Co się dzieje z psychiką, gdy w twoim życiu następują wstrząs. Co cię nie zabije, to cię wzmocni

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
6 czerwca 2017
Fot. iStock/pixelfit
Fot. iStock/pixelfit
 

Do pewnego czasu nasze życie wydaje się nam bezpieczne i przewidywalne. Potem wydarza się coś takiego, co przewraca je do góry nogami. Następuje koniec jakiegoś etapu, zmiana której się nie spodziewaliśmy. Niekoniecznie chodzi tu o coś, co dotknie nas bezpośrednio i zabierze nam to, co bliskie i drogie, czasem wystarczy świadomość, że gdzieś na świecie miało miejsce jakieś przerażające zdarzenie (np. zamach terrorystyczny). Wszystkie te „traumy” mogą w nas wywołać cały wachlarz określonych, typowych reakcji psychicznych.

Najczęstsze reakcje na przeżytą traumę

Niepokój, uczucie strach, nerwowość lub panika, zwłaszcza, gdy jakiś bodziec przywołuje w naszej pamięci owo dotkliwe zdarzenie, obawy o utrata kontroli lub nieradzenie sobie; obawa, że sytuacja może się powtarzać.

Hiper-czujność, nieustanne „skanowanie” otoczenia w poszukiwaniu sygnałów zwiastujących zagrożenie lub dostrzeganie zagrożenia w rzeczach, które wcześniej wydawały nam się pewne i bezpieczne. Może to przejawiać się również nadopiekuńczością w stosunku do bliskich.

Zaburzenia snu, szczególnie trudności w zasypianiu, niespokojny sen, „wyraziste” sny lub koszmary. Możemy śnić o samym, trudnym emocjonalnie zdarzeniu czy doświadczeniu, a z czasem jedynie nasze sny stają się coraz mniej szczegółowe.

Natrętne wspomnienia, myśli, obrazy związane z traumatycznym zdarzeniem, takie, które mogą się pojawiać bez żadnych „wyzwalaczy”, bodźców przypominających, i takie, które pojawiają się, gdy coś nam przypomni o traumatycznym przeżyciu (np. coś w telewizji, gazetach, dźwięk jakiegoś utworu, zapachy).

♥ Poczucie winy, żalu, nieporadności, bezsilności, ciągnące nas w dół, nakładające na nas odpowiedzialność za to, co się wydarzyło (szczególnie jeśli np. przeżyliśmy wypadek, katastrofę, a inna, bliska nam osoba – nie).

Wstyd, zażenowanie, często wiążące się z poczuciem, że nie byliśmy wystarczająco dobrzy, skuteczni.

Smutek, uczucie przygnębienia i płaczliwość.

Drażliwość (wobec bliskich, przyjaciół, współpracowników) i gniew wobec tego, co się stało, poczucie niesprawiedliwości i powtarzane w głębi „dlaczego ja?”.

Emocjonalne odrętwienie lub „stępienie” uczuć, niemożliwość odczuwania takich emocji jak miłość czy szczęście.

Wycofanie, unikanie kontaktów społecznych i rodziny.

Unikania zachowań, sytuacji, ludzi, myśli, uczuć, działań, które przypomniałyby o traumie.

Nerwowe reakcje na nagłe hałasy lub ruchy, na przykład na trzaśnięcie drzwi telefon lub dzwonek do drzwi.


Na podstawie: psychologytoday.com


Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania u twojej dorastającej córki. Kilka sygnałów, które powinny cię zaniepokoić

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
6 czerwca 2017
Fot.iStock/KatarzynaBialasiewicz
Fot.iStock/KatarzynaBialasiewicz
 

Zaburzenia odżywiania dotyczą już coraz młodszych dzieci. Presja środowiska, nieradzenie sobie ze stresem, samotność sprawiają, że anoreksja i bulimia pojawiają się nawet we wczesnej podstawówce. Jednak wciąż najbardziej zagrożoną tymi schorzeniami grupą są dziewczęta w wieku dojrzewania. Jest to wyjątkowy okres w życiu młodego człowieka, w którym na podstawie intensywnie nabywanych doświadczeń tworzy on obraz siebie samego, utwierdza się w poczuciu własnej wartości.

Zaburzenia odżywiania występują dziesięciokrotnie częściej u dziewcząt i kobiet niż u mężczyzn. Trudno mówić o dokładnych przyczynach problemów z prawidłowym odżywianiem, nie są one do końca jasne. Jest natomiast wiele, ważnych czynników, które mogą „obudzić” w dziecku skłonności do chorób tego typu. Presja społeczna to jeden z nich. Media i rówieśnicy wciąż jeszcze idealizują szczupłą, „nienaganną” sylwetkę, a osoby „odstające” od pewnych wyśrubowanych norm, dotyka klasowy, czy szkolny ostracyzm. Innym czynnikiem jest potrzeba poczucia sprawstwa i kontroli nad swoim nastoletnim życiem: chudnąc udowadniamy sobie, że mamy na nie wpływ. Jeśli twoja córka nie akceptuje fizycznych zmian zachodzących w jej organizmie w okresie dojrzewania, hamująca je anoreksja może stać się jej wyrazem sprzeciwu na dorastanie i stawanie się kobietą. Czasem problem leży w trudnych, skomplikowanych relacjach rodzinnych jako głównym czynniku stresogennym i powodującym stan chronicznego przygnębienia. Niskie poczucie wartości i pewne uwarunkowania genetyczne również mogą przyczynić się do pojawienia się zaburzeń odżywiania u nastolatki.

Twój niepokój powinny wzbudzić następujące sygnały i objawy:

Duży (ok 10%) spadek masy ciała w dość szybkim czasie, bez wyraźnego powodu.

Radykalna zmiana nawyków żywieniowych, np. rezygnacja z jakiegoś stałego posiłku – kolacji, zmniejszanie porcji, eliminacja jakiegoś składnika, cięcie posiłków na coraz mniejsze kawałki, niekończące się „przeżuwanie”.

Nagłe, duże zainteresowanie dietami, kuchnią i gotowaniem („przejmowanie kontroli” nad tym, co stanowi problem ).

Restrykcyjne założenia stosowanej wobec siebie diety (np. „jem o konkretnej porze i ani minuty później”).

Nieuzasadniony, bardzo krytyczny stosunek co do wyglądu – nie tylko swojego, ale również mamy, czy siostry, ciągłe komentowanie wyglądu nieco grubszych osób, ale przede wszystkim – zaburzony obraz siebie samej („jestem taka gruba”).

Nadmierne skupienie na wyglądzie, obsesja kontroli wagi i wzmożona aktywność fizyczna ukierunkowana na utratę kalorii, a nie na zabawę, czy sportową rywalizację.

Rozdrażnienie, podenerwowanie w momencie, gdy rodzic podejmuje temat wagi, czy wyglądu córki.

                                                                                                                                            (Magdalena Chorzewska, psycholog i psychoterapeuta)

Czego nie wolno ci robić, jeśli twoja córka zmaga się z zaburzeniami odżywiania

Nigdy nie mów o wadze – ani swojej, ani jej. Bądź ostrożny, rozważając w jej obecności przejście na dietę. Jeśli dajesz swojemu dziecku sygnał, że sam nie akceptujesz swojego ciała i nie jesteś zadowolony ze swojej wagi, pogłębiasz w nim poczucie, że i ono powinno dążyć do jakiś radykalnych zmian w swoim wyglądzie. Nie krytykuj koleżanek córki, które się odchudzają, ale zwracaj uwagę na ich zalety wewnętrzne – inteligencję, cechy dobrej przyjaciółki, kreatywność. Mów o tym, co dobre i mądre w twoim dziecku.  Tym samym wspierasz i budujesz pozytywny obraz twojej córki wobec samej siebie. Nie zamykaj jej dostępu do wiadomości o dietach, ale zbuduj taką atmosferę wokół problemu, by dziecko czuło, że może z tobą szczerze porozmawiać. Nie oczekuj perfekcji i nie stawiaj wymagań nie do osiągnięcia – ani w szkole, ani w domu.

Najlepszym sposobem, aby uchronić swoje dziecko przez zaburzeniami odżywiania jest pozostanie uważnym na wszelkie niepojące zmiany i sygnały. Nie lekceważ utraty wagi, nie uciekaj przed trudnymi tematami, uporczywie buduj relację ze swoją córką, która powoli staje się dorosłym, niezależnym człowiekiem.  Staraj się zachować rutynę posiłków – śniadanie, obiad, kolacja i jeść razem z dzieckiem. A przede wszystkim zachęcaj je, by mówiło ci szczerze co myśli i jak się czuje.

 

 

 


Trzyletnia dziewczynka wcielająca się w silne kobiety podbiła internet. Pokazała, jaką moc w sobie mamy

Anna Wójtowicz
Anna Wójtowicz
6 czerwca 2017
Fot. Screen Instagram/hello.scout
Fot. Screen Instagram/hello.scout
 

Czy trzylatka może dawać lekcje feminizmu? Otóż okazuje się, że tak. Scout Penelope Larson została okrzyknięta „objawieniem internetu”. Jej konto na Instagramie słynie z przesłania, że kobiety są tak samo silne, jak mężczyźni.

Dziewczynka wzięła udział w projekcie, w którym „odtwarza” portrety sławnych kobiet. Na zdjęciach wciela się w m.in. Adele i Meryl Streep. Ashley Larson, matka, wpadła na taki pomysł, kiedy babcia Scout zachorowała na raka. Postanowiła pokazać córce, że kobiety mają w sobie siłę i potrafią walczyć.

Post udostępniony przez Scout Penelope (@hello.scout)

– Ten projekt zapewne nauczył mnie tyle samo, co moją córkę. Chcę, żeby Scout mogła w przyszłości spojrzeć na te zdjęcia i przypomnieć sobie, że kobiety są tak samo silne, jak mężczyźni – powiedziała Ashley w rozmowie z Buzzfeed.

Post udostępniony przez Scout Penelope (@hello.scout)

Profil dziewczynki na Instagramie śledzi ponad 50 tys. obserwatorów, którzy zostawiają wiele komentarzy i są zachwyceni tym, co ona robi. Cykl zyskał dużą popularność i rozwinął się o zdjęcia silnych mężczyzn.

Co o tym sądzicie? Czy rzeczywiście trzylatka jest odpowiednią osobą do przeprowadzania lekcji feminizmu?


Zobacz także

Te sygnały powinny zaniepokoić ciebie rodzicu. Naucz się rozpoznawać pierwsze symptomy dokuczania dziecku

Te sygnały powinny cię zaniepokoić rodzicu. Naucz się rozpoznawać pierwsze symptomy dokuczania dziecku

Fot. iStock/iconogenic

11 rzeczy, o których musisz pamiętać, zanim zaczniesz sama farbować włosy w domu

Fot. iStock / GeorgePeters

Każę ci robić różne rzeczy, udawać, że mnie nie ma. A ty nadal nie wiesz, kim naprawdę jestem