„Małżeństwo zaw­sze jest związkiem dwoj­ga ludzi go­towych przy­siąc, że tyl­ko to dru­gie chrapie”. Słodko-gorzki świat z obrączką

Redakcja
Redakcja
11 listopada 2016
Fot. iStock / momcilog
Następny

Czasem na śmiesznie, innym razem wręcz przeciwnie… jak to w życiu. Słodko-gorzki smak małżeństwa mimo wszystko jest wyjątkowy. Zapraszamy na przegląd inspirujących i tylko odrobinę złośliwych cytatów o życiu z obrączką.

 

Nie dała nikomu szans na przeżycie dramatu. A może po prostu wiedziała, że nie ma w swoim życiu na tyle bliskich sobie osób

Agata Sliwowski
Agata Sliwowski
11 listopada 2016
Fot. iStock / fotorince
Fot. iStock / fotorince
 

Trzy tygodnie temu zmarła Ela. Gdzieś zdaje się pod San Diego, w całkowitej samotności wbrew oczekiwaniom kogokolwiek. Spotkałam ją raz, ale gaduła z niej była i aktorka-poetka, więc raz trwało wieczność wtedy. Nie miała tu w zasadzie żadnej rodziny, ta Ela. Koleżanki, przyjaciółki, męża byłego, co to na gitarze fajnie gra i tych wszystkich, którzy tak jak ja, spotkali ją przecież tylko raz. W Polsce rodziny też nie za wiele, choć według Konsulatu, w zasadzie wcale. Jedynaczką była, rodzice pomarli… no sama była na tej emigracji i trzy tygodnie temu zmarła pozostawiając wiele tomików poezji i kilka e-maili bez odpowiedzi.

Nie wiem doprawdy jakie życie miała, bo tak ja mówię, spotkałam ją raz tylko choć nadmieniła, że boryka się z realiami, z tym wszystkim co takie jest nieartystyczne. .. z brakiem pieniędzy, z brakiem pracy, w zasadzie nawet z brakiem dachu nad głową czasami. Jakoś jednak szła przez ten los. Aż trzy tygodnie temu wzięła i umarła. Podobno zaszła nocą we śnie do męża swego byłego i pożegnała się należycie. Obudził się zlany potem i tak świat się dowiedział, że zmarła Ela, odeszła w stronę światła.

Władze pewnie by się nią zajęły. Autopsję już wdrożyły, ciało zabezpieczyły. Gdyby nikt się po nią nie zgłosił, skremowaliby pewnie i prochy gdzieś tam rzucili. Może nawet mają jakieś takie publiczne groby, dla tych wszystkich, którzy tak jak Ela, odeszli w samotności. Kasy to Ela nie zostawiła rzecz jasna, a pogrzeb wiadomo… kosztuje z jakieś $5000. Nikt takich pieniędzy raczej nie wyłoży, więc cóż pozostaje? Wspólna mogiła, jakiś numer w księdze umarłych dla identyfikacji, może imię i nazwisko, data śmierci, data urodzenia?  Ot było życie, nie ma życia. Przepadło w zbiorowej mogile bez śladu, bez pamięci, zapomniane w chwili, w której prochy jednego bytu obróciły się w prochy wielu bytów, a człowiek przestał istnieć na zawsze.

Dziwny to koncept dla nas, którzy przywiązani jesteśmy do idei należytego pochówku, z żałobnym orszakiem, mszą za duszę i pięknym nagrobkiem z wykaligrafowanym imieniem i nazwiskiem, no i z datą początku i datą końca postawioną jak kropka nad „i”. Palimy znicze, rzucamy kwiaty, modlimy się i płaczemy, a potem pijemy, trochę może za dużo, na stypie wspominając zmarłego. Śmierć jest dla nas żywych swoistym rytuałem, w ramach którego zmarły dostaje tutaj, w świecie Jednego Żywota, swoje ostatnie mini M1, ten ostatni kawałek ziemi i tabliczkę identyfikacyjną. Czegokolwiek w życiu nie zrobił, czego nie osiągnął, to tutaj, pod cmentarnym kamieniem odciśnie swój znak, ukryje całą o sobie pamięć. Zanim przejdzie do wieczności. Zanim my, ludzie ze świata żywych, pozwolimy mu tam odejść. Bo dla nas żywych, człowiek bez grobu jest człowiekiem, który przepadł, wpadł w ciemną otchłań, jest więc bytem bez szans na to by świat zachował o nim pamięć. Człowiek bez grobu jest jak dmuchawce, latawce, wiatr… nieuchwytny, nieistniejący nigdy, jakby w ogóle się nie zdarzył. A przecież był, przecież coś tworzył, więc jakże to tak rozsypać go w nicość całkiem niezidentyfikowaną?

Śmierć, w tej naszej zachodniej kulturze, w ogóle jest jakaś taka kalibrowo ciężka. Przyodziewamy ją w rytuał bo tak jest łatwiej dla nas przyswajalna. W rezultacie ksiądz, płaczki, garść ziemi rzucana na trumnę i całe rzeki łez nie dla zmarłego lecz dla nas żywych są śmiertelnym niezbędnikiem. Nikt nas nigdy nie nauczył jak radzić sobie z umieraniem. Zwłaszcza ludzi nam najbliższych, tych których za bardzo kochamy by tak po prostu zgodzić się na ich odejście. Trzymamy się więc ich kurczowo, sprawdzamy czy oddychają, chlipiemy po kątach i błagamy o jeszcze jedną noc, jeszcze parę dni. Tu na tym padole. Razem.

I ja myślałam zawsze, że taka właśnie powinna być śmierć. Pełna bólu, łez, cierpienia.  Tyle że co ja tam wiem! Śmierci nie znam chyba wcale, choć miałam kiedyś z nią swój mały moment. Wydała mi się jednak tak nieatrakcyjna, że póki co życia się trzymam i basta. Za to pamiętam moją babcię Marię, która szykowała się do swojej ostatniej drogi. Pamiętam ją jak siedziała na balkonie u moich rodziców i gładziła swoje białe włosy po których całował ją z czułością wiatr. I jakoś tak wiedziała, że to jest ten moment, jej intymne pożegnanie z tym życiem, więc szeptała słodkie te słowa: goodbye my love, żegnaj moje życie kochane, przekonana, że jest sama i że żywi nie widzą tej jakże spokojnej, pogodnej chwili, w której człowiek pochyla czoła przed śmiercią i mówi: jestem gotów by z tobą iść.  

Babcia zmarła parę dni później a ja przez długi czas nie  rozumiałam tego, czego przypadkowym świadkiem byłam. Uwikłana w rytuał śmierci, postępowałam według reguł i najprawdziwiej na świecie czułam ból i jeszcze ból mojej mamy, jej sióstr i całej rodziny. Aż pewnego dnia ktoś mi powiedział, że ludzie często doświadczają długotrwałego cierpienia i bólu, ale nie potrafią odejść i umrzeć, ponieważ martwią się! o tych, którzy pozostają. To czego ludzie umierający potrzebują usłyszeć od najbliższych to słowa pociechy, by móc odejść świadomie i w pokoju. Potrzebują otrzymać pozwolenie na swoją śmierć i zapewnienie, że ci którzy zostaną, poradzą sobie.

Tak mi powiedział ten ktoś i poczułam się wtedy tak, jakbym rąbka tajemnicy dotknęła. I przyszło mi do głowy, że my żywi pojmujemy śmierć na opak niejako. A więc poniekąd tak, jakby działa się ona dla nas. Tymczasem to człowiek który odchodzi, próbuje po ludzku z życiem się pożegnać. Jakże na próżno jednak, skoro nikt nie raczy dać mu takiej szansy. Opętani śmiercią i towarzyszącym jej rytuałem, my ludzie Zachodu, nie stwarzamy umierającym warunków  na spokojne odejście do krainy światła, kiedy tak emanujemy cierpieniem i brakiem  zgody na ich śmierć. Na śmierć nie naszą. I trzymamy ludzi na ziemskim tym padole, bo to my nie wiemy jak powiedzieć goodbye. I tak, kiedy wreszcie umierający odchodzą, czynią to przekonani, że zawiedli nas żywych… No czyż nie tak wygląda śmierć?

Ela umarła tymczasem nie bacząc wcale na żywych. Nie dała nikomu szans na przeżycie dramatu. A może po prostu wiedziała, że nie ma w swoim życiu na tyle bliskich sobie osób, by cały rytuał śmierci wdrażać. Odeszła po cichu, odeszła bez łez. Na jakby nie było, obcej poniekąd ziemi. Jak emigrantka zagubiona pośród wersów swego ostatniego wiersza.

Jej prochy jednak podjął ktoś. Ktoś inny rozpoczął zbiórkę pieniędzy na pogrzeb i grób. Dolar do dolara, złożyli się Polacy przykładnie. Ci którzy ją znali i ci którzy tak jak ja, widzieli Elę tylko raz. Podzielili jej prochy na urny dwie. Jedną, która pójdzie w pogrzebowej procesji i spocznie jak tradycja odwieczna nasza nakazuje. Drugą połowę Eli porwie Pacyficzny wiatr, zanim fale oceanu ostatecznie ukołyszą ją do wiecznego snu. Tak oto Ela zamknie życia cykl. I będzie miała swój cmentarny kamień i tabliczkę z imieniem oraz datą początku i datą końca. Odciśnie swoją pieczęć dla tych, którzy przyjdą po. Uratowana od zbiorowej mogiły nie rozproszy się w nicość. Już żywi zadbali o to.


11 rzeczy, za które kochamy nasz kraj (pomimo szalonej teraźniejszości)

Agnieszka Dyniakowska
Agnieszka Dyniakowska
11 listopada 2016
fot. iStock/ Vepar5
fot. iStock/ Vepar5
 

Od dziecka powtarzasz, że jesteś Polak mały, twój znak to orzeł biały, równo maszerujesz razem z Dąbrowskim i nie dajesz pogrześć swej mowy. I choć w ostatnim czasie wiele dzieje się w naszym kraju i czasami trudno o optymizm i radośnie patriotyczne spojrzenie, jest kilka rzeczy, za które Polskę kochać po prostu trzeba, bez względu na wszystko i wszystkich.

Pory roku

Każda inna i każda na swój sposób piękna. W takiej Kalifornii na przykład, albo na Florydzie nie wiedzą, co tracą ciągle grzejąc się w słońcu! Wiosną, gdy wszystko zaczyna się zielenić i budzić do życia, chce nam się jakoś tak bardziej i radośniej na świat spoglądamy. Latem wyglądamy zza plażowego parawanu, narzekamy na palące słońce, cieszymy się długim dniem i zimnym piwem pitym w ogródku. Jesień to prawdziwy festiwal kolorów i chociaż piździernik i depresjopad dają nam czasem psychicznie w kość, to pięknie jest! A zimą pokryte śniegiem krajobrazy wyglądają bajkowo, niczym namalowane.

Krajobrazy

Mamy wielkie szczęście, bo i po górach pochodzić możemy i nad morze wybrać się, by na plaży poleżeć i przez fale poskakać. A jak ktoś ani gór ani morza nie lubi, to może przyjemnie czas nad jeziorem spędzić, ryby połowić albo żaglówką popływać. A przy tym jakie krajobrazy! Zachwycające, urzekające i piękne. Trzeba tylko wyjechać z miasta, wylogować się z maila, wyłączyć komórkę i dostrzec piękną naszą Polskę całą.

Tradycja i kultura

Mamy swoje tradycje związane z obchodzeniem świąt, nasze stroje ludowe, swojską kuchnię, pieśni i przyśpiewki znane od pokoleń. Nasz folklor jest tak bogaty, że co region to inny i aż wstyd przyznać, że większości nie ogarniamy. Jest krakowski Lajkonik, rogale święto marcińskie, oscypki, toruńskie pierniki, koniakowskie koronki i święte obrazki z Częstochowy. Mamy Szopena, Kopernika, Curie- Skłodowską, Wojtyłę, Religę, Miłosza, Szymborską i nawet Mickiewicza mamy. I Wajda, Szumowska, Kieślowski i Robert Lewandowski też jest nasz, a co!

Historia

Pomyślcie sobie tylko, że gdy w 1942 Kolumb odkrywał Amerykę (a przynajmniej tak myślał), my mieliśmy już za sobą chrzest Polski, panowanie dynastii Piastów, założenie Akademii Krakowskiej (czyli początki Uniwersytetu Jagiellońskiego), rozbicie dzielnicowe i bitwę pod Grunwaldem. Wit Stwosz zdążył stworzyć swój słynny ołtarz, a Amerykanie nawet nie wiedzieli jeszcze, że Amerykanami są.  No dobra, może jest nam trochę trudniej przez to na lekcjach historii, ale jako naród mamy z czego być dumni.

Niezłomność

W głowie automatycznie włącza mi się utwór „I’m still standing” Eltona Johna i choć nie polski, to pasuje jak ulał. Bo wielu chciało Polskę zniszczyć, z mapy świata wymazać, w piach obrócić, a jednak wciąż jesteśmy, rozwijamy się, trwamy i nie poddajemy. Polska niezłomna jest i basta, nas nie łatwo jest pokonać, nie poddamy się.  Still standing!

Solidarność

Jak trzeba, to potrafimy zewrzeć szyki, zjednoczyć się i połączyć w imię celów wyższych, głośno krzyczeć jednym głosem w imię sprawiedliwości. Nie wierzycie? Przypomnijcie sobie niedawny Czarny Protest, parasolki na ulicach i głośny sprzeciw. Nikt się nie spodziewał, a jednak udało się, pokazaliśmy, czym jest solidarność, którą mamy we krwi.

Ludzie o wielkim sercu

Niektórych znamy z twarzy od lat – to Jurek Owsiak, który kieruje Wielką Orkiestrą niczym najlepszy dyrygent i pomaga milionom dzieciaków. To Ewa Błaszczyk, która w Klinice Budzik dokonuje wraz z lekarzami cudów niemal każdego dnia. To Anna Dymna, która poprzez swoją fundację pomaga osobom niepełnosprawnym intelektualnie i Filip Chajzer, który jednym wpisem na Facebooku uruchamia lawinę pozytywnych działań, by pomóc dzieciakom w hospicjum lub zasłużonym powstańcom. To wszyscy ci, którzy angażują się w akcje charytatywne zmieniając życie potrzebujących ludzi, z dobrego serca pomagają sąsiadom, koleżankom, znajomym, którzy znaleźli się w kryzysowej sytuacji. Są wśród nas, a każdego dnia spotykamy i poznajemy nowych, czytamy ich historie i wzruszamy się opowieściami o ich dobroci i bohaterstwie.

Rozwój

Jeszcze 30, 40 lat temu Polska była zupełnie innym krajem. Ocet na pólkach, talony na samochody, kartki na wszystko, Pewexy, cinkciarze i zamknięte granice. A dzisiaj? Dziś doganiamy ten mityczny, wymarzony „zachód” i naprawdę nie mamy się czego wstydzić! Jesteśmy wykształceni, pracowici, ambitni i ciągle mamy apetyt na więcej. Rozwijamy się i oby ten trend utrzymał się jak najdłużej, a wraz z rozwojem gospodarki następował rozwój świadomości i światopoglądów – wtedy to już będziemy mistrzami świata.

Różnorodność

Nikt nam nie powie, że u nas wszyscy tacy sami i do siebie podobni. Nawet wizualnie trudno określić jednoznacznie wygląd typowej Polki czy typowego Polaka. A co region, to inne obyczaje, zwyczaje, a czasem nawet i język. Bo to co w Warszawie zwą ziemniakiem, w Poznaniu będzie pyrą, na Śląsku kartoflem, a na Podhalu grulą. Poglądy też u nas często odmienne – gdzie dwóch Polaków, tam trzy różne opinie. Najważniejsze jednak, byśmy potrafili się pięknie różnić.

Brak nudy

Na to narzekać nie możemy, zwłaszcza ostatnio. Mamy swoje skandale i skandaliki, wydarzenia, o których głośno w całym kraju, pomysły i decyzje, od których aż krew szybciej płynie w żyłach.  Można powiedzieć, że każdy dzień to nowe wyzwanie. Lubimy też się dobrze bawić i zawsze znajdziemy okazję do świętowania – a to długi weekend, a to urodziny, rocznica, ostatecznie imieniny Ani (ani moje, ani twoje 😉 ).

Wszystko, co jeszcze przed nami

Jeszcze nie raz usłyszymy „Mazurek Dąbrowskiego” na olimpiadzie, będziemy opijać mistrzostwo Europy zdobyte przez naszych piłkarzy, zwycięstwo na Eurowizji, ucieszymy się z kolejnego Nobla dla polskiego naukowca lub literata, przełomowego odkrycia medycznego polskich lekarzy i Oskara trzymanego w rękach naszych rodaków. Będziemy żyć dobrze, godnie i szczęśliwie, dumni z tego, że jesteśmy Polakami. Tego sobie właśnie życzmy i nad tym wspólnie pracujmy.


Zobacz także

Fot. i Stock / Ondrooo

„Pieniądze skończą się w trakcie operacji, chichot losu, będzie nas stać na trzymanie przy życiu, ale nie leczenie. Niech MÓJ WSTYD idzie w świat”

Fot. iStock/ue_

Samotne macierzyństwo to często wybór kobiety. Czy mężczyzna zawsze ma prawo wiedzieć, że został ojcem?

Jak zrobić z mężczyzny idiotę za pomocą 5 zdań

Jak zrobić z mężczyzny idiotę za pomocą 5 zdań