Pielęgnacja Włosy

4 skuteczne sposoby na porost włosów. Jak niewielkim kosztem wzmocnić czuprynę?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
27 września 2021
porost włosów
Fot. iStock
 

Odpowiedzi na pytanie, jak przyspieszyć porost włosów, poszukuje wiele kobiet. Nie da się ukryć, że piękne i gęste włosy to marzenie niejednej z nas, ale nie zawsze Matka Natura daje nam takie w prezencie. Szczególnie włosy cienkie i zniszczone, czy wolno odrastające pasma wymagają wsparcia w poprawie wyglądu i kondycji. Na szczęście istnieje kilka sposobów na porost włosów, które nie kosztują majątku, a przynoszą oczekiwane rezultaty.

Sposoby na porost włosów — dieta

Zdrowa dieta to podstawa pięknej skóry, mocnych paznokcie i zdrowych, gęstych włosów. Wzmacnianie pasm należy zacząć od wewnątrz  tak, by nie zabrakło w organizmie ważnych dla włosów witamin i innych substancji. W codziennym menu na porost włosów nie powinno brakować:

  • żelaza — znajdziemy je w soi i innych strączkach, kaszy jaglanej, sardynkach, zielonych liściastych warzywach, natce pietruszki;
  • cynku — zawierają go ostrygi, mięso, wątróbka, ryby, pestki dyni, nasiona słonecznika;
  • miedzi — obecnej w kakao, kaszy gryczanej, nasionach słonecznika, drożdżach piekarskich, pełnoziarnistych produktach zbożowych;
  • siarki do jej źródeł zaliczamy ryby, mleko krowie i mleczne przetwory, jaja, wieprzowina, wołowina i drób, cebula, czosnek, brokuły, seler, porzeczki czerwone i czarne, truskawki, figi;
  • witaminy A — zawierają ją m.in.: masło, jajka, produkty mleczarskie, niektóre tłuste ryby, wątroba i inne podroby, bataty, jarmuż, rzeżucha, szpinak;
  • witaminy C — obecnej w owocach cytrusowych, brokułach, kalafiorze, brukselce, papryce;
  • oraz witaminy E — którą można znaleźć w nasionach i orzechach oraz olejach z nich tłoczonych, oliwkach, pełnoziarnistych produktach zbożowych oraz kaszach;
  • witamin z grupy B — obecnych m.in. w: orzechach i pestkach, produktach pełnoziarnistych, mięsie i rybach, mleku, jajkach, roślinach strączkowych;
  • antyoksydantów — obecnych w warzywach i owocach — im ciemniejszych, tym bogatszych w przeciwutleniacze, np.: ciemne winogrona, aronia, buraki, bakłażany, jagody, borówki, itd.;
  • białka — którego źródłem są przede wszystkim mięso, ryby, rośliny strączkowe;
  • zdrowych kwasów tłuszczowych — obecnych w tłustych rybach morskich, olejach z pestek i nasion, orzechy, awokado, oliwki.

Pamiętaj również, by wypijać odpowiednią ilość wody.

Sposoby na porost włosów

Fot. iStock/Sposoby na porost włosów

Sposoby na porost włosów — zioła

Zioła dobrze wpływają na porost i kondycję włosów. Można je stosować na różne sposoby, sięgając po napary do picia, wcierki czy płukanki. Do dyspozycji jest wiele ziół, które zbawiennie wpływają na wygląd włosów, ale warunkiem powodzenia kuracji jest regularne stosowanie jej od dłuższego czasu. Po jakie zioła warto sięgać, by przyspieszyć porost włosów i wzmocnić pasma?

Pokrzywa

Pokrzywa to zioło, które jest wyjątkowo cenne dla włosów. Zawiera ona m.in.: krzem, siarkę, witaminy C, K, E oraz B1, B2, B3, B5, żelazo, magnez, krzem, mangan, miedź, cynk, selen, i inne ważne dla pasm substancje. Można wypijać herbatkę parzoną z pokrzywy, jak i przygotować prostą płukankę – 1 łyżeczkę lub torebkę ziela pokrzywy wrzuć do filiżanki, zalej gorącą wodą i ostudź. Po umyciu głowy szamponem i spłukaniu włosów wodą przelej skórę i włosy pokrzywowym naparem. Nie spłukuj.

Skrzyp polny 

Skrzyp polny jest źródłem wartościowej krzemionki, witaminy C, żelaza, potasu, kobaltu, fosforu i wapnia, dzięki czemu wzmacnia i odżywia włosy. Warto przygotować płukankę ze skrzypu, która pomoże na porost włosów. Zalej 5 łyżek suszonego skrzypu 1 litrem wody i trzymaj 10 minut na wolnym ogniu, nie gotując. Po wystygnięciu płukankę przecedź  i przelej nią umyte włosy.

Łopian

Korzeń tej pospolitej rośliny nadaje się jako baza wzmacniającej wypadające pasma płukanki. Dostarcza on siarkę, witaminę C, inulinę, fitosterole, saponiny. Wykazuje również działanie przeciwgrzybiczne i przeciwbakteryjne. Zalej 2 łyżki rozdrobnionego korzenia 0,5 litra wody i gotuj pod przykryciem ok. 5 minut. Wystudź, odcedź i przelej nim umyte włosy.

Sposoby na porost włosów

Fot. iStock/Sposoby na porost włosów

Sok z brzozy

Sok z brzozy jest znakomitym źródłem witaminy C, witamin z grupy B, wapń, żelaza, miedzi i potasu. Zawiera flawonoidy, saponiny, garbniki, olejki eteryczne, żywice oraz aminokwasy. Można go pić, oraz wykorzystać jako płukankę lub wcierkę, którą najlepiej stosować na noc, na suche włosy lub mokre włosy. Kuracja brzozowa wzmocni pasma oraz przyspieszy porost włosów.

Sok z czarnej rzepy 

Sok z czarnej rzepy to skarbnica witaminy C, witamin z grupy B, siarki i żelaza. Czarna rzepa stosowana jako wcierka, pozwala na głębokie odżywienie cebulek włosów, dzięki czemu polecana jest jako wsparcie przy wypadaniu włosów. To niepozorne warzywo daje sobie radę również z łupieżem i nadmiernym przetłuszczaniem się włosów. Gotową wcierkę z czarnej rzepy warto wcierać w skórę głowy trzy razy w tygodniu. Należy pamiętać, by zmyć ją po upływie godziny, przy pomocy łagodnego szamponu.

Sposoby na porost włosów — olejowanie

Olejowanie to kolejny sposób na porost włosów, który jest prosty w zastosowaniu. Najlepiej sprawdzą się tu: indyjskie olejki, olej rycynowy, tłoczony z nasion czarnuszki, olejek z kozieradki, olejek rozmarynowy lub olej z łopianu.

Olej można nałożyć na dzień lub na noc na suche (lub mokre) pasma, po nałożeniu oleju owijając włosy ręcznikiem. Przez minimum 30-40 minut (lub po nocy) zmyj olejek z włosów i skóry głowy. Gdy upłynie czas olejowania, umyj włosy dwukrotnie delikatniejszym szamponem. Możesz zastosować także wymagającą nieco więcej zachodu, ale za to skuteczną metodę na pozbycie się oleju ze skóry i włosów. Przed myciem szamponem spłucz olej dużą ilością wody, po czym nałóż odżywkę bez silikonów i bez protein. Następnie wmasuj ją we włosy i zostaw na kilka minut. Na koniec zmyj ją wodą i użyj szamponu. Jeśli myjesz włosy codziennie, możesz je olejować co 2-3 mycie. W innym przypadku wystarczy raz w tygodniu.

Sposoby na porost włosów`

Fot. iStock/Sposoby na porost włosów

Sposoby na porost włosów — masaże

Prosty masaż skóry głowy przy użyciu palców lub masażera pobudzi krążenie krwi w skórze głowy, dzięki czemu więcej substancji odżywczych trafi do cebulek, co przyspieszy porost włosów. Warto dodać przy tym, że masaż skóry głowy znakomicie odpręża po stresującym dniu, a jak wiadomo, nadmiar stresu sprzyja wypadaniu włosów.

Zmień kosmetyki i nawyki

Jeśli stosujesz kosmetyki pielęgnacyjne z silikonami, odstaw je na pewien czas, ponieważ silikony, choć mocno wygładzają łuskę i nabłyszczają włosy, obciążają je także, blokując dopływ z innych kosmetyków wartościowych substancji do cebulek włosów. Sięgnij dla odmiany po naturalne produkty na bazie ziół, olejków, naturalnych ekstraktów.

Aby ułatwić porost włosów, ogranicz złe nawyki, które osłabiają pasma. Ogranicz lub zrezygnuj ze stylizacji na ciepło z użyciem prostownicy, lokówki lub gorącego nawiewu suszarki. Po umyciu włosów nie wycieraj ich energicznie w ręcznik, ale jedynie odsącz nadmiar wody. Ostrożnie używaj szczotki, by uniknąć ich nadmiernemu plątaniu na końcach i wyrywaniu. Jeśli lubisz związane włosy, używaj delikatnych gumek bez ozdób szarpiących pasma. Na noc zaplataj włosy w luźny warkocz, by nie plątały się  i nie łamały w kontakcie z poduszką.

FB/ohmepl


źródło:  www.elle.pl 

Pielęgnacja Włosy

Szkoła rozwija w dzieciach zaradność? To mit! W dużej mierze sprawia, że dzieci są nieszczęśliwe, uległe i gotowe do pracy pod przymusem w korporacji!

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
27 września 2021
fot. iStock
 

– Czego uczy nas szkoła? Czy poza tabliczką mnożenia nie wpaja w nas uległości, bierności, posłuszeństwa, rywalizacji pracy pod przymusem. Dlatego trzeba ją zlikwidować! – mówi Mikołaj Marcela, nauczyciel akademicki, doktor nauk humanistycznych i autor bestselerowych poradników.


Na swoim Facebooku napisał pan niedawno: „Kiedy mówi się głośno, że szkoła pod wieloma względami jest więzieniem, na które skazujemy młodych ludzi (…), miejscem, w których czeka ich 12-letnia obowiązkowa „odsiadka” – często podnoszą się głosy oburzenia. A jak to się kończy w dorosłym życiu?

– Jeśli dzieciaki przez siedem godzin siedzą w szkole i (jak mają szczęście) przez osiem godzin śpią, łatwo policzyć, że ponad połowę doby spędzają w bezruchu. Do tego dochodzi jeszcze odrabianie lekcji. A jeśli dziecko wierci się na lekcji, dostaje uwagę, bo powinno siedzieć cicho i posłusznie notować to, co nauczyciel ma do powiedzenie. Oczywiście to jest przygotowanie młodego obywatela do rynku pracy. Dziś statystyczny dorosły spędza ok. 70% swojego życia siedząc lub leżąc! Pytanie tylko, czy my chcemy taki świat, w którym ludzie nie tylko „odsiadują” swoje życie, ale również wykonują zadania bez satysfakcji i bez poczucia sensu – z czym na ogół mamy do czynienia w szkole.

W swojej nowej książce „Selekcje. Jak szkoła niszczy ludzi, społeczeństwa i świat”, przytacza pan taką anegdotę – w firmie pracują ze sobą przedstawiciele pokolenia X, Y i Z. Każdy z nich chciałby pójść na koncert, ale szef każe im zostać w pracy i nie za nic nie chce dać wolnego. Co robi każdy z nich? Boomer spuszcza głowę i posłusznie wraca do pracy, Millenials przynosi zwolnienie lekarskie i po kryjomu wymyka się na koncert. A co robi przedstawiciel generacji Z? Składa wypowiedzenie z pracy. Co wynika z tej anegdoty?

– Mam wrażenie, że moje pokolenie, czyli Millenialsi, próbuje w jakimś sensie hakować system, by mniej lub bardziej legalnie osiągać to, czego pragnie. Natomiast część ludzi z młodego pokolenia określanego mianem Z, które najwięcej skorzystało z nowych technologii i także dzięki temu ma najbardziej otwarty umysł, potrafi już zawalczyć o swoje. To pokolenie jednak najbardziej boleśnie doświadcza rozdźwięku między szkołą a światem.

Codzienność młodych ludzi dziś wygląda tak: muszą iść do szkoły, jak niewolnicy, czego są chyba znacznie bardziej świadomi niż poprzednie pokolenia, dla których szkoła jednak z wielu powodów mogła mieć powab. A kiedy z niej wychodzą, mają poczucie, że to, co tam robią, nie specjalnie przyda się im w życiu i zupełnie nie jest na czasie – że to pod wieloma względami strata czasu i energii…

Co my rodzice mamy zrobić z dziećmi, które po pandemii nie chcą chodzić do szkoły?

– Kłopot polega na tym, że w takiej sytuacji rodzicom wydaje się, że to z ich dzieckiem coś jest nie tak. To dzieciaka trzeba zdyscyplinować, ponieważ ze szkołą i tak nic nie da się zrobić. To błędne założenie. Ja myślę, że powinniśmy posłuchać młodych ludzi, tym bardziej że według badań 51% dzieciaków nie chce wrócić do w pełni stacjonarnej szkoły (choć czy może nas to dziwić, skoro bardzo wielu dorosłych nie chce wracać do w pełni stacjonarnej pracy?). Dla wielu uczniów zdalna edukacja była szansą na zdystansowanie od szkoły, ucieczkę przed jej opresyjnością i po prostu kilkoma, kilkunastoma miesiącami oddechu.

Tylko że my rodzice nie potrafimy zaufać swoim dzieciom, że chcą innej szkoły. Nie specjalnie mamy też alternatywę do zaoferowania.

– Mam wrażenie, że pod wieloma względami przez ostatnie dekady żyliśmy na zasadzie przyzwyczajenia. Szkoła, do której chodzą nasze dzieci, została stworzona w określonym czasie i dla realizowania określonych celów. Tyle tylko, że te cele dotyczyły XIX i ewentualnie XX wieku! Zwłaszcza dziś, kiedy dzieci mają za sobą doświadczenie nauki zdalnej, potrzebujemy już zupełnie innego myślenia o edukacji. Pamiętajmy, to nie jest przypadek, że jesteśmy na drugim miejscu w Europie pod względem depresji i myśli samobójczych wśród dzieci.

Pana zdaniem winna jest temu szkoła?

– Większość uczniów źle się czuje w szkole. UNICEF badał w czasie pandemii, czy uczniowie chcą wrócić do szkoły stacjonarnej i te badania pokazały wyraźnie, że tak, ale przede wszystkim po to, by odnowić kontakty rówieśnicze, chęć powrotu do szkoły z powodu lekcji wskazało tylko 40% młodych ludzi! Szczerze mówiąc, mnie dziwi fakt, że wszyscy przeszliśmy przez ten pruski model nauczania i widzimy, że on nie działa, że dziś pamiętamy znikomy procent tego, czego się uczyliśmy.

Wszyscy doświadczyliśmy w szkole jakiejś formy przemocy psychicznej i symbolicznej, czasem może fizycznej. Wszyscy wiemy, jak toksyczne jest to środowisko i jak byliśmy w dzieciństwie nieszczęśliwi i niewyspani. Jednak kiedy nagle stajemy się dorośli, to o tym wszystkim zapominamy. Absolutna amnezja, by nawiązać do tytułu powieści Izabeli Morskiej, którą bardzo często cytuję w mojej najnowszej książce. Kończymy naukę, potem mamy dzieci i dziwimy się, że one nie chcą chodzić do szkoły. W dodatku mówimy im: „Przecież ja byłem i jakoś to wszystko przeżyłem”.

Może i przeżyłem, ale do tej pory borykam się z traumą! Mam rację?

– Tak i teraz w wieku 30. czy 40. lat zaczynam terapię lub proces coachingowy, żeby uporządkować sobie życie lub zrozumieć, co tak naprawdę jest dla mnie ważne i co chciałbym robić na co dzień. Bo przez 12 lat, kiedy powinienem rozwijać się, poznawać swoje mocne strony i uczuć się rozumieć, kim jestem, byłem uczony pokory.

…bycia grzecznym, posłusznym, a nawet uczyłem się znosić przemoc i obcesowość nauczycieli.

– Wszyscy słyszeliśmy w szkole hasła: „Jak tak dalej będziesz się uczył, to wylądujesz gdzieś tam”, „Jak będziesz się tak ubierać, to zostaniesz kimś tam”. Niestety w naszej szkole nadal jest za dużo dyscyplinowania, zmuszania do posłuszeństwa, a za mało przestrzeni na rozwój i przeciwstawianie się. Szkoła jako instytucja nie lubi „nie” z ust młodych ludzi. Jako dorośli zostaliśmy wytrenowani do tego, by być zgodliwymi. Jednak mimo to dziwimy się nadal, że w Polsce nie potrafimy zareagować obywatelsko w sytuacjach niesprawiedliwości. Pamiętajmy, że to dlatego, że w dużej mierze zostaliśmy złamani przez nasz system edukacji.

Co by pan powiedział rodzicom dzieci, które dziś płaczą przed pójściem do szkoły albo gasną, smutnieją?

– Moim zdaniem wiara, że dzieci powinny się dostosować, jest naiwna. Dzieci może i dostosują się, ale na sto procent tę konieczność dostosowania wyprą i kiedyś to do nich wróci. Jeżeli młody człowiek cierpi, bo nie widzi sensu, celowości swoich działań, to wszystko kiedyś do niego wróci. Ja bym chciał, byśmy zaczęli przyglądać się systemowi edukacji w Finlandii, który zakłada, że to nie uczeń ma przystosować się do szkoły, ale to szkoła ma dostosować się do potrzeb i możliwości ucznia. Opowiada o tym często na rozmaitych spotkaniach i konferencjach Pasi Sahlberg, fiński edukator i autor książki „Finnish Lessons 2.0” opisującej to, jak funkcjonuje fiński model edukacji.

Pan podobno w edukacji miał wielkie szczęście ze względu na podejście do nauki swoich rodziców.

– Moi rodzice dawali mi dużo wolności. Mieli demokratyczne podejście do edukacji, byli bardzo wyzwoleni, jeśli chodzi o rozmaite wyobrażenia na temat tego, po co jest szkoła. Nigdy nie pytali mnie o oceny i czy odrobiłem zadania w domu. Jeśli nauczyciele mieli do mnie pretensje, to stawali po mojej stronie. Pewnie dzięki nim dziś z taką łatwością przychodzi mi krytyka szkoły.

Jaką dziś mamy alternatywę do szkoły publicznej?

– Szkoły waldorfskie, Montessori, demokratyczne robią dobrą robotę. Podobnie ruch oddolnych inicjatyw edukacyjnych, w ramach którego powstają mikroszkoły i rozwija się edukacja domowa. Oczywiście minusem systemu niepublicznego jest jednak odpłatność, co czyni ją niedostępną dla wielu rodzin. Jakimś rozwiązaniem jest wspomniana edukacja domowa i myślę, że po pandemii ten nurt zyska na popularności, bo wbrew obiegowej opinii, część uczniów genialnie odnalazła w systemie nauki on-line w domu. Poza tym ja wierzę, że rewolucja polskiej edukacji tak naprawdę zacznie się w domach dzięki rodzicom.

Jeśli rodzice przestaną przykładać wagę do ocen, jeśli uznają, że „trójki” wystarczą, poza momentami egzaminów ósmoklasisty i maturalnym. Jeśli wyluzują i pozwolą, by dzieci swój wolny czas poświęcały na nudę, zabawę oraz rozwijanie swoich indywidualnych pasji i umiejętności. To wtedy ich dzieci po prostu będzie szczęśliwsze. Badania z psychologii pozytywnej pokazują, co wzmacnia nasz dobrostan. Powinniśmy robić coś, co ma dla nas znacznie, przynosi nam przyjemne emocje, pozwala się zaangażować, realizować nasze cele i tworzyć autentyczne relacje międzyludzkie.

Ale przecież dzieci w Polsce nie mają na to czasu. Muszą po szkole odrabiać lekcje!

– Dzieci dziś mają do przyswojenia o 30% materiału więcej niż pokolenie rodziców, o czym w swojej książce pisze m.in. Malcolm Harris. W dodatku muszą odrobić często przez kilka godzin lekcje w domu. I co najdziwniejsze – zarówno nauczyciele, jak i wielu rodziców uważa, że to jest dobry pomysł, bo młody człowiek zajęty lekcjami nie ma czasu, by coś głupiego wpadło mu do głowy. A to nie ma nic wspólnego z nauką. Dla mnie to jest po prostu praca niewolnicza czy rodzaj kary, coś, co absolutnie nie sprzyja rozwojowi. Dlatego jedyne, co mogę doradzić rodzicom, to więcej luzu.

Ja bym odpuścił oceny i przykładanie się do nauki za wszelką cenę na co dzień. Powiedziałabym tak, jak mówiła do mnie moja mama: „Rób, tak by przechodzić z klasy do klasy, a oprócz tego, rób wszystko byś był szczęśliwy.”

Jest dla nas uczniów i dla rodziców jakaś nadzieja?

– My żyjemy w takim świecie, w którym ludzie są przekonani, że będzie już tylko gorzej. Ja myślę zupełnie inaczej – miejsce, w którym się teraz znaleźliśmy i to, co sobie pozwoliliśmy zrobić na różnych poziomach, wskazuje na to, że jesteśmy już u progu wielkich zmian. Uczniowie przechodzą do edukacji domowej, ze szkół państwowych odchodzą dobrzy nauczyciele. Ten system staje się niewydolny i pewnie sam niedługo się zapadnie. To jest dobre! Bo jeśli on by się nie zapadł, to my go pewnie byśmy chcieli cały czas uzdrawiać.

Dlaczego napisał pan: „SeLekcję. Jak szkoła niszczy ludzi, społeczeństwo i świat”?

– Zrobiłem to, by wybić ludzi z komfortu myślenia o szkole – że jest to miejsce, które musi wyglądać tak, jak obecnie wygląda. Bez podniesienia poziomu świadomości w tym względzie nie dojdzie do żadnej rewolucji, a w tym momencie jest ona po prostu koniecznością. Z drugiej strony głęboko wierzę, że będzie już tylko lepiej. Zresztą, gdyby dwa, trzy lata temu ktoś powiedział, że obecny model szkoły trzeba zlikwidować, zostałby uznany za wariata. A dziś napisałem o tym książkę i proszę, okazuje się, że już możemy na spokojnie o tym dyskutować.

Chciałam na koniec naszej rozmowy powiedzieć – dziękuję za tę książkę! A do rodziców – ufajmy naszym dzieciom, one nie są głupie. Bierzmy na serio ich słowa, gdy mówią nam, że nie chcą chodzić do szkoły!

– My dorośli często niestety postrzegamy młodych ludzi jak jakieś „nierozumne istoty”, którym musimy powiedzieć, jak prawdziwe życie wygląda i oni muszą się do tego naszego (nierzadko błędnego) wyobrażenia dostosować. Nasze dzieci są bardzo inteligentne, wiele rozumieją, wiele też rzeczy znoszą i robią wyłącznie dla nas dorosłych, bo nie chcą sprawiać nam przykrości. Pamiętajmy też, że nie będzie lepszej szkoły i edukacji bez zmiany naszego myślenia.

Dla mnie podstawą tej zmiany jest triada, którą bardzo często powtarzam w rozmaitych miejscach: zaufanie, wsparcie i dialog. Te trzy kwestie są dla mnie kluczem do wzajemnego zrozumienia i tworzenia warunków dla autentycznego rozwoju młodych ludzi.


Mikołaj Marcela – pisarz, nauczyciel akademicki, doktor nauk humanistycznych. Autor bestsellerowych edukacyjnych poradników („Jak nie spieprzyć życia swojemu dziecku. Wszystko, co możesz zrobić, żeby edukacja miała sens”) i książek („Selekcje. Jak szkoła niszczy ludzi, społeczeństwa i świat”). Wicedyrektor kierunków Sztuka pisania oraz Twórcze pisanie i marketing wydawniczy na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach.


Pielęgnacja Włosy

Sok z owoców czarnego bzu. Prosty i smaczny specyfik, który ceniły nasze babcie. Dlaczego warto mieć go pod ręką?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
27 września 2021
Sok z czarnego bzu
Fot. iStock

Sok z czarnego bzu to jeden z ludowych specyfików, który od stuleci uznawany jest za znakomity domowy sposób wspierający zdrowie.  Niezastąpiony w domowej apteczce podczas zimowych miesięcy, znów wraca do łask. Sok z czarnego bzu bez kłopotu można przygotować samodzielnie, według prostej i sprawdzonej receptury. Natomiast z resztek pozostałych po soku można usmażyć smaczny dżem.

Czarny bez — niepozorny krzew o wielkiej mocy

Czarny bez (Sambucus nigra), znany również jako dziki bez lub bez lekarski, to pospolity krzew spotykany praktycznie wszędzie, nawet na nieużytkach. Można go również uprawiać w ogrodzie, co gwarantuje dostęp do leczniczych części tej rośliny. Roślinę łatwo jest odróżnić od innych, szczególnie gdy kwitnie lub owocuje. Może ona osiągać różne rozmiary — od kilku, do nawet 10 metrów wysokości. W maju/czerwcu pojawiają się białawe, niewielkie kwiatki zebrane w baldachy, wydzielające silny i słodki zapach. Na przełomie sierpnia i września pojawiają się ciemnogranatowe, silnie brudzące owoce, z których można przygotować leczniczy sok, dżem, galaretkę i nalewkę. Zazwyczaj do początku października można jeszcze korzystać z obfitości mocno dojrzałych owoców.

Sok z czarnego bzu

Fot. iStock

W medycynie ludowej wykorzystuje się każdą część krzewu — od korzeni po owoce. Najczęściej jednak sięgamy po pudrowo pachnące kwiaty oraz ciemne owoce, będące skarbnicą wartościowych dla zdrowia składników.

Sok z czarnego bzu — dlaczego jest tak wartościowy?

Owoce czarnego bzu zawierają wiele substancji, które posiadają właściwości wzmacniające organizm oraz lecznicze. W niewielkich owocach znajdują się glikozydy antocyjanowe, które nie tylko odpowiadają za ich ciemny kolor, ale także wykazują właściwości antyoksydacyjne. Nie brakuje w nich także kwasów organicznych oraz garbników, które hamują wzrost bakterii. W owocach czarnego bzu obecna jest witamina C, witaminy z grupy B, cukry i pektyny, które m.in.: ograniczają wchłanianie glukozy w jelicie cienkim oraz obniżają poziom cholesterolu we krwi. W ich składzie owoców są obecne również składniki mineralne, takie jak: żelazo, potas, wapń, glin, czy sód. Ze względu na to bogactwo  owoce czarnego bzu są wykorzystywane jako składnik mieszanek ziołowych na dobrą pracę układu trawiennego, nerek, oraz dla wzmocnienia odporności.

Sok z czarnego bzu w tradycji udowej stosowany jest jako pomoc w leczeniu przeziębienia i grypy. Stosuje się go podczas gorączki, jako środek napotny i przeciwbólowy. Flawonoidy obecne w owocach czarnego bzu działają przeciwwirusowo i przeciwbakteryjnie. Aby sok z czarnego bzu był najbardziej skuteczny, należy przyjmować go, gdy tylko pojawi się uczucie rozbicia, katar, dreszcze, gorączka. Co więcej, sok z owoców czarnego bzu przyspiesza również usuwanie toksyn z organizmu.

Sok z czarnego bzu

Fot. iStock 

Sok z czarnego bzu — prosty przepis

Owoce czarnego bzu dojrzewają na przełomie sierpnia i września, można je pozyskiwać także na początku października. Sięgając po nie wcześniej ważne jest, by nie zbierać owoców zielonych i czerwonych. Do spożycia nadają się jedynie owoce w pełni ciemne, o granatowo-czarnej barwie. Warto poszukać krzewu oddalonego od dróg, ponieważ czarny bez ma tendencję do pochłaniania zanieczyszczeń, które trafiają także do owoców.

Należy pamiętać, że nie wolno spożywać owoców dzikiego bzu w postaci surowej. Nieprzetworzone owoce, szczególnie niedojrzałe (zielone, czerwone), zawierają duże ilości sambunigryny oraz prunazynę. Te substancje po spożyciu wywołują uczucie osłabienia, mdłości i wymioty. Konieczne jest więc poddanie owoców obróbce termicznej, w wyniku której substancje te się ulatniają. Z tego powodu dojrzałe owoce czarnego bzu są znakomitym surowcem na wzmacniający sok. Jego przygotowanie jest szybkie i proste.

Sok z czarnego bzu

Fot. iStock/Sok z czarnego bzu

Sok z czarnego bzu – składniki:

  • 1 kg owoców czarnego bzu bez szypułek;
  • 0,5 kg – 1 kg cukru — w zależności od pożądanej słodyczy soku;
  • maksymalnie litr wody na kilogram owoców;
  • ew. sok wyciśnięty z jednej cytryny.

Sok z czarnego bzu – przygotowanie:

1. Owoce czarnego bzu oddziel od zielonych części, pozbądź się niedojrzałych. Następnie umyj je, przełóż do garnka, zalej wodą (powinna jedynie przykryć owoce), wsyp cukier do smaku i podgrzewaj na niewielkim ogniu tak długo, aż owoce puszczą sok. Możesz dodać sok z wyciśniętej cytryny.
2. Sok zlej do ciemnych wyparzonych butelek lub słoików (owoce zostaw na dżem). Aby sok z czarnego bzu mógł dłużej postać w piwnicy, możesz butelki krótko zapasteryzować.

Sok z czarnego bzu

Fot. iStock/Sok z czarnego bzu

Dżem z czarnego bzu, czyli pomysł na wykorzystanie pozostałych owoców  

Przygotowanie dżemu z owoców dzikiego bzu jest równie proste, co soku. Owoce, które zostały po przygotowaniu soku, przełóż do garnka (możesz wcześniej przetrzeć owoce przez przecierak lub sitko, by pozbyć się pestek), zasyp na początku niewielką ilością cukru — do smaku, by nie przesadzić ze słodyczą — i smaż na niewielkim ogniu, często mieszając. Gdy dżem stanie się odpowiednio gęsty, przełóż go do wyparzonych słoiczków, dokładnie zakręć i odstaw na góry dnem do czasu, aż słoiczki z dżemem wystygną. Możesz, zamiast tego, słoiczki poddać krótkiej pasteryzacji.


FB/ohmepl

 


Zobacz także

Mydło aleppo - rodzaje, działanie na skórę

Mydło Aleppo – naturalne wsparcie dla skóry z problemami. Dlaczego warto sięgnąć po mydło syryjskie?

Węgiel aktywny (aktywowany) - działanie, domowe kosmetyki

Węgiel aktywny (aktywowany) w apteczce i kosmetykach. Jakie zalety ma węgiel aktywny, kiedy go stosować i jak przygotować z niego domowe kosmetyki?

15 najczęstszych błędów w domowej pielęgnacji skóry