Lifestyle

Jest! Zwiastun „And just like that” trafił do sieci. Carrie i dziewczyny wracają!

Redakcja
Redakcja
12 listopada 2021
fot. Instagram Sarah Jessiki Parker
 

Ciąg dalszy losów dziewczyn z „Seksu w wielkim mieście”, 10-odcinkowy serial „And just like that”, zobaczymy już 9 grudnia. A raczej zaczniemy oglądać, bowiem stacja HBO nie zamierza wrzucić od razu całej serii – będzie udostępniać po jednym odcinku w 10 kolejnych czwartków. Dość nietypowe podejście, ale wiadomo – podtrzymanie zainteresowania mają tym samym zapewnione.

Pierwsze informacje na temat planowanej kontynuacji serialu „Seks w wielkim mieście” pojawiły się w styczniu. Ku uciesze fanów, wieści te szybko potwierdziła w mediach społecznościowych odtwórczyni głównej roli, Sarah Jessica Parker. Od tamtej pory internauci z zapartym tchem śledzą kolejne doniesienia z planu „And Just Like That…”. Wiemy już, że w produkcji pojawi się znakomita większość uwielbianych przez widzów bohaterów – do swoich słynnych ról prócz Parker powrócą m.in. Kristin Davis, Cynthia Nixon, Chris Noth, David Eigenberg, Willie Garson i Evan Handler.

Fabuła ,,And Just Like That…” to dalsze losy trzech przyjaciółek: Carrie, Mirandy i Charlotte, które mierzą się z trudami… życia po pięćdziesiątce. Akcja serialu toczy się późną wiosną w Nowym Jorku, a jeden z wątków dotyczyć ma trwającej pandemii koronawirusa.

Nie wiemy zbyt wiele o tym, co się wydarzy w serialu, fabuła jest pilnie strzeżona. Natomiast działania promocyjne zakrojone są na ogromną skalę. Mamy mieszkanie Carrie do wynajęcia, sukienki na aukcjach, samą Sarah Jessikę Parker na okładkowej sesji w grudniowym numerze „Vogue”. I to zapewne nie koniec atrakcji.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez SJP (@sarahjessicaparker)

Wiemy też, że jednymi z bohaterów będą… ikoniczne wręcz stylizacje bohaterek, a zwłaszcza słynącej z imponującej garderoby Carrie Bradshaw. Sarah Jessica Parker ujawniła, że jej stroje będą zawierały archiwalne elementy, skrupulatnie kolekcjonowane przez nią na przestrzeni lat.

„Nadal mam te wszystkie rzeczy w swoim magazynie. Meble, ubrania, dodatki – wszystko spakowane, posegregowane i opisane zgodnie z porą roku, odcinkiem i sceną. Zachowałam każdą pojedynczą rzecz” – zdradziła czterokrotna zdobywczyni Złotego Globu. Do ulubionych modowych artefaktów aktorki należą m.in. strzyżone futro z pierwszego sezonu serialu i słynne kobaltowe czółenka od Manolo Blahnika, które podarował jej bohaterce Mr Big prosząc ją o rękę.

Od chwili pojawienia się pierwszych zdjęć z planu, emocje publiczności sięgają zenitu. A najgorętsze dyskusje toczą się wokół… wyglądu głównych bohaterek.

 

 


Lifestyle

Czułam się, jakbym codziennie była na wojnie. Tak mają ludzie z nerwicą lękową. Pomogły nie tylko psychotropy

Katarzyna Troszczyńska
Katarzyna Troszczyńska
13 listopada 2021
Fot. iStock/PeopleImages
 

Od razu zaznaczę:  jestem odpowiedzialna, nie uważam, że depresję, czy nerwicę leczy się bieganiem lub pozytywnym myśleniem. Wiem, jak ważna jest pomoc specjalisty.
Na nerwicę lękową cierpiałam od dziecka, zdiagnozowano ją, gdy dobiegałam trzydziestki. W moim życiu dominowała lęk. Również wtedy, a może właśnie wtedy, gdy powinnam być spokojna i szczęśliwa, bo życie układało się dobrze.

Miałam wrażenie, że stabilizacja mnie zabija. Latami wstydziłam się do tego przyznać. Kiedy poznałam dobrego partnera, przez pierwszy rok codziennie płakałam, bo bałam się, że na pewno coś się stanie. On umrze, zachoruje. Nie byłam szczęśliwa. Codziennie do mojej głowy dobijały się demony. Urodziłam dziecko– opanował mnie bezbrzeżny smutek, lęki nasiliły się. Już nie bałam się tylko o rodziców, męża, teraz bałam się też o syna. To nie są rzeczy, którymi ludzie chętnie się dzielą, zawsze udawałam, że jest świetnie i dobrze.

Dużo lepiej działałam w kryzysach. Moich bliskich kryzys rozbijał– ja potrafiłam załatwić wtedy milion rzeczy, przenieść góry, dostać się do samego „Pana Boga” i załatwić u niego rzeczy niemożliwe. Kiedyś koleżanka powiedziała, że nigdy nie domyśliłaby się, że potrafię być tak sprawcza.

W dobrej codzienności sprawcza nie byłam. Cały wysiłek szedł na wojnę w mojej głowie.

Na opanowanie ataku paniki w supermarkecie, gdzie kłębił się przedświąteczny tłum.  Na przekonaniu siebie, że mogę wejść do pociągu i naprawdę nikt na mnie nie patrzy. Na zapanowaniu nad paraliżującym lękiem, że mój dobry czas zaraz się skończy i pochowam wszystkich tych, których kocham.
Na uspokojeniu się i wytłumaczeniu sobie, że potrafię napisać zdanie tekstu i umiem pracować.
Że w domu, w którym mieszka moja mama, nie ma duchów, tam tylko skrzypi podłoga, bo to stary dom (tak, wiem, jak to brzmi).
Że mój mąż nie zginie w wypadku
Że  nie jestem beznadziejna, straszna, nic nie umiem i nie potrafię.

Do tego dochodził lęk, którego nie potrafiłam sprecyzować. Po prostu czułam, że zaraz stanie się coś strasznego. Oblewały mnie zimne poty, waliło serce, drżały ręce, nie potrafiłam wydobyć głosu. To było tak silne, że musiałam czasem zjechać na pobocze, włączyć światła awaryjne i czekać, aż TO przejdzie. Kilka razy dostałam napadu paniki na parkingu podziemnym i czułam, że zaraz się uduszę. Z nerwów nie mogłam znaleźć wyjazdu, co tylko wzmagało objawy. A gdy wracałam z Tajlandii, na lotnisku, gdzie był tłum, czułam, jak odpływam, a ziemia usuwa mi się spod nóg. Mąż myślał, że jestem ciężko chora i coś mi się dzieje– a mi nic nie było. Wszystko przeszło, gdy wyszłam na świeże powietrze w Warszawie.

Sama zaczynałam stygmatyzować się określeniem: „wariatka”.

Oczywiście chodziłam na terapię, brałam leki. Większość z nich działała na mnie źle. Tabletki antylękowe usypiały mnie i sprawiały, że było mi wszystko jedno. Poza tym tabletki łagodzą objawy, ale nie usuwają przyczyny. Tak, jestem wielką zwolenniczką leków, bywają niezbędne– piszę tylko o tym, jak ja na nie reagowałam.

W tym czasie moja koleżanka zachorowała na raka. Była w złym stanie, bardzo bala się, że umrze. Od psychiatry dostała, oczywiście, benzodiazepiny. Ale nie mogła ich brać wciąż, zaczęła szukać sposobów, jak poradzić sobie z lękiem poza lekami i terapią (na terapię też chodziła, ale to dla niej było wciąż za mało).

Najpierw ona zaczęła wchodzić na grupy, czy słuchać programów na youtubie, które wcześniej traktowała z przymrużeniem oka. Hasła: mamy wpływ na swoje myśli, możemy panować nad emocjami wydawały nam się bez sensu. Ja też, przyznaję, byłam antyfanką wspólnot i grup, a na internetowych guru reagowałam wysypką.

Ale był moment, kiedy już naprawdę myślałam, że zwariuję, byłam zmęczona latami wewnętrznych wojen, byłam gotowa przyjąć magiczną tabletkę, żeby poczuć się lepiej.

Zaczęłam medytować

Celem medytacji jest uspokojenie się, oderwanie od obsesyjnych i lękowych myśli. Nie chodzi, żeby te myśli kontrolować, ale pozwalać im płynąć i obserwować je bez ocen.
Istnieje dużo praktyk medytacyjnych, każdy znajdzie bez problemu coś dla siebie. Możemy wybrać popularny mindfulness (mi to szło bardzo źle, okropnie się męczyłam), medytacje z mantrą (recytujemy mantrę i w ten sposób nasze myśli odchodzą od źródła stresu– w internecie znajdziemy dużo świetnych mantr, w zależności od naszego życiowego celu. Ten sposób uwielbiam). Medytacją jest spacer po lesie, czy jak mówi moja przyjaciółka, zmywanie nauczyć i wywieszanie prania– wtedy też jesteśmy w „tu i teraz”, możemy koncentrować się tylko na konkretnych działaniach. Często, gdy dopadały mnie demony, przerywałam ten ciąg nakręcających się paranoi, włączając „Poradnik Headspace: Medytacja” na Netflixie.
Pomagało.

Zaczęłam słuchać Klaudii Pingot oraz innych yotuberów, którzy tłumaczą, jak odpuszczać, koncentrować się na celu

Afirmacje, oddechy Wima Hofa, intencje – wiem, ze brzmi to kosmicznie. Przynajmniej dla mnie brzmiało, gdy namówiona przez koleżankę zaczęłam tego słuchać po raz pierwszy.
Część mnie pukała się w czoło, a druga część codziennie wieczorem włączała Klaudię Pingot. I choć bliscy myśleli, że trochę zwariowałam, ja byłam przekonana, że dzięki niej wariuję mniej. Posłuchajcie, polecam.
Zresztą Klaudia skończyła psychologię, była oficerem Komendy Głównej Policji i Centralnego Biura Śledczego i otwarcie mówi, że nie zwróciła się ku mistycyzmowi, omija szerokim łukiem ezoterykę, wciąż szuka dowodów naukowych.

Odkryłam kilka cudownych terapeutek i terapeutów, którzy nagrywają swoje wykłady

Nie chcę polecać konkretnych nazwisk, bo przed wpisaniem kilku, wrzuciłam je w wyszukiwarkę– opinie są bardzo różne. Ale  metodą prób i błędów można znaleźć kogoś, kto nam przypasuje. I kto nas na bieżąco doładowuje w chwilach najgorszego kryzysu. Pamiętam, jak kiedyś obudziłam się rano i byłam pewna, że nie skończę zlecenia, nie ogarnę swojego życia. Za dużo. Odłożyłam wszystko i wpisałam w google hasło: „Jak poradzić sobie z napadem paniki. Przejrzałam nagrania, wybrałam jedno, dwudziestominutowe– po tym czasie po prostu czułam spokój. A każdy z nerwicą wie, że mogłabym się nakręcać dalej i za chwilę nic bym nie zrobiła.

Przestałam uciekać z terapii, nauczyłam się pracować z myślami

Wcześniej latami uciekałam z terapii. To było nie do zniesienia. A moje koleżanki śmiały się, że dają mi najwyżej miesiąc zanim znów ucieknę. Terapeuci irytowali mnie wszystkim: bo zapisują, bo zadają nie takie pytania, bo nie mówią o sobie, bo znam te gadki i ich nie kupuję. To pewnie był bojkot samej siebie, to nieważne– nie dawałam rady. Hitem była terapia psychoanalityczna, wytrzymałam prawie rok. W końcu powiedziałam koleżance, że naprawdę wolę jej opowiadać o problemach, bo ona chociaż coś mi odpowiada. A potem odkryłam terapeutkę dla siebie, która pracuje w nurcie poznawczo–behawioralnym. Ten nurt polecam w leczeniu zaburzeń lękowych. Uczymy się powoli, że większość lęków bierze się z naszych myśli, a one wpływają z kolei na nasze nastroje i zachowania. Terapia behawioraln0– poznawcza pomaga zrozumieć, że to samo wydarzenie bądź zachowanie jest kompletnie inaczej rozumiane przez różnych ludzi.
Kiedyś nie przypuszczałam, że można się zdroworozsądkowo oddalić od jakiegoś swojego niszczącego przekonania, które przebiega  przez głowę. Można mu się przyjrzeć, rozebrać na czynniki pierwsze, a potem pozwolić temu odpłynąć, nie identyfikując się z tym. Nie traktując tego jako rzeczywistość.

To nie dzieje się od razu, ale odpowiedni trening czyni mistrza.

Oczywiście, to tylko subiektywne sposoby radzenia sobie z nerwicą lękową, ale boję się już dużo mniej i dużo rzadziej. Rzadziej też sięgam po leki psychotropowe. Choć, oczywiście, wiem, że może nadejdzie okres, gdy będę ich potrzebować– to dla mnie naturalne i oczywiste. Kiedyś natomiast byłam chyba uzależniona od benzodiazepin- co też jest bardzo niebezpieczne, dziś ich nawet nie mam w domu.

I najbardziej pomogła mi terapia–i to polecam ponad wszystko. To jest nieprawdopodobne zrozumieć skąd wzięły się nasze lęki, nauczyć się z nimi radzić.

Czasem czuję, że Zło znów nadciąga.  Gdzieś  krąży myśl, która za chwilę mnie pokona. Wywołać ją może wszystko i to też w nerwicy jest straszne– nie wiesz, kiedy zacznie walić ci serce, kiedy zaczniesz się bać. Ale, gdy teraz TO się pojawia, nie czekam w panice, aż się rozkręci. Pracuję z oddechem i na siłę przekierowuje uwagę, gdzie indziej. Pomaga. Mitem chyba jest, że możemy się zmienić o 180 stopni. Ale możemy nauczyć się korzystać z narzędzi, które oferuje nam świat. Chociaż spróbować. To znacznie lepsze niż mówić: nie potrzebuje terapii, leków, nie potrzebuję pracować z emocjami. Gdy żyjesz z piekłem w głowie, masz czasem wrażenie, że nic tego nie może zmienić. To nieprawda, może. I tego życzę wszystkim.

 

 


Lifestyle

Trzy przekonania, które pomogą uratować każdy związek

Katarzyna Troszczyńska
Katarzyna Troszczyńska
12 listopada 2021
Fot. iStock/Marco_Piunti

Przekonania to nasze subiektywne opinie o otaczającej nas rzeczywistości, ludziach, których spotykamy. Przekazujemy je sobie z pokolenia na pokolenia, nie zawsze są prawdziwe, ale wpływają na nasze życie. Mogą dodawać nam siły, ułatwiać wiele spraw, a mogą też być, jak kula u nogi. O takich przekonaniach mówimy, że są ograniczające.

Jakie są ograniczające przekonania dotyczące związków? Na przykład od mamy i babci słyszałyśmy, że „mężczyźni to dranie i zawsze odchodzą” albo od ojca, że „kobietom nie można ufać, bo…”. Są też inne przekonania, które negatywnie wpływają na nasze relacje. Na przykład uważamy, że ważne jest tylko „ja”, nie należy wybaczać, czy zanadto się otwierać.

A co z dobrymi przekonaniami? Wybrałam trzy. Są kołami ratunkowymi relacji, ale tylko pod warunkiem, że dwójce ludzi zależy na związku i żadne nich nie jest narcyzem.

Racja drugiej osoby jest tak tak samo ważna, jak moja racja

Nasz największy błąd? Wydaje nam się, że możemy drugą osobę przekonać do naszych racji. Wręcz musimy to zrobić, żeby z nią być. Ale po co właściwie? Przecież nie chodzi o to, żeby ktoś przyjął nasz punkt widzenia, to się zwykle nie udaje. Chodzi o kompromis.
W kłótniach nie warto mówić: „Nieprawda, to ja zmywam częściej!”. Albo: „To ja się bardziej staram”, czy „mylisz się, dzieci należy wychowywać właśnie tak, wiem to”. Chodzi o to, żeby z dwóch racji stworzyć jedną, wspólną, którą oboje będziecie mogli zaakceptować.

Ludzie nie chcą nas skrzywdzić, mają różne potrzeby

Zauważyłam, że bardzo często podejrzewamy innych o złe intencje. Podejrzewamy sąsiada, znajomego, nawet obcą osobę w sklepie (na pewno się pchał, bo chciał nam zrobić na złość).

Podejrzewamy również naszych partnerów.

Natomiast patrząc na to z punktu widzenia psychologii większość z nas nie chce źle, nie chce również intencjonalnie zranić drugiej osoby– po prostu każdy z nas walczy o zaspokojenie własnych potrzeb, które często są sprzeczne z potrzebami innych.
Zrozumienie tego redukuje wiele niepotrzebnego napięcia. Jeśli mój partner powiedział coś lub zrobił coś, co mnie zraniło to najprawdopodobniej zrobił to, bo myślał o sobie. Dość słabe, ale nic więcej. On nie jest okrutny.

Dlatego dobrze jest rozmawiać z bliską osobą o swoich potrzebach, bo często agresja, złość, czy atak wynikają z tego, że potrzeby są niezaspokojone, a my nie umiemy wyrazić tego wprost.

Ważne jest dzisiaj, przeszłości już nie ma.

Życie przeszłością to największy błąd, jaki popełniają ludzie będący w stałych związkach. Większość naszych kłótni to wypominanie. Pary z precyzją godną dziennikarza śledczego wymienia szczegół za szczegółem. Bo w maju 2017 roku spojrzałaś na X, ty pisałeś z Y, nie pomogłaś mi w tym i w tym, a ty mi w tamtym. Uwielbiamy dodawać też nic nie znaczące, za to obciążające słowa: „bo ty zawsze”, „nigdy”.

Tymczasem problemy dobrze jest rozwiązywać na bieżąco. Jeśli natomiast decydujemy się z kimś być mimo, że nasz kiedyś skrzywdził– nie możemy mu tego wypominać. Gdy to robimy, siłą rzeczy zbliżamy się do katastrofy. Nikt nie lubi być atakowany, obwiniany i osądzany, szczególnie za rzeczy, które wydarzyły się dawno.


Zobacz także

Czy wiesz dlaczego przed wyjściem z domu powinieneś zostawić na balkonie lub w ogrodzie łyżeczkę?

Co rodzaj treningu mówi o twojej osobowości? Sprawdź i przekonaj się, czy dobrze wybrałaś!

14 subtelnych znaków, które odróżniają miłość od manipulacji