Lifestyle

Jeśli rozpaczliwie pragniesz zrozumieć, czemu ktoś, kogo kochasz, jest tak podły, arogancki, pogardliwy…. Być może masz do czynienia z narcyzem. Sprawdź to!

Redakcja
Redakcja
3 września 2021
fot. Deagreez/iStock
 

Julie L. Hall jest dziennikarką i konsultantką do spraw traumy wynikłej z przemocy narcystycznej. Co ciekawe pisarka otwarcie przyznaje na kartkach swojej książki „W cieniu narcyza. Jak rozpoznać toksyczną relację i uwolnić się od niej”, że osobiście owej traumy doświadczyła w domu rodzinnym, a później w dorosłym życiu. Dlatego też postanowiła zrozumieć mechanizmy działające w zdominowanych przez narcyza rodzinach. W swojej książce Julie nie skupia się tylko na relacji „kobieta i partner narcystyczny”. I dlatego to podstawowy atut tej książki.


Hall opisuje szczegółowo skutki, jakie narcystyczne postępowanie jednego członka rodziny może wywołać u najbliższych. Znajdziesz tu porady dla siebie, jeśli wychowywałaś się w rodzinie, w której jeden z rodziców miał zaburzenia narcystyczne. Dowiesz się jak minimalizować stres u dzieci i jak je chronić, jeśli jesteś związana z ich ojcem, który wykazuje takie zaburzenia. Mało tego Hall poświęciła miejsce w książce na to, byś dowiedziała się, jak radzić sobie z sytuacją, gdy jedno z twoich dzieci wykazuje silne cechy narcystyczne.

Julie L. Hall też przedstawia techniki, jakie taka osoba wykorzystuje, by uzyskać od innych to, czego chce. Analizuje typowe reakcje członków rodziny na takie manipulacje. Mamy tu absolutne bogactwo informacji.

Dla kogo jest ta książka?

Julie L. Hall rozpisała to bardzo precyzyjnie:

Jeśli dzieciństwo upłynęło ci z narcystycznym lub egocentrycznym rodzicem.

Jeśli jesteś w związku się z charyzmatyczną, ale dominującą i wymagającą osobą.

Jeśli borykasz się ze zrozumieniem swojego partnera, który powtarzał ci, jaką wspaniałą osobą jesteś, a teraz nie potrafi zobaczyć w tobie nic sympatycznego czy pozytywnego.

Jeśli rozpaczliwie pragniesz zrozumieć, czemu ktoś, kogo kochasz, jest tak podły, arogancki, pogardliwy, agresywny i egoistyczny, kiedy ty tak bardzo starasz się wykazać troskliwością, uważnością i dobrocią.

Ta książka jest dla ciebie!

O co chodzi w narcyzmie?

Narcystyczne zaburzenia osobowości występują u 6,2% ludzi, przy czym częściej u mężczyzn – 7,7% niż kobiet – 4,8%. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne definiuje to jako stan charakteryzujący się patologicznymi cechami osobowości i zaburzeniami, w których „dominuje wzorzec zachowań związanych z poczuciem wielkości, potrzebą wzbudzania podziwu i brakiem empatii, rozpoczynający się we wczesnej dorosłości”.

„W młodości wszyscy przechodzimy przez narcystyczny etap rozwojowy, a jako dorośli mamy cechy narcystyczne, które pomagają nam przetrwać i upominać się o swoje w ogromnym, niejednokrotnie okrutnym świecie. Rodzaj narcyzmu, jaki analizuję w niniejszej książce, to nie normalny >zdrowy< narcyzm ani zwykły egocentryzm. Skupiam się tu na narcystycznym zaburzeniu osobowości, patologicznie upośledzającym zaburzeniu, i jego traumatycznych skutkach dla osób doświadczających zniekształceń poznawczych i przemocy”, napisała autorka książki Julie L. Hall.

Narcyz:

  1. jest głęboko egoistyczny, ale brak mu rdzennego ja,
  2. odrzuca zdolności i osiągnięcia innych i przecenia własne,
  3. odczuwa intensywny wstyd i z łatwością zawstydza, a także obwinia innych,
  4.  jest wysoko wrażliwy na zniewagi i krytykę, a jednocześnie hiperkrytyczny wobec innych,
  5. oczekuje, że wszystko mu ujdzie na sucho, ale jest nietolerancyjny i pamiętliwy,
  6. oczekuje uwielbienia, ale innych traktuje z obojętnością lub pogardą,
  7. wymaga lojalności i poparcia, ale bez trudu zdradza i porzuca,
  8.  żąda prawa do kontroli, ale nie bierze na siebie niemal żadnej odpowiedzialności,
  9. w działaniu kieruje się tylko własnymi korzyściami, ale oczekuje hojności,
  10.  nie okazuje szacunku, ale żąda szczególnego traktowania.

Narcyz to człowiek dorosły, ale emocjonalnie – raczkujące dziecko. Czy sądzisz, że małe dziecko zrozumie twoje uczucia, zadba o twoje potrzeby, podejmie za ciebie decyzje?

Komu potrzebna jest diagnoza?

Jeśli wydaje ci się, że doświadczyłeś/ łaś przemocy ze strony narcyza, zadaj sobie trzy pytania:

  1. Czy ta osoba okazywała szacunek wobec twoich opinii, szczególnie jeśli były w jakikolwiek sposób krytyczne względem niej?
  2. Czy jest otwarta na autorefleksję, wzięcie odpowiedzialności czy rzetelną odpowiedź?
  3. Czy wykazywała się rzeczywistą troską o twoje uczucia i potrzeby?

Jeśli możesz szczerze odpowiedzieć „tak”, to raczej nie masz do czynienia z narcyzem.
Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, to warto, byś tematowi przyjrzała się głębiej.

Zidentyfikowanie, z kim i z czym masz do czynienia, zrozumienie skomplikowanej natury NPD (narcissistic personality disorder) jest niezbędne, by móc zawalczyć dla siebie o lepsze życie. Diagnoza potrzebna jest tobie, a nie narcyzowi. Potrzebujesz jej, żeby:

  • uprawomocnić swoją dezorientację i cierpienie,
  • zrozumieć, przez co przechodzisz i dlaczego,
  • odwrócić efekty prania mózgu, jakie zapewnił ci narcyz,
  • pomóc innym, na przykład dzieciom, cierpiącym podobne krzywdy,
  • odseparować się od dalszej przemocy.


Lifestyle

Rodzice, którzy wychowują pewne siebie dzieci, robią te dwie rzeczy 👇

Redakcja
Redakcja
3 września 2021
fot. yaruta/iStock
 

Kto nie chce być przez innych postrzegany jako pewny siebie? Pewność siebie pomaga nam odnosić sukcesy w pracy, pomaga nam odnosić sukcesy w związkach, a także pomaga naszym dzieciom śmielej iść przez życie. Jak wychowywać dzieci, które mają silne poczucie własnej wartości, są pewne siebie, ale nie aroganckie? Na początek dwie wskazówki do zapamiętania i zastosowania od razu.

#Oh!Szkoło: Pomóżmy dzieciom znów dobrze poczuć się w szkole. Akcja z nagrodami! ❤ 

Od momentu narodzin dzieci zaczynają się uczyć. Uczą się płakać, jeść, spać, robić kupę. Zaczynają chodzić i chwytać za ręce, a gdy stają się małymi zdolnymi dziećmi, które potrafią budować z klocków, czytać krótkie słowa i siadać na nocniku, stają się pewnymi siebie istotami. Ale to poczucie pewności należy pielęgnować cały czas. Gdy małe dzieci stają się dużymi dziećmi, stają przed bardziej złożonymi wyzwaniami.

Jak od małego budować pewność siebie u dzieci?

1. Podkreślajmy, chwalmy, nagradzajmy wysiłek, a nie tylko wybitne rezultaty

Rodzice powinni zawsze komplementować wysiłek swojego dziecka, nawet jeśli nie uzyska ono 5 z testu z matematyki lub nie wygra meczu piłki nożnej. Kiedy rodzice chwalą dzieci za wysiłek, który włożyły, a nie za rezultaty tego wysiłku, dzieci rozwijają zdrową pewność siebie, która jest powiązana z dumą z bycia pracowitą osobą.

Dzieci powinny umieć powiedzieć: jestem pewny siebie w tych obszarach, ponieważ ciężko pracowałem. Dużo ćwiczyłem. Naprawdę chcę być w tym dobry. Jeśli rodzice nie będą tego podkreślać, dzieci mogą stracić pewność siebie, kiedy tylko nie zdadzą testu z matematyki pomimo iż bardzo się starały nauczyć i zdać.

Weź udział w naszym konkursie!

2. Bądźmy uczciwi wobec dziecka w kwestii jego słabości

Rodzice, którzy chcą wychować pewne siebie dzieci (które nie stają się aroganckimi palantami), nie okłamują swoich dzieci na temat tego, że są obszary, w których nie są zbyt dobre i nad którymi muszą ciężej pracować. Uwaga! To nie tak, że powinieneś chodzić i mówić: „Jesteś kiepski z matematyki!” , bo to akurat może stać się samospełniającą się przepowiednią. Ale możesz powiedzieć: „Niektórzy ludzie muszą więcej ćwiczyć i ciężej pracować nad matematyką i to jest w porządku”. Dzieci, które wiedzą, że być może będą musiały włożyć więcej wysiłku niż ich rówieśnicy, świetnie to rozumieją i nie tracą pewności siebie, ponieważ wiedzą, że liczy się próbowanie i praca. Dzieci muszą mieć świadomość, czego nie wiedzą. I że to jest ok. Że nie trzeba być najlepszym we wszystkim. Tutaj jest ta cienka granica między pewnością siebie, a arogancją.


Lifestyle

Lęk i brak kontroli nad ciałem między jawą a snem. Czym jest paraliż senny?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
2 września 2021
paraliż senny
Fot. iStock

Paraliż senny to stan, którego doświadczamy znajdując się pomiędzy jawą i snem. To doświadczenie bywa dla wielu osób przerażające, ponieważ wywołuje poczucie braku kontroli nad ciałem. Paraliż senny znany i opisywany jest od dawna, ale dopiero od jakiegoś czasu przestał być on zagadką dla badaczy. Czym jest paraliż senny i kto może go doświadczyć?

Czym jest paraliż senny?

Paraliż senny (porażenie przysenne) jest wyjątkowo nieprzyjemnym doświadczeniem, które może budzić strach. Zalicza się je do parasomnii związanych za snem REM. Parasomnie określono jako grupę różnorodnych zaburzeń snu, polegających na pojawianiu się niekontrolowanych mimowolnych zaburzeń ruchowych i innych zachowań, w czasie między czuwaniem i snem, w chwili wybudzeń ze snu bez szybkich ruchów gałek ocznych (NREM), oraz w trakcie snu z szybkimi ruchami gałek ocznych (REM).

Zazwyczaj podczas snu nie jesteśmy w stanie intensywnie, w sposób skoordynowany, poruszać kończynami, ale dzięki tej „niemocy” nie zaczynamy biegać czy robić tego, co akurat widzimy w marzeniach sennych. Mimo że umysł pracuje, ciało leży w spoczynku i nie reaguje na obrazy tworzone przez mózg. Taka sytuacja braku kontroli nad mięśniami mija z chwilą wybudzenia — wtedy np. przeciągamy się, sprawdzamy godzinę, przewracamy się na bok. Bywa jednak, że jeśli do wybudzenia dojdzie w fazie REM, umysł się wybudza, a ciało jeszcze nie i nie mamy nad nim władzy. Ten stan chwilowej niemocy nazwano paraliżem sennym.

paraliż senny

Fot. iStock

Porażenie przysenne odczuwa choć raz w ciągu życia ok. 40% zdrowych osób. U większości z nich stan ten pojawił się tylko raz, lub dwa razy. Wg statystyk jedynie 3–6% osób dorosłych cierpi z powodu nawracającego paraliżu, a niektórzy z nich nawet co noc.

Objawy paraliżu sennego

Paraliż senny polega na odczuwaniu braku kontroli nad ciałem, niemożności poruszenia się w kilka chwil po wybudzeniu się ze snu, niekiedy także w momencie zasypiania. Taka sytuacja może potrwać od kilkunastu sekund do kilku minut. Osoba, która przeżywa porażenie przysenne odnosi wrażenie sparaliżowania, i mimo powracającej świadomości nie jest w stanie zmusić ciała do ruchu, co jest powodem odczuwania silnego lęku. Towarzyszyć temu może uczucie przygniecenia czymś ciężkim kończyn lub niekontrolowanego ruchu, np. latania czy spadania. Może pojawić się również uczucie ucisku klatki piersiowej, przyspieszone bicie serca. W nielicznych przypadkach odnotowano także trudności w oddychaniu, bóle głowy oraz mięśni. Paraliżowi mogą towarzyszyć halucynacje wzrokowe, słuchowe, węchowe, a nawet dotykowe. Najczęściej wydaje się, że słychać lub widać coś, czego w rzeczywistości nie ma (stukanie, drapanie, odgłos kroków, ludzki głos).

paraliż senny

Fot. iStock

Przyczyny paraliżu sennego

Przyczyn występowania zjawiska paraliżu sennego może być kilka. Do głównych zaliczamy stosowanie leków nasennych i substancji tłumiących działanie na układ nerwowy. Ten stan częściej może występować u osób cierpiących na depresję, zaburzenia lękowe oraz afektywne dwubiegunowe, bezdech senny oraz narkolepsja (nadmierna senność w ciągu dnia). Przyczyną może być także niehigieniczny tryb życia, wpływ przewlekłego stresu, zaburzenia rytmu snu i czuwania, praca zmianowa, podróżowanie ze zmianą stref czasu.

Co robić, by przerwać porażenie przysenne?

Mimo iż ten stan nie zagraża zdrowiu, to  jednak jest dla większości osób wyjątkowo nieprzyjemny. Nie dziwi więc chęć przerwania go jak najszybciej, co jednak bywa trudne, nim umysł odzyska panowanie nad ciałem. Do zakończenia tego stanu może przyczynić się ktoś, kto leży obok, przez dotknięcie lub poruszenie osoby w porażeniu przysennym. Inną przydatną wskazówką może być wykonywanie głębokich wdechów i wydechów, oraz próba poruszenia gałkami ocznymi lub kończynami. Odebranie informacji o ruchu ciała przez mózg może skrócić czas trwania paraliżu.

paraliż senny

Fot. iStock

Czy paraliż senny się leczy?

Zazwyczaj nie stosuje się żadnego leczenia w przypadku wystąpienia paraliżu sennego. Działanie podejmuje się wtedy, gdy jego pojawianie się powoduje silny lęk o osoby, która doświadcza tego stanu. W takim przypadku konieczne może być stosowanie przez określony czas leków przeciwdepresyjnych lub przeciwlękowych. Poprawić sytuację może także przestrzeganie higieny snu i dbanie o jego regularność. jeśli dolegliwości nie ustępują, należy skontaktować się z lekarzem rodzinnym, który może skierować do neurologa. Szukając pomocy warto zapytać o poradnię leczenia snu. Specjalista może zlecić wykonanie badań, np. EEG, aby wykluczyć lub potwierdzić istnienie padaczki.  Z kolei psycholog, lub terapeuta, może pomóc w przypadku, gdy paraliż senny powodują problemy natury psychicznej,


źródło:  www.mp.pl,  www.nowafarmacja.pl 

 


Zobacz także

Kiedyś jej nienawidziłam, teraz bardzo kocham, ale nasza relacja wciąż jest specyficzna 

Nie da się być na 120%. To niewykonalne. Zmierzmy się z tym. Akcja #MiesiącKobiet

woda

Ile wody należy pić codziennie, w zależności od wagi?