wyjątkowości;
  • galopadę myśli;
  • tendencję do gadatliwości.

W stanach obniżonego nastroju (subdepresji) u chorych obserwuje się odczuwanie smutku, przygnębienia i utraty chęci życia.

Do innych objawów subdepresji zaliczamy:

  • zaburzenia snu;
  • rozkojarzenie;
  • zmniejszony stopień aktywności;
  • uczucie przewlekłego zmęczenia;
  • tendencje do płaczu;
  • zahamowanie odczuwania radości;
  • myśli dotyczące poczucia winy;
  • poczucie braku sensu, beznadziei.

Cyklotymia — na czym polega leczenie tego zaburzenia?

Przed podjęciem leczenia konieczne jest zgłoszenie się do lekarza psychiatry, który postawi właściwą diagnozę. Należy pamiętać, że ze względu na specyficzne objawy cyklotymia może być mylona z innymi zaburzeniami i chorobami psychicznymi, np. z: dystymią, zaburzeniami osobowości typu borderline, chorobą afektywną dwubiegunową, czy schizofrenią. Wykluczyć należy również inne możliwe choroby somatyczne, oraz nadużywanie substancji psychoaktywnych. Skorzystanie z pomocy specjalisty jest ważne nie tylko ze względu na objawy, ale także dlatego, że nieleczona cyklotymia może prowadzić do rozwoju choroby afektywnej dwubiegunowej.

Zobacz również: Borderline – niestabilna emocjonalnie „osobowość z pogranicza”. Czym się charakteryzuje i czy można leczyć to zaburzenie?

Leczenie cyklotymii polega na wprowadzeniu psychoterapii oraz odpowiednich leków. Szczególnej ostrożności wymaga dobór leków, gdyż  źle dobrane leczenie antydepresantami może prowadzić do ujawnienia się objawów nadmiernie wzmożonego samopoczucia. W przypadku zaostrzenia objawów do leczenia można włączyć leki normotymiczne (stabilizatory afektu). Psychoterapia najczęściej obejmuje psychoterapię poznawczo-behawioralną, ale możliwe jest prowadzenie terapii grupowej czy poznawczej. Równie ważne jest wyposażenie chorego w techniki samokontroli nastroju, co pomoże utrzymać osiągniętą w leczeniu równowagę emocjonalną.


źródło: www.poradnikzdrowie.pl , www.medonet.pl 

Zobacz także

Partner „duch”. Zniknie bez słowa i nie wytłumaczy dlaczego odszedł

Cztery stany miłości według naukowców

7 rzeczy, które muszą usłyszeć dzieci rozwiedzionych rodziców