Seks Zdrowie

Kobiece libido – co sprawia, że mamy ochotę na seks?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
30 czerwca 2021
Libido - co wzmacnia, a co hamuje popęd seksualny
Fot. iStock
 

Libido, czyli apetyt na seks, nie jest rzeczą stałą, wiele zależy od samopoczucia i stanu psychicznego. W przypadku kobiet dodatkowo dochodzi do tego cykl miesięczny i wpływ hormonów na organizm. Warto wiedzieć, jakie czynniki wpływają na popęd seksualny.

Libido to określenie na popęd  płciowy, który jest sprawą indywidualną. Ochota na seks zależy od kilku czynników i zmienia się u kobiet wraz ze zmianami zachodzącymi w ciągu cyklu miesięcznego. Ogromny wpływ na rozbudzenie pożądania mają hormony. Te substancje są niezbędne m.in. dla prawidłowego poziomu libido, warunkują temperament i potrzeby seksualne.

Hormony wydzielają do krwi gruczoły dokrewne, skąd trafiają do właściwych narządów. Jeśli dochodzi do zaburzenia w wydzielaniu hormonów – jest ich zbyt dużo lub za mało, od razu odbija się to m.in. na odczuwaniu pociągu seksualnego. A spadek libido nigdy nie jest sytuacją sprzyjającą związkowi.

Libido - co wzmacnia, a co hamuje popęd seksualny

Fot. iStock/Libido

Hormony i neuroprzekaźniki podnoszące libido

Organizm kobiecy wytwarza hormony, które wpływają na libido pozytywnie, jak i negatywnie. W zależności od dnia cyklu lub danej sytuacji poziom poszczególnych hormonów może się wahać, a wraz z nim zmianom ulega popęd seksualny.

Estrogeny

Estrogeny (estradiol, estriol i estron), to chyba najbardziej kobiece w skojarzeniu hormony. Wywierają one wpływ na poziom libido oraz seksualne reakcje. Powstają w jajnikach, nadnerczach i w tkance tłuszczowej. Ich wysoki poziom, który przypada na tzw. dni płodne, powoduje podwyższoną ochotę na seks akurat wtedy. Dzieje się tak, ponieważ estrogeny uwrażliwiają na seksualne bodźce, a dotyk i inne pieszczoty sprawiają większą przyjemność. Ponadto wchodzą one w reakcję z neuroprzekaźnikami, takimi jak serotonina i dopamina, więc nastrój i gotowość do współżycia wzrasta.

Testosteron

Testosteron, mimo tego, że głównie kojarzony się z męskością, wytwarzany jest także u kobiet, w nadnerczach i jajnikach. Jest on drugim ważnym dla kobiecego pożądania hormonem. Poziom testosteronu w cyklu miesięcznym jest mniej więcej stały, choć może być nieco wyższy w trakcie owulacji. Kobiety, u których stwierdzono wyższy poziom testosteronu, mają większe libido, oraz cieszą się także bardziej intensywnymi orgazmami.

Endorfiny

Endorfiny, czyli osławione „hormony szczęścia” to neuroprzekaźniki wytwarzane w mózgu. Ich wysoki poziom odpowiada za dobre samopoczucie i odczuwanie przyjemności. Łagodzą również skutki stresu, a podczas seksu wzmacniają odczuwanie przyjemności z niego płynącej. Jeśli poziom endorfin jest niższy, obniża się nie tylko samopoczucie, ale również libido.

Libido - co wzmacnia, a co hamuje popęd seksualny

Fot. iStock

Dopamina

Dopamina to drugi neuroprzekaźnik wytwarzany w mózgu, i podobnie jak endorfiny, wpływa na odczuwanie szczęścia i dobre samopoczucie.  Wpływa na właściwą pracę układu nerwowego, oraz na wytworzenie się pożądania. Dopamina, podczas zbliżenia, wzmacnia odczuwanie niesamowitej przyjemności.

Hormony obniżające libido

Progesteron

Progesteron jest hormonem koniecznym do zagnieżdżenia się zarodka po zapłodnieniu. Po owulacji jego poziom spada, a wraz z nim zmniejsza się ochota na seks. U wielu kobiet na kilka dni przed miesiączką, kiedy pojawia się syndrom napięcia przedmiesiączkowego (PMS), libido spada niemal do zera.

Prolaktyna

Prolaktyna jest hormonem, którego wytwarzaniem steruje przysadka mózgowa. Najwięcej prolaktyny wydziela organizm kobiety tuż po porodzie oraz podczas karmienia piersią. Jego poziom rośnie także w sytuacjach stresowych, tak samo w czasie choroby, jak  negatywnych emocji. Prolaktyna wpływa na obniżenie popędu płciowego oraz hamuje owulację.

Hormony tarczycy

Również zaburzona równowaga hormonów tarczycy może obniżać libido. Najczęściej problemem bywa niedoczynność, na którą kobiety zapadają aż 5 razy częściej niż mężczyźni. Podobne problemy mogą wynikać z zaburzeń hormonalnych przy hiperprolaktynemii, lub zespole policystycznych jajników.

Libido - co wzmacnia, a co hamuje popęd seksualny

Fot. iStock/Libido

Co jeszcze wpływa na obniżenie libido?

Wpływ na obniżenie libido mogą mieć również inne czynniki. Należą do nich:

  • choroby przewlekłe (np. cukrzyca),
  • narażenie na długotrwały stres, stany lękowe, depresja;
  • przyjmowanie niektórych leków takich jak: antydepresanty, beta-blokery, leki na ciśnienie, sterydy, leki przeciwhistaminowe,  pigułki antykoncepcyjne;
  • przyjmowanie używek;
  • zaburzone relacje partnerskie;
  • ciąża, okres karmienia piersią;
  • menopauza.

Jak podnieść libido?

W przypadku obniżenia libido, któremu towarzyszą inne objawy, jak np. przyrost masy ciała, osłabienie, wahania nastrojów, pojawiające się w nietypowych miejscach na ciele krostki czy owłosienie, należy zgłosić się do lekarza endokrynologa po poradę. Warto wykonać podstawowe badania krwi i badania poziomu hormonów, które mogą wskazać na potencjalną przyczynę problemów.

Równie ważna jest zmiana stylu życia, która pozwala na odpowiednio długi sen, odpoczynek i regenerację sił, co pozwala wrócić organizmowi do równowagi, a co za tym idzie, ułatwi czerpanie przyjemności ze zbliżeń. Warto pomyśleć o sposobie ucieczki od stresu i napięcia. Pomóc mogą proste aktywności, takie jak wieczorne spacery, fitness, czy joga. Aktywność fizyczna stymuluje mózg do produkcji endorfin, czyli tzw. hormonów szczęścia.

Uważać należy na alkohol. W niewielkich ilościach np. czerwone wino może podnieść poziom libido. Kieliszek wina rozszerzy naczynia krwionośne i wpłynie na zwiększenie pobudzenia stref erogennych. Zbyt duża ilość może przynieść odwrotny skutek. Natomiast do posiłków warto dodawać rozgrzewające przyprawy, które przyspieszą krążenie krwi. Należy do nich m.in. chili, pieprz cayenne, cynamon i imbir.  Sięgnięcie po naturalne afrodyzjaki może (np. owoce morza, szparagi, figi) może z kolei pomóc panom.

Jeśli problemem jest rutyna w związku, nic nie stoi na przeszkodzie, by zaproponować coś nowego partnerowi, porozmawiać z nim o  marzeniach i fantazjach. Natomiast gdy przyczyną problemów jest zanik potrzeb, libido spadło do zera, a erotyczne fantazje stały się tylko wspomnieniem, warto skonsultować się ze specjalistą, który pomoże znaleźć wyjście z tej trudnej dla obu partnerów sytuacji.


źródło: synergiczni.pl, www.medexpress.pl

Seks Zdrowie

Borówka amerykańska – wspiera sokoli wzrok, zdrową wątrobę, i nie tylko. Jakie inne korzyści daje jedzenie borówek?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
30 czerwca 2021
Borówki amerykańskie - właściwości dla zdrowia
Fot. iStock
 

Borówki amerykańskie to owoce, które mają wielu miłośników. Cieszą nie tylko smakiem, ale także doceniane są ze względu na właściwości dla zdrowia. Gwarantują sokoli wzrok, zdrową wątrobę, i nie tylko. Jakie inne korzyści dla zdrowia daje jedzenie borówek?

Borówki to owoce jagodowe, które kojarzą się głównie z borówkami wysokimi (amerykańskimi), choć w polskich lasach można spotkać także czarną borówkę, zwaną popularnie jagodą, oraz borówkę brusznicę, o charakterystycznych, czerwonych owocach. Najczęściej i najchętniej kupowane są właśnie borówki amerykańskie, ze względu na ich słodki smak.

Borówki amerykańskie - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

Borówka amerykańska 

Borówka wysoka, znana również jako amerykańska, to roślina z rodziny wrzosowatych, pochodząca z Ameryki Północnej. Owoce mają charakterystyczny wygląd i smak — ciemnoniebieskie, czasem wręcz fioletowe jagody osiągają wielkość do 1,5 cm. Są jędrne i słodkie, doskonale smakują w formie surowej, jako samodzielna przekąska, jak i dodatek do musli, deserów, czy ciast. Można z nich przyrządzać smaczne sosy do naleśników czy gofrów, oraz dżemy. Ze względu na jędrny, dość mięsisty miąższ, można je z powodzeniem mrozić, i następnie wykorzystać do wypieków lub jako dodatek do tortu. Borówki amerykańskie dostępne są w sprzedaży przez cały rok. W sezonie, od lipca, można kupić borówki zebrane w Polsce, natomiast po lecie najczęściej sprowadza się je z Chile lub Hiszpanii.

Borówki amerykańskie — wartości odżywcze, kalorie, indeks glikemiczny

Borówki w składzie zawierają ok. 14% węglowodanów (głównie glukoza i fruktoza) oraz 84% wody, reszta to niewielkie ilości białka i tłuszczu. Jedna filiżanka borówek (ok. 150 g) dostarcza 3,6 g błonnika. Borówki amerykańskie mają niski indeks glikemiczny równy 53, co sprawia, że nie przyczyniają się do gwałtownych wahań cukru we krwi. Dzięki temu mogą po nie sięgać osoby cierpiące na cukrzycę. Borówki amerykańskie są również niskokaloryczne – w 100 g dostarczają 57 kcal.

Ponadto są źródłem witamin takich jak witamina K, niezbędna dla prawidłowego procesu krzepnięcia krwi, witamina C, ważna dla zdrowej  skóry i wzmacniająca odporność. Zawierają również witaminy E oraz witaminę B6. Warto wiedzieć, że szklanka borówek dziennie pokrywa 30% dziennego zapotrzebowania witaminy C. Borówki dostarczają również minerały takie jak: żelazo, wapń, potas, mangan oraz niewielkie ilości miedzi. Są również źródłem kwasu elagowego, fitoestrogenów, antocyjanów. To właśnie antocyjany nadają borówkom ich intensywny kolor, i w dużej mierze wpływają na lecznicze właściwości borówek.

Borówki amerykańskie - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

Borówki amerykańskie — właściwości dla zdrowia 

Chronią układ krążenia

Borówki to doskonałe źródło antocyjanów zwalczających wolne rodniki, które przyczyniają się do uszkadzania komórek w organizmie. Kwercetyna wpływa  na obniżenie poziomu „złego” cholesterolu, reguluje ciśnienie krwi i chroni cały układ sercowo-naczyniowy. Badanie przeprowadzone wśród 93 600 pielęgniarek wykazało, że u kobiet z najwyższym spożyciem antocyjanów w diecie,  ryzyko zawału serca było niższe o 32%, niż u osób, w których diecie antocyjanów brakowało.

Wspierają profilaktykę przeciwnowotworową 

Antyoksydanty w borówkach zwalczają wolne rodniki i chronią komórki przed uszkodzeniami, w tym struktur komórkowych nici DNA. Wolne rodniki są przyczyną przedwczesnego starzenia się i inicjują procesy nowotworowe. Według wniosków z przeprowadzonych dotychczas badań to właśnie borówki mają jeden z najwyższych poziomów antyoksydantów, w porównaniu do innych owoców i warzyw.

Borówki odkażają drogi moczowe

Borówki mogą być pomocne w diecie kobiet cierpiących na infekcje dróg moczowych. Ponieważ są one blisko spokrewnione z żurawiną, i w podobny sposób działają ochronnie na drogi moczowe. Jedzenie surowych owoców i picie soku z borówek przyczynia się do hamowania przyczepiania się szkodliwych drobnoustrojów do ścian pęcherza oraz cewki moczowej. Są również moczopędne, dzięki czemu przyspieszają wydalanie szkodliwych mikrobów z dróg moczowych.

Chronią wzrok

Borówka amerykańska powinna się stać pozycją obowiązkową w jadłospisie osób nadwyrężających wzrok, np. przy ekranie komputera. Jako znakomite źródło antocyjanów i witaminy A korzystanie wpływa na fotoreceptory oka i poprawia zdolność widzenia o zmierzchu. Borówki wspierają także mikrokrążenie w gałce ocznej i poprawiają ukrwienie w obrębie tęczówki oka. 

Borówki amerykańskie - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

Borówki wspierają pamięć

Borówka amerykańska jest wartościowym elementem diety wspierającej funkcjonowanie mózgu. W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach wykazano, że regularne zjadanie borówek wspiera funkcje obszarów płata czołowego mózgu, który odpowiada za inteligencję i zdolność abstrakcyjnego myślenia. Z kolei badania przeprowadzone na ludziach wykazały, że regularna podaż borówek sprzyja poprawie sygnalizacji komórkowej. Dzieje się tak za sprawą antyutleniaczy i ich działania spowalniającego starzenie się neuronów.

Poprawiają stan skóry

Dzięki wysokiej zawartości antocyjanów oraz witaminy C borówki znakomicie wpływają  na stan skóry. Antyoksydanty spowalniają uszkadzanie komórek i starzenie się. Obecność witaminy A wzmacniają skórę, a witamina E wspiera jej regenerację.

Borówki chronią wątrobę

Badania przeprowadzone przez japońskich naukowców sugerują, że owoce jednej z odmian borówki amerykańskiej, a dokładnie borówki rózgowatej, dzięki zawartości proantocyjanidyny hamują replikację wirusa zapalenia wątroby typu C. To sprawia, że zapobiegają rozwojowi marskości wątroby oraz działają chronią przed uszkodzeniami hepatocyty (komórki wątroby).

Borówka amerykańska zasługuje na miano superfood, jako owoc niskoenergetyczny, odżywczy i bogaty w cenne dla zdrowia związki roślinne.


źródło:  dietetycy.org.pl, www.poradnikzdrowie.pl 

Seks Zdrowie

Nietolerancja histaminy (pseudoalergia). Co odróżnia ją od alergii pokarmowej i jak sobie z nią radzić?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
30 czerwca 2021
Nietolerancja histaminy - przyczyny, objawy, dieta
Fot. iStock

Nietolerancja histaminy, znana również jako pseudoalergia, to sytuacja, do której dochodzi na skutek nadmiernego nagromadzenia się histaminy w organizmie. W wyniku tego pojawiają się dokuczliwe objawy, które mogą przypominać zwykłą alergię pokarmową, choć przyczyny problemów tkwią gdzie indziej. Czym jest nietolerancja histaminy i czy konieczna jest przy niej dieta antyhistaminowa?

Nietolerancja histaminy — co to jest?

Nietolerancja histaminy wynika z braku równowagi pomiędzy ilością histaminy w organizmie a zdolnością do jej degradacji. Histamina to substancja, która pełni wiele funkcji w organizmie. Bierze udział m.in. w kontroli napięcia mięśni gładkich, gojenia się ran, wydzielania gruczołowego, neuroprzewodnictwa, podziału komórek, rozwoju płodu. Poza tym histamina jest przekaźnikiem reakcji zapalnych.

Ludzki organizm wytwarzana histaminę samodzielnie. Poza tym istnieje także inne jej źródło, czyli pewne pokarmy, których nie brakuje w codziennej diecie. Jeśli histaminy jest zbyt dużo i organizm nie radzi sobie z jej nadmiarem, mogą pojawić się objawy nietolerancji pokarmowej.

Nietolerancja histaminy - przyczyny, objawy, dieta

Fot. iStock/Nietolerancja histaminy

Nietolerancja pokarmowa a alergia — czym się od siebie różnią?

Nietolerancja pokarmowa i alergia pokarmowa, ze względu na objawy są ze sobą najczęściej mylone, nie są tym samym. Główna różnica polega na tym, że w przypadku alergii czynny jest układ immunologiczny, natomiast w przypadku nietolerancji pokarmowej nie ma on związku z powstawaniem objawów. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), podaje, że około 15-20% populacji cierpi na alergie w różnej postaci, a około 3-5 % na alergie pokarmowe.

Przyczyny nietolerancji histaminy 

Nietolerancja histaminy może ujawnić się jako przypadłość wrodzona lub nabyta. Może pojawić się na skutek niedoboru enzymu DAO (diaminooksydazy), który jest konieczny do rozłożenia histaminy w układzie pokarmowym. W tej sytuacji rozkładana jest ona wolniej, a jej podwyższone stężenie daje objawy podobne do alergicznych.

Problem może powodować także przyjmowanie pewnych leków (np. przeciwgrzybiczych, czy aspiryny), może zwiększyć uwalnianie histaminy lub zablokować jej rozkład. Dodatkowymi czynnikami zwiększającymi poziom histaminy może być przewlekły stres, niedobory witaminy C, B6, miedzi, cynku. Ponadto istnienie chorób takich jak: wirusowe zapalenie wątroby (WZW), zapalenie jelit, Zespół Rozrostu Bakteryjnego Jelita Cienkiego (SIBO), przyczynia się do powstania sytuacji nietolerancji histaminy. Zakażenie rotawirusem oraz infekcje przewodu pokarmowego również są istotnymi czynnikami aktywującymi problemy.

Niektóre pokarmy dostarczają histaminę lub powodują jej uwalnianie z komórek, podnosząc jej ilość we krwi.

Nietolerancja histaminy - przyczyny, objawy, dieta

Fot. – przyczyny, objawy, dieta

Do pokarmów dostarczających histaminę do organizmu należą:

  • czerwone wino, wino musujące;
  • sery twarde i wędzone;
  • kiszonki;
  • ocet (poza spirytusowym);
  • drożdże;
  • salami;
  • kiełbasy z surowego mięsa, mięso wędzone i suszone;
  • tuńczyk, ryby wędzone i marynowane.

Produkty zwiększające wytwarzanie histaminy przez organizm:

Nietolerancja histaminy — objawy

Nietolerancja histaminy powoduje różne objawy, zarówno miejscowe, jak i uogólnione. Najczęściej pojawiają się do pół godziny po spożyciu  pokarmu bogatego w histaminę, po czym ustępują samoistnie w ciągu 6-8 godz.

Nietolerancja histaminy - przyczyny, objawy, dieta

Fot. iStock/Nietolerancja histaminy

Objawy nietolerancji histaminy, które pojawiają się najczęściej to:

  • bóle głowy i migreny;
  • zaczerwienienie skóry twarzy oraz wysypka;
  • bóle brzucha, wymioty, biegunka, wzdęcia, mdłości – które wynikają ze zwiększonego wydzielania żółci i soku żołądkowego.

O wiele rzadziej osoby ze stwierdzoną nietolerancją histaminy skarżą się na uogólnioną pokrzywkę, świąd skóry, nieżyt nosa, obrzęk warg, języka, świszczący oddech, duszność, uczucie kołatania serca i arytmię, niedociśnienie.

Nietolerancja histaminy — badania

Aby stwierdzić, czy rzeczywiście mamy do czynienia z nietolerancją histaminy, konieczna jest wizyta u lekarza gastroenterologa lub alergologa. Ważne jest prowadzenie dziennika posiłków i odnotowywanie objawów, które mogą się po jedzeniu pojawić. Lekarz zleci także badania, które mogą potwierdzić, że to nietolerancja histaminy. Najczęściej zlecane i najistotniejsze jest określenie aktywności enzymu DAO we krwi. Specjalista może również zlecić punktowe testy skórne.

Nietolerancja histaminy — dieta antyhistaminowa

Aby uporać się z objawami wynikającymi z nietolerancji histaminy, często konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej diety. To jednak jest sprawa indywidualna i zależy od nasilenia objawów po spożyciu ryzykownych produktów (wymienione zostały powyżej, w przyczynach nietolerancji histaminy). U jednej osoby dolegliwości będą niewielkie, a u innej ten sam pokarm spowoduje bardziej dokuczliwą reakcję. Dlatego w odniesieniu do indywidualnej sytuacji pacjenta zaleca się wprowadzenie diety eliminacyjnej, aby wykluczyć wskazane produkty z jadłospisu, lub jedynie diety niskohistaminowej, która tylko ograniczy ilość wskazanych pokarmów. Warto rozważyć również suplementację enzymu DAO, którego niedobór powoduje problemy.


źródło:  histasolv.plwww.mp.pl

Zobacz także

Po latach walki mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że jestem szczęśliwym człowiekiem! Przypomnę wam kawałek mojej historii…

Arbuz - witaminy, kalorie, właściwości dla zdrowia

Arbuz pełen zdrowia. Dlaczego warto go jeść i po czym poznać dojrzałego arbuza?

14 faktów o seksie, które nie każdemu są znane