Pielęgnacja Zdrowie

Szczotkowanie ciała na sucho. Poznaj 7 powodów, by robić to codziennie

Redakcja
Redakcja
6 lutego 2020
Szczotkowanie ciała na sucho
Fot. iStock/unaemlag – Szczotkowanie ciała na sucho
 

Szczotkowanie ciała na sucho to bardzo prosty zabieg pielęgnacyjny, bez którego wiele kobiet nie wyobraża sobie poranka. Pobudza tak dobrze jak kawa i w dodatku przynosi wiele korzyści dla urody. W przeciwieństwie do wielu innych zabiegów, szczotkowanie można wykonywać rano lub wieczorem, jeszcze przed relaksująca kąpielą.

Nie wymaga wielkiego nakładu czasu a sam zakup szczotki nie jest dużym wydatkiem. Cały proces polega dosłownie na wyszczotkowaniu skóry całego ciała. Należy zacząć od palców stóp i przeciągać szczotkę delikatnym ruchem w górę ciała — od stóp do łydek, kolan, ud i pośladków. Następnie okrężnymi ruchami wymasuj skórę wokół pępka, pamiętaj o dłoniach, przedramionach i ramionach. Plecy należy masować od dołu ku górze. Nie ma sensu mocno skrobać skóry, lepiej potraktować ją szczotką delikatnymi ale stanowczym ruchami. Warto szczotkować skórę codziennie, ponieważ to jeden z najlepszych sposobów na detoks skóry na całym ciele, a zalet szczotkowania jest zacznie więcej.

Szczotkowanie ciała na sucho – zalety, które pokochasz!

1. Pomaga w odprowadzaniu limfy 

Masaż wpływa na polepszenie ruchu limfy, a sprawne odprowadzanie limfy pomaga oczyszczać ciało z nadmiaru toksyn i wspiera układ odpornościowy. To z kolei jest idealnym rozwiązaniem na jesień i zimę, gdy o infekcje wcale nie trudno.

2. Usuwa martwy naskórek

Szczotkowanie działa jak delikatny peeling na sucho, pomaga regenerować skórę usuwając martwe komórki gromadzące się na jej powierzchni. Dzięki temu skóra ma lepszy koloryt i jest bardziej miękka.

3 Pomaga zmniejszyć obrzęki na nogach

A wszystko z powodu masażu i usprawnienia przepływu płynów w tkankach. Najlepszy efekt przynosi szczotkowanie w okolicy kostek i łydek.

4. Pomaga zwalczyć cellulit

Masowanie szczotką okolic ud i brzucha, gdzie najczęściej cellulit dręczy kobiety, pomaga pozbyć się problemu. Taki masaż usprawnia przepływ limfy, która lepiej odprowadza substancje i toksyny gromadzące się w danym miejscu i sprawiające, że cellulit jest bardziej widoczny.

5. Pomaga zapobiegać rozstępom

Dzięki temu, że masaż szczotką pobudza krążenie krwi, skóra jest lepiej ukrwiona oraz pobudzona do regeneracji komórek. Przez to jest bardziej elastyczna i odporna na rozciąganie i powstawanie rozstępów.

6. Opóźnia proces starzenia się skóry

Skóra staje się gładka i jędrna przez usunięcie martwego naskórka. Dzięki szybszej regeneracji zyskasz ładniejszy i młodszy wygląd.

7. Pomaga zwalczyć wrastanie włosków po depilacji

Regularne usuwanie martwego naskórka sprawia, że włoski po depilacji przestają wrastać w skórę.

Szczotkowanie ciała – czy warto?

Zdecydowanie! Wielu endokrynologów zaleca ten zabieg u pacjentów zmagających się z obrzękami i opuchlizną. Codziennie pięć minut. To niewiele prawda? Pomoże w bardzo wielu typowo, kobiecych dolegliwościach. Jeśli masz chorobę Hashimoto, insulinooporność czy puchniesz przed okresem jak balon – to zabieg idealny dla ciebie. W dodatku wystarczy, że za ok. 10 zł kupić w drogerii zwykłą szczotkę do ciała.

Szczotkowanie ciała – jak często szczotkować?

Aby usprawnić pracę układu limfatycznego, najlepiej szczotkować regularnie przez 3 miesiące każdego dnia, a później wystarczy kontynuować dwa, trzy razy w tygodniu.


źródło: krokdozdrowia.comwww.ekocentryczka.pl

Pielęgnacja Zdrowie

„Białe małżeństwo” – czym jest związek bez seksu

Redakcja
Redakcja
6 lutego 2020
Fot. iStock / praetorianphoto
 

Niektórzy czekają z nim do ślubu, inni rezygnują z niego po ślubie. Choć za każdym razem jest to sprawa bardzo osobista i indywidualna, pewne pytania nasuwają się niemal automatycznie. Po co być ze sobą, jeśli nie możemy dać sobie czułości, fizycznej miłości, dotyku? Czy miłość platoniczna wystarczy, by utrzymać związek? Jakie konsekwencje dla relacji partnerskiej ma brak seksu?

Ewa i Tomasz są ze sobą od 30 lat. Od pięciu nie chodzą ze sobą do łóżka. Nie dzielą nawet wspólnej sypialni. Ich decyzja wypływa z głębokiej duchowej przemiany, jaką przeżyła Ewa, gdy zachorowała ich najmłodsza córka. Kiedy u Kasi wykryto chłoniaka, Ewa zaczęła się gorąco modlić o cud. Do kościoła chodziła dwa razy dziennie – bardzo wcześnie rano i jeszcze wieczorem. Modliła się i błagała o zdrowie córki. Pewnego razu, pośród wielu innych obietnic,  złożyła przysięgę czystości – zrezygnuje z seksu, jeśli Kasia wyzdrowieje. Tej nocy jej mąż spał na kanapie w salonie. I tak jest do dziś.

Tomasz pochodził do tego pomysłu sceptycznie, bo zamiast liczyć na cud, traktował chorobę dziecka „zadaniowo”. Nie modlił się, tylko szukał rozwiązań, nawet pomocy bioenergoterapeutów. To on woził Kasię do szpitala, on trzymał ją za rękę. Z seksu nie było mu trudno zrezygnować, bo nawet ” o tym” nie myślał. Stres i lęk o córkę zrobił swoje. Ale ciężko mu było, kiedy żona zarządziła oddzielne spanie. Po ludzku, po prostu potrzebował jej bliskości, ciepła. Poczucia, że jest obok, kiedy w nocy łzy bezradności toczą się po policzku na białą poduszkę. Choćby najbardziej pachnąca, najbardziej miękka nie zastąpi bliskości ukochanego człowieka.

A jednak „cud” się wydarzył. Nowotwór Kasi jest w remisji i Ewa wierzy głęboko, że to Bóg wysłuchał jej modlitw i wynagrodził ją za jej poświęcenie. Dlatego wytrwa w swoim postanowieniu do końca życia. Co na to Tomasz? Bywa, że jest mu ciężko. Nie do końca rozumie decyzję żony i nie wiąże poprawy stanu zdrowia córki z wstrzemięźliwością jej rodziców. Ale Tomasz wie, że dla Ewy to jest ważne. Że ona trzyma się każdego dowodu na to, że jej modlitwa została wysłuchana. Chce sobie zagwarantować, że choroba nie zabierze jej Kasi. Więc zaciska zęby i „jakoś sobie radzi”. Oddalili się od siebie z Ewą, to prawda. Ale wciąż łączą ich dzieci, dom, codzienne sprawy. I Tomasz tego nie przekreśli tylko z powodu seksu.

U Agi i Karola jest inaczej. Są ze sobą od sześciu lat, dzieci nie mają. Białym małżeństwem stali się dlatego, że on choruje na depresję. Są w tej chorobie i lepsze i gorsze momenty, ale nawet kiedy jest lepiej, Karol do seksu nie umie „się zmusić”. Ta sytuacja trwa już trzy lata.

Na początku Aga znosiła to ciężko, tym bardziej, że zanim Karol zachorował, w łóżku było im ze sobą świetnie. Trudno było jej pojąć, jak to tak nagle mogło się skończyć, zmienić. Ciągle próbowała, starała się, prosiła, żeby poszli do specjalisty. Groziła nawet, że odejdzie, krzyczała, że nie może tak żyć. W końcu zrezygnowała. Dziś już nie walczy, czyta dużo o chorobie męża, chodzi z nim na każdą konsultację. Odkąd uczęszcza na grupę wsparcia dla rodzin osób z depresją, trochę się uspokoiła. Ale niepokój został. Może nie zadręcza się już wątpliwościami, czy dla Karola ona w ogóle jest kobietą. Tylko te uporczywe myśli, że lat przybywa i nie wiadomo, czy kiedykolwiek będą mieli z Karolem dziecko.

Myśli o zdradzie? Pojawiły się, owszem. Razem z poczuciem niesprawiedliwości, buntem, złością na partnera i na jego chorobę.  Okazja również była, z kolegą ze szkolnych lat, po klasowym spotkaniu. Było blisko, ale nie zdradziła Karola. Mówi sobie, że właśnie w tamtym momencie zrozumiała, czym jest prawdziwa miłość. W zdrowiu i w chorobie.

Aga nie urywa, że jest jej bardzo ciężko. Jest młoda, kocha swojego męża, pragnie go. Walczy z wewnętrznym poczuciem, że została odrzucona. Ale ma nadzieję, że w końcu coś się zmieni. Bardzo na to liczy i wspiera Karola.

Białe małżeństwo nie zawsze jest kwestią wyboru. Czasem okoliczności, choroba, ciężki stan depresyjny sprawiają, że nie jesteśmy w stanie zbliżyć się do ukochanej osoby. Nawet jeśli ten stan jest przejściowy, stanowi poważny test trwałości związku i uczucia.


Pielęgnacja Zdrowie

Cukrzyca typu 2 – choroba, która dotyka coraz młodsze osoby

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
6 lutego 2020
cukrzyca typu 2
Cukrzyca/ Fot. iStock – cukrzyca typu 2 - przyczyny, objawy, leczenie, dieta, powikłania

Cukrzyca typu 2 to choroba metaboliczna, która tylko z nazwy słodko się kojarzy. Osoby, które zmagają się z nią na co dzień wiedzą, że nie jest łatwo tak żyć. Konieczne są różne ograniczenia, które pozwalają uniknąć powikłań i nieprawidłowości w pracy oczu, serca, czy nerek. Jakie objawy daje cukrzyca typu 2, jak wpływa na nią dieta i leki?

Cukrzyca typu 2 to już epidemia. Chorują na nią nie tylko ludzie starsi

Cukrzyca typu 2 (insulinoniezależna) to najczęstszy typ cukrzycy, na który chorują ludzie na całym świecie. Niegdyś ta choroba dotyczyła przede wszystkim ludzi starszych, dodatkowo otyłych, a dziś zapadają na nią ludzie młodzi, niekiedy nawet nastolatkowie.

Cukrzyca typu 2 może pojawić się na skutek predyspozycji genetycznych, oraz jako efekt niezdrowego trybu życia i otyłości, szczególnie brzusznej. Cukrzyca wynikająca z uwarunkowania genetycznego skutkuje zaburzeniem produkcji lub/i wydzielania insuliny. Insulina, czyli hormon ważny w metabolizmie glukozy, produkowany jest przez trzustkę, ale jest wydzielana jest z opóźnieniem i dłużej niż powinna. Ujawnieniu się choroby sprzyja otyłość związana z insulinoodpornością. W tym przypadku trzustka musi produkować więcej hormonu, by utrzymać stężenie glukozy we krwi w normie. Po dłuższym czasie komórki ß trzustki wyczerpują się i trzustka produkuje mniej insuliny, więc stężenie glukozy we krwi ulega zwiększeniu.

To, co może szokować, to coraz niższy wiek pacjentów z rozpoznaną cukrzycą typu 2. Niestety, w wielu przypadkach młodzi ludzie nie dbają o swoje zdrowie, przesiadując całymi dniami przed sprzętami elektronicznymi i chętnie sięgając po żywność i napoje wysokoprzetworzone, pełne tłuszczu i cukru. Rozwój choroby przebiega stopniowo i bywa, że problem odkrywany jest, gdy cukrzyca jest zaawansowana.

Cukrzyca typu 2 – objawy

Cukrzyca typu 2 daje objawy z początku niezauważalne. Najpierw pojawiają się zmiany stężenia glukozy we krwi, nie powodujące żadnych objawów. Z tego powodu u osób o zwiększonym ryzyku rozwoju cukrzycy, dobrze jest okresowo oznaczać stężenie glukozy na czczo lub wykonywać test tolerancji glukozy.

Konkretne objawy cukrzycy typu 2 pojawiają się dopiero w przypadku, gdy po latach pogarsza się insulinooporność i maleje ilość produkowanej insuliny. Pacjent może zauważyć u siebie symptomy, które trudno już ignorować. Pojawia się osłabienie i częste infekcje układu moczowo-płciowego. Charakterystyczne jest przede wszystkim wzmożone pragnienie oraz częstsze wizyty w toalecie i oddawanie dużej ilości moczu. Niedobór insuliny może skutkować także spadkiem masy ciała, ponieważ glukoza nie jest w pełni wykorzystywana jako źródło energii dla organizmu.

Cukrzyca typu 2 – leczenie i powikłania

Jeśli u pacjenta zostanie zdiagnozowana cukrzyca typu 2, należy wdrożyć konieczne leczenie. Lekarz może zaproponować leki, które zmniejszają insulinooporność. Jeżeli mimo ich stosowania wartości glikemii nadal się zwiększają, sytuacja może wymagać stosowania insuliny. Poza farmakoterapią lekarz proponuje zmianę stylu życia na zdrowszy, wprowadzenie aktywności fizycznej oraz dietę.

Nieleczona cukrzyca typu 2 powoduje powikłania, które zagrażają życiu. W przypadku braku leczenia pacjent może stracić wzrok, zostać zmuszony do dializ z powodu niewydolności nerek, czy amputację stopy w wyniku rozwinięcia się tzw. stopy cukrzycowej. Stopa cukrzycowa (właściwie zespół stopy cukrzycowej) to poważne powikłanie zaawansowanej cukrzycy, skutkujące  niedokrwieniem stóp, złym gojeniem się ran, z których powstają owrzodzenia i martwica skóry. Z cukrzycą nie ma żartów i jedynie dodane leczenie i zaangażowanie z cały proces pacjenta może uchronić go przed poważnymi konsekwencjami choroby.

Cukrzyca typu 2 – dieta i leczenie

Dieta przy chorobie takiej jak cukrzyca typu 2, powinna być dla dobra pacjenta ściśle przestrzegana. W pierwszej kolejności chodzi o to, by zmniejszyć masę ciała pacjenta, bo zazwyczaj cukrzykami są osoby otyłe i bardzo otyłe. Redukcja masy ciała jest konieczna, by prowadzić skuteczne leczenie choroby. Dietę dla osoby cierpiącej na cukrzycę typu 2, która przyjmuje leki doustne, dobrze zaplanować  na 5 posiłków. W praktyce rozkłada się to na trzy główne i dwie przekąski (drugie śniadanie oraz podwieczorek). Osoba chorująca na cukrzycę typu 2 leczona 4 wstrzyknięciami insuliny ludzkiej lub 2 wstrzyknięciami mieszanek insulinowych ludzkich powinna spożywać 5-6 posiłków. Posiłki trzeba dostosować do glikemii – jeśli chory ma niedocukrzenia, może zaistnieć konieczność sięgnięcia po drobną przekąskę, by zapobiec hipoglikemii. Szczegółowych informacji powinien udzielić lekarz lub dietetyk, biorąc pod uwagę indywidualny przypadek pacjenta.

Cukrzyca typu 2 dieta – zalecenia:

  • Wartość energetyczna diety powinna być dopasowana do każdego przypadku indywidualnie przez dietetyka,
  • należy sięgać po zbożowe pełnoziarniste produkty, które powinny stanowić  źródło węglowodanów. Najlepsze będą produkty o niskim Indeksie Glikemicznym (IG) – pieczywo pełnoziarniste, makaron pełnoziarnisty, gruboziarniste kasze, brązowy ryż, płatki owsiane,
  • spożycie owoców należy ograniczyć do 1 porcji dziennie, ponieważ zawierają one naturalne cukry proste, takie jak fruktoza. Fruktoza bardzo szybko wchłania się, i ekspresowo podnosi poziom cukru we krwi. Warto wybierać owoce o niższym IG, takie jak czarne porzeczki, czereśnie, wiśnie, owoce jagodowe, gruszki, morele, nektarynki, jabłka czy gruszki,
  • warto sięgać każdego dnia po 2 porcje naturalnych, najlepiej fermentowanych produktów mlecznych, jako źródeł białka i wapnia,
  • codziennie spożywać przynajmniej 4 porcje warzyw, aby dostarczy organizmowi błonnika pokarmowego, witamin i antyoksydantów. Warzywa powinny być surowe, a jeśli muszą zostać poddane obróbce termicznej, to np. podczas gotowania na parze, by nie traciły cennych substancji odżywczych,
  • należy ograniczyć ilość mięsa w diecie i zrezygnować zupełnie z mięsa czerwonego. Dobrze jest 1-2 razy w tygodniu mięso zamienić na nasiona roślin strączkowych, 2 razy w tygodniu na ryby,
  • w ciągu dnia pić przynajmniej dwa litry wody,
  • należy zrezygnować z produktów wysokoprzetworzonych, bogatych w tłuszcze zwierzęce, sól i cukier,
  • warto także zrezygnować z alkoholu.

W przypadku przygotowywania potraw, najlepiej przyrządzać je na parze lub gotować, dusić, piec w folii. Nie zaleca się smażenia potraw na głębokim tłuszczu. Dieta i cukrzyca typu 2 muszą iść ze sobą w parze, by uniknąć powikłania na skutek rozwoju choroby.

Cukrzyca typu 2 – kto jest najbardziej narażony na zachorowanie?

Poza czynnikami takimi jak otyłość i wiek, szczególnie narażone na tę chorobę są osoby, obciążone m.in:

  • nieprawidłową tolerancją glukozy
  • cukrzycą, która pojawiła się w ciąży
  • chorobami trzustki,
  • PCOS – zespołem policystycznym jajników,
  • nadciśnieniem tętniczym,
  • chorobami sercowo-naczyniowymi,
  • wysokim poziomem trójglicerydów we krwi.

Cukrzyca typu 2 – kontrola lekarska jest konieczna

Cukrzyca typu 2 powinna być regularnie kontrolowana przez lekarza diabetologa, a sam chory powinien stale kontrolować glikemię za pomocą glukometru. Należy także zadbać o wykonanie badań okresowych, takich jak:  oznaczenie odsetka hemoglobiny glikowanej (HbA1c), oznaczenie wydalania albumin w moczu, badanie okulistyczne dna oka. Na co dzień szczególnie zadbać o higienę stóp, by zapobiec powstaniu tzw. stopy cukrzycowej.


Źródło:  www.mp.pl , ncez.pl 

Zobacz także

Czasem tak niewiele trzeba, aby sobie pomóc i poprawić relacje w związku

Dieta niemowlaka. Czy możemy uchronić dziecko przed rozwojem chorób dietozależnych?

Dzień #10. Zadbaj o siebie naprawdę. #SlimemGO