Choroby Zdrowie

Skóra atopowa u dzieci i dorosłych. Przyczyny, objawy, leczenie

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
11 października 2020
Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie
Fot. iStock
 

Skóra atopowa, zwana również atopowym zapaleniem skóry (AZS) to przewlekła, dokuczliwa choroba skóry o zmiennym nasileniu. Mogą na nią zapadać niemowlęta i dzieci, a jej objawy, dość charakterystyczne, pozwalają bez większego kłopotu postawić właściwą diagnozę. Odpowiednia pielęgnacja, zwłaszcza troska o nawilżenie skóry, ma ogromne znaczenie dla łagodzenia objawów. Czym dokładnie jest skóra atopowa i jak prawidłowo ją pielęgnować?

Skóra atopowa — przyczyny

Skóra atopowa to problem, który pojawia się często. Na AZS chorować może od 5—20% dzieci i ok. 1—3% dorosłych. Przyczyny problemu nie zostały jednoznacznie określone. Stwierdzono natomiast, że na pojawienie się AZS mogą mieć wpływ czynniki środowiskowe, immunologiczne i genetyczne. Gdy na skórę atopową cierpi jeden z rodziców, istnieje duże prawdopodobieństwo, że u dziecka również się ona pojawi. Statystyki pokazują, że AZS dwukrotnie częściej występuje u dzieci, których oboje rodziców również na nie choruje. Duże znaczenie przy skórze atopowej ma nieprawidłowe działanie bariery ochronnej skóry, a szczególnie białka zwanego filagryną. Białko to buduje komórki skóry, a w wyniku rozluźnionych połączeń pomiędzy komórkami, skóra przestaje być barierą dla drobnoustrojów czy alergenów. Wiadomo również, że nieco częściej dotyka kobiety oraz osoby mieszkające w dużych miastach.

Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie

Fot. iStock

Objawy choroby pojawiają się w wyniku kontaktu z alergenami zawartymi w powietrzu lub pożywieniu. Na skutek tego układ odpornościowy produkuje nadmierną ilość przeciwciał IgE. W tej sytuacji pojawia się silna reakcja alergiczna, która uwidacznia się na skórze. W przypadku AZS nie warto na własną rękę się leczyć. Po zauważeniu objawów należy skonsultować się z lekarzem dermatologiem lub alergologiem, który pokieruje odpowiednim do sytuacji leczeniem. Rozmowa ze specjalistą jest konieczna, ponieważ skóra atopowa bywa mylona z kontaktowym zapaleniem skóry.

Skóra atopowa u niemowląt i dzieci 

Skóra atopowa pojawia się już nawet u niemowląt. Aż 85% przypadków choroby uwidacznia się przed ukończeniem 5. roku życia przez dziecko. U niemowląt i dzieci objawy skórne mają nieco inną lokalizację. Niemowlęta mają zmiany widoczne najpierw na twarzy, owłosionej skórze głowy, okolicach płatków usznych. Z czasem pojawiają się także na szyi czy tułowiu. U starszych dzieci i nastolatków zmian zgięć stawów. Osoby dorosłe najczęściej cierpią na postać rozsianą. U niemowląt i dzieci skóra atopowa często przyjmuje nasiloną postać, z sączącymi się zmianami z tendencją do nadkażeń bakteryjnych.

Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie

Fot. iStock/skóra atopowa

Skóra atopowa — objawy

Skóra atopowa jest dość charakterystyczna. W różnych miejscach na skórze pojawia się rumień, grudki, które dokuczliwie swędzą. Wysypka przybiera nieregularny kształt. Właściwe dla AZS są nawracające okresy zaostrzenia i łagodzenia dolegliwości. Trudne do zignorowania swędzenie skóry, wiąże się z odruchowym drapaniem. To z kolei może prowadzić do zaostrzenia stanu skóry, na której uwidaczniają się tzw. przeczosy, czyli wyraźne pęknięcia naskórka. Często skóra jest również bardzo sucha, a naskórek się łuszczy. Jeśli skóra atopowa nie będzie właściwie pielęgnowana, z czasem może dojść do pogrubienia skóry i jej nasilonego rogowacenia. Mogą pojawiać się pęcherzyki oraz sączące się ranki. W przypadku ostrej formy choroby, poza zmianami skórnymi może pojawić się stan podgorączkowy i  powiększenie węzłów chłonnych.

Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie

Fot. iStock

Leczenie skóry atopowej

Skóra topowa, zarówno u niemowląt, starszych dzieci jak i osób dorosłych wymaga odpowiedniej pielęgnacji i leczenia. Cały proces jest długotrwały i wymaga systematycznego działania oraz stosowania się do wskazówek lekarskich. Najważniejsza jest odpowiednia pielęgnacja skóry, polegająca na stosowaniu specjalnych kosmetyków, które delikatnie oczyszczą skórę i jednocześnie ją natłuszczą. Możliwe jest także przyjmowanie leków antyhistaminowych, glikokortykosteroidów, czy immunomodulujących, choć to kwestia indywidualnego przypadku chorego. Ciężkie przypadki AZS leczy się światłem ultrafioletowym (fototerapia), które łagodzi objawy AZS. Metoda ta nie jest jednak zalecana dzieciom, ponieważ może mieć działanie kancerogenne.

Ważna jest stałość w stosowaniu dermokosmetyków (kremów, balsamów, płynów do kąpieli), mających dobry wpływ na stan skóry. Odpowiednie preparaty zawierają substancje, które wnikają w naskórek, wzmacniając jego barierę i łagodząc uczucie świądu. Nieskazane jest częste eksperymentowanie z nowymi produktami, ponieważ mogą one powodować reakcje alergiczne i nasilenie kłopotów z suchością i świądem.

Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie

Fot. iStcok

Działania profilaktyczne 

Należy zwrócić uwagę na tkaniny, z których wykonane są ubrania. Najlepsze są bawełniane, przewiewne, pozwalające skórze oddychać. Przy skórze atopowej nie zaleca się korzystania z saun i basenów z wodą chlorowaną, która naraża skórę na wysuszenie i podrażnienie.

Należy zwrócić uwagę na proszek lub płyn do prania — powinien być jak najłagodniejszy, bez środków zapachowych. Pomocne będzie także podwójne płukanie prania, co pomoże pozbyć się środków piorących z tkanin mających kontakt ze skórą. Warto poznać również techniki relaksacyjne, pomocne w walce ze stresem. Przydatna może się okazać medytacja, joga czy spokojne spacery. Bez wątpienia sytuacje stresowe wpływają na zaostrzenie objawów AZS. Jeżeli skóra atopowa wiąże się z uczuleniem na alergeny zwierzęce, kontaktowe (np. nikiel czy kobalt) i pochodzące z powietrza (np. pyłki roślin), w miarę możliwości należy starać się unikać kontaktu z nimi.

Skóra atopowa i dieta

Skóra atopowa u niemowląt i małych dzieci bardzo często ma związek z alergią na białka mleka krowiego i jaja kurzego. Z tego powodu zaleca się dłuższe karmienie piersią niemowlęcia i małego dziecka. Zaleca się także wprowadzenie diety hipoalergicznej, a w trakcie poszerzania diety dziecka, ostrożne i pojedyncze wprowadzenie nowych produktów do menu. U starszych dzieci i osób dorosłych uwagę należy zwrócić na produkty takie jak: truskawki i poziomki, cytrusy, pomidory, oraz ziarno kakaowca (kakao, czekolada), ponieważ stymulują one uwalnianie histaminy, która nasila niepożądane reakcje. Alergizować mogą także mięso, seler, łubin, gorczyca oraz sezam. Zrezygnować należy z fast foodów i produktów wysokoprzetworzonych, pełnych konserwantów, barwników i substancji zapachowych.


źródło:  www.mp.pl , www.medicover.pl ,dietetycy.org.pl

Choroby Zdrowie

Skóra licowa – czym się charakteryzuje i jak o nią dbać, by służyła latami?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
11 października 2020
Skóra licowa - co to jest i jak wygląda jej pielęgnacja
Fot. iStock
 

Skóra licowa to jeden z typów skóry, bez którego trudno sobie wyobrazić obuwie, odzież, czy stylowe dodatki. Ma wiele pozytywów, więc jest chętnie wybierana podczas dokonywania zakupów. Czym jest skóra licowa i jak należy ją pielęgnować, by służyła długie lata?

Skóra licowa — co to jest?

Skóra licowa to naturalna gładka skóra, a dokładniej jest to skóra właściwa, u której zewnętrzną warstwę poddaje się obróbce mechanicznej. Dzięki niej skóra staje się gładka. Bardzo często nadaje się jej również odpowiedni kolor i pokrywa warstwą wosku. Im więcej wosku, tym bardziej widoczny połysk oraz większa odporność na „łapanie” wilgoci i zabrudzeń. Najczęściej skóra licowa przygotowywana jest ze skóry bydląt. Nieco rzadziej wykorzystuje się znacznie bardziej delikatne skóry cielęce, jagnięce, koźlęce lub końskie. Ten typ skóry jest znakomitym surowcem stosowanym do produkcji obuwia, ubrań, czapek, torebek, pasków, portfeli, tapicerek samochodowych, i wielu innych rzeczy.

Skóra licowa - co to jest i jak wygląda jej pielęgnacja

Fot. iStock

Skóra licowa — zalety

Skóra licowa ma wiele zalet, dzięki którym cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Odzież czy obuwie ze skóry licowej są nie tylko eleganckie i wygodne w noszeniu, ale także zdrowsze dla ciała. W porównaniu do sztucznych materiałów naturalna skóra pozwala skórze oddychać i pozwala wilgoci na ucieczkę. To usuwa problem nadmiernego pocenia, obtarć czy odparzeń, które mogą się przydarzać podczas noszenia ubrań ze sztucznych materiałów. Skórzane obuwie pozwala na cyrkulację powietrza przy stopie, więc stopy niej pocą się nadmiernie. To z kolei ułatwia utrzymanie higieny i np. uniknięcie ryzyka rozwoju grzybicy stóp. Skóra jest miękka, dopasowuje się do kształtu stopy, dłużej też zachowuje pożądany wygląd, jeśli jest odpowiednio pielęgnowana. Odzież wierzchnia ze skóry licowej może służyć latami, ponieważ nie jest podatna na pęknięcia czy kruszenie się materiału. Podobnie dzieje się w przypadku torebek i innych dodatków ze skóry — odpowiednio pielęgnowane będą służyć długi czas. W wielu przypadków wręcz zyskują na szlachetności wraz z wiekiem.

Fot. iStock

Skóra licowa — pielęgnacja

Skóra licowa, będąca produktem naturalnym, wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Prawidłowe czyszczenie, natłuszczanie i konserwowanie skóry zdecydowanie poprawia komfort użytkowania oraz gwarantuje jej ładny wygląd. Brak odpowiedniej troski spowoduje, że skóra stanie się bardziej sztywna, mniej odporna na przemakanie, podatna na uszkodzenia. Aby zadbać o skórzaną garderobę, nie należy dopuszczać do jej przemoczenia, a jeśli tak już się stanie, należy powoli ją wysuszyć w temperaturze pokojowej. Należy ją dokładnie przetrzeć suchym ręcznikiem, który wchłonie nadmiar wody i zapobiegnie tworzeniu się plam lub zacieków. Wieszanie na grzejniku, piecyku czy kominku, podsuszanie suszarką mogą być bardzo szkodliwe. Buty ze skóry licowej przed schnięciem powinny zostać zabezpieczone od środka prawidłami, lub np. zgniecionym papierem, by zachowały swój kształt. Podobnie jak przed nadmierną wilgocią, trzeba chronić skórę licową przed nadmierną ekspozycją na słońce. Zarówno promienie słoneczne, jak i deszcz, mogą pozostawić np. na kurtce skórzanej stałe przebarwienia. Skóra licowa dobrze toleruje preparaty zostawiające delikatną powłokę na skórze, która chroni przed nasiąkaniem wodą i brudem.

Czyszczenie skóry licowej

Skóra zdecydowanie nie lubi agresywnych środków czyszczących i gwałtownego szorowania. Należy obchodzić się z nią delikatnie, aby nie uszkodzić jej powierzchni. Nie można jej również prać w pralce, nawet w najdelikatniejszym programie. Przed samodzielnym czyszczeniem skóry licowej warto przyjrzeć się metce i umieszczonym na niej zaleceniom producenta. Odzieży ze skóry licowej nie czyści się chemicznie oraz nie prasuje. Nie powinno jej zaszkodzić delikatne przetarcie wilgotną, ale nie mokrą, ściereczką lub szczotką do skóry. Można do czyszczenia wybrać specjalne mydła, płyny, kremy lub balsamy, dedykowane właśnie skórze licowej. Istnieją także domowe sposoby na czyszczenie skóry, takie jak przetarcie odzieży ściereczką nasączoną sokiem z cytryny.

Skóra licowa - co to jest i jak wygląda jej pielęgnacja

Fot. iStock

W przypadku obuwia podstawą pielęgnacji jest pasta do butów. Buty powinny być czyste i suche przed nałożeniem pasty. Jeśli potrzebują odświeżenia, można przy pomocy wilgotnej gąbki z delikatnym środkiem myjącym wyczyścić, nie namaczając mocno skóry. Gdy skóra wyschnie, nakłada się pastę na buty, a po upływie kilku minut należy wypolerować powierzchnię skóry, przy pomocy specjalnych szczotek lub ściereczek. To sprawi, że będą nie tylko wyglądały lepiej, ale także były bardziej odporne na wilgoć i zabrudzenia.


źródło: www.wittchen.com 

Choroby Zdrowie

Chyba nie był taki zły, skoro ani razu cię nie uderzył…Wierzyłaś, że jesteś szalona, zazdrosna, histeryczna, jesteś suką, jesteś nierozsądna

Redakcja
Redakcja
11 października 2020
Fot. iStock/Marjan_Apostolovic

„Jesteś wariatką i do tego zazdrosną. Wyluzuj.” „Gdybyś tylko zrobiła to, co ci powiedziałem, nie byłbym zły”. „Musisz przestać spotykać się ze znajomymi i spędzać ze mną więcej czasu”. „Nie jesteś wystarczająco dobrą żoną. Powinnaś się bardziej starać ”. „Jeśli odejdziesz, nikt nigdy nie będzie cię kochał tak jak ja”. Słyszałaś te rzeczy cały czas. Codziennie, co tydzień, co miesiąc. I to cię powoli niszczyło. Ale przekonywałaś się, że jest tak źle. Przecież ani razu cię nie uderzył. Był czarujący. Twoi rodzice rozczulali się nad tym, jaki był dla ciebie miły i jak dobrze cię traktował, kiedy przyprowadzałaś go na rodzinne obiady. Rozśmieszał cię i wiedział, jak wywołać uśmiech na twojej twarzy. Na początku kupował ci kwiaty, obsypywał prezentami, na które sama nigdy nie mogłaś sobie pozwolić. Zabierał Cię do eleganckich restauracji i mówił jak bardzo na to zasługujesz. Spędziliście razem tysiące dobrych chwil. Aż do momentu, w którym wszystko zaczęło się zmieniać. Najpierw zaczął krytykować to, jak się zachowywałaś w obecności jego rodziny i przyjaciół. Mówił ci, że nie możesz nosić jakiegoś ubrania. Albo że musisz nosić inne. Że wyglądasz jak dziwka. Co ciekawe, w obecności innych osób był zupełnie inny. Ale w domu, w czterech ścianach kłótnie stawały się coraz częstsze i coraz gorsze.

Nazwał cię chyba każdym możliwym wyzwiskiem – suka, głupia, wariatka, ​​bezwartościowa, dziwka. Potem zagroził, że zerwie z tobą i wyrzuci cię z mieszkania. Jednocześnie powtarzał, że jeśli odejdziesz, nie będziesz miał nic. Ale zostałaś, bo wierzysz w to, że każda para ma jakieś przejściowe problemy.

Tak, zrywałaś z nim kilka razy, byłaś kilka razy wyrzucona z mieszkania i dowiedziałaś się, że zwrócił pierścionek zaręczynowy, który ci kiedyś kupił. A potem nagle znowu zaczął być miły. Prawił ci komplementy, mówił, jak pięknie wyglądasz i znowu sprawił, że poczułaś się wyjątkowo. Zaczęło się między wami układać.

Kiedy przyklęknął na jedno kolano i poprosił cię o rękę, zgodziłaś się. Przecież on cię kocha. A ty kochasz jego.

Sytuacja zaczęła się na nowo komplikować, gdy próbowałaś zaplanować, zorganizować wasz ślub. Nie chciał mieć w tym nic wspólnego, ale nie podobała mu się żadna podjęta przez ciebie decyzja. Kwiaty były brzydkie, kolory nie pasowały do siebie, przyjaciele, których zaprosiłaś -beznadziejni i głupi. Spędzałaś godziny płacząc, zastanawiając się, co zrobiłaś źle. Pewnego dnia zapytałaś go po prostu, dlaczego odkłada planowanie ślubu.

„Żałuję, że ci się oświadczyłem. Nigdy nie chciałem tego zrobić. Zaproponowałem to tylko dlatego, że czułem presję ze strony wszystkich naszych znajomych i twojej rodziny. I czułem, że to kolejny logiczny krok w naszym związku, skoro jesteśmy razem od tak dawna ” – usłyszałaś.

Wtedy poczułaś, że twój związek był wielkim błędem. Zadawałaś sobie mnóstwo pytań. Dlaczego zostałaś z kimś, kto był z tobą tylko dlatego, bo czuł, że tak musi? Ale jak teraz zerwać te zaręczyny? Co by pomyślała twoja rodzina? Przecież oni nie mogą wiedzieć… No i jak poradzisz sobie, sama?

Więc zostałaś i przekonywałaś siebie, że przecież nie jest aż tak źle. Ani razu cię uderzył.

Potem, po ślubie, sytuacja się pogorszyła. Wyzywanie nasiliło się i zaczęłaś wierzyć w każde okropne słowo, które ci powiedział. Uwierzyłaś mu, kiedy wykrzykiwał, że twoja karier zmierza do nikąd, że ​​twoi przyjaciele to okropni ludzie, a twój szef cię nienawidzi. Wierzyłaś, że coś jest z tobą nie tak. Wierzyłaś, że jesteś szalona, zazdrosna, histeryczna, jesteś suką, jesteś nierozsądna. Wszystko w tobie nie było wystarczająco dobre.

Zaczął manipulować tobą, tak, żebyś myślałaś że wszystko to twoja wina. Nawet jeśli byłaś na niego zdenerwowana, że nie odebrał zamówienia, nie wyprowadził psa lub wrócił do domu o 2 w nocy, to nadal była Twoja wina. Ponieważ byłaś szalona, śmieszna, samolubna i za bardzo spięta. Trzeba było się uspokoić i przestać go dręczyć. Byłaś irytująca i zazdrosna. A on nigdy nie wziął na siebie winy ani odpowiedzialności, nawet jeśli popełnił błąd. To nigdy nie była jego wina, zawsze twoja.

Więc ciągle przepraszałaś. Ale te przeprosiny nie wystarczyły. Wiele lat później nadal przepraszałaś za sytuacje, których nie mogłaś zmienić. Wypominał ci każdy błąd z przeszłości i używał go przeciwko tobie, kiedy tylko mógł.

Lata mijały, a ty czułaś się coraz gorzej psychicznie. Nawet nie zauważył, że coś jest nie tak. Ale to była twoja wina, że ​​nie zabrałaś głosu i nie powiedziałaś mu, co się stało. To była twoja wina, że ​​byłaś chora.

Kiedy przestałaś sprzątać mieszkanie, robić pranie, gotować obiad i wstawać z łóżka, byłaś leniwy. Kiedy znowu zaczęłaś się okaleczać, byłaś niedojrzała i szalona. Gdy byłaś wystarczająco silna i odważna, by sięgnąć po pomoc, nazwał cię głupią.

Umierałaś w środku i potrzebowałaś pomocy. W końcu trafiłaś do mnie na terapię. Opowiedziałaś mi o tych wszystkich latach, o wszystkich sytuacjach, które tak mocno cię naznaczyły.

Już nie pytasz co z tobą jest nie tak. Trzymam za Ciebie kciuki. Jestem.

 

 

 

 

 


Zobacz także

Dlaczego nie dbasz o swoją pochwę? Te czynności tylko jej szkodzą

SPA

Wizyta w SPA – niezbędny element zdrowego stylu życia

7 rzeczy, które robią ludzie z utajoną depresją. Bądźmy uważni i otwarci na naszych bliskich