Choroby Zdrowie

Bicze szkockie odprężą, pomogą przy cellulicie i rwie kulszowej. Dla kogo jest ten rodzaj masażu?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
13 października 2021
Bicze szkockie
Fot. iStock
 

Bicze szkockie to jeden z rodzajów masażu, który zdobył uznanie nie tylko ze względu na właściwości relaksujące, ale i terapeutyczne. Masaż wodny, odpowiednio wykonany, przynosi szybko odczuwalne skutki, szczególnie doceniane w rwie kulszowej czy przy bólach mięśni. Na czym polegają bicze szkockie, jakie mają zalety i kto może z nich skorzystać?

Czym są bicze szkockie?

Bicze szkockie to zabieg wodoleczniczy, polegający na biczowaniu ciała strumieniem wody o zmiennej temperaturze. Zabieg ten wpływa na organizm uspokajająco i relaksująco, rozszerza naczynia krwionośne, co niesie ze sobą wiele pozytywnych skutków dla organizmu. Bicze wodne, ze względu na silne działanie, są wykonywane jedynie na zlecenie lekarza, po rozpatrzeniu wskazań i wzięciu pod uwagę przeciwwskazań do zabiegu.

Bicze szkockie

Fot. iStock/Bicze szkockie

Kiedy warto wykonać ten zabieg?

Bicze szkockie najczęściej polecane są w przypadku:

  • Przewlekłych chorób reumatycznych mięśni i stawów;
  • Rwy kulszowej i neuralgii;
  • Bólów i stanu przeciążenia mięśni;
  • Zaburzeń miesiączkowania oraz ze strony układu pokarmowego;
  • Otyłość, zwiększony poziom cholesterolu i trójglicerydów;
  • Przeciążenia mięśni.

Zalety biczy szkockich

Bicze szkockie silnie wpływają na organizm człowieka. Przez działanie wody na zakończenia nerwowe w skórze, pośrednio wpływają na poprawę pracy narządów wewnętrznych. Poddanie skóry natryskowi raz zimną, raz ciepłą wodą powoduje naprzemienne zwężanie i rozszerzanie naczyń krwionośnych. Bicze wodne pobudzają krążenie krwi w skórze, co powoduje jej szybszy przepływ, lepsze dotlenienie i odżywienie. To dobrze wpływa na poprawę kondycji skóry, pomaga niwelować objawy cellulitu. Bicze wodne wywierają wpływ na efektywniejsze usuwanie toksyn i zbędnych produktów przemiany materii i toksyn. Przyspieszają także sam metabolizm oraz spalanie tkanki tłuszczowej.

Bicze szkockie działają na zakończenia nerwowe w skórze, pobudzając unerwienie narządów wewnętrznych, co poprawia ich pracę. Szybszy oddech podczas zabiegu doskonale dotlenienia mózg, co poprawia jego pracę, przynosi odprężenie fizyczne i psychiczne. Zmniejszenie napięcia mięśni, pogłębia efekt rozluźnienia i zrelaksowania. Działanie na rozluźnienie mięśni i zmniejszenie ich bólu docenią sportowcy po intensywnym wysiłku fizycznym.

Bicze szkockie

Fot. iStock/Bicze szkockie

Bicze szkockie — jak wygląda zabieg?

Zabieg odbywa się w specjalnym pomieszczeniu. Pacjent stoi, mogąc przytrzymać się specjalnych obręczy. Masaż zazwyczaj rozpoczyna strumień ciepłej wody, o mniejszym ciśnieniu wody. Bicze wodne najpierw pobudzają lewą stronę ciała, począwszy od dołu (od stóp do góry) i zewnętrznej strony. Kolejno bicz wodny kierowany jest z powrotem w dół ciała. Następnie czynność powtarzana jest na prawej części ciała. Każdą z sesji powtarza się w trakcie jednego masażu wodnego dwa razy. Po zakończeniu masażu zaleca się półgodzinny odpoczynek. Najlepszy efekt dają bicze szkockie powtarzane co drugi dzień przez 2 tygodnie.

Zazwyczaj jeden cykl obejmuje natrysk wody o temperaturze 40 °C przez 1-2 minuty oraz natrysk o temperaturze 20 °C lub niższej przez 20-30 sekund. Ważne jest, aby masaż zakończył się zimną wodą. Przy masażu biczami szkockimi fizjoterapeuta omija delikatne części ciała pacjenta, takie jak głowa, szyja, nadbrzusze, piersi, a także narządy płciowe.

Jak przygotować się na bicze szkockie?

Do zabiegu biczy szkockich należy się wcześniej odpowiednio przygotować. Pacjent powinien skorzystać z kąpieli, usunąć z ciała lecznicze kremy i pielęgnacyjne kosmetyki. Należy usunąć biżuterię z okolicy poddawanej zabiegowi. Bicze szkockie zaleca się na nagie ciało, ale wiele osób krępuje się nagością, więc można skorzystać z zabiegu mając na sobie dwuczęściowy strój kąpielowy lub kąpielówki, oraz czepek chroniący włosy przed zamoczeniem. Do pomieszczenia zabiegowego należy zabrać ze sobą na zabieg klapki basenowe oraz ręcznik kąpielowy. Pacjent poddawany biczom szkockim nie może należeć do grupy osób z przeciwwskazaniem do wykonania zabiegu. Skóra na jego ciele nie może być uszkodzona, posiadać owrzodzeń czy wyprysków.

Bicze szkockie

Fot. iStock/Bicze szkockie

Bicze szkockie — przeciwwskazania 

Bicze szkockie, mimo iż mają wiele zalet dla zdrowia, a także i urody, nie mogą być wykonywane u każdego pacjenta. Do głównych przeciwwskazań do stosowania biczów szkockich należą:

  • Procesy zapalne, ostre infekcje i stany podgorączkowe;
  • Żylaki i zakrzepy;
  • Hemofilia, skłonność do powstawania krwiaków i wybroczyn podskórnych, krwawienia i zagrożenie krwawieniami;
  • Choroby serca i układu krwionośnego;
  • Osłabienie i wyniszczenie organizmu;
  • Zwiększona wrażliwość nerwowa;
  • Nadpobudliwość;
  • Utrudniony kontakt z pacjentem;
  • Podeszły wiek;
  • Wątła budowa ciała.

źródło:  www.poradnikzdrowie.pl, fizjoplaner.pl

Choroby Zdrowie

Aloes, lek w doniczce. Co sprawia, że warto mieć go w domu?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
13 października 2021
Aloes
Fot. iStock
 

Aloes jest pospolicie spotykaną rośliną doniczkową, która radzi sobie nawet w niespecjalnie sprzyjających warunkach. Nie ma szczególnych wymagań, za to poświęcając mu minimum uwagi można wyhodować na własnym parapecie nie tylko żywą ozdobę, ale i przy okazji naturalny lek na różne dolegliwości oraz wsparcie dla urody. Warto mieć aloes pod ręką, ponieważ jego liczne zalety są trudne do przecenienia.

Aloes — charakterystyka

Aloes jest sukulentem spotykanym w naturze na wschodzie Afryki, na Madagaskarze, na Półwyspie Arabskim, oraz w Chinach. Należy do rodziny roślin liliowatych Liliaceae, a na świecie rozróżnia się ponad 360 różnych gatunków aloesu. Z całej tej puli tylko 20 z nich posiada prozdrowotne działanie. Najczęściej w domach spotykamy odmiany takie jak: Aloe vera (aloes zwyczajny); Aloe arboresces (aloes drzewiasty); Aloe ferox (aloes kolczasty).

Aloes nietrudno rozpoznać. Charakteryzuje się rozgałęzionym, stale zielonymi i mięsistym liśćmi, które po przekrojeniu odkrywają gęstą galaretowatą masę kryjącą cenne substancje odżywcze. Miąższ wewnątrz liści aloesu aż w 96% składa się z wody, a reszta to składniki odżywcze odpowiedzialne za jego prozdrowotne działanie. Do najważniejszych bioaktywnych substancji obecnych w aloesie zaliczamy: polisacharydy, glikoproteiny, enzymy roślinne oraz związki polifenolowe. Zawartość poszczególnych substancji  jest zależna od warunków uprawy, pory roku zbiorów, czy położenia geograficznego uprawy. Według informacji spotykanych na różnych stronach w sieci, z suchej masy aloesu naukowcy wyszczególnili ponad 270 składników biologicznych aktywnie.

Aloes

Fot. iStock/Aloe vera

Właściwości lecznicze aloesu

Aloes to równie zasobne źródło witamin z grupy B, witaminy C oraz mikroelementów takich jak: sód, potas, wapń, magnez, fosfor, cynk, żelazo, chrom, mangan, miedź, kobalt, nikiel, molibden, stront i bar. Substancje obecne w miąższu wykazują działanie prozdrowotne, w tym: przeciwzapalne, przeciwutleniające, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, grzybobójcze. Ponadto działają przeciwbólowo, immunosupresyjne,  ochronnie przed promieniowaniem ultrafioletowym.

Wspiera układ pokarmowy

Aloes reguluje pracę jelit, a co za tym idzie, normuje rytm wypróżnień. Dzięki temu pomaga łagodzić, leczyć, a  także i zapobiegać zaparciom.  Roślina ta stosowana jest pomocniczo w zaburzeniach funkcji wątroby, działa jako środek żółciotwórczy i żółciopędny. Aloes zapobiega również uszkodzeniom wątroby spowodowanych nadużywaniem leków przeciwbólowych. Doceniany jest jako wsparcie w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy – łagodzi ból, przyspiesza gojenie się nadżerek i owrzodzeń. Zwalcza szczepy Helicobacter pylori, które zwiększają ryzyko rozwoju wrzodów żołądka.

Fitosterole roślinne poprawiają także wskaźniki hiperlipidemii i pomagają w walce z otyłością brzuszną. Sok z aloesu stosowany jest także podczas leczenia zespołu jelita drażliwego oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Aloes kontra tłuszcze i cholesterol

Aloes wywiera pozytywny wpływ na gospodarkę lipidowo–węglowodanową. Wysoka zawartość wapnia wpływa na wydzielanie insuliny i  umożliwia wyrównanie poziomu glukozy we krwi. Wapń również ogranicza syntezę kwasów tłuszczowych i aktywuje uwalnianie nadmiaru trójglicerydów z komórek tłuszczowych. Wysoka zawartość błonnika w miąższu aloesu pozwala na utrzymanie prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi i pomaga osiągnąć  prawidłową masę ciała.

Aloes

Fot. iStock/Aloes

Wspiera układ odpornościowy

Aloes działa jak naturalny antybiotyk. Ogranicza rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych, wykazuje działanie bakteriostatyczne. W organizmie wywołuje efekt przeciwzapalny, ponieważ przyspiesza produkcję cytokin biorących udział w procesie odpowiedzi immunologicznej. Polisacharydy są konieczne do rozpoczęcia reakcji obronnej, oraz dla prawidłowego przebiegu procesu regeneracji organizmu. Aloes stosowany jest w czasie powrotu do zdrowia, szczególnie po przebyciu długotrwałych i poważnych zachorowaniach.

Przeprowadzone badania wykazały, że aloina i aloeemodyna utrudniają rozwój grzybów Candida albicans, a aloeemodyna hamuje rozwój wirusa ospy oraz grypy.

Wspiera działanie antyoksydacyjne 

Obecne w miąższu aloesu związki fenolowe i różne enzymy chronią komórki organizmu przed szkodliwą działalnością wolnych rodników. Aloes wytwarza antyoksydanty takie jak: witamina E i A, karotenoidy, flawonoidy i taniny, dzięki czemu zdecydowanie wzmacnia układ odpornościowy w walce z nowotworami.

Aloes na skórę

Liście aloesu stosowane na skórę głęboko oczyszczają, nawilżają i ściągają. Chroni skórę przed niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi (promieniowanie słoneczne, mróz, wiatr). Aloes jest znany dzięki zastosowaniu na poparzenia i odmrożenia. Zapobiega starzeniu się skóry i utrzymuje jej właściwą elastyczność. Aloes może się przydać do zwalczania stanu zapalnego jamy ustnej, przyzębia oraz kandydozy, czyli grzybicy.

Aloes — przepis na sok do picia

Miąższ powinien pochodzić z roślin rodzaju Aloe vera, przynajmniej 3-letnich, ale nie starszych niż 5-letnie. Roślinę, z której pozyskasz liście, nie podlewaj przez dwa tygodnie przed tym. Liście na sok z aloesu utnij ostrym nożem u nasady i włóż do lodówki na 24 godziny, aby dobrze się schłodziły. Zerwane liście w lodówce mogą leżeć maksymalnie 2 tygodnie.

Aloes

Fot. iStock/Aloes

Składniki:

  • 1 liść aloesu Aloe vera;
  • 1/2 szklanki wody (100 ml);
  • opcjonalnie 1 łyżka stołowa miodu (25 g) lub kilka kropel soku z cytryny.

Sposób przygotowania:

  1. Odetnij liść, przekrój go wzdłuż nożem i zdejmij ze środka żel;
  2. wypłucz żel wodą, aby usunąć ewentualne zanieczyszczenia;
  3. włóż go do blendera, dodaj wodę, zmiksuj,
  4. smak możesz poprawić dodatkiem miodu lub soku z cytryny.

Sok przelej do ciemnej butelki. Można go trzymać w lodówce maksymalnie przez tydzień.

Jak dawkować sok z aloesu?

Ponieważ aloes jest rośliną o silnym działaniu i należy używać jej z umiarem. Dzienne spożycie soku aloesowego powinno być ograniczone do 30–40 ml na dzień (ok. 3-4 łyżki). Zbyt duża ilość aloesu w diecie może  wywołać silne działanie przeczyszczające, wywołać stany zapalne jelit, utrudniać przyswajanie witamin i minerałów.

Aloes

Fot. iStock/Aloes

Jak uprawiać aloes w doniczce?

Aloesy kochają światło, a gdy go brakuje, ich liście zaczynają się wyciągać do słońca, co negatywnie wpływa na wygląd rośliny. Doniczkę z aloesem najlepiej ustawić blisko dużego okna, szczególnie zimą, gdy światła słonecznego jest o wiele mniej. Aloes jako sukulent nie znosi nadmiaru wody i znacznie lepiej przechodzi przesuszenie, niż przelanie podłoża. Odpowiednia ilość słońca i podlewanie raz na kilkanaście dni, gdy podłoże przeschnie, sprawia, że roślina nie będzie wymaga dodatkowych zabiegów pielęgnacyjnych. Z tego względu to dobry wybór na pierwszy kwiat dla osoby, która nie miała dotychczas szczęścia w samodzielnej uprawie roślin doniczkowych.


źródło: dietetycy.org.pl  www.poradnikzdrowie.pl 

Choroby Zdrowie

Trudniej ci schudnąć, narzekasz na samopoczucie i masz kłopoty z pamięcią? Być może winny jest niedobór choliny

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
12 października 2021
cholina (witamina B4)
Fot. iStock

Cholina, zwana również pod nazwą witamina B4, to jedna z substancji wpływających szeroko na funkcjonowanie organizmu. Niedobór choliny wpływa negatywnie m.in. na pracę układu nerwowego i pokarmowego, zwiększając  ryzyko wystąpienia poważnych w skutkach powikłań. Warto wiedzieć, w jaki sposób cholina wpływa na organizm i gdzie szukać źródeł tej witaminy.

Czym jest cholina (witamina B4)?

Cholina to związek organiczny, który zaliczano wcześniej do kompleksu witamin z grupy B. Ponowne badania nad tą substancją zmieniły ten stan i obecnie określa się ją mianem substancji witaminopodobnej, o szerokim działaniu w organizmie. Cholina posiada właściwości higroskopijne, dzięki czemu dobrze rozpuszcza się w wodzie. Z tego powodu jest szybko usuwana z organizmu  wraz z moczem lub potem, a więc jej niedobór jest zjawiskiem częstym.

Cholina — źródła w pożywieniu

Cholina dostarczana jest do organizmu wraz z pożywieniem. Istnieje grupa pokarmów, które zawierają istotne ilości choliny, warto wiec zadbać o to, by nie brakowało ich w diecie. Do głównych źródeł witaminy B4 zaliczamy:

  • żółtko — jedno jajo zawiera jej aż 280 mg, głównie  w  postaci  fosfatydylocholiny
  • móżdżek, serce, wątroba, mięso bydlęce, ryby;
  • zielone warzywa liściaste, kiełki pszenicy;
  • orzechy — zwłaszcza włoskie i nerkowce;
  • warzywa strączkowe — soja, cieciorka, soczewica;
  • drożdże.
cholina (witamina B4)

Fot. iStock/Cholina (witamina B4)

Wpływ choliny na organizm

Cholina jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bierze ona udział w tworzeniu struktury komórek, wpływa na funkcje mięśni, wątroby, wpływa na pracę serca, układu oddechowego oraz pracę mózgu. Jest również niezbędna dla prawidłowego rozwoju płodu.

Cholina a praca mózgu

Cholina wpływa na poprawę pamięci długotrwałej oraz na prawidłowe przekaźnictwo nerwowe w mózgu. Jest konieczna do wytworzenia acetylocholiny, która ma związek z wydzielaniem adrenaliny, noradrenaliny i dopaminy. Te neurotransmitery poprawiają koncentrację, refleks i pamięć, chronią przed stanami depresyjnymi i zwiększają wydolność psychofizyczną. Istnieją podejrzenia, że cholina może mieć wpływ na obniżenie ryzyka pojawienia się demencji u osób w podeszłym wieku.

Wpływ choliny na wątrobę

Cholina nie pozostaje bez wpływu na układ pokarmowy. Bierze udział w regulowaniu pracy wątroby, odpowiada za jej kondycję, hamując proces nadmiernego gromadzenia się cząsteczek tłuszczu w niej. Jest potrzebna do rozkładania cholesterolu i innych substancji tłuszczowych, niebezpiecznych w nadmiarze dla zdrowia. Cholinę poleca się dla wątroby przeciążonej złą dietą, piciem alkoholu czy przyjmowaniem leków.

Cholina w ciąży

Cholina odgrywa ogromną rolę dla kobiet w ciąży. Witamina B4 konieczna jest dla prawidłowego procesu rozwoju mózgu oraz układu nerwowego u płodu (zapewnia m.in. prawidłowy rozwój rdzenia kręgowego). Badania wykazały, że w odpowiedniej ilości cholina przyjmowana w ciąży pozwala uniknąć wielu wad wrodzonych dziecka ze strony centralnego układu nerwowego. Odpowiednia suplementacja choliny w ciąży aż ośmiokrotnie zmniejsza ryzyko występowania zespołu Downa.

Witamina B4 wpływa również na prawidłowy przepływ krwi w łożysku, dzięki czemu ogranicza ryzyko wystąpienia u ciężarnej stanu przedrzucawkowego.

cholina (witamina B4)

Fot. iStock/cholina (witamina B4)

Cholina na odchudzanie

Ponieważ cholina wykazuje właściwości usprawniające przemianę materii, jest częstym składnikiem suplementów stosowanych na odchudzanie. Cholina wpływa na bardziej efektywne wykorzystanie tłuszczów w organizmie, rozbijając je na mniejsze cząsteczki, łatwiejsze do wykorzystania jako źródło energii.

Czym się objawia niedobór i nadmiar choliny?

Zarówno niedobór, jak i nadmiar choliny są dla organizmu szkodliwe. Normy zapotrzebowania na cholinę dla poszczególnych kategorii wiekowych oraz podziału na płeć ustalono na poziomie:

  • niemowlęta – 125-150 mg
  • dzieci: od 1. do 3. roku życia – 200 mg; od 4. do 9. roku życia – 250 mg
  • chłopcy: od 10. do 12. roku życia – 375 mg; od 13. do 18. roku życia – 550 mg
  • dziewczęta od 10. do 12. roku życia – 375 mg; od 13. do 18. roku życia – 400 mg
  • mężczyźni: 550 mg
  • kobiety: 425 mg
  • ciężarne: 450 mg
  • kobiety karmiące – 550 mg

Niedobór choliny

Niedobór choliny, do którego może dojść w przypadku diety ubogiej w produkty zawierające ten składnik odżywczy, negatywnie wpływa na funkcjonowanie organizmu. Do możliwych objawów niedoboru choliny zaliczamy:

  • nadmierne gromadzenie się cholesterolu i innych związków tłuszczowych, zalegających w wątrobie, rozwój przewlekłych chorób wątroby (zwłóknienie, stłuszczenie);
  • przewlekłe bóle głowy;
  • zaburzenia pamięci i nauki;
  • zaburzenia na tle psychicznym;
  • problemy z redukcją masy ciała;
  • zaparcia;
  • problemy z prawidłową regeneracją mięśni.
cholina (witamina B4)

Fot. iStock/ witamina B4 

Nadmiar choliny 

Rzadko się zdarza, by dochodziło do nadmiaru choliny, ponieważ jest ona usuwana z organizmu z potem i moczem. W przypadku jej nadmiaru w tkankach organizmu mogą pojawiać się objawy takie jak:

  • silne biegunki;
  • mdłości i wymioty;
  • nadmierna potliwość ciała;
  • spadek ciśnienia tętniczego krwi;
  • senność.

źródło: www.poradnikzdrowie.pl, www.mp.pl 

Zobacz także

Wakacje w ciąży – przesądy czy sprawdzone rady. To powinnaś wiedzieć

Jak wzmocnić odporność dietą?

O kangurowaniu