Choroby Zdrowie

Świerzb – choroba zakaźna, która zagraża nam częściej, niż myślimy. Kiedy dochodzi do zakażenia i jak można pozbyć się problemu?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
9 grudnia 2021
Świerzb
Fot. iStock
 

Świerzb to choroba zakaźna wywołująca dokuczliwe zmiany na skórze, które swędzą szczególnie w nocy i utrudniają normalne funkcjonowanie. Chorobę trzeba leczyć, a kuracji  muszą zostać poddani wszyscy domownicy. Kiedy można zakazić się świerzbem, jak rozpoznać chorobę i w jaki sposób można ją wyleczyć?

Czym jest świerzb i w jaki sposób dochodzi do zakażenia?

Świerzb to powszechna choroba zakaźna skóry, najczęściej występująca w klimacie tropikalnym, szczególnie w miejscach zaludnionych, o niskim statusie ekonomicznym. W krajach bogatych chorobę zazwyczaj obserwuje się u osób starszych i z upośledzoną odpornością, oraz w żłobkach, przedszkolach, internatach, domach opieki społecznej, i wszędzie tam, gdzie istnieje skupisko ludzi.

Aby zachorować na świerzb, musi dojść do zakażenia pajęczakiem zwanym świerzbowcem ludzkim (Sarcoptes scabiei). Dochodzi do tego przez bezpośredni kontakt ze skórą osoby chorej. Okres wylęgania się świerzbu wynosi 3–6 tyg. od momentu pierwszego zarażenia. Następne zarażenia wywołują objawy już po kilku dniach. Przez cały okres zarażenia osoba cierpiąca na świerzb stwarza ryzyko dla zdrowych osób.

Co się dzieje, gdy świerzbowiec przenika pod naskórek? Samice drążą w skórze korytarze, w których składają jaja. Po około 4 dniach z jaj wykluwają się larwy, które po około 2 tygodniach stają się dorosłe. Zazwyczaj w naskórku chorego bytuje 10–12 dorosłych samic, których obecność powoduje reakcję układu odpornościowego gospodarza.

Świerzb

Fot. iStock

Świerzb — rodzaje i objawy

Zazwyczaj świerzb i jego objawy kojarzą się nam przede wszystkim z silnym świądem skóry. W zależności od rodzaju choroby oraz jej  nasilenia, objawy mogą się od siebie różnić.

Świerzb norweski

W przypadku świerzbu norweskiego dochodzi do pojawienia się w naskórku bardzo dużej liczby pasożytów. W efekcie dochodzi do  nadmiernego rogowacenia skóry, widoczne są na niej grube łuski, które mogą nachodzić na siebie, oraz brodawkujące wykwity. Świerzb norweski może wywołać uogólnione zapalenie skóry, gdy choroba zajmuje całą skórę, przy słabym lub zupełnym braku świądu.

Świerzb dziecięcy

W przypadku dzieci świerzb pojawia się na podeszwach stóp i dłoniach, oraz na owłosionej skórze głowy. Uwidaczniają się wtedy na skórze krostki, guzki, pęcherzyki.

Świerzb wieku podeszłego 

Zakażenie pojawiające się u starszych osób zazwyczaj objawia się na skórze głowy. Dolegliwości są mniej nasilone niż w przypadku innych rodzajów świerzbu.

Świerzb

Fot. iStock

Świerzb guzkowy 

Charakterystyczne guzki pojawiają się na mosznie, pośladkach, fałdach skórnych. Przybierają one fioletowy lub brunatny kolor i są reakcją układu odpornościowego na działanie pasożytów. Utrzymują się długo po zakończeniu skutecznego leczenia.

Świerzb pęcherzowy

W jego przebiegu na skórze pojawiają się liczne drobne pęcherzyki i nadżerki. Najczęściej cierpią z jego powodu osoby starsze.

Jak można leczyć świerzb?

Chorobę można w większości przypadków bez większych problemów wyleczyć. W leczeniu stosuje się preparaty przeciwświerzbowcowe, zawierające substancje takie jak: permetynę, benzoesan benzylu, krotamiton, oraz maść siarkową. Substancje lecznicze z zastosowanych leków przenikają do naskórka po gorącej kąpieli. Powinna być ona nie krótsza niż 10 minut, aby gwarantowała dobre wchłanianie leku przez zmiękczoną skórę. Lek należy wmasować w skórę ciała od szyi w dół. Bardzo ważne jest dokładne wysmarowanie wszelkich zagięć i fałdek skóry, w których mogą przebywać świerzbowce. Szczególną uwagę należy zlecić na okolice narządów płciowych i miejsca pod paznokciami. Osoby w podeszłym wieku i małe dzieci cierpiące na świerzb powinny mieć nałożony lek również na głowę. Aby leczenie było w pełni skuteczne, muszą się w jednym czasie poddać mu wszyscy domownicy, niezależnie od tego, czy mają objawy, czy nie. Jeśli istnieje takie wskazanie, lekarz może również zalecić przyjmowanie leków doustnych (np.: iwermektyna).

Świerzb jest chorobą, którą bezwzględnie trzeba leczyć. Nieleczony trwa może się rozwinąć w świerzb norweski.

Świerzb

Fot. iStock

Jak leczyć świerzb norweski?

Świerzb norweski jest znacznie trudniejszy w leczeniu, niż klasyczny, a więc i leczenie jest znacznie bardziej wymagające. Podobnie jak w przypadku zwykłego świerzbu przed leczeniem należy wziąć gorącą kąpiel. Po zastosowaniu kuracji należy przestrzegać innych zaleceń lekarza, takich jak:

  • stosowanie na skórę maści siarkowej przez kilka dni;
  • wykonanie badania zeskrobin naskórka po tygodniu od zakończenia leczenia;
  • wypranie wszystkich ręczników, pościeli, koców i narzut;
  • wypranie ubrań noszonych w ostatnim tygodniu w temperaturze ≥60°C lub zamiast tego wyprasowanie ich gorącym żelazkiem;
  • umieszczenie rzeczy, których nie można prać w szczelnej, zamykanej folii i pozostawienie ich w temperaturze pokojowej przez 72 godziny lub włożenie na 12 godzin do zamrażarki w temperaturze –20°C;
  • odkurzenie dywanów i tapicerek.

Świąd po wyleczeniu świerzbu

Świąd po wyleczeniu świerzbu (poświerzbowcowy) może towarzyszyć nawet kilkanaście tygodni po zakończeniu kuracji. Pomocne w jego łagodzeniu może być stosowanie emolientów do mycia i pielęgnacji skóry. Lekarz może przepisać także preparaty hamujące świąd z glikokortykosteroidem na skórę lub leki przeciwhistaminowe.


źródło:  www.mp.pl 

 

 


Choroby Zdrowie

Kompleks Edypa – gdy relacja syna i matki jest zbyt silna. Czym jest to zjawisko i w jaki sposób może rzutować na życie dorosłego mężczyzny?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
9 grudnia 2021
Kompleks Edypa
Fot. iStock
 

Kompleks Edypa jest zjawiskiem dotyczącym pojawienia się pociągu seksualnego do własnej matki. Towarzyszy temu niechęć chłopca skierowana do ojca. Zachowania mogące wynikać z kompleksu Edypa uznawane są za naturalną część rozwoju dziecka. Zdarza się jednak, że nieprzepracowany kompleks Edypa zostaje z chłopcem i rzutuje na jego życie. Co warto wiedzieć o tym zaburzeniu?

Kompleks Edypa po raz pierwszy opisał i przeanalizował psychoanalityk Zygmunt Freud. Określenie to Freud zaczerpnął z mitologii greckiej, która zna m.in. historię króla Teb Edypa. Edyp, który nie znał swoich prawdziwych rodziców, nie mając świadomości, co czyni, dopuścił się zamordowania biologicznego ojca, po czym ożenił się z biologiczną matką, z którą miał dzieci. Właśnie ta opowieść pozwoliła opisać zjawisko, którym zajmował się Freud.

Na czym polega kompleks Edypa w ujęciu psychoanalitycznym?

To zjawisko pojawia się najczęściej u dzieci od 3 do 5 roku życia, czyli w czasie, na który przypada ich rozwój psychoseksualny. Kompleks Edypa na początku stosowany był przez Freuda do określenia odczuwania pociągu seksualnego skierowanego do rodzica płci przeciwnej. Oprócz wspomnianego pragnienia seksualnego u dziecka pojawia się jednocześnie niechęć do drugiego rodzica, postrzeganie go jako konkurenta. To powoduje pojawienie się złości i zazdrości, wywołuje zachowania, których dotychczas dziecko mogło nie przejawiać. Kompleks Edypa łączy się z ogromną potrzebą syna na ściągnięcie na siebie uwagi matki, co może powodować niegrzeczne zachowanie, odciąganie uwagi matki od ojca, gdy rodzina jest razem. Ale jednocześnie syn może darzyć podziwem ojca za to, że to właśnie jego wybrała matka.

Kompleks Edypa

Fot. iStock

Kompleks Edypa a współczesna psychologia

Współczesna psychologia interpretuje kompleks Edypa nieco inaczej, niż zrobił to Freud. Przyczyn powyższych zachowań u syna szuka w procesie wyodrębniania się indywidualnej tożsamości dziecka, jego płciowości. Syn zauważa, że stanowią z matką dwa odrębne byty, w dodatku różni się od niej także pod względem fizycznym. Współcześnie kompleks Edypa tłumaczy się strachem przed utratą miłości matki. Z tego ma wynikać niechęć do ojca i potrzeba konkurowania z nim o względy matki.

Czym może skutkować nieprzepracowany kompleks Edypa?

Jednak gdy coś zaburzy ten etap, dorosły już mężczyzna może cierpieć z powodu zaburzeń seksualnych, emocjonalnych, ale także społecznych. Mężczyzna dotknięty tym problemem może być przekonany o swojej wyjątkowości, nie przyjmować krytyki. Mogą pojawić się problemy z zawiązaniem normalnej relacji partnerskiej i utrzymaniu takiego związku. Kompleks Edypa u dorosłego mężczyzny nie ma już podłoża erotycznego w stosunku do matki, ale objawia się nienaturalną, chorobliwą wręcz emocjonalną więzią z matką. Mężczyzna może nie chcieć się usamodzielnić, za to mieszka z matką i podporządkowuje się jej we wszystkich decyzjach.

Kompleks Edypa

Fot. iStock

Leczenie kompleksu Edypa

Gdy syn wychowuje się w prawidłowo funkcjonującej rodzinie, przepracowuje tę sytuację i naturalnie kompleks Edypa odchodzi w przeszłość. Dzieje się tak z powodu istnienia tzw. lęku kastracyjnego, który wynika z obawy o karę ze strony ojca, spowodowanej próbie „zagarnięcia” matki przez syna. Wystąpienie tego zjawiska pozwala naturalnie przepracować kompleks Edypa i go wyprzeć. Ostatecznie chłopiec swoją uwagę zdejmuje z matki i zaczyna interesować dziewczynkami w swoim wieku. Jednocześnie zaczyna utożsamiać się z ojcem.

Aby ułatwić ten proces, trzeba wspierać mądrze dziecko, wyznaczając granice (np. spanie we własnym łóżku, czy ograniczenie sytuacji, w której rodzic pokazuje się w negliżu). Gdy jednak matka z jakichś względów obdarza chłopca szczególną uwagą — np. gdy sama zawiodła się na mężczyznach i całą miłość przerzuca na syna — to może zaburzyć ich relacje i rzutować na jego przyszłość.

Kompleks Edypa

Fot. iStock

W takim przypadku problem sam się rozwiąże i konieczna jest psychoterapia, którą uznaje się za skuteczną w tej sytuacji. Pomoc terapeuty jest nieoceniona, gdy trzeba przeanalizować dzieciństwo i znaleźć w nim wszystkie przyczyny rozwinięcia się kompleksu Edypa u dorosłego mężczyzny. Dzięki profesjonalnej pomocy można skutecznie przepracować problemy i zostawić za sobą ten etap.

Kompleks Edypa a kompleks Elektry

Identyczne do kompleksu Edypa zjawisko, ale dotyczące córek i ojców określa się mianem kompleksu Elektry. Przy kompleksie Elektry to córka nie chce ustąpić miejsca matce. Odczuwa w stosunku do niej niechęć i robi wszystko, by podtrzymać zainteresowanie ojca. Gdy córka nie ma możliwości naturalnego przepracowania seksualnego pociągu do ojca, ponosi tego konsekwencje jako dorosła kobieta. Wtedy mamy do czynienia z kompleksem Elektry. Utrudnia to tworzenie nowych związków, zmusza do porównywania kolejnych partnerów do ojca, który pozostaje ideałem. W tym przypadku podobnie jak w przypadku kompleksu Edypa, dorosła córka powinna skorzystać z pomocy terapeuty, by zostawić przeszłość za sobą.


źródło:  psychoterapiacotam.pl ,www.poradnikzdrowie.pl

Choroby Zdrowie

Czy cholesterol może powodować problemy z koncentracją?

Redakcja
Redakcja
9 grudnia 2021

Podwyższony poziom cholesterolu wpływa na wiele procesów zachodzących w organizmie i może przyczyniać się do rozwoju różnych schorzeń. Okazuje się, że ma wpływ nie tylko na pracę układu krążenia, ale również na koncentrację.

Cholesterol to wskaźnik, który informuje nas o kondycji zdrowotnej. Jeśli jego wartości są w normie, ten związek chemiczny wspiera produkcję hormonów nadnerczy, płciowych oraz syntezę witaminy D wspomagającej naturalną odporność. Jeśli gospodarka lipidowa ulega zachwianiu, a w osoczu krwi znajduje się zbyt dużo „złego” cholesterolu LDL, mogą rozwinąć się różne schorzenia sercowo-naczyniowe.

Czym grozi podwyższony poziom cholesterolu?

 Zbyt wysoki poziom cholesterolu może powodować różne schorzenia. Najczęściej są one związane z odkładaniem się złego cholesterolu LDL w ścianach naczyń krwionośnych, co może doprowadzić do zwężenia ich światła, a także rozwoju chorób sercowo-naczyniowych. To bardzo poważna sprawa, która grozi trwałym pogorszeniem kondycji zdrowotnej i wymaga leczenia u specjalisty.

Jednak wysoki cholesterol powoduje także szereg innych objawów, do których zaliczają się: przewlekłe zmęczenie, bóle nóg, uczucie ciężkości kończyn, problemy z koncentracją i pamięcią. Są to symptomy ze strony organizmu, które często trudno jest powiązać z zaburzoną gospodarką lipidową. Tymczasem okazuje się, że zbyt duży udział cholesterolu LDL, a także zbyt wysoki cholesterol całkowity w osoczu mogą wpływać także na pracę układu nerwowego.

Cholesterol a koncentracja

Zbyt wysoki cholesterol może negatywnie wpływać na pracę układu nerwowego i powodować różne nieprawidłowości w jego funkcjonowaniu. Dotyczy to „złego” cholesterolu LDL, który ma tendencje do odkładania się w organizmie.

Jeśli cholesterolu LDL jest zbyt dużo, przyczynia się to do obniżenia zdolności poznawczych, co powoduje problemy z koncentracją, pamięcią. Wydłuża także czas reakcji na bodźce lub słowa. Mając wysoki cholesterol, możemy mieć wrażenie, że jesteśmy „mniej lotni”. Więcej rzeczy zapominamy, trudniej nam się skupić na czytaniu książki, przyswajaniu informacji.  To wpływa na naszą codzienność, utrudniając funkcjonowanie.

Jak sprawdzić poziom cholesterolu?

 Gdy zauważamy u siebie takie objawy, najczęściej zrzucamy to na karb przepracowania lub stresu. Rzeczywiście, nadmiar bodźców i zbyt intensywny tryb życia mogą obciążać mózg i układ nerwowy, powodując problemy z koncentracją. Często jednak przyczyny tkwią gdzie indziej. Zalicza się do nich m.in. problemy ze snem, niedobór witamin z grupy B i mikroelementów wspierających pracę mózgu, a także – zbyt wysoki poziom cholesterolu.

Aby sprawdzić, czy problemy z pamięcią i skupieniem uwagi nie są wywołane nadmiernym cholesterolem, warto wykonać lipidogram. To proste badanie, które pozwala określić poziom cholesterolu całkowitego w organizmie, a także dobrego i złego cholesterolu oraz trójglicerydów.

Lipidogram można wykonać zarówno na NFZ, jak i prywatnie, a samo badanie jest proste i niedrogie. Polega na pobraniu krwi z żyły łokciowej i oddaniu jej do laboratorium. Wyniki jasno informują, jaki jest poziom cholesterolu w osoczu.

Co zrobić, by wspierać pracę mózgu?

 Przy wystąpieniu problemów z koncentracją i pamięcią warto wzbogacić dietę w produkty, które nazywane są paliwem dla mózgu. To przede wszystkim pestki oraz orzechy, bogate w magnez, cynk, witaminy, które wspierają procesy komórkowe. Dobrym wyborem są także produkty z pełnego ziarna, płatki owsiane, otręby, kasze (np. gryczana), a także ryby, które dostarczają kwasów DHA wspierających pracę komórek nerwowych.

Warto także zadbać o regularną aktywność fizyczną. Ruch na świeżym powietrzu dotlenia mózg i sprawia, że pracuje on lepiej. Aktywność fizyczna pozwala także kontrolować procesy przemiany materii, wspomóc metabolizm i tym samym ułatwić usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii – m.in. złego cholesterolu LDL.

 


Zobacz także

Woda siarczkowa

Woda siarczkowa dla zdrowia i pięknej cery. Komu jest polecana i w jaki sposób działa?

Kriolipoliza

Zamiast złotej rybki – kriolipoliza. Przełomowa metoda w walce z tkanką tłuszczową

Jak lepiej spać?

Dzień dobry, jak minęła noc? Kilka słów do tych, którzy woleliby spać lepiej