Choroby Zdrowie

Objawy hemoroidów – co może świadczyć o kłopotach z żylakami odbytu?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
1 marca 2021
Objawy hemoroidów - przyczyny, leczenie
Fot. iStock
 

Objawy hemoroidów są wyjątkowo nieprzyjemne i dokuczliwe. Znać je może nawet do drugi Polak, a ryzyko ich pojawienia się rośnie wraz z wiekiem. Dlatego warto wiedzieć, co podnosi ryzyko tworzenia się hemoroidów, jakie są ich objawy, oraz co można zrobić, by załagodzić dokuczliwe dolegliwości?

Czym są hemoroidy?

Hemoroidy, zwane także żylakami odbytu, są problemem, który pojawia się bardzo często, niezależnie od płci. Hemoroidy są prawidłowymi naczyniami krwionośnymi umiejscowionymi w odbycie i odbytnicy, które same w sobie nie są problemem. To co potocznie określamy mianem hemoroidów, to patologicznie poszerzone hemoroidy, zwane guzkami krwawniczymi lub żylakami odbytu. W przypadku, gdy hemoroidy zaczynają się powiększać, powodują dyskomfort i przykre objawy.

Objawy hemoroidów - przyczyny, leczenie

Fot. iStock/Objawy hemoroidów

Według statystyk nawet połowa dorosłych osób miała styczność z chorobą hemoroidalną. Zauważono nasiloną tendencję do ich tworzenia u osób po 50 roku życia, ale przytrafiają się one także w młodszym wieku. Szczególnie często rozwijają się u kobiet ciężarnych, u których rosnąca macica z płodem wywiera nacisk na jelita, a dodatkowo hormony wpływają na spowolnienie perystaltyki jelit.  Większe ryzyko rozwinięcia się hemoroidów wynika z nadużywania środków przeczyszczających, preferowania seksu analnego. Duży wpływ ma także tryb życia pozbawiony aktywności fizycznej oraz dieta pozbawiona błonnika i wystarczającej ilości płynów w ciągu doby. Wynikające z tego powtarzające się zaparcia prowadzą do rozwoju choroby hemoroidalnej.

Wyróżniane są cztery stopnie zaawansowania choroby hemoroidalnej:

  • Pierwszy stopień – hemoroidy w klinicznym badaniu per rectum są niewidoczne, ale uwidaczniają się podczas badania endoskopowego.  Nie wypadają na zewnątrz odbytu, ale mogą powodować krwawienie.
  • Drugi stopień – hemoroidy wypadają z odbytu podczas parcia w trakcie oddawania stolca, ale cofają się samoistnie;
  • Trzeci stopień – hemoroidy widoczne są na zewnątrz przez cały czas, można je bez kłopotu odprowadzić ręcznie.
  • Czwarty stopień – odprowadzenie hemoroidów znajdujących się cały czas na zewnątrz jest niemożliwe.

Objawy hemoroidów

Objawy hemoroidów są dość oczywiste i bardzo łatwe do zauważenia. Najczęściej ujawniają się w toalecie, podczas wypróżniania. Bardzo często na papierze toaletowym pojawia się jasnoczerwona świeża krew. Gdy hemoroidy są zaawansowane, krew może pojawiać się także w muszli, po wypróżnieniu. W przypadku zauważenia świeżej jasnoczerwonej i niewielkiej ilości krwi nie trzeba od razu panikować, choć wizyta u lekarza jest wskazana, by upewnić się co do przyczyny krwawienia. W przypadku, gdy pojawiają się skrzepy krwi, a sama krew ma bardzo ciemny wiśniowy lub smolisty kolor, może być efektem poważnych chorób, takich jak na przykład rak jelita grubego. Taka sytuacja wymaga pilnej konsultacji lekarskiej.

Inne objawy hemoroidów to:

  • ból w czasie oddawania stolca;
  • podrażnienie odbytu;
  • uczucie wilgotności przy odbycie;
  • trudności w utrzymaniu higieny;
  • dyskomfort w okolicy odbytu;
  • świąd i pieczenie w okolicy odbytu
  • uczucie niecałkowitego wypróżnienia;
  • wyciek śluzu lub wydzieliny kałowej.
Objawy hemoroidów - przyczyny, leczenie

Fot. iStock/Objawy hemoroidów

Objawy hemoroidów a badania

Jeśli pojawiają się objawy hemoroidów, należy omówić z lekarzem możliwość usunięcia dokuczliwych zmian. To jest ważne szczególnie wtedy, gdy krwawienie z hemoroidów trwające długi czas może powodować niedokrwistość. Poza tym istnieje ryzyko pojawienia się masywnych krwotoków czy zakrzepicy w obrębie wpadniętych hemoroidów.

Aby stwierdzić czy przyczyną problemów są rzeczywiście są hemoroidy, specjalista ma do dyspozycji różne badania, które pomagają postawić właściwą diagnozę:

  • badanie fizykalne jamy brzusznej i okolic krocza;
  • ocena hemoroidów zewnętrznych;
  • badanie per rectum (przez odbyt);
  • anoskopia — umożliwia oświetlenie i obejrzenie hemoroidów wewnętrznych w odbytnicy.

Leczenie hemoroidów

Sposób leczenia hemoroidów zależny jest od zaawansowania zmian. Jeżeli objawy hemoroidów są łagodne, zawężone do odczuwania bólu i dyskomfortu, warto zastosować ściągający napar z kory dębu, który działa ściągająco, odkażająco i łagodząco. W aptekach może zakupić także gotowe preparaty na hemoroidy, które zawierają substancje przeciwzapalne, przeciwbólowe i ściągające. Jeśli choroba hemoroidalna jest zaawansowana specjaliści mają do dyspozycji metody zmniejszające dolegliwości, takie jak:

  • założenie gumowych opasek na hemoroidy;
  • skleroterapia, czyli wstrzyknięcie środków chemicznych, które zamykają dopływ krwi do hemoroidów;
  • koagulacja laserowa, czyli naświetlanie laserem hemoroidów w miejscu unaczynienia, co skutkuje zwłóknieniem tkanki;
  • elektrokoagulacja, czyli wykorzystanie energii elektrycznej, która powoduje koagulację tkanki guzka hemoroidalnego i jego bliznowacenie;
  • krioterapia — niszczenie hemoroidów zimnem;
  • hemoroidektomia — wycięcie guzków krwawniczych stosowane jest raczej rzadko, ponieważ sam zabieg jest bolesny i towarzyszy mu ryzyko powikłań.
Objawy hemoroidów - przyczyny, leczenie

Fot. iStock/Objawy hemoroidów

Niezwykle istotna przy zapobieganiu wystąpienia hemoroidów jest dieta, która także może złagodzić przykre objawy. Według zaleceń w codziennym jadłospisie powinno znaleźć się do 40 g błonnika z różnych źródeł. Znajduje się on w produktach takich jak pełnoziarniste pieczywo, otręby, grube kasze, płatki owsiane, niełuskany ryż, nasiona roślin strączkowych, świeże warzywa i owoce, a także suszone owoce i orzechy. Do tego należy wypijać przynajmniej 1,5-2 litry wody dziennie. Niewystarczająca ilość wypijanych płynów przy spożywaniu błonnika będzie skutkowała wzdęciami, zaparciami, bólami brzucha, podrażnieniem jelit. Istotne jest również to, że duża ilość błonnika w diecie może upośledzać proces wchłaniania różnych leków. Ponadto zalecana jest także aktywność fizyczna, która wpływa doskonale na przyspieszenie pracy jelit oraz poprawia kondycję całego organizmu.


źródło: www.mp.pl www.medistore.com.pl 

Choroby Zdrowie

Nadczynność tarczycy – objawy, które powinny wzbudzić czujność

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
2 marca 2021
Nadczynność tarczycy objawy - psychiczne, skórne, oczne
Fot. iStock
 

Nadczynność tarczycy powoduje objawy, które źle wpływają na samopoczucie chorych i obniżają komfort życia. Ta choroba wpływa na nadprodukcję hormonów tarczycowych, które regulują ważne procesy w organizmie. Szybka reakcja na objawy skórne, oczne lub psychiczne, jakie daje nadczynność tarczycy, pozwoli wrócić do formy. Jak wyglądają sygnały, które wysyła chora tarczyca, oraz co należy zrobić po ich zaobserwowaniu?

Nadczynność tarczycy — na czym polega?

Tarczyca to mały narząd  kształtem przypominający motyla, umiejscowiony u podstawy szyi. Odpowiedzialny jest za wytwarzanie i uwalnianie: trijodotyroniny (T3) oraz tyroksyny (T4). Hormony te regulują funkcjonowanie tkanek organizmu, wpływają na metabolizm  organizmu oraz produkcję ciepła. Na funkcjonowanie tarczycy ma wpływ przysadka mózgowa, przez hormon tyreotropowy (TSH) pobudzający tarczycę do produkcji trijodotyroniny oraz tyroksyny. Gdy prawidłowe funkcjonowanie tarczycy zostaje zaburzone, dochodzi do niedoczynności lub nadczynności tarczycy.

Nadczynność tarczycy objawy - psychiczne, skórne, oczne

Fot. iStock/Nadczynność tarczycy objawy

Nadczynność tarczycy sprawia, że tarczyca produkuje za dużo hormonów w stosunku do zapotrzebowania organizmu. To negatywnie oddziałuje jego funkcjonowanie i powoduje dokuczliwie konsekwencje zdrowotne. Na nadczynność tarczycy najczęściej chorują kobiety w wieku 20. –40. lat.

Przyczyny nadczynności tarczycy

Na pojawienie się nadczynności tarczycy wpływają choroby takiej jak:

Nadczynność tarczycy objawy

Nadczynność tarczycy i jej objawy nie są aż tak oczywiste. Wiele osób, które cierpią na to zaburzenie, odczuwała negatywne skutki nadczynności, bez świadomości faktycznej przyczyny problemów. Objawy, które daje nadczynność tarczycy mogą być mylące, i czasem trudno połączyć je z tarczycą. Zauważono także pewną zależność przy nasileniu objawów. U młodszych pacjentów objawy nadczynności tarczycy mogą być bardziej wyraźne i specyficzne, natomiast u pacjentów starszych są delikatniejsze i mniej oczywiste, kojarzące się np. z zaburzeniami krążenia, które pojawiają się już u osób w średnim wieku.

Nadczynność tarczycy objawy ogólne

  • nadmierna potliwość – wpływa na nią zwiększona produkcja ciepła w organizmie oraz nadmierna aktywność gruczołów potowych;
  • uczucie gorąca – nadchodzi falami, a towarzyszyć temu może zaczerwienienie skóry twarzy i szyi. Dzieje się tak nawet w niskich temperaturach;
  • zaburzenia miesiączkowania — nadczynność tarczycy negatywnie wpływa na funkcjonowanie układu rozrodczego, powodując  zaburzenia miesiączkowania i cykle bezowulacyjne;
  • niepłodność –  cykle bezowulacyjne, spowodowane nadczynnością tarczycy powodują problemy z zajściem w ciążę;
  • drżenie rąk – drżenie rąk jest częstym problemem wynikającym z nadczynności tarczycy;
  • chudnięcie – przyspieszony metabolizm wynikający z zaburzeń pracy tarczycy oraz zaburzenia wchłaniania substancji odżywczych  w jelitach, mimo apetytu, powoduje niezamierzoną utratę masy ciała;
  • częstsze oddawanie stolca – osobom cierpiącym z powodu nadczynności tarczycy towarzyszy przyspieszona perystaltyka jelit, biegunki oraz zaburzenia trawienne;
  • przyśpieszenie czynności serca – w tym uczucie kołatania serca, jest efektem wpływu nadmiaru hormonów na pracę mięśnia sercowego;
  • osłabienie siły mięśniowej – problematyczne stają się zwykle czynności takie jak: wchodzenie po schodach, czy wstawanie z pozycji siedzącej.
Nadczynność tarczycy objawy - psychiczne, skórne, oczne

Fot. iStock/Nadczynność tarczycy objawy

Nadczynność tarczycy objawy psychiczne:

  • obniżenie nastroju — u chorych może pojawiać się nerwowość, płaczliwość, niepokój, rozdrażnienie. Może pojawiać się nadmierna ruchliwość, problemy ze skupieniem uwagi i koncentracją. Osoby cierpiące na nadczynność tarczycy są bardziej narażone na pojawienie się stanów lękowych. Często chorzy skarżą się na problem z bezsennością, oraz krótkim i płytkim snem, po którym wstają zmęczeni. Objawy, które powoduje nadczynność tarczycy wynikają z nadmiernego pobudzenia układu nerwowego. Obniżenie nastroju często bywa zrzucane na karb towarzyszącego kobietom PMS lub okresu menopauzy;

Nadczynność tarczycy objawy skórne i oczne:

  • Powiększenie i rozszerzenie naczyń skórnych — w przypadku nadczynności tarczycy mogą wykwitać rumieńce na twarzy. Często skóra staje się cienka, gładka i ciepła. Może być także wilgotna, a paznokcie bardziej kruche i łamliwe.
  • wypadanie włosów – włosy stają się przerzedzone na całej skórze głowy. Jest o proces odwracalny po zastosowaniu leczenia wyrównującego poziom hormonów;
  • objawy oczne – może pojawić się wytrzeszcz, podwójne widzenie, obrzęk i zaczerwienienie powiek lub spojówek.

Nadczynność tarczycy — objawy a badania

Jeśli u pacjenta pojawiają się objawy sugerujące nadczynność tarczycy, należy skonsultować je ze specjalistą. Lekarz, aby potwierdzić podejrzenie nadczynności tarczycy, zleci wykonanie badań hormonalnych. Przede wszystkim zleca się badanie stężenia TSH we krwi, pozwalające ocenić czynność tarczycy. Jeśli wynik jest nieprawidłowy, należy wykonać badanie określające stężenie wolnych hormonów tarczycy (FT4 i/lub FT3). Jeśli badanie pokazuje obniżone stężenie TSH przy podwyższonym stężeniu FT4 i/lub FT3 w surowicy, rozpoznanie wskazuje na nadczynność tarczycy.

Nadczynność tarczycy objawy - psychiczne, skórne, oczne

Fot. iStock/Nadczynność tarczycy

W tym przypadku należy wykryć przyczynę nadczynności tarczycy. Pomocne są w tym badania takie jak:

  • USG tarczycy — dzięki temu badaniu można stwierdzić obecność zmian ogniskowych w tarczycy lub obniżoną echogeniczność;
  • przeciwciała przeciwtarczycowe w surowicy — szczególnie przeciwciała anty-TSHR, których podwyższone stężenie jest charakterystyczne dla choroby Gravesa i Basedowa;
  • biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BACC) tarczycy — wykonywaną w przypadku stwierdzenia guzków tarczycy;
  • scyntygrafię tarczycy — wykonuje się ją dla oceny morfologii tarczycy i stopnia zróżnicowania tkanki w guzkach.

Przy potwierdzonej badaniami nadczynności tarczycy, endokrynolog zdecyduje o zastosowaniu odpowiedniego dla pacjenta sposobie leczenia: farmakologicznego, jodem promieniotwórczym lub chirurgicznego.


źródło: www.mp.pl

Choroby Zdrowie

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) – przyczyny, objawy, rokowania. Co należy wiedzieć o tej chorobie?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
1 marca 2021
Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) - przyczyny, objawy, rokowania
Fot. iStock

Chłoniak Hodgkina, dawniej nazywany ziarnicą złośliwą, jest nowotworem układu chłonnego wywodzącym się z limfocytów B. To dość rzadko występująca choroba, która leczona, daje ogromne szanse na wyzdrowienie. Czym dokładnie jest chłoniak Hodgkina, jakie daje objawy i jak można go wykryć oraz leczyć?

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa)

Chłoniaki to choroby nowotworowe, w których przebiegu rozrost komórek układu chłonnego (limfatycznego) staje się nieprawidłowy. W jego wyniku nowe limfocyty (należące do białych krwinek), odpowiedzialne za rozpoznanie antygenu i wytwarzanie przeciwciał, przestają pracować prawidłowo. Chłoniak Hodgkina pojawia się zazwyczaj w węzłach chłonnych szyjnych, po czym przenosi się na okoliczne węzły chłonne. Wraz z postępem choroby następują przerzuty do odległych węzłów chłonnych, oraz sąsiadujących z nimi narządów, np. płuc, wątroby, czy kości i szpiku.

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) - przyczyny, objawy, rokowania

Fot. iStock/Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa)

Chłoniak Hodgkina obejmuje dwie jednostki chorobowe:

  • Chłoniak Hodgkina klasyczny — (95% zachorowań), występuje w podtypach morfologicznych: stwardnienie guzkowe, postać o mieszanej komórkowości, podtyp bogaty w limfocyty, podtyp ubogi w limfocyty. Podtypy nie wywierają większego wpływu na przebieg choroby i leczenie;
  • Chłoniak Hodgkina guzkowy — (5% przypadków) z przewagą limfocytów.

Czynniki ryzyka

Według statystyk na ziarnicę złośliwą odnotowuje się w Polsce 2-3 nowe przypadku na 100 000 osób. Znacznie częściej zapadają na niego mężczyźni niż kobiety. Można także zauważyć pewien schemat — najczęściej chorują na niego osoby między 25.-30. rokiem życia, oraz między 50.- 55. rokiem życia.

Nie wiadomo, jakie są przyczyny występowania chłoniaka Hodgkina, ale znane są czynniki, których wystąpienie podnosi ryzyko zachorowania. Należą do nich:

  • zakażenia wirusowe (np. wirusem HIV, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina i Barr);
  • narażenie na promieniowanie jonizujące;
  • stany obniżonej odporności organizmu (zakażenie HIV, przy leczeniu immunosupresyjnym po przeszczepieniach narządów);
  • wystąpienie choroby w najbliższej rodzinie.

Chłoniak Hodgkina — objawy 

Objawy, jakie daje chłoniak Hodgkina są wyraźne, ale mogą być mylące. Najczęściej choroba daje o sobie znać przez powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, pachowych, nadobojczykowych, oraz śródpiersia. O wiele rzadziej  (w ok. 20%) powiększeniu ulegają węzły chłonne w  jamie brzusznej i pachwinowe. Węzły chłonne stają się wyraźnie wyczuwalne, twarde, ale nie towarzyszy temu bolesność i zaczerwienienie skóry. W pewnych przypadkach obserwuje się bardzo charakterystyczny objaw, jaki daje chłoniak Hodgkina, czyli ból węzłów chłonnych po spożyciu alkoholu.

Objaw powiększonych węzłów chłonnych może być mylący, ponieważ występuje on również przy wielu innych chorobach, czy zwykłej infekcji. Ważne jest więc, by obserwować podejrzany węzeł, i w przypadku gdy nie zmniejszy się on w czasie 2-4 tygodni, należy go wyciąć i poddać badaniu mikroskopowemu.

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) - przyczyny, objawy, rokowania

Fot. iStock

Mogą również wystąpić inne objawy, takie jak:

  • nocne poty,
  • utrzymujące się gorączki powyżej 38º, bez związku z toczącą się infekcją;
  • ubytek masy ciała powyżej 10 % w ciągu ostatnich 6 miesięcy,
  • przewlekłe zmęczenie utrudniające zwykłe czynności;
  • świąd skóry.

Jeśli powiększeniu ulegną węzły chłonne w klatce piersiowej, chorzy mogą uskarżać się na duszność i kaszel, obrzęk twarzy i szyi z poszerzeniem żył widocznych na klatce piersiowej (tzw. zespół żyły głównej górnej). W przypadku zaawansowanego stadium choroby dochodzi do powiększenia wątroby i śledziony, którym mogą towarzyszyć bóle brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej. Jeśli zajęciu ulegną inne narządy w jamie brzusznej, mogą pojawić się takie objawy jak zaparcia lub wzdęcia, trudności w oddawaniu moczu.

Chłoniak Hodgkina — badania

Jeśli zaistnieje podejrzenie chłoniaka Hodgkina, należy zgłosić się do lekarza rodzinnego, który przeprowadzi wywiad i zbada pacjenta. Ocenie zostaną poddane dostępne węzły chłonne, wątroba i śledziona, które także mogą być powiększone. Lekarz pokieruje także do dalszej diagnostyki, by dokładniej przyjrzeć się sytuacji. Zazwyczaj zlecane są:

  • morfologia z rozmazem;
  • USG jamy brzusznej;
  • RTG klatki piersiowej.

Aby ustalić ostateczną diagnozę, konieczne jest pobranie podejrzanego węzła chłonnego do badania histopatologicznego. Przy potwierdzeniu diagnozy pacjentowi wykonuje się także dodatkowe badania pozwalające ustalić stan zaawansowania choroby. Należą do nich: tomografia komputerowa, badanie PET TK, biopsja szpiku kostnego pod mikroskopem.

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) - przyczyny, objawy, rokowania

Fot. iStock

Chłoniak Hodgkina — leczenie i rokowania

Zdiagnozowany chłoniak Hodgkina wymaga leczenia, którego podstawą jest chemioterapia i radioterapia. W określonych przypadkach należy przeprowadzić przeszczepienie szpiku kostnego. Przy określaniu szans na skuteczne leczenie dużą rolę odgrywa jak najwcześniejsze rozpoznanie choroby. Wykrycie choroby niezaawansowanej w stadium I i II, zmniejsza ryzyko nawrotu chłoniaka i niepowodzenia leczenia. W początkowych stadiach rozwoju choroby pacjenci otrzymują mniej intensywną chemioterapię.

Chłoniak Hodgkina ma stosunkowo dobre rokowania. Według statystyk 80–90% chorych udaje się trwale wyleczyć, a u pozostałych chorych może dojść do nawrotu lub oporności na leczenie.


źródło:  hematoonkologia.pl ,onkologia.org.pl, www.mp.pl 

Zobacz także

Wyciskarka do owoców – czym się kierować przy wyborze?

Rak jajnika - czynniki ryzyka, objawy, leczenie, rokowanie

Rak jajnika – cichy zabójca. Te informacje powinna znać każda kobieta

Czasowa niepłodność to dzisiaj fachowo nazywany problem z zajściem w ciążę. Jest czymś zupełnie innym niż bezpłodność, co często bywa mylone. Niepłodność można wyleczyć.

Dlaczego nie mogę zajść w ciążę?