30 pierdół, o które kłóci się niemal każda para. Wy też?

Ewelina Celejewska
Ewelina Celejewska
13 listopada 2017
Fot. iStock/Marco_Piunti
Fot. iStock/Marco_Piunti
 

Jeżeli uważasz, że możesz spać spokojnie, ponieważ zgadzacie się w tak kluczowych sprawach, jak oszczędzanie pieniędzy czy rodzicielstwo, uważaj. Denerwujące nawyki i przyzwyczajenia mogą być wierzchołkiem góry lodowej. Kto choć raz rozpętał awanturę z powodu brudnych skarpetek na podłodze lub okruchów chipsów w łóżku, ten wie, o czym mowa. Oto lista 30 pierdółek, które mogą rozpętać między wami wojnę.

Pasta do zębów

Jedni wolą, gdy się zatrzaskuje, inni lubią, gdy się zakręca. Jedni w ogóle nie widzą sensu, żeby zakręcać tubkę, innych otwarte opakowanie doprowadza do szału. Najgorzej, gdy ten, kto wyciska pastę byle jak, trafi na tego, kto wyciska ją od końca. Niby nic, a a irytuje niemiłosiernie. Kupcie sobie dwie pasty i będzie święty spokój.

Czytanie przepisów

Jeżeli próbujecie gotować razem, a jedno z was trzyma się przepisu, podczas gdy drugie dosypuje wszystkiego na oko lub co gorsza, wprowadza pewne innowacje, dobra atmosfera wisi na włosku. Może lepiej gotować na zmianę?

Temperatura

Dlaczego nosisz sweter latem? Pewnie dlatego, że twój partner lubi chłód. Jeśli macie zamontowaną w domu klimatyzację, współczuję.

Nos w telefonie

Jedno z was nie potrafi rozstać się z telefonem i non stop musi być online, nawet w trakcie posiłku? Z pewnością stoczycie niejeden bój z tego powodu. Postarajcie się chociaż w trakcie jedzenia odkładać telefony.

Gąbki w zlewie

Och, doskonale to znam! Nienawidzę, gdy w zlewie leży namoczona gąbka, która staje się siedliskiem bakterii. Nie dziwię się nikomu, kto się o to wścieka.

Brudne buty

Nie bez powodu przed drzwiami jest wycieraczka. Jeśli jedno z was (najczęściej to, które nie sprząta) notorycznie wchodzi do domu w ubłoconych butach, druga osoba może się wkurzać. Coś w tym dziwnego?

Ryczący telewizor

Jedni lubią, gdy gra cicho. Inni podkręcają głos tak, że trudno zebrać myśli. Jak to pogodzić? Nie wiem.

Usilne doradzanie

Panie chcą czasem po prostu się wygadać. Tak po ludzku ponarzekać. Nie trzeba natychmiast szukać rozwiązania problemu. Wystarczy, gdy się nas wysłucha. Serio.

Oglądanie seriali za plecami

Brzmi zabawnie, ale może wywołać burzę. Jeżeli oboje wciągnęliście się w jakiś serial, pod żadnym pozorem nie wolno w tajemnicy oglądać kolejnego odcinka! Nigdy przenigdy!

Tempo chodzenia

Tak, jedni ludzie po prostu chodzą szybko i dynamicznie, a drudzy powoli, tzw. „krokiem spacerowym”. Wiem, trudno się zgrać. Szczególnie, gdy chcecie iść za rękę lub pod rękę. Nie wiem jak, ale jakoś musicie się dogadać.

Szmatki kontra ręczniki papierowe

Ci, którzy chcą żyć ekologicznie, z pewnością używają szmatek wielorazowego użytku (tudzież starych, zniszczonych ubrań). Zgroza, gdy mieszkają z kimś, kto do sprzątania używa wyłącznie ręczników papierowych w ilości hurtowej.

Kibicowanie

Ten problem występuje akurat rzadko. Nie oznacza to, że nie może wywołać potężnej awantury. Jeżeli kibicujecie innym drużynom np. piłkarskim, w domu na pewno będzie wesoło…

Resztki z obiadu

Co z nimi zrobić? Wyrzucić? A może dojeść następnego dnia? Zwolennicy tej pierwszej metody muszą liczyć się z krytyką.

Rozrzucona bielizna

Czyli klasyk! Naprawdę tak trudno wrzucić brudne bokserki i skarpetki do kosza na brudy? A może w nocy zrobią to krasnoludki?

Zdjęcia w sieci

Jeżeli jedno z was wrzuca do sieci wszystko jak leci, nie ma się co dziwić, że jest dym. Ok, może i wasze dzieci wyszły na tej fotce jak aniołki, ale w tle widać kawałek ich matki, która nie dość, że ma przymknięte powieki to jeszcze właśnie w tym momencie coś chyba mówiła…

Święta

Gdzie w tym roku? U twojej matki, gdzie trzeba sztywno siedzieć przy stole przez 6 godzin czy może u jego matki, która jest fatalną kucharką i zawsze kupuje ci krem na zmarszczki w prezencie? Najbezpieczniej będzie raz tu, raz tu.

Włosy w umywalce

Tak, drogie panie, czas uderzyć się w pierś. To my zostawiamy ten syf w łazience. Ale, ale! Panowie też niech pamiętają, by przetrzeć umywalkę po goleniu zarostu!

Jedzenie lodów

Jedni przekładają je do miseczki, inni jedzą prosto z pudełka. Tym drugim nie przeszkadza sposób tych pierwszych. W drugą stronę to jednak tak nie działa.

Niezrozumiałe hobby

Czyjąś pasję trzeba po prostu zaakceptować. Jeżeli wkurza cię, że on w każdą sobotę spędza 8 godzin na rybach, spróbujcie dojść do porozumienia, znajdźcie kompromis.

Spanie na kanapie

To niestety domena mężczyzn. Oni po prostu uwielbiają zasypiać przed telewizorem. Jedni przebudzają się w środku nocy i idą do sypialni, inni w pozycji „chińskie osiem” mogą spać do rana. Czy ten nawyk da się jakoś zwalczyć? Miejmy nadzieję, że amerykańscy naukowcy kiedyś przeprowadzą stosowne badania.

Praca późną nocą

W ciągu dnia jest naprawdę sporo czasu, żeby pracować i odpisywać na maile. Jeżeli sytuacja pojawia się notorycznie, trzeba liczyć się z pretensjami. Czas wolny jest czasem dla was dwojga.

Wczesne pobudki

Ok, to zrozumiałe, że jedno z was musi wstawać wcześniej do pracy i nastawia budzik. Pytanie tylko, ile potem wciska drzemek i jak szybko na nie reaguje?

Zapomniane szklanki

Czy aby na pewno chwycisz później za tę szklankę i dopijesz te dwa łyki soku, które zostały na dnie? A może sięgniesz po nową szklankę, a o tamtej zapomnisz? Raczej to drugie. Lepiej więc wstaw brudne naczynia do zlewu od razu.

Niespłukiwanie toalety

Serio, to twój sposób na oszczędzanie wody? Jeszcze można to jakoś zrozumieć, jeśli ktoś mieszka sam.  Naprawdę nikt nie ma ochoty korzystać z toalety, gdzie woda jest żółta (zakładając oczywiście ten „delikatniejszy” wariant…).

Mokre ręczniki

Na podłodze w łazience, na łóżku… Rzucone byle jak i byle gdzie. Tak, można się poirytować, gdy się je zbiera i odkłada na swoje miejsce do wyschnięcia.

Prowadzenie auta

To mężczyźni wiodą prym w pouczaniu kobiet, jednak panie powoli ich dościgają. To strasznie wkurzające, gdy ktoś komentuje sposób, w jaki prowadzi się auto.

Otwarte szafy

Tego widoku nie zniesie żaden pedant. Dotyczy to nie tylko szaf z ubraniami, ale także szafek w kuchni. Te drzwiczki są po to, żeby ukryć cały ten bajzel. Choć bałagan nie znika, chaos zdaje się być nieco okiełznany.

Ładowanie zmywarki

Każdy ma swój system i kurczowo się go trzyma. Jeżeli to ty ładowałaś zmywarkę, lepiej byś samodzielnie ją rozładowała. I na odwrót. Zaoszczędzicie sobie kąśliwych komentarzy.

Chodzenie spać

Ranny ptaszek będzie miał ciężko z sową. Szczególnie, gdy zależy wam na wspólnym kładzeniu się do łóżka. Nadejdzie czas, w którym zaczniecie się o to kłócić.

Zapalone światło w nocy

Jedni nie widzą potrzeby, żeby w nocy paliło się w domu jakiekolwiek światło. Inni natomiast dzięki temu czują się bezpieczniej. Jeśli żadne z was nie potrafi odpuścić, musicie wypracować kompromis. Może uda się znaleźć w sklepie z oświetleniem jakąś subtelną lampkę do kontaktu w korytarzu?

Resztki jedzenia w zlewie

Partner mojej przyjaciółki obiera warzywa i owoce bezpośrednio do zlewu. Wrzuca tam też skorupki po jajkach. Po kilku latach ciągłych awantur, postanowili zamontować w zlewie młynek. Bingo!

Papier toaletowy

Niektórzy zwracają uwagę na to, jak jest powieszony. Tak, można teraz spojrzeć na to z przymrużeniem oka, ale… lepiej żeby jedno z was nie wkurzało się, korzystając z toalety.


 

Źródło: Woman’s Day


Kamila Rowińska: „Kobiety bardzo dużo od siebie oczekują. Chcą być idealnymi kochankami, ale od razu porównując się do gwiazd porno”

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
13 listopada 2017
Kamila Rowińska
Kamila Rowińska
 

Od dzieciństwa słyszymy, że „samochwała w kącie stała”. W szkole każą się nam uczyć tego wiersza na pamięć, żeby czasem nikomu do głowy nie przyszło się chwalić, mówić, że jesteśmy w czymś dobrzy. Bo przecież to nie przystoi, a dziewczynka musi być skromna z jednej strony, a z drugiej cały czas starać się być coraz lepszą. W takiej sytuacji trudno, by kobiety były pewne siebie i sięgały po to, czego chcą, o czym marzą. Ubieramy się w szare sukienki, ciemne płaszcze i czekamy, aż ktoś nas zauważy i doceni. I wiecie co, nigdy się tego nie doczekamy.

O budowaniu pewności siebie, o naszych mocnych stronach i rezerwach, a także o tym, dlaczego my – kobiety, tak bardzo nie wierzymy w siebie, rozmawiamy z Kamilą Rowińską

Ewa Raczyńska: Brak pewności siebie to domena kobiet? My często mówimy: „nie dam rady”, „już próbowałam i mi się nie udało”, jestem beznadziejna”. 

Kamila Rowińska: Faktycznie jest tak, że kobiety częściej komunikują, że są niepewne siebie, co nie znaczy, że mężczyźni są pewni siebie, bo tak wcale nie jest. Oni po prostu się do tego tak często nie przyznają. Zdają sobie sprawę, że nie zawsze są ekspertami i często boją się, że zostaną zdemaskowani.

Na poziomie komunikacji o wiele pewniej niż kobiety mówią, czego by chcieli, przez co sprawiają wrażenie pewniejszych siebie. Męskie komunikaty są prostsze. Kiedy kobieta mówi: „chciałabym”, mężczyzna oświadcza: „chcę”, co wcale nie znaczy, że jest pewny siebie, ale jest tak postrzegany, bo wyraża się bardziej wprost. Jeżeli mężczyzna komunikuje się bezpośrednio, to automatycznie dostaje to, czego chce częściej, niż kobieta. 

Dlaczego?

Ponieważ kobieta wyraża swoje potrzeby w bardzo asekuracyjny sposób, zostawiając tym samym swojemu rozmówcy dużo przestrzeni na decyzję. Tymczasem mężczyzna takiej przestrzeni nie zostawia.   

Zdaje się, że to szczególnie zauważyć można w pracy, jeśli chodzi o podwyżki, awanse?

Tak, jak najbardziej. Na brak pewności siebie u kobiet nakładają się również nasze społeczne uwarunkowania, które w Polsce nadal są bardzo silne. Z góry przyjmuje się, że mężczyzna ma większy posłuch, ponieważ uznaje się go za mądrzejszego. Ktoś może się z tego śmiać, ale popatrzmy chociażby na pana Korwina-Mikke, który na forum europejskim ogłasza, że kobiety są głupsze, dlatego mniej zarabiają. Część Europy się temu sprzeciwia, a część niekoniecznie. Jakby nie patrzeć, jest on głosem większości, głośno powiedział to, o czym większość myśli. Niestety. Poza tym przeprowadzono  badania, w ramach których udowodniono, że jeśli artykuł ekspercki zostanie podpisany przez mężczyznę, będzie miał wyższe noty. 

Wskutek tych wszystkich uwarunkowań, kobieta faktycznie częściej może się wahać i zastanawiać, czy to, co ona ma do powiedzenia, jest wartościowe, czy to, co ma do zrobienia, warte jest w ogóle uwagi. 

Mało tego. Proszę zwrócić uwagę, jak mówi się o aktywnościach przypisanych kobietom, chodzi mi o zajmowanie się domem, dziećmi. Słyszymy:  „Przecież ona i tak nic nie robi w domu, TYLKO zajmuje się dziećmi, a on robi biznes”.  A gdyby tak zadać pytanie: co jest prostsze – wychowanie młodego człowieka, zajmowanie się TYLKO dziećmi, czy bycie menadżerem w  firmie i organizowanie jakiegoś projektu sprzedażowego?

Często przy pomocy wielu osób…

Zgadza się albo zarządzając tymi osobami. To wszystko w naszej komunikacji powoduje, że kobiety w siebie nie wierzą i potrzebują wykonać większą pracę, by pewność siebie, tego, co mam do zrobienia, do powiedzenia, wzrastała.

Proszę zauważyć, że kobiety czują się bardziej pewne siebie, jeśli chodzi o sprawy domowe. Niech tylko ktoś spróbuje powiedzieć, że ona wybrała złe firanki czy rolety. Tutaj nie ma dyskusji, a każda kobieta osobę podważającą jej domowe kompetencje jest w stanie bardzo szybko ustawić do pionu. To widać przy rozmowach dzieciach, sporach na temat karmienia, spania z dziećmi, jedzenia… Natomiast jeśli chodzi o kwestie zawodowe, tu już nie są takie pewne. 

Nie jesteśmy też pewne siebie w relacjach z innymi ludźmi.

Jeżeli chodzi o pewność siebie w relacji – to brakuje jej obu stronom. Jako osoba, która miała kilkanaście tysięcy osób na swoich sesjach czy szkoleniach coachingowych, jestem w stanie powiedzieć, że mężczyźni również w siebie nie wierzą. Ale też kobiety często ulegają presji społecznej, którą często same sobie fundują. Bo tak naprawdę to kobiety kobietom podkręcają  śrubki, podkręcają albo pozwalają, by robili to mężczyźni, poddając się różnego rodzaju propozycjom, bo nie wierzą, że są wystarczająco dobre by być kochanymi takimi, jakimi są naprawdę.

Z czego to wynika?

Bardzo często wynosimy to z domu, z  tego, w jaki sposób zostaliśmy wychowani i jakie jest miejsce kobiety w społeczeństwie, w którym żyjemy. Nasiąkamy tym jak gąbki.  Jeżeli kobiecie od dziecka powtarza się, że  jest niewystarczająco dobra, że musi być jeszcze lepsza, jeśli ma rodziców, którzy są perfekcjonistami i mówią jej, że jeszcze za mało, że powinna jeszcze bardziej się starać, to trudno, by była pewna siebie. Często też padają komunikaty: „bo jako dziewczynka musisz się lepiej uczyć”.

I  „Chłopak to sobie da w  życiu radę”.

Tak, a ty musisz się uczyć, bo jesteś dziewczynką. Te wszystkie zdania, które chlapiemy bezrefleksyjnie, zostają. Przy czym warto mieć na uwadze, że nasi rodzice, tak samo jak my, nie mieli złych intencji , nie pomyśleli, w jaki sposób te komunikaty mogą rezonować w nas w przyszłości. 

Patrzę na kobiety, z którymi pracuję podczas warsztatów „Kobieta niezależna” (www.kobietaniezalezna.pl). Bardzo często jest tak, że zjawiskowo piękna kobieta, kiedy ma za zadanie wypisać dziesięć komplementów na swój temat, nie tylko takich, które dotyczą jej wyglądu, ma z tym duży kłopot. Tymczasem obok niej może siedzieć ktoś o urodzie odbiegającej od społecznych standardów piękna, ale mający takie głębokie poczucie wartości siebie jako człowieka i taką pewność tego, co mu się w nim podoba, że bez problemu wypisuje to, co w sobie lubi. Takie postawy zależne są od tego w jakim domu i w jakim otoczeniu wyrastaliśmy. 

Kobietom  mówi się, że powinny być skromne, więc pewność siebie odbieramy jak zadzieranie nosa, arogancję.

Zgadza się i tu znowu tresują nas od dziecka, bo przecież już czytając Jana Brzechwę, dowiadujemy się że „Samochwała w kącie stała”. I teraz, jeśli sami się pochwalimy, jeśli będziemy zadowoleni z siebie, skazujemy się na bycie samochwałą, co jest nacechowane negatywną energią. Mówi się też: „siedź w kącie, znajdą cię”. I gdy faktycznie ktoś weźmie sobie to do serca, wówczas czeka, aż go ktoś inny doceni.

 A właściwie dlaczego ktoś inny miałby nas chwalić? To nie jest naturalne zachowanie, żeby ktoś stał obok nas i wyszukiwał tego, co w nas jest piękne. Każdy zajmuje się głównie sobą, więc jedyne komplementy, jakie możemy usłyszeć to te, które sami sobie dajemy, ewentualnie, które usłyszmy od rodziców i od najbliższej osoby, ale najczęściej one nie odnoszą się do naszych kompetencji tylko do tego, jacy jesteśmy. 

Dlatego o tym, co dobre w nas powinniśmy mówić głośno. Tyle tylko, że najpierw należy  zrozumieć, że chwaląc siebie, nie odejmujemy nikomu innemu i że doceniając to, kim jesteśmy, będziemy potrafili docenić piękno w innych ludziach. 

Jeśli ktoś ma wewnętrzną pewność siebie, poczucie obfitości czy to w talenty czy w inne miłe przywary, to mówi sobie, że jest w porządku: mam pewne atuty, mam pewne rezerwy i to też jest okej. Taka osoba będzie potrafiła stanąć obok innych i bez zazdrości, kompleksów oddać im to, co ich. Powiedzieć: „kurczę to masz fajne, to robisz świetnie, to mi się podoba”.

Proszę zwrócić uwagę na Amerykanów – jak pięknie wzajemnie się doceniają, jaką tworzą kulturę bycia człowiekiem, która jest wzmacniająca wobec innych. Oni przez to, że wychowują się w społecznym przyzwoleniu na to, by czuć się dobrze w swojej skórze, by mówić głośno o ty, co nam świetnego wyszło, są samonapędzającym się zespołem ludzi. Tymczasem u nas od osób, które odnoszą sukces oczekuje się, że będą skromni, że nie będą  tym mówić. 

Smutny obraz naszego społeczeństwa…

Takie zachowania wynikają z poczucia braku obfitości. Jeśli ktoś jest pewnym siebie, tego kim jest, co robi, to zupełnie nie będą mu przeszkadzać sukcesy innych. Jeśli pani  czuje się atrakcyjnie jako kobieta, to na inną atrakcyjną kobietą nie reaguje pani gorączkowo z namysłem, żeby usiąść z koleżanką i powiedzieć: a to ona ma brzydkie, a tu źle dobraną torebkę. Dlaczego? Bo się pani w ogóle tym nie zajmuje. Może pani pomyśleć: „o to ma fajne i to też super”. Wtedy człowiek ma poczucie pełni. Jeśli ktoś jest dobrze wykształcony, mądry i wie, że jest inteligentny, to nie będzie miał potrzeby udowadniać innym, że są głupsi, że czegoś nie potrafią, bo to nie leży w jego naturze. 

Czy nie jest tak, że pewność siebie utożsamiana jest z perfekcjonizmem, a przecież to także świadomość swoich deficytów?

Oczywiście, tyle, że ja nie używam słowa deficyty, bo one zaznaczają, że czegoś nam brakuje. Tymczasem uważam, że każdy z nas jest w stanie osiągnąć poziom mistrzowski w pewnych obszarach. Ludzie perfekcyjni nie istnieją. I tak, jak każdy z nas ma swoje atuty, tak i ma swoje rezerwy, które mogą być dla niego zagrożeniem w kontekście na przykład osobowości. Jeśli ktoś jest otwarty, towarzyski, łatwo nawiązuje kontakty – to są jego atuty, które jest w stanie wykorzystać. Jednak ta sama osoba ma też rezerwy i prawdopodobnie rezerwą jest to, że jej umysł nie jest zbyt analityczny. Na przykład nie czyta uważnie umów, ma kłopot z tym, żeby je podpisywać. I teraz jeśli chciałaby być we wszystkim doskonałą, to nie ma na to szans.

 Jeśli jesteś kimś, kto szybko podejmuje decyzje, jesteś typem naturalnego przywódcy, to w towarzystwie tabelek, księgowych spraw, wykresów, będzie ci się nudziło,  nie będzie możliwym, by być mocnym w jednym i drugim. Tak samo odwrotnie – introwertyk, typ tak zwanej księgowej, nie będzie duszą towarzystwa wśród nowych znajomych. I nie można powiedzieć, że to jest jego deficytem, bo nie jest, to po prostu rezerwa, obszar, w którym ktoś  nie porusza się płynnie. Nie można być  dobrym we wszystkim naraz, choć często bardzo byśmy chcieli, żeby tak było. Jednak to wskutek takiego myślenia rodzą się sytuacje, w których czujemy się niepewnie. 

Tyle, że my chyba najczęściej rezerwach się skupiamy. Trudno nam przez to dostrzec, w czym jesteśmy dobrzy. Chcemy ulepszać rezerwy, zamiast skupić się na tym, co w nas dobre?

To w dużym stopniu zależne jest od tego, w jaki sposób jesteśmy edukowani. W polskiej szkole należy mieć same piątki i szóstki. Taki jest przekaz od rodziców. Jest jakiś przekrój przedmiotów od Sasa do lasa i ze wszystkiego trzeba mieć piątki, żeby być dobrym albo bardzo dobrym uczniem.  

Nieważne, jakie są nasze predyspozycje, który obszar chcielibyśmy zwiększać, do czego mamy super potencjał, to nie ma znaczenia. Mało który rodzic godzi się na to, żeby dziecko rozwijało się w tym, w czym czuje się dobrze. Przykładowo – dziecko jest zdolne matematycznie, ale trudno rodzicowi dopuścić myśl, że jego zdolne w końcu dziecko, będzie miało ocenę dostateczną z języka polskiego czy historii. Rodzic powie: „musisz się więcej uczyć historii”. Tylko dlaczego? Skoro jest dobry z matematyki i informatyki, to niech wzmacnia te przedmioty i jeszcze więcej właśnie z nich się uczy, bo tu może być wybitny. Z innych może być  dostatecznie dobry, żeby nie był ignorantem. 

Przecież ludzie, których obecnie podziwiamy, nie są wybitni we wszystkim. To najczęściej osoby świetnie odnajdujące się w jednym obszarze. Doskonały reżyser może przykładowo w kuchni jest w stanie ugotować jedynie wodę na herbatę. I to jest okej, to nie ma znaczenia, nikt nie zwraca na to uwagi, bo błyszczy bardzo w tym, w czym jest doskonały. Dlatego tak ważne jest nasze podejście do edukacji. Kiedy mój starszy syn przynosi oceny ze szkoły, to wiem, co go najbardziej interesuje, w związku z czym, to właśnie wzmacniamy. Powiedziałam mu, że oczywiście oczekuję od niego, że będzie przechodził z klasy do klasy i że będzie przykładał się do nauki w formie podstawowej. 

Szkoła to bardzo dobry przykład…

Mówimy, że kobiety mają małą pewność siebie, ale my chcemy nawet zajmować się domem lepiej niż perfekcyjna pani domu. Tak a propos, tego typu programy przynoszą kobietom więcej szkody niż pożytku. Cóż, ale takie rzeczy akurat w Polsce świetnie się sprzedają  – żeby myć wannę o drugiej w nocy w szpilkach –  niczego innego nie można kobiecie zaserwować, żeby bardziej ją pogrążyć. Bo teraz nie dość, że ona widzi tylko siebie szorującą tę wannę, jakby facet nie mógł jej umyć, to jeszcze w szpilkach. 

Kobiety bardzo dużo od siebie oczekują. Chcą być idealnym kochankami, ale od razu porównując się do gwiazd porno. Starają się być idealnymi matkami, ale lepszymi od trzech przedszkolanek razem wziętych. Tak mądra jak jej pediatra, psycholog dziecięcy i wszyscy święci razem wzięci. Dodatkowo oczywiście kobiety myślą o tym, by być świetnymi kucharkami, całe pokolenie przebić swoimi zupkami i tortami. Oczywiście chciałyby jeszcze zawodowo się rozwijać.  

Ale to jest niemożliwe. Zawsze jest coś, w czym nie będziemy doskonałe. I gdy przyjrzymy się kobietom, które odnoszą sukcesy zawodowe, które podziwiamy, to wtedy dopiero zrozumiemy, że każda z nich płaci jakąś cenę. 

Mając  100% siebie nie możemy rozdać więcej, ten tort trzeba podzielić na kawałki?

Właśnie. Ja pełnię rolę mamy, żony i bizneswoman, ale cały czas żongluję czasem i tymi rolami. Na przykład jako bizneswoman jestem na swoje 100% zaangażowana w swój biznes, ale to nie jest 100% jakie w ogóle można poświęcić biznesowi, ponieważ są wydarzenia, z których udziału rezygnuję, ponieważ wcześniej zaplanowałam czas, który spędzę z rodziną. Mój zawodowy kalendarz jest zaplanowany na półtora roku do przodu. I jasne, że trafiają się sytuacje, kiedy ktoś proponuje mi udział w jakimś przedsięwzięciu, a ja odmawiam, bo ten akurat weekend, czy dzień mam zaplanowany z rodziną. Z drugiej strony jest z pewnością wiele kobiet, które gotują lepiej ode mnie (oj są na pewno) albo jeszcze ładniej układają ubrania w szafie.

Co ważne, mężczyźni mają zrozumienie dla takich sytuacji. Bo kiedy on jest w pracy, to przecież nie będzie zajmował się domem, albo gdy rozwija firmę, nie będzie kładł kafelek w łazience. I nikt mu nie powie, że nie jest prawdziwym mężczyzną bo tego nie zrobił. Za to wiele kobiet daje sobie wkręcić do głowy, że ona nie jest prawdziwa kobietą, bo sama nie upiekła tortu na urodziny swoich dzieci czy męża. A przecież to jest ta sztuka wyborów.

Rzeczą, która powoduje, że nie jesteśmy pewni siebie jest także fakt, że bardzo chętnie oceniamy innych. Proponuję czytelniczkom tego wywiadu skoncentrować się na sobie na tyle, żeby przestać oceniać innych ludzi, to każdej bardzo pomoże w podniesieniu własnej pewności siebie. 

Kiedy studiowałam coaching przechodziłam przez roczną pracę wewnętrzną nad sobą, która zakładała duży wgląd w siebie, ale też większą tolerancję i pozwolenie na życie innym po swojemu. To wtedy zauważyłam,  że pozwalając  innym ludziom żyć tak, jak oni chcą, bez nakładania swojej mapy czy swojego pomysłu na ich życie, bez oceniania, co powinni i jak trzeba, uznając ich prawo do życia inaczej niż ja, stałam się jeszcze bardziej pewna siebie. Jeśli przestajemy oceniać innych, nie czujemy się cały czas oceniani.

Poza tym mamy tendencję na porównywanie cudzej wystawy do swojego zaplecza, co na etapie mediów społecznościowych jest nagminne. Publikujemy na portalach te elementy naszego życia, które są dla nas ważne, chcemy je zaakcentować. Na tych zdjęciach wszyscy wyglądają dobrze, są zadowoleni, bo to tak, jak gdyby albumy rodzinne przeniosły się do internetu. 

I to jest niesamowite, bo czasami leżąc chorym w łóżku, bądź będąc zabieganym w ciągu dnia, jesteśmy w stanie zestawić swój aktualny obraz ze zdjęciem modelki, które zostało zrobione przez fotografa, przy cudownym oświetleniu, w pełnym makijażu i ułożonej fryzurze. Nawet nie wiemy, jaką krzywdę sobie robimy. Nawet Cindy Crawford powiedziała, że jak patrzy na swoje zdjęcia w gazetach, to nie wierzy, że to jest ona.  

Takie wybiórcze porównywanie siebie do innych ludzi powoduje, że zaniżamy swoją wartość, ponieważ porównujemy nie to co trzeba. Porównujemy się do ludzi, którzy mają zupełnie warunki bytowe, życiowe, zupełnie inne doświadczenia, porównujemy swoją całość do ich fragmentu życia nie widząc całego obrazu . Znamy tylko tę laurkę, którą ktoś chce nam pokazać w internecie. Każdy to robi, nikt nie wrzuca do sieci zdjęcia, kiedy wygląda tragicznie, tylko myśli: „O nie dobra, jeszcze jedno ujęcie”. Wszyscy tacy jesteśmy, więc dlaczego mamy porównywać swoje najgorsze do cudzego najlepszego.

To porównywanie się faktycznie może mocno podkopać naszą pewność siebie… 

Tak, dlatego powinniśmy pamiętać o tym, że miło i fajnie czuć się docenionym, dla każdego z nas jest to mniej lub bardziej ważne. Niektórzy przyznają się do tego oficjalnie, inni udają, że nie ma to dla nich znaczenia. A to potrzeba nas jako ludzi, żeby w społeczeństwie zajmować pewną pozycję i  otoczeniu nam najbliższym być akceptowanym. Dlatego powinniśmy szukać ludzi, którzy mają podobne wartości do naszych, tak, żebyśmy nie czuli się nie na miejscu. Bo jeżeli damy sobie prawo do tego, żeby żyć tak jak chcemy, a tak długo, jak nie jest nasza intencją ranić innych ludzi, tak długo nasze wartości, jakie by nie były, są okej. I jeśli znajdziemy innych ludzi, którzy będą mieć podobne priorytety, opinie, mamy szansę żyć w otoczeniu, które jest wzmacniające. 

PrezentKamilaRowinska


Byle czego nie weźmiesz, znasz swoją wartość. List do męża, którego utrzymuję od kilku lat

Listy do redakcji
Listy do redakcji
13 listopada 2017
Fot. istock/cindygoff
Fot. istock/cindygoff
 

Drogi Mężu,

To już koniec. Nie umiem walczyć z Tobą, ani z tym kim jesteś. Przyznaję – miłość przegrała. Moja miłość do ciebie, moje nadzieje na to, że się zmienisz. Już dawno przestało mi się podobać utrzymywanie ciebie. Już dawno przestałam rozumieć, że można ze swoim życiem nie chcieć zrobić zupełnie nic. Że można spędzić je leżąc na kanapie, bez chęci zmian, składając odpowiedzialność za wspólny dom na barki jednej osoby.

Znam pary, w których to ona zarabia więcej i nikt nie ma z tym większego problemu. Znam nawet jedno takie małżeństwo, gdzie to on opiekuje się dzieckiem na urlopie tacierzyńskim, bo ona nie mogła sobie na to pozwolić, ze względu na swoje zobowiązania zawodowe. I dobrze jest, wszyscy są szczęśliwi, zadowoleni. Ale nie znam ani jednego związku, w których jedna ze stron „żerowałaby” na drugiej przez lata, udając jedynie, że podejmuje próby pracy, że „coś robi”. Uwierz mi, nie chodzi o pieniądze, chodzi o szacunek. O to, jak się czuję, sama przed sobą, wracając codziennie do domu, do męża, który przez cały dzień leżał na kanapie, grał na komputerze, a na pytanie o to, czy szukał pracy, wpada w szał, obraża się i zamyka w sypialni.

Prosiłam cię wiele razy. Pożyczałam od znajomych pieniądze na twoje pierwsze, „pewne” biznesy. Nigdy ich nie oddaliśmy, bo nie było z czego. Żaden z nich się nie zwrócił, żaden nie przynosił większych dochodów. Żaden chyba nie był dobrze zaplanowany, rozliczony. Ale ty żyłeś jak lekkoduch, jak Piotruś Pan. Nieustannie wierzyłeś, że w końcu coś się przecież musi udać. Nie chciałam odbierać ci marzeń, chciałam, żebyś był szczęśliwy. Zrobiłabym dla ciebie wszystko, przetrwałabym wszystko. Przecież nie głodowaliśmy – mam dobrą pracę, tę samą od kilku lat. Awansowałam, pieniądze są satysfakcjonujące. Mam stabilną sytuację. Przepraszam MAMY stabilną sytuację. Moja pensja utrzymuje nas oboje i pozwala spłacać kredyt. Tylko, że ja już mam tego dość.

Nadszedł ten moment, w którym wszystko się zatrzymało. Przyszedłeś do domu, powiedziałeś, że zamykasz (kolejną) firmę, że wpadasz w depresję, że boisz się, że się wypaliłeś. Przestraszyłam się. Kochałam cię przecież, nie chciałam, żebyś cierpiał. „Nie martw się, razem damy radę, najważniejsze jest zdrowie” – mówiłam. Wziąłeś mnie w ramiona, wzruszyłam się. To było siedem lat temu. Co się stało od tego czasu? NIC.

Przez pierwszy rok to rozumiałam. Tłumaczyłam rodzicom, znajomym, że masz takie trudny okres. Że to nasza wspólna decyzja. Po dwóch latach zaczęłam się niepokoić. Podsuwalam propozycje, wyszukiwałam ogłoszenia w Internecie. Po trzech byłam zdezorientowana, zmęczona i sfrustrowana. W tym roku minęło siedem lat. Nie czuję już nic.

Zawsze byłeś duszą towarzystwa. Modne kawiarnie, wyjazdy na narty, markowe ciuchy. Żadne „no namesy” nie wchodziły w grę. Musiałeś mieć to, co najlepsze, a to kosztuje. Tak właściwie zostało do dziś. Na wakacje nie pojedziesz byle gdzie, to nie może być cichy pensjonat gdzieś w Bieszczadach. Planujesz wyjazdy marzeń. Ale nie planujesz, jak za nie zapłacisz, zakładasz, że zrobi to twoja żona. To ona zapłaci za najmodniejsze dżinsy, ona zafunduje bilet do teatru. Jesteś do tego przyzwyczajony.

Ale przepraszam, nie wolno o tym mówić na głos. To dla ciebie drażliwy temat. Jesteśmy przecież małżeństwem, to są przecież NASZE pieniądze.

Nie mamy dziećmi, którymi mógłbyś się zajmować, nie mamy nawet kota. Czytasz książki, które zamawiasz na mój koszt, wypożyczasz nowości filmowe, gotujesz. Czasem posprzątasz, ale nie mogę powiedzieć, żebyś „zajmował się domem”. Właściwie prowadzisz życie bogatego emeryta.

Mówisz, że szukasz. Wiem, że nasi znajomi wiele razy proponowali ci pracę. Śmiałeś mi się w twarz. Ty? Do takiej pracy? Za takie pieniądze? To śmieszne. Poniżej „siódemki” nie zejdziesz, znasz swoją wartość. Teraz właściwie jedynie żyjesz „z dnia na dzień”, obrażony, że telefon z fantastyczną propozycją nie zadzwonił.

Spakowałam twoje walizki. To zabawne, składając twoje markowe koszule i bluzy liczyłam, za ile z tych rzeczy zapłaciłeś z własnej kieszeni. Jest ich chyba pięć, może sześć. Wyjeżdżam na weekend. Proszę zostaw klucze od mieszkania u mojej mamy.

 


Zobacz także

Fot. iStock / LittleBee80

7 działań, które mogą pomóc uniknąć rozwodu

Fot. Pexels/Valeria Boltanova / CCO

A czy ty umówiłabyś się ze sobą na randkę? Jak singielka szuka faceta

Fot. iStock/martin-dm

Co się dzieje, kiedy w związku brak miejsca dla… ciebie. 5 znaków, że dajesz się wykorzystywać egoistycznemu partnerowi