Co się dzieje z psychiką, gdy w twoim życiu następują wstrząs. Co cię nie zabije, to cię wzmocni

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
6 czerwca 2017
Fot. iStock/pixelfit
Fot. iStock/pixelfit

Do pewnego czasu nasze życie wydaje się nam bezpieczne i przewidywalne. Potem wydarza się coś takiego, co przewraca je do góry nogami. Następuje koniec jakiegoś etapu, zmiana której się nie spodziewaliśmy. Niekoniecznie chodzi tu o coś, co dotknie nas bezpośrednio i zabierze nam to, co bliskie i drogie, czasem wystarczy świadomość, że gdzieś na świecie miało miejsce jakieś przerażające zdarzenie (np. zamach terrorystyczny). Wszystkie te „traumy” mogą w nas wywołać cały wachlarz określonych, typowych reakcji psychicznych.

Najczęstsze reakcje na przeżytą traumę

Niepokój, uczucie strach, nerwowość lub panika, zwłaszcza, gdy jakiś bodziec przywołuje w naszej pamięci owo dotkliwe zdarzenie, obawy o utrata kontroli lub nieradzenie sobie; obawa, że sytuacja może się powtarzać.

Hiper-czujność, nieustanne „skanowanie” otoczenia w poszukiwaniu sygnałów zwiastujących zagrożenie lub dostrzeganie zagrożenia w rzeczach, które wcześniej wydawały nam się pewne i bezpieczne. Może to przejawiać się również nadopiekuńczością w stosunku do bliskich.

Zaburzenia snu, szczególnie trudności w zasypianiu, niespokojny sen, „wyraziste” sny lub koszmary. Możemy śnić o samym, trudnym emocjonalnie zdarzeniu czy doświadczeniu, a z czasem jedynie nasze sny stają się coraz mniej szczegółowe.

Natrętne wspomnienia, myśli, obrazy związane z traumatycznym zdarzeniem, takie, które mogą się pojawiać bez żadnych „wyzwalaczy”, bodźców przypominających, i takie, które pojawiają się, gdy coś nam przypomni o traumatycznym przeżyciu (np. coś w telewizji, gazetach, dźwięk jakiegoś utworu, zapachy).

♥ Poczucie winy, żalu, nieporadności, bezsilności, ciągnące nas w dół, nakładające na nas odpowiedzialność za to, co się wydarzyło (szczególnie jeśli np. przeżyliśmy wypadek, katastrofę, a inna, bliska nam osoba – nie).

Wstyd, zażenowanie, często wiążące się z poczuciem, że nie byliśmy wystarczająco dobrzy, skuteczni.

Smutek, uczucie przygnębienia i płaczliwość.

Drażliwość (wobec bliskich, przyjaciół, współpracowników) i gniew wobec tego, co się stało, poczucie niesprawiedliwości i powtarzane w głębi „dlaczego ja?”.

Emocjonalne odrętwienie lub „stępienie” uczuć, niemożliwość odczuwania takich emocji jak miłość czy szczęście.

Wycofanie, unikanie kontaktów społecznych i rodziny.

Unikania zachowań, sytuacji, ludzi, myśli, uczuć, działań, które przypomniałyby o traumie.

Nerwowe reakcje na nagłe hałasy lub ruchy, na przykład na trzaśnięcie drzwi telefon lub dzwonek do drzwi.


Na podstawie: psychologytoday.com


Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania u twojej dorastającej córki. Kilka sygnałów, które powinny cię zaniepokoić

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
6 czerwca 2017
Fot.iStock/KatarzynaBialasiewicz
Fot.iStock/KatarzynaBialasiewicz

Zaburzenia odżywiania dotyczą już coraz młodszych dzieci. Presja środowiska, nieradzenie sobie ze stresem, samotność sprawiają, że anoreksja i bulimia pojawiają się nawet we wczesnej podstawówce. Jednak wciąż najbardziej zagrożoną tymi schorzeniami grupą są dziewczęta w wieku dojrzewania. Jest to wyjątkowy okres w życiu młodego człowieka, w którym na podstawie intensywnie nabywanych doświadczeń tworzy on obraz siebie samego, utwierdza się w poczuciu własnej wartości.

Zaburzenia odżywiania występują dziesięciokrotnie częściej u dziewcząt i kobiet niż u mężczyzn. Trudno mówić o dokładnych przyczynach problemów z prawidłowym odżywianiem, nie są one do końca jasne. Jest natomiast wiele, ważnych czynników, które mogą „obudzić” w dziecku skłonności do chorób tego typu. Presja społeczna to jeden z nich. Media i rówieśnicy wciąż jeszcze idealizują szczupłą, „nienaganną” sylwetkę, a osoby „odstające” od pewnych wyśrubowanych norm, dotyka klasowy, czy szkolny ostracyzm. Innym czynnikiem jest potrzeba poczucia sprawstwa i kontroli nad swoim nastoletnim życiem: chudnąc udowadniamy sobie, że mamy na nie wpływ. Jeśli twoja córka nie akceptuje fizycznych zmian zachodzących w jej organizmie w okresie dojrzewania, hamująca je anoreksja może stać się jej wyrazem sprzeciwu na dorastanie i stawanie się kobietą. Czasem problem leży w trudnych, skomplikowanych relacjach rodzinnych jako głównym czynniku stresogennym i powodującym stan chronicznego przygnębienia. Niskie poczucie wartości i pewne uwarunkowania genetyczne również mogą przyczynić się do pojawienia się zaburzeń odżywiania u nastolatki.

Twój niepokój powinny wzbudzić następujące sygnały i objawy:

Duży (ok 10%) spadek masy ciała w dość szybkim czasie, bez wyraźnego powodu.

Radykalna zmiana nawyków żywieniowych, np. rezygnacja z jakiegoś stałego posiłku – kolacji, zmniejszanie porcji, eliminacja jakiegoś składnika, cięcie posiłków na coraz mniejsze kawałki, niekończące się „przeżuwanie”.

Nagłe, duże zainteresowanie dietami, kuchnią i gotowaniem („przejmowanie kontroli” nad tym, co stanowi problem ).

Restrykcyjne założenia stosowanej wobec siebie diety (np. „jem o konkretnej porze i ani minuty później”).

Nieuzasadniony, bardzo krytyczny stosunek co do wyglądu – nie tylko swojego, ale również mamy, czy siostry, ciągłe komentowanie wyglądu nieco grubszych osób, ale przede wszystkim – zaburzony obraz siebie samej („jestem taka gruba”).

Nadmierne skupienie na wyglądzie, obsesja kontroli wagi i wzmożona aktywność fizyczna ukierunkowana na utratę kalorii, a nie na zabawę, czy sportową rywalizację.

Rozdrażnienie, podenerwowanie w momencie, gdy rodzic podejmuje temat wagi, czy wyglądu córki.

                                                                                                                                            (Magdalena Chorzewska, psycholog i psychoterapeuta)

Czego nie wolno ci robić, jeśli twoja córka zmaga się z zaburzeniami odżywiania

Nigdy nie mów o wadze – ani swojej, ani jej. Bądź ostrożny, rozważając w jej obecności przejście na dietę. Jeśli dajesz swojemu dziecku sygnał, że sam nie akceptujesz swojego ciała i nie jesteś zadowolony ze swojej wagi, pogłębiasz w nim poczucie, że i ono powinno dążyć do jakiś radykalnych zmian w swoim wyglądzie. Nie krytykuj koleżanek córki, które się odchudzają, ale zwracaj uwagę na ich zalety wewnętrzne – inteligencję, cechy dobrej przyjaciółki, kreatywność. Mów o tym, co dobre i mądre w twoim dziecku.  Tym samym wspierasz i budujesz pozytywny obraz twojej córki wobec samej siebie. Nie zamykaj jej dostępu do wiadomości o dietach, ale zbuduj taką atmosferę wokół problemu, by dziecko czuło, że może z tobą szczerze porozmawiać. Nie oczekuj perfekcji i nie stawiaj wymagań nie do osiągnięcia – ani w szkole, ani w domu.

Najlepszym sposobem, aby uchronić swoje dziecko przez zaburzeniami odżywiania jest pozostanie uważnym na wszelkie niepojące zmiany i sygnały. Nie lekceważ utraty wagi, nie uciekaj przed trudnymi tematami, uporczywie buduj relację ze swoją córką, która powoli staje się dorosłym, niezależnym człowiekiem.  Staraj się zachować rutynę posiłków – śniadanie, obiad, kolacja i jeść razem z dzieckiem. A przede wszystkim zachęcaj je, by mówiło ci szczerze co myśli i jak się czuje.

 

 

 


Trzyletnia dziewczynka wcielająca się w silne kobiety podbiła internet. Pokazała, jaką moc w sobie mamy

Anna Wójtowicz
Anna Wójtowicz
6 czerwca 2017
Fot. Screen Instagram/hello.scout
Fot. Screen Instagram/hello.scout

Czy trzylatka może dawać lekcje feminizmu? Otóż okazuje się, że tak. Scout Penelope Larson została okrzyknięta „objawieniem internetu”. Jej konto na Instagramie słynie z przesłania, że kobiety są tak samo silne, jak mężczyźni.

Dziewczynka wzięła udział w projekcie, w którym „odtwarza” portrety sławnych kobiet. Na zdjęciach wciela się w m.in. Adele i Meryl Streep. Ashley Larson, matka, wpadła na taki pomysł, kiedy babcia Scout zachorowała na raka. Postanowiła pokazać córce, że kobiety mają w sobie siłę i potrafią walczyć.

– Ten projekt zapewne nauczył mnie tyle samo, co moją córkę. Chcę, żeby Scout mogła w przyszłości spojrzeć na te zdjęcia i przypomnieć sobie, że kobiety są tak samo silne, jak mężczyźni – powiedziała Ashley w rozmowie z Buzzfeed.

Profil dziewczynki na Instagramie śledzi ponad 50 tys. obserwatorów, którzy zostawiają wiele komentarzy i są zachwyceni tym, co ona robi. Cykl zyskał dużą popularność i rozwinął się o zdjęcia silnych mężczyzn.

Co o tym sądzicie? Czy rzeczywiście trzylatka jest odpowiednią osobą do przeprowadzania lekcji feminizmu?


Zobacz także

Fot. Unsplash /

9 sekretów szczęśliwych ludzi, których od nich nie usłyszysz

Fot. iStock/pixelfit

W kim tak naprawdę się zakochujemy? W facetach czy w naszych wyobrażeniach o nich?

Fot. iStock/orbandomonkos

Życie w ciasnej szufladzie, to takie niby życie. Niby kochasz, niby pracujesz, niby oddychasz, niby jesteś…