Dieta Zdrowie

Jarzębina dla zdrowego serca i pęcherza. Przepisy na dżem, nalewkę i suszone owoce, które warto mieć pod ręką

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
24 sierpnia 2021
Jarzębina dla zdrowego serca i pęcherza. Przepisy
Fot. iStock
 

Jarzębina (jarząb pospolity) jest powszechnie występującym drzewem, które wydaje owoce o zastosowaniu leczniczym. Szczególnie powinny docenić ją osoby cierpiące na schorzenia nerek i pęcherza moczowego oraz nieżyty żołądka. Jakie zastosowanie mają owoce jarzębu, kiedy je zbierać i w jaki sposób można przetwarzać?

Jarzębina — krótka charakterystyka

Jarzębina, czyli jarząb pospolity (Sorbus aucuparia L.), to krzew lub niewysokie drzewo porastające tereny Europy, Kaukazu i Syberii, oraz Azji Mniejszej. Występuje pospolicie w lasach i zaroślach, ponieważ jest odporna na mało sprzyjające warunki dla wzrostu. Często też można spotkać ją w miejskich parkach i wzdłuż dróg, jako że doskonale znosi zanieczyszczenie powietrza.

Jarzębina to nie tylko drzewo ozdobne, ale także źródła surowca leczniczego. W medycynie naturalnej wykorzystuje się kwiaty jarzębiny zbierane w maju i w czerwcu, oraz znacznie bardziej popularne owoce, które można zbierać, gdy nabiorą intensywnie czerwonej barwy, od sierpnia do października. Można je również zebrać dopiero po przymrozkach, gdy tracą goryczkę w smaku. Wcześniej zerwane owoce jarzębiny wystarczy włożyć  do zamrażalnika na 1–2 dni, by straciły gorycz. Owoce jarzębiny można ususzyć, lub przygotować z nich przetwory na zimę. Nie wolno spożywać surowych owoców, ponieważ jarzębina zawiera kwas parasorbowy, który wywołuje wymioty i biegunkę. Obróbka termiczna likwiduje to ryzyko.

Jarzębina dla zdrowego serca i pęcherza. Przepisy

Fot. iStock/Jarzębina

Jarzębina — właściwości owoców

Owoce jarzębiny to prawdziwa skarbnica kwasów organicznych, garbników, beta-karotenu, witaminy C, E, K i P (bioflawonoid), sacharozy i glukozy. Ponieważ wykazują działanie przeciwzapalne i zwiększające wydalanie moczu, poleca się je głównie osobom cierpiącym na problemy z nerkami i pęcherzem moczowym. Działając moczopędnie ułatwiają wydalanie toksyn z organizmu.

Jarzębina znalazła również zastosowanie we wspomaganiu leczenia stanów zapalnych przewodu pokarmowego, a także w przewlekłych zaburzeniach trawiennych i przy biegunce. Należy jednak pamiętać, że spożywana w dużych dawkach może zadziałać przeczyszczająco. Owoce wykazują także działanie ochronne dla wątroby.

Po owoce jarzębiny mogą sięgać osoby chcące wzmocnić pracę serca, z  zaburzeniami obwodowego krążenia krwi, szczególnie skarżące się na hemoroidy (żylaki odbytu). Jarzębina ma również właściwości przeciwmiażdżycowe i jest wartościowym elementem profilaktyki choroby nadciśnieniowej. Ponieważ jej owoce są dobrym źródłem polifenoli i witaminy C, działają antyoksydacyjnie, chroniąc organizm przed szkodliwym działaniem wolnych rodników.

Owoce jarzębiny są także składnikiem herbatek i preparatów wzmacniających, polecanych przy zakażeniach bakteryjnych, przeciw  przeziębieniu i grypie.

Jarzębina w kuchni 

Jarzębina jest znakomitym surowcem na przetwory na zimę. Nadaje się do suszenia, a następnie zaparzenia herbaty, przygotowania nalewek, konfitur, marmolad, czy dżemów. Owoce zebrane przed pierwszymi przymrozkami (także przygotowane do suszenia) warto przemrozić najpierw kilka dni w zamrażalniku. Ten sposób sprawi, że owoce stracą swoją naturalną goryczkę.

Suszona jarzębina

Jarzębina dla zdrowego serca i pęcherza. Przepisy

Fot. iStock/Suszona jarzębina

Suszona jarzębina to świetny dodatek do mięs i sosów mięsnych, a napar z niej znakomicie sprawdza się jako wzmacniająca herbatka przeciw przeziębieniom. Owoce jarzębiny (całe baldachy) należy suszyć w niskiej temperaturze (40 ºC) do czasu, aż zaczną przypominać strukturą rodzynki. Owoce należy rozłożyć na papierze do pieczenia tak, by nie nachodziły na siebie. Wysuszone owoce należy oddzielić od baldachów i przechowywać w szczelnie zamykanym pojemniku.

Dżem z jarzębiny  

Poleca się go przy biegunkach i nieżytach przewodu pokarmowego, 2-3 razy dziennie po łyżeczce.

Jarzębina dla zdrowego serca i pęcherza. Przepisy

Fot. iStock/Jarzębina dżem

Składniki na dżem z jarzębiny: 

  • 1 kg owoców jarzębiny
  • 1 kg cukru
  • 0,5 kg jabłek
  • nieco wody do podlania owoców

Dżem z jarzębiny — przygotowanie:

  1. Jarzębinę umyj, przełóż do garnka, zalej niewielką ilością wody i gotuj do chwili, aż zaczną pękać. Dodaj 1 kg cukru i gotuj aż cukier się rozpuści. Mieszaj od czasu do czasu.
  2. Do jarzębiny wrzuć pokrojone w kosteczkę jabłka i gotuj jeszcze przez chwilę. Dżem przełóż do wyparzonych słoików, zakręć i odwróć do góry dnem, przykryj ściereczką. Gdy wystygną, połóż je w ciemne i chłodne miejsce.

Nalewka z jarzębiny 

Nalewka z jarzębiny jest stosowana pomocniczo przy zwalczaniu infekcji pęcherza moczowego, schorzeniach wątroby, biegunkach i nieżytach jelit.

nalewka z jarzębiny

Fot. iStock/Jarzębina nalewka

Składniki na nalewkę z jarzębiny 

  • 1 kg jarzębiny,
  • 600 ml spirytusu,
  • 400 ml wody,
  • 400 g cukru.

Nalewka z jarzębiny — przygotowanie:

  1. Owoce jarzębiny (zerwane po pierwszych przymrozkach lub przemrożone w zamrażarce) umyj, usuń szypułki i osusz. Tak przygotowane owoce wrzuć do dużego słoja (powinny zająć 3/4 objętości). Zalej je mieszanką spirytusu i wody, by przykryła ich powierzchnię.  Zamknięty słój odstaw na cztery tygodnie w ciepłe miejsce.
  2. Po upływu tego czasu nalewkę przelej przez gazę do osobnego naczynia, które pomieści dwa razy więcej nalewki. Owoce pozostałe w słoju zasyp cukrem i odstaw w ciepłe miejsce na dwa tygodnie, co kilka dni mieszając zawartością słoja. Gdy cukier się rozpuści, syrop należy wlej do wcześniej zlanej nalewki, dodatkowo wyciskając owoce przez gazę. Połączone oba płyny wymieszaj, przelej do butelek i odłóż w ciemne miejsce na minimum 6 miesięcy. Im dłużej będzie leżakować, tym lepszy smak będzie miała.

FB/ohmepl


źródło: www.poradnikzdrowie.pl,  muratordom.pl 

Dieta Zdrowie

Helicobacter pylori może przyczynić się do powstania wrzodów, a nawet raka żołądka. Co trzeba wiedzieć o tej bakterii?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
24 sierpnia 2021
Helicobacter pylori - przyczyny zakażenia, objawy, leczenie
Fot. iStock
 

Helicobacter pylori to bakteria, która pojawia się u większości ludzi. Jest ona czynnikiem chorobotwórczym, który u wielu osób może prowadzić do upośledzenia pracy narządów układu pokarmowego, wywołać zapalenie błony śluzowej żołądka, przyczynić się do powstania wrzodów, a nawet raka żołądka. Co trzeba wiedzieć o Helicobacter pylori. Jak dochodzi do zakażenia i jak wygląda leczenie?

Helicobacter pylori 

Helicobacter pylori (H. pylori), to Gram-ujemna bakteria obecna w ludzkiej błonie śluzowej żołądka, o charakterystycznym kształcie spirali, który  ułatwia jej przenikanie w głąb błony śluzowej układu pokarmowego. Najczęściej kolonizuje dalszą część żołądka (odźwiernik), która przechodzi w dwunastnicę. Wiadomo jednak, że Helicobacter pylori może zakażać także inne tkanki, np. wątrobę lub oko. Bakteria wydziela toksyny, co może prowadzić do uszkodzenia tkanek. Mimo że kwas solny żołądka odkaża pokarm, więc nie jest dobrym środowiskiem nawet dla bakterii, H. pylori dostosowała do przeżycia w takim środowisku, m.in. dlatego, że kolonizuje ona błony śluzowe o niskim pH (odczynie kwaśnym).

Jest ona powszechnym „gościem” – niemal połowa ludzkości jest zakażona H. pylori (w Polsce około 80% dorosłych i około 30% dzieci).

Helicobacter pylori - przyczyny zakażenia, objawy, leczenie

Fot. iStock/H. pylori

Jak dochodzi do zakażenia bakterią H. pylori?

Do zakażenia bakterią może dojść na dwa sposoby — drogą oralno-oralną (np. pijąc z tej samej butelki) oraz oralno-fekalna. Bardziej narażone na ryzyko zakażenia są osoby, które nie przestrzegają podstawowych zasad higieny, piją nieprzegotowaną wodę, nadużywają alkoholu.

H. pylori a wrzody żołądka i rak

Helicobacter pylori obecna w górnym odcinku przewodu pokarmowego ma wyraźne powiązania z wrzodami żołądka i dwunastnicy, jednak zakażenie nie jest gwarantem rozwinięcia się wrzodów. Według statystyk jedynie u co dziesiątej osoby zakażonej H. pylori rozwinie się choroba wrzodowa. Wiadomo również, że u części osób z wrzodami nie stwierdzono obecności Helicobacter pylori.  Nosicielstwo tej bakterii nie jest więc bezpośrednią przyczyną rozwoju wszystkich wrzodów żołądka i dwunastnicy, ale zwiększa ryzyko zachorowania.

Zakażenie H. pylori przez wpływ na rozwój choroby wrzodowej, może sprzyjać rozwojowi raka żołądka, zwiększając dwukrotnie ryzyko jego pojawienia się. Bakteria podtrzymuje przewlekły stan zapalny, który sprzyja pojawieniu się złośliwych zmian nowotworowych.

Helicobacter pylori - przyczyny zakażenia, objawy, leczenie

Fot. iStock/H. pylori

Helicobacter pylori — objawy

Zakażenie układu pokarmowego przez Helicobacter pylori zazwyczaj latami nie powoduje żadnych objawów. U nielicznych pacjentów pojawiają się objawy charakterystyczne dla zapalenia żołądka:

  • ból w górnej części brzucha;
  • nudności i wymioty.

Objawom tym zazwyczaj nie towarzyszy gorączka.

W przypadku zaobserwowania niepokojących objawów warto skonsultować się z lekarzem rodzinnym, który zleci przeprowadzenie odpowiednich badań diagnostycznych.

Helicobacter pylori — test

Test wykrywający zakażenie Helicobacter pylori wykonuje się w przypadku podejrzenia choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Podejrzenie wrzodów nasuwa odczuwanie bólu w nadbrzuszu, często związanego z przyjmowaniem posiłków, zgagą i odbijaniem. Ponieważ objawy te mogą być spowodowane przez inne choroby, lekarz najczęściej kieruje na badanie gastroskopowe z testem ureazowym. Podczas badania pobiera się wycinki błony śluzowej żołądka, dwunastnicy, a następnie umieszcza się je na płytce zawierającej mocznik. Zmiana pH na zasadowy w 95% przypadków jest potwierdzeniem zakażenia H. pylori.

Często stosowany jest również mocznikowy test oddechowy, w którym doustnie podaje się choremu mocznik znakowany radioaktywnym izotopem węgla. Helicobacter pylori rozkłada mocznik do dwutlenku węgla (CO2) i amoniaku. Dwutlenek węgla usuwany jest podczas oddychania. Po maksymalnie 30 minutach oznaczana jest zawartość znakowanego węgla w CO2 wydychanym przez chorego, co daje informację o obecności bakterii.

Helicobacter pylori - przyczyny zakażenia, objawy, leczenie

Fot. iStock/H.pylori test

Inne badania na nosicielstwo

Aby potwierdzić zakażenie, można również oznaczyć przeciwciała przeciw antygenom H. pylori w surowicy krwi lub w kale badanego. Rzadziej wycinków pobranych podczas gastroskopii używa się do bezpośredniej obserwacji bakterii lub hoduje je z nich w laboratorium mikrobiologicznym.

Leczenie zakażenia Helicobacter pylori

Leczenie zakażenia Helicobacter pylori opiera się na przyjmowaniu kilku leków, w tym leku hamującego wydzielanie kwasu solnego w żołądku (leki z grupy inhibitorów pompy protonowej — IPP).

W Polsce najczęściej stosuje się u pacjentów leczenie pierwszego wyboru, czyli tzw. terapię poczwórną z bizmutem. Polega ona na 14-dniowym przyjmowaniu IPP, cytrynianu bizmutu oraz dwóch antybiotyków – metronidazolu i tetracykliny (wymiennie amoksycyliny).

Z kolei tzw. terapia poczwórna bez bizmutu, opiera się na równoczesnym podaniu czterech leków: IPP, amoksycyliny i klarytromycyny oraz metronidazolu (lub tynidazolu). W tym przypadku leczenie również trwa 14 dni.

Z kolei tzw. klasyczna terapia potrójna polega na stosowaniu trzech leków: IPP i dwóch antybiotyków – amoksycyliny, klarytromycyny, lub metronidazolu. Także w tym przypadku czas leczenia wynosi 14 dni.

Jeżeli leczenie zakażenia Helicobacter pylori nie zadziała, stosuje leczenie drugiego wyboru. Leczenie, które doprowadziło do całkowitej eliminacji bakterii z żołądka nie daje gwarancji, że problem nie wróci.

Helicobacter pylori a dieta

Aby wesprzeć działanie leków i walkę z zakażeniem, należy dbać o higienę osobistą oraz zdrową dietę. Warto zadbać, by posiłki były lekkostrawne i nie zalegały zbyt długo w żołądku. Należy ograniczyć lub wręcz unikać ostrych przypraw, mocnej kawy i herbaty, napojów gazowanych, które mogą wpływać na nasilenie przykrych dolegliwości ze strony układu pokarmowego.


źródło: www.mp.pl 

 


Dieta Zdrowie

18 kroków, które pomogą ci wyjść z cienia narcyza i zapanować nad własnym życiem

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
24 sierpnia 2021
fot. Maria Saifutdinova/iStock

Szacuje się, że 6,2% ludzi na świecie dotkniętych jest narcystycznymi zaburzeniami osobowości (nie licząc jeszcze większego odsetku osób z patologicznym poziomem cech narcystycznych). Z tego wynika, że większość z nas kiedyś zetknęła się z tym zaburzeniem: albo w swojej rodzinie, albo w pracy, albo w miłości. Jeśli wychowywałeś się w rodzinie, w której jedno z rodziców było narcyzem, albo związałeś się z partnerem o narcystycznych cechach osobowości – przeczytaj koniecznie!


1. Zdobądź wiedzę na temat narcyzmu

Jeśli dopiero odkryłaś, że twój partner lub któryś z rodziców to osoby narcystyczne, warto byś zdobyła merytoryczną wiedzę na ten temat. Czytaj książki, przyłącz się do forum dyskusyjnego. Im więcej zdobędziesz wiedzy i wsparcia, tym lepiej zrozumiesz, przez co przeszłaś i czego potrzebujesz, by wyrwać się z toksycznego wpływu.

2. Poszukaj profesjonalnej pomocy

Poproszenie o pomoc dla wielu z nas jest trudne. A dorosłe dzieci z rodzin narcystycznych albo partnerki narcyzów mają szczególną skłonność zaprzeczania swoim potrzebom. W końcu najprawdopodobniej narcyz uczył cię, byś tłumiła uczucia, ignorowała ból i ukrywała swoją wrażliwość.

3. Zaakceptuj, że narcyz się nie zmieni

Jednym z najtrudniejszych wyzwań, z jakimi przyjdzie ci się zmierzyć, jest zaakceptowanie, że obecny w twoim życiu narcyz, z wielkim prawdopodobieństwem, się nie zmieni.

4. Szukaj sojuszników w rodzinie

Pamiętaj, że ty i członkowie twojej rodziny należeliście do stworzonego przez dominującego narcyza wypaczonego systemu, który służył zaspokajaniu jego potrzeb. Wszyscy walczyliście, by przetrwać najlepiej, jak potrafiliście. Najpotężniejszą obroną w waszej sytuacji jest zjednoczony przeciw narcyzowi front.

5. Zrozum, co uruchamia w tobie traumatyczne reakcje

Wydostanie się z rodziny lub związku narcystycznego polega tez na próbie poradzenia sobie z posttraumatycznymi reakcjami. Pewne rzeczy wyzwalają u ciebie bolesne uczucia i ekstremalnie emocjonalne reakcje. „Wyzwalaczem” może być cokolwiek – słowo, sytuacja, doświadczenie zmysłowe, nawet zapach wody kolońskiej, która przypomina ci kontakt z narcyzem. Wtedy nagle czujesz strach albo złość.

6. Przestań się obwiniać

Najprawdopodobniej masz skłonność do automatycznego obwiniania się i wyrzutów sumienia z powodu rzeczy, które leżą poza granicami twojej kontroli. Narcyz to ekspert w przenoszeniu winy na innych. Jeśli wściekł się na ciebie, a ty stanęłaś we własnej obronie, to on może uważać, że to ty go zaatakowałaś. Jeśli cię uderzył, to ty go do tego doprowadziłaś i na to zasłużyłaś.

7. Odpuść sobie potrzebę, by mieć rację

W rodzinach narcystycznych „racja” to złota korona, którą narcyz nosi w dowód najwyższych rządów. Dla podtrzymania samooceny on musi mieć rację, a inni zawsze się mylić. Tak wiele jest na szali, że narcyz gimnastykuje się, często wbrew rozsądkowi, by taki obraz podtrzymywać. Będąc dzieckiem lub partnerem takiego człowieka, uczysz się, że rzekome mylenie się naraża cię na ocenę i potencjalne upokorzenie. A w życiu tak nie jest! Czasem nie warto o „rację” walczyć na śmierć i życie.

8. To, co dobre, przyjmij ze zdrowym sceptycyzmem

Jedną z najbardziej dezorientujących cech narcyza jest to, że potrafi być miły, wesoły, ujmujący, wnikliwie myślący, zwłaszcza jeśli wzmacnia to jego przekonanie na własny temat, które mu sprawia przyjemność, np. „Jestem świetną matką”. Jeśli życzliwość narcyza wygląda na prawdziwą, spróbuj nie doszukiwać się niczego głębiej. Może to być jedna z niewielu przyjemnych chwil w waszej relacji. Najlepiej więc zachowaj sceptycyzm.

9. Pozwól sobie mówić „nie”

Choć mogłeś nie mieć pozwolenia na mówienie „nie”, pamiętaj, że zdrowi ludzie mówią „nie” i akceptują „nie” od innych ze spokojem i bez poczucia winy czy niechęci.

10. Zaopiekuj się sobą

Dzieci narcystycznych rodziców są zaprogramowane, by dbać o nich na wiele sposobów, często kosztem siebie. Dlatego teraz musisz wykonać pracę nad tym, by zaopiekować się sobą. Wszyscy mamy potrzeby, które nie znikają, a jako dorośli sami musimy o siebie dbać.

11. Proś o pomoc

Dorosłe dzieci z rodzin narcystycznych oraz partnerki narcyzów wyszkolone są w nieujawnianiu rodzinnych spraw, wskutek czego często izolują się.

12. Szukaj bezpiecznego wsparcia

Odsłonięcie własnych uczuć przed zaufanym terapeutą i ludźmi, którzy rozumieją sytuację, jest konieczne dla przepracowania traumy przeszłości i wykroczenia poza nią.

13. Bądź bezpośredni.

Bezpośredniość w komunikowaniu granic – czego chcesz, a czego nie chcesz, co możesz, a czego nie możesz zrobić – to ważny element bycia dobrze funkcjonującym dorosłym.

14. Zrozum, za co jesteś odpowiedzialny

Ponieważ byłaś obciążana odpowiedzialnością lub wbijana w poczucie bezradności i zależności od rodzica, lub partnera, masz teraz zapewne zniekształcone wyczucie tego, za co ponosisz odpowiedzialność. Nie ponosisz odpowiedzialności np. za samoocenę twojego rodzica lub partnera ani za jego poziom odczuwanego szczęścia.

15. Bądź świadoma, że ciągnie cię do narcyza

Dorosłe dzieci z rodzin narcystycznych narażone są na wchodzenie w sytuacje i relacje z narcyzami również poza domem rodzinnym: z partnerami, przyjaciółmi, nauczycielami i szefami. Zwracaj więc uwagę na schematy i niepokojące sygnały – zwłaszcza kiedy ktoś wzbudza w tobie silne emocje, pozytywne czy negatywne.

16. Ogranicz kontakt

O ile twoi narcystyczni rodzice lub partner nie zdecydują się na terapię i nie będą się chcieli zmienić, nigdy nie przestaną wpychać cię w role, które potrzebne są im w danej chwili.

17. Przyjmij to, co jednak jest lub było dobre

Nawet narcystyczni rodzice czy partnerzy, przy wszystkich swoich przykrych dysfunkcjach, mają też pozytywne cechy charakteru. Mogą więc być pomocni, zabawni, inteligentni oraz mogą być dobrymi kompanami przygód. Oddzielenie tego od rzeczy bolesnych może zająć trochę czasu, ale kiedy znajdziesz takie elementy, warto je docenić.

18. Po prostu wybacz!

Może to dziwnie zabrzmi, ale tak naprawdę wybaczenie zaczyna się i kończy na twoim związku z samym sobą. Nie możesz kochać, jeśli nie kochasz samego siebie. Miłość to akceptowanie siebie i innych takimi, jacy są. Wybaczenie również polega na akceptacji. Nie oznacza usprawiedliwiania ani zapomnienia. Nie oznacza przyzwolenia na krzywdę. Kiedy wybaczasz, mówisz: „To się wydarzyło i bolało, a teraz wyleczyłem się z bólu i uwalniam się od niego. Nie żywię urazy ani złości i nie mam ukarania”. Dopóki czujesz złość czy potrzebę zemsty, ból wciąż w tobie tkwi, a osoba, która cię skrzywdziła wciąż ma nad tobą władzę.

Nasz poradnik powstał na podstawie bestsellerowej książki Julie L. Hal l„W cieniu narcyza. Jak rozpoznać toksyczną relację i uwolnić się z niej”

Wydawnictwo Kobiece.

„W cieniu narcyza. Jak rozpoznać toksyczną relację i uwolnić się z niej”, Julie L. Hall, Wydawnictwo Kobiece

 


Zobacz także

Otyłość problem zasługujący na poważne traktowanie

Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne

Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne. Jaka moc kryje się w maleńkich nasionkach?

Co wiesz o indeksie glikemicznym? Poznaj go, a on pomoże ci schudnąć