Lifestyle

5 sposobów na zdrowszy tryb życia bez wyrzeczeń

Redakcja
Redakcja
5 maja 2021
Fot. istock/CoffeeAndMilk
 

Wszyscy wiemy, że powinniśmy prowadzić zdrowy tryb życia, jednak zwykle ten proces kojarzy się nam z mało przyjemnymi, a nawet kosztownymi zmianami i podchodzimy do niego niezbyt chętnie. Jak żyć zdrowiej bez wyrzeczeń? Zerknij na nasze propozycje.

Badania wykazują, że nasz stan zdrowia w aż 50% jest zależny od trybu życia, który prowadzimy. Niestety zmiana przyzwyczajeń jest dość trudna i wydaje się nam mało atrakcyjna, jeśli alternatywą jest jedzenie pizzy i wygodne spędzanie czasu przed telewizorem — zwłaszcza teraz, gdy pandemia stanowi rewelacyjną wymówkę do siedzenia w domu i bezczynności. Wiele poradników pokazuje, jak zmienić swoje życie o 180 stopni, jednak dla większości osób jest to trudne, a nawet niemożliwe. Na szczęście można wprowadzać zmiany na lepsze stopniowo, małymi kroczkami i bez wielkich rewolucji w codziennym trybie życia. Jak?

1. Każdego dnia wykonaj kilka ćwiczeń w domu

Trudno po całym dniu pracy i wypełniania obowiązków wskoczyć w sportowe ubranie i rozpocząć intensywny trening. Jeśli nie jesteś fanem lub fanką aktywności fizycznej, poszukaj takich ćwiczeń, które sprawią Ci choć trochę radości — na przykład wyciszająca joga, energetyzująca zumba lub prosty i przyjemny rower stacjonarny, który można kupić np. na Marbo-Sport.pl. Pilnuj, by każdego dnia poruszać się choć trochę, a w wolne dni zaplanuj aktywny wypoczynek — Twój kręgosłup i całe ciało będą Ci wdzięczne.

2. Zjedz coś dobrego

Nie mamy tu na myśli pizzy lub burgera. Wbrew pozorom zdrowe potrawy również mogą być pyszne, a nawet tańsze niż fast foody! Ogranicz mięso, przygotuj rybę z piekarnika lub pyszny gulasz z ciecierzycy, wypij owocowe smoothie — w sieci znajdziesz mnóstwo prostych, szybkich przepisów na zdrowe, wegetariańskie dania i przekąski. W ten sposób wypróbujesz nowe smaki, zróżnicujesz swoją dietę, a może nawet odkryjesz, że lubisz gotować? Nie musisz od razu zmieniać swojej diety — stopniowo wprowadzaj urozmaicenia i sprawdzaj, co lubisz! Wybieraj mniej przetworzone jedzenie, np. zamiast paczki ciastek przygotuj ciasto marchewkowe lub kulki mocy. Przy okazji odstaw słodkie napoje, pij za to dużo wody — możesz dodać do niej cytrynę, miód i imbir, by stworzyć prawdziwą witaminową bombę.

3. Pamiętaj o badaniach profilaktycznych

Mało kto lubi wizyty u lekarza i dentysty, ale warto wpisać w kalendarz badania okresowe. Dzięki temu będziemy mieć pewność, że z naszym stanem zdrowia wszystko jest w porządku, a w razie gorszych wyników możemy szybko skorygować te nieprawidłowości. Na dodatek wcześnie wykryte choroby leczy się dużo skuteczniej.

4. Wyśpij się wreszcie

Czy Ty też chętnie rezygnujesz z dodatkowej godziny snu, by nadgonić pracę, pograć na konsoli lub obejrzeć jeszcze jeden odcinek serialu? A może w nieskończoność scrollujesz media społecznościowe, leżąc w łóżku? Przyjrzyj się tym nawykom i pomyśl, jak je zmienić — ustal konkretną godzinę snu, zostawiaj telefon po drugiej stronie sypialni, a nawet (o ile to możliwe) w innym pokoju. To ważne nie tylko dlatego, że leżący obok telefon kusi, by na niego zerkać, ale także z powodu fal elektromagnetycznych i światła emitowanego przez elektronikę — oba te czynniki obniżają jakość snu. Najbardziej wartościową porą na sen są godziny 23.00-2.00, a w ciągu doby powinniśmy spać 7-8 godzin. Wysypianie się to jedna z najprostszych rzeczy, które możemy zrobić, by zadbać o swoje zdrowie — szkoda, by przeszkodził temu serial lub gra.

5. Pomyśl, jak zmniejszyć stres

To trudny punkt, prawda? Okazuje się, że krótkotrwały stres — wyrzut adrenaliny — nie jest dla nas szkodliwy. Znacznie bardziej niebezpieczny pozostaje długotrwały stres, odpowiedzialny za nowotwory, choroby układu krążenia i choroby cywilizacyjne. Nie ma jednej recepty na ograniczenie stresu i każdy musi poszukać rozwiązań, które będą odpowiednie dla jego stylu życia. Spróbuj aktywności fizycznej (pamiętasz rower stacjonarny i jogę z pierwszego punktu?), medytacji, ograniczenia kontaktów z toksycznymi ludźmi, a nawet… zmień pracę, jeśli to możliwe. Jeśli ustalisz swoje priorytety, okaże się, że wygórowane wymagania szefa nie są warte Twoich nerwów i wpływu na zdrowie. Dobrym pomysłem może okazać się także psychoterapia, czytanie książek, spędzanie czasu na świeżym powietrzu lub adopcja psa czy kota, który odciągnie nas od codziennych obowiązków.

Artykuł partnera

 


Lifestyle

Dlaczego warto przejść do nju mobile?

Redakcja
Redakcja
5 maja 2021
 

Rozważasz zmianę operatora? Chciałbyś obniżyć miesięczne rachunki za telefon? Poznaj ofertę przygotowaną przez nju mobile i wybierz rozwiązanie odpowiadające Twoim potrzebom. Przeniesienie numeru jest łatwiejsze, niż myślisz.

Zmiana operatora nie musi wiązać się ze zmianą numeru. Zachowując dotychczasowy numer telefonu, unikniesz niepotrzebnego zamieszania. Przeniesienie numeru do nju nie jest skomplikowane. Wystarczy, że skorzystasz z formularza on-line: https://www.njumobile.pl/oferta/przenies-numer-do-nju. Na starcie wybierz abonament, który Cię interesuje. Masz trzy możliwości.

Abonament bez limitu 39 zł:

  • nielimitowane SMS-y, MMS-y i rozmowy w kraju i roamingu UE
  • internet mobilny: 20 GB na początek (później do 60 GB).

Abonament bez limitu 29 zł:

  • nielimitowane SMS-y, MMS-y i rozmowy w kraju i w roamingu UE
  • internet mobilny: 10 GB na początek (później do 30 GB).

Abonament bez limitu 19 zł:

  • nielimitowane rozmowy w kraju i roamingu UE
  • SMS-y za 9 gr i MMS-y za 19 gr (maksymalnie: 9 zł)
  • internet mobilny: 1 GB na początek (później do 3 GB).

W następnym etapie wybierz opcję „chcę przenieść numer do nju” i podaj numer telefonu, z którego korzystasz. Otrzymasz wiadomość z kodem weryfikacyjnym. W kolejnym kroku podaj informacje wymagane do zawarcia umowy z nju. Aby przeniesienie numeru było możliwe, dane muszą być zgodne z tymi, którymi dysponuje Twój obecny operator. Kurier dostarczy Ci umowę oraz pełnomocnictwo – na jego podstawie nju będzie mogło zająć się wszystkimi formalnościami związanymi z przeniesieniem numeru.

Dlaczego warto przejść do nju mobile?

W nju mobile pakiet danych rośnie wraz z Twoim stażem w sieci. Wszystko dzięki bezpłatnej usłudze „im dłużej, tym lepiej”. Jak szybko rośnie pakiet danych?

  • Abonament bez limitu 39 zł: 20 GB – na start, 40 GB ‒ po pół roku, 50 GB ‒ po roku, 60 GB ‒ po 2 latach
  • Abonament bez limitu 29 zł: 10 GB – na start, 20 GB ‒ po pół roku, 25 GB ‒ po roku, 30 GB ‒ po 2 latach
  • Abonament bez limitu 19 zł: 1 GB – na start, 2 GB ‒ po pół roku, 2,5 GB ‒ po roku, 3 GB ‒ po 2 latach.

Im dłużej korzystasz z usług nju, tym więcej GB masz do dyspozycji. W każdej chwili możesz także dokupić dodatkowy pakiet GB – 9 GB za 9 zł.

Co więcej, wysokość abonamentu w nju nie jest sztywna. Płacisz tyle, ile korzystasz. Dopóki nie osiągniesz wysokości abonamentu (czyli np. 29 zł), opłaty za usługi naliczane są według cennika: minuta rozmowy – 19 gr, SMS – 9 gr, MMS – 19 gr, 1 MB transferu – 19 gr. Gdy przekroczysz kwotę abonamentu, opłaty przestają być naliczane. Jeżeli jednak w danym miesiącu korzystasz mniej i nie osiągniesz kwoty abonamentu, płacisz tylko tyle, ile wynika z cennika.

Dodatkowy numer w nju mobile

W nju mobile rachunek możesz dzielić na pół z drugą osobą. Jak działa oferta dla par? Jeżeli korzystasz z nju na abonament, w każdej chwili możesz zamówić dodatkowy numer. Zrobisz to on-line, za pośrednictwem strony nju. Opłata za dodatkowy numer wynosi 9 zł miesięcznie. Kwota ta doliczona zostanie do Twojej miesięcznej faktury. To proste – jeżeli korzystasz z planu „Abonament bez limitu 29 zł”, miesięczny rachunek wyniesie 38 zł (29 zł + 9 zł). Ty i druga osoba z pary płacicie więc po 19 zł miesięcznie! Do dyspozycji macie 10 GB oraz nielimitowane rozmowy i SMS-y. Z czasem dostępny pakiet zwiększy się – w ofercie dla par również działa usługa „im dłużej, tym lepiej”.

To nie koniec. Do pary może dołączyć trzeci numer – w ten sposób stworzycie trio. Trzeci numer możesz zamówić za pośrednictwem strony nju. Zapłacisz za niego 19 zł. Trzeci numer będzie korzystał z oferty numeru głównego. Po zsumowaniu wszystkich opłat (29 zł + 9 zł + 19 zł) i podzieleniu rachunku na trzy, miesięczna opłata cały czas wynosi 19 zł od osoby. Wasze trio może korzystać z nielimitowanych rozmów i SMS-ów oraz wspólnej paczki 20 GB. Z czasem dostępny pakiet będzie wzrastał. Po pół roku stażu w nju wyniesie 40 GB, po roku – 50 GB, a po dwóch latach – 60 GB (liczy się staż numeru głównego). Wszystko dzięki bezpłatnej usłudze „im dłużej, tym lepiej”!

Przenieś numer do nju i płać mniej!

Artykuł sponsorowany

 


Lifestyle

„Otwarci, samotni, przybici”. Tegoroczni maturzyści już od roku zdają egzamin z dojrzewania

Katarzyna Troszczyńska
Katarzyna Troszczyńska
5 maja 2021

– Jest mi przykro, gdy o nich myślę– mówi Martyna, rocznik ’81, matka Błażeja, maturzysty z podwarszawskiego Pruszkowa. – My do matury podchodziliśmy po czterech latach intensywnej nauki w szkole, również po czasie imprez, wspólnego przeżywania klasówek, ściągania od siebie, przeszkadzania w lekcjach, budowania relacji, przyjaźni i miłości. Uczyliśmy się być blisko drugiego człowieka, oni nauczyli się samotności. Nie mieli nawet studniówki i rozdania świadectw. Syn kumpli z klasy widuje na kamerce.


– Kiedyś grupy szkolne były różnorodne. Ktoś był liderem, ktoś jego cieniem, ktoś zabawiał resztę. Ktoś wybierał rolę obserwatora, ale to wszystko działo się w jednej klasie, w jednym towarzystwie. Pokolenie 2002 dzieli się na introwertyków i ekstrawertyków. Ci pierwsi przez całą pandemię nie wyściubiali nosa z domu, Ci drudzy żyli intensywniej niż zawsze: zabawa, imprezy, alkohol, narkotyki – opowiada Dagmara, rocznik ’75, Kuba, jej syn, zdaje dziś maturę we Wrocławiu.

OTWARCI

„Mamo, była jednak Lalka!” Dagmara dostała wiadomość od Kuby. „Ten polski to jednak pikuś” dopisał. Dagmara: – Byłam ledwo ciepła pierwszego dnia matur, syn nie przeczytał żadnej lektury. „Będzie dobrze” wzruszał ramionami. „Kto by czytał te durne książki”. Kilka dni wcześniej zaczął przeglądać streszczenia. Dostawałam palpitacji serca, to nie na moje nerwy, perfekcjonistki, kobiety, która całe życie podnosi kwalifikacje, uczy się, pokonuje słabości. Dla mojego syna matura to przystanek życia. Będzie, co będzie. Nie zda raz, zda drugi. Nie pójdzie na te studia, pójdzie na drugie.

Oni już dzisiaj wiedzą, że nauka to nie koniec świata. Są przekonani, że mają inne możliwości. W naszych rocznikach nie podchodzenie do matury to były wyjątki, niezdanie dramat. Teraz w liceum syna sporo młodzieży napisało bardzo źle próbne matury. Większość zostawiała sobie furtki. Nie teraz, to kiedyś. Kuba mówi: „Mogę nawet pracować fizycznie. Co z tego?”. – Mój Adam ma finalistę olimpiady, musi tylko zdać, ale co ja się z nim naużerałam. Oni są tak czasem pewni siebie, że nawet im zazdroszczę – twierdzi Magda, rocznik ’76.

PRZYBICI

Najpierw strajk, potem początek pandemii, chwila przerwy, druga pandemia. Z dnia na dzień ze szkolnych ławek przenieśli się przed komputery, laptopy i telefony. – Zdalne nauczanie to było na początku kuriozum– wspomina Martyna, mama Błażeja. – Chemiczka na profilu biologiczno- chemicznym nie ogarniała teamsa. Nic nie tłumacząc, wysyłała zadania do zrobienia z podręcznika. Polonista tak samo, robił screeny z książki. „To do przerobienia” pisał. Później pojawiał się dwa razy w tygodniu online, pozostałe dwie godziny lekcyjne? Pan nieobecny, materiały, oczywiście, do przerobienia. Nie chcę oskarżać wszystkich nauczycieli, były wyjątki.

Nauczycielka biologii łączyła się z młodzieżą nawet, kiedy nie był jej czas lekcji. Pomagała, tłumaczyła w weekendy, robiła dodatkowe zadania. Regularnie ich też pytała. Nie po to, żeby ich zestresować i zniszczyć, ale po to, żeby choć trochę się uczyli. Ale i tak zobaczyłam u syna kompletny spadek motywacji, choć był ambitny. Podczas zdalnych lekcji robił minimum. Nauczyciele nie ogarniali, więc pewnie z wyrzutów sumienia odpuszczali. Błażej zamienił się w zombie. Snuł się po domu w piżamie, na którą narzucał sweter. Nie odrywał wzroku znad telefonu. Podczas lekcji przysypiał, wiem, bo zdarzyło mi się wejść do pokoju. Zaczęliśmy walkę. Zabieraliśmy popołudniami telefon, odcinaliśmy router. Wolałam, żeby nas znienawidził, ale choć na chwilę wyszedł z wirtualnego świata. Cztery tygodnie awantur i pretensji, w końcu stwierdził: „Jak ja odpoczywam”.

– Tyle że wcale nie jest tak łatwo wyrwać telefon z ręki 19–latka – dodaje Dagmara. – Mam 150 centymetrów wzrostu, syn ponad trzydzieści więcej. Będę się szarpać? Przeżywałam okresy bezradności i bólu. Facet, który ma takie IQ gra do trzeciej nad ranem? Potem o 6.59 w mieszkaniu dudniły budziki. Jeden z telefonu, inny z radia, budzik tradycyjny też dzwonił. Kuba się logował, wracał do łóżka, znów nastawiał budziki. Myślałam, że zwariuję. Może mieliśmy trudniej, ale żyliśmy w porządku. Rutyna nadawała rytm dniu. Oni tej rutyny nie mieli. Poza tym, owszem, nasi rodzice bywali surowi, ale chociaż czuliśmy przed nimi respekt. Moje dziecko
mnie kocha, ale nie traktuje bardzo poważnie.

– Zaglądam do pokoju córki – wspomina Karolina, rocznik ’79, jej córka zdaje maturę w podwarszawskim Otwocku. – Siedzi z wyłączoną kamerką. Nogi na stole, piwo, elektryczny papieros. „Zwariowałaś?” pytam. A ona wzrusza ramionami. „I tak nikt nie widzi, poza tym nie martw się moim trybem życia, mamy do czynienia z katastrofą ekologiczną, świat już będzie inny, jeśli w ogóle będzie. Po co panikować?”.

SAMOTNI

Magda (jej córka uczy się w jednym z lepszych warszawskich liceum): – Nasze dzieci wkurzają się na nadopiekuńczość inteligenckich rodziców, te słynne już teksty Maty o rododendronach i zrzędzenie matki, że 100 dni do matury, ale w Polsce jest różnie. My mieliśmy szkołę opiekuńczą, nauczycieli ganiających, oni teraz sami muszą myśleć o sobie. I część ma szczęście, że ma starych dbających, większość jest samotna. Na najbliższą przyjaciółkę mojej córki, Lenę, dziś nikt nie będzie czekał. Matka zmęczona lockdownem wyjechała z przyjaciółką na Teneryfę.
Siedzi tam od ponad miesiąca. Córce wysyła wiadomości na meesengerze: zdjęcia widoczków z podpisem: „Ale jestem szczęśliwa”. Wcześniej też raczej była matką nieobecną. „Duszę się w domu” mówiła i już jej nie było. A jak była, to lubiła pić wino w ogrodzie albo w łazience i rozmawiać z przyjaciółkami.

Karolina przyznaje: – Często sama wymiękam. Ogarniam młodsze dziecko, jestem zawalona pracą. Siedzimy w dość ciasnym mieszkaniu i mamy ochotę się pozabijać. Odpuszczam córce, choć wiem, że nie powinnam. „Jakoś to będzie” myślę. Ale też wiem, że w jej klasie są dziewczyny, które uczą się cały czas. To dobra szkoła, wymagania duże. Całymi dniami ślęczały nad nauką, nigdzie nie wychodziły. W ramach odpoczynku oglądały serial na Netflixie.  –Też towarzyszko jest słabo – mówi Martyna. – Jeśli dziecko jest introwertykiem, znajduje sobie kolegów introwertyków. Dwóch, trzech, z nimi siedzi na Messengerze. Towarzyskie życie toczy się gdzieś indziej. Może to ja się martwię, bo Błażej zadowolony, ale on nawet nie ma gdzie trenować swoich kompetencji społecznych. Chociaż może za chwilę te kompetencje nie będą już potrzebne?

Marzenia rodziców

Dagmara: – Moje macierzyństwo to odpuszczanie marzeń, że syn będzie taki, jak ja. Najlepszy. Że będzie dociskał, pracował nad sobą. Ta matura jest tylko uwieńczeniem mojej największej lekcji życia: akceptacji, cierpliwości. I szczerze? Jestem zmęczona. Adios. Koniec. Od czwartej klasy podstawówki byłam jego wsparciem, psycholodzy, pedagodzy, dysgrafia, dysortografia. Wydałam na to wszystko mnóstwo pieniędzy. Ostatni rok byliśmy właściwie wciąż razem. Widzę, jak żyje i nie mam złudzeń. „Jak się czujesz przed matmą?” pytam. „A tam, matma” mówi. „Synu, to królowa nauk” zaczynam. „Weź luzuj, mami”. Więc luzuję. I może się cieszę, bo akurat kompetencje społeczne mój syn ma świetne – ma dziewczynę, przez nasz dom przewala się tłum przyjaciół i znajomych. Poradzi sobie. Chyba to jest najważniejsze, prawda? Może to pokolenie będzie szybciej żyć, jak chce. Może.


Zobacz także

Żyć szczęśliwie i bez poczucia winy. Najlepsze postanowienie noworoczne

Chcecie wiedzieć jak niedoskonale, ale też jak wyjątkowo będzie wyglądać po treningu? Podejrzyjcie Beatę Sadowską

„Przestań go szarpać”, czyli o tym jak jesteśmy agresywni wobec własnych dzieci