Dieta Zdrowie Zioła

Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne. Jaka moc kryje się w maleńkich nasionkach?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
6 sierpnia 2021
Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne
Fot. iStock
 

Babka płesznik znana jest od starożytności jako naturalny środek leczniczy. Wykorzystywana jest nadal do leczenia zaparć, biegunek oraz łagodzenia problemów skórnych. Jakie dokładnie zastosowanie dla zdrowia ma babka płesznik, jak ją przygotować, i kiedy należy unikać?

Babka płesznik — co się w niej kryje?

Babka płesznik (Plantago psyllium), znana również pod nazwami pchlica, lub pchle nasienie, pochodzi z rejonów basenu Morza Śródziemnego, północnej Afryki i zachodniej Azji, uprawiana jest także w zachodniej, środkowej i południowej Europie. Jest to niewielka całoroczna roślina, która wydaje małe, wklęśnięte nasionka o jasnobrązowej barwie. To właśnie od ich wyglądu, kojarzącego się z pchłami, wzięły się potoczne określenia babki. Omawiane nasiona są najcenniejszym surowcem leczniczym babki, dzięki obecności śluzowatego polisacharydu oraz błonnika. W 100 g nasion znajdziemy 3 g, tłuszczów, 68 g węglowodanów, 14 g białka oraz 85 kcal.

Mają one raczej neutralny smak, więc można je zastosować w owsiance, musli, jogurcie, deserach, koktajlach, sałatkach, czy domowych chlebach. Możliwości jest wiele.

Babka płesznik mielona i w tabletkach

Zazwyczaj babka płesznik dostępna jest w postaci całych ziaren, ale można je kupić również zmielone, które są o wiele wygodniejsze w przygotowaniu. Babka płesznik dostępna jest również w tabletkach. Warto przed zakupem sprawdzić skład wybranego produktu, aby uniknąć obecności sztucznych dodatków.

Babka płesznik — właściwości dla zdrowia

Śluz obecny w nasionach i łusce babki powleka, nawilża i odżywia tkanki i skórę. Błonnik obecny w powłoce nasiennej, jest niezbędny do prawidłowej pracy układu pokarmowego i leczeniu różnych jego dolegliwości.

Babka płesznik na zaparcia i biegunki

Babka płesznik w 100 g nasion dostarcza prawie 70 g błonnika, który jest konieczny dla właściwego rytmu wypróżnień. Spożycie nasion i popicie ich dużą ilością wody sprawia, że pęcznieją, nasilając potrzebę opróżnienia jelita. Babka płesznik bywa stosowana jako środek pomocniczy w łagodzeniu objawów biegunki.

Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne

Fot. iStock

Na hemoroidy

Śluzy obecne w babce „otulają” dokuczające i krwawiące hemoroidy, łagodzą ból, działają przeciwzapalnie i ułatwiają ich gojenie.

Babka płesznik a odchudzanie

Płesznik jest chętnie stosowany jako element diety odchudzającej, ze względu na dużą zawartość błonnika. Błonnik nie tylko przeciwdziała zaparciom, ale i hamuje wchłanianie tłuszczu z pokarmu oraz reguluje poziom cholesterolu w organizmie, obniżając poziom „złego” LDL i podnosząc „dobrego” HDL. Ponadto błonnik szybko przynosi uczucie sytości i zapobiega wahaniom glukozy we krwi, co pozwala jeść mniej i chroni przed atakami wilczego głodu.

Na kaszel

Obecność śluzów sprawia, że płesznik stosuje się jako składnik leków wykrztuśnych, jak i przeciwkaszlowych dla dzieci i osób dorosłych. Śluzy powlekają drogi oddechowe i łagodzą kaszel.

Babka płesznik na skórę

Śluzy wspierają leczenie stanów zapalnych skóry, poleca się je przy atopowym zapaleniu skóry, łuszczy i mocno przesuszonej skórze twarzy, ciała, jak i głowy. Warto pozostawić całość na parę lub paręnaście minut i obficie spłukać. Śluzy z babki płesznik działają przeciwzapalnie i osłonowo w takich schorzeniach jak wrzody żołądka, zespół jelita drażliwego i podrażnienie przewodu pokarmowego.

Babka płesznik a ciąża

Babkę płesznik uznano za produkt w pełni bezpieczny dla kobiet ciężarnych. Zazwyczaj u kobiet w ciąży babkę płesznik stosuje się jako naturalny i bezpieczny sposób na ułatwienie trawienia i uniknięcie dokuczliwych zaparć.

Jak przygotować i dawkować nasiona babki płesznik?

Babka płesznik na problemy z trawieniem i skórne

Fot. iStock

Zastosowanie wewnętrzne babki płesznik

Nasiona płesznika można jeść samodzielnie lub dodawać do napojów oraz produktów spożywczych (owsianka, musli, jogurty, desery, sałatki,  miód). Można zalać je ciepłą wodą, zostawić na kilka minut i wypić. Przy włączeniu babki płesznik do diety ważne jest, by pić dużo wody, minimum 1,5 litra dziennie. Niedobór wody przy dużej ilości błonnika może powodować dyskomfort, bóle brzucha i zaparcia.

Zalecane dawkowanie babki płesznik dla osób dorosłych to 8 łyżeczek, dwa do trzech razy dziennie. Natomiast dzieci mogą spożyć jednorazowo jedynie po 2 łyżeczki nasion.

Jak przygotować nasiona babki płesznik na skórę? Należy przygotować napar z kilku łyżeczek nasion i namoczyć w nim bawełniany wacik, po czym nałożyć go na miejsce wymagające uwagi. Kuracja powinna trwać kilka tygodni, do osiągnięcia widocznej poprawy.

Można też zastosować je do nawilżenia skóry głowy i włosów. Wystarczy wymieszać w ciepłej wodzie 2-3 łyżki mielonych ziaren płesznika, poczekać do zgęstnienia, a następnie rozsmarować na włosach i skórze głowy. Po upływie 15 minut spłukać chłodną wodą.

Przeciwwskazania do przyjmowania babki płesznik

Babka płesznik mimo wielu zalet dla zdrowia nie jest wskazana dla każdego. Nie powinny sięgać po nią osoby cierpiące na niedrożność jelit, stany skurczowe lub bóle brzucha niewiadomego pochodzenia. Nie zaleca się jej stosowania przy założonej stomii, chorobach przełyku i  wątroby, refluksie, zgadze, oraz silnych biegunkach. Ostrożnie należy ją stosować przy anemii, ponieważ może zaburzać wchłanianie z pokarmu żelaza, a także cynku i wapnia.

Przed planowanym zabiegiem kolonoskopii warto na jakiś czas zaprzestać stosowania babki, ponieważ może ona negatywnie wpłynąć na jakość przeprowadzonego badania. Babki płesznik nie należy stosować razem z lekami, pamiętając o zachowaniu godzinnej przerwy, ponieważ nasiona babki mogą opóźniać wchłanianie leków.


źródło: www.poradnikzdrowie.pl 

Dieta Zdrowie Zioła

To czy wasze dzieci będą szczęśliwe w przyszłości, zależy od tego, jak się dziś przy nich zachowujecie. Kłóćcie się, kochajcie, ale…

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
6 sierpnia 2021
fot. fizkes/iStock
 

„Powiedziałabym tak, że nie chodzi o to, by być idealnym rodzicem, ale o to, by być wystarczająco dobrym rodzicem. Dziecko jest jak roślina, która korzeniami szuka, gdzie jest więcej wody, wyciąga się do słońca. Jeśli dostanie wystarczająco dobre warunki, to będzie się rozwijało, nabierało mocy”, mówi tearpeutka Agnieszka Olszewska.

Dlaczego ojciec, który mówi do syna: „Szanuj matkę”, a sam tego nie robi, nie nauczy dziecka dobrych wzorców?

– Kiedy taki syn patrzy na zachowania swoich rodziców, widzi wzór, który w przyszłości będzie miał tendencję powtarzać. To zawsze już będzie jego punkt odniesienia, bo te obrazy dzień po dzień po dniu zostały niejako pierwotnie w niego wdrukowane i to jest silniejsze niż moc słowa, ponieważ zawsze więcej wydarza się na poziomie naszej podświadomości.

Czego uczymy się, patrząc na naszych rodziców?

– Obserwując mamę i tatę, uczymy się, co to znaczy okazywać komuś miłość i troskę, ale też jak się kłócić i różnicować. Od rodziców czerpiemy więc wzór obchodzenia z emocjami, ale przede wszystkim dowiadujemy się, czy miłość i zależność od drugiego człowieka jest czymś bezpiecznym.

Co to znaczy?
– Po pierwsze możesz wiązać się z partnerem tak, że trzymasz się dystans. Po drugie: możesz zlewać się z ukochanym i to jest symbioza. W takim związku nie do końca czujesz, kim ty jesteś i ulegasz wpływowi w myśleniu i czuciu drugiej osoby. Po trzecie: w parze możesz czasem czuć się oddana, ale czasem też zdystansowana i bliska swojego oddzielnego zdania na jakiś temat.

Jeśli ufasz, ale potrafisz też mówić wyraźnie „nie” swojemu partnerowi i czujesz, co jest tylko twoje, a co jego, to właśnie ten trzeci zdrowy wzór więzi, który najlepiej przekazać dzieciom.

Czego dziecko uczy się, patrząc na kłótnie rodziców?

– Jak obchodzić się ze swoimi silnymi emocjami – takimi jak złość i agresja, a to są siły, które każdy w nas ma. To później przekłada się na przykład na umiejętności: walczenia o swoje (realizowanie swoich potrzeb), stawiania innym ludziom granic (odmawianie), walki o własną przestrzeń (utrzymywania niezależności w myśleniu). To są bardzo potrzebne zdolności.

Co dzieje się, jeśli rodzice mają ciche dni, dogryzają sobie, generując napięcie i złą atmosferę w domu?

– Jeśli ludzie nie wyrażają wprost swoich uczuć, unikają rozmów i konfrontacji bezpośrednich, to te uczucia nie znikają. Często mówi się, że wtedy problem jest „zamieciony pod dywan”, ale on i tak nadal jest obecny w klimacie „podskórnego napięcia”. Jeśli ktoś w dzieciństwie dorastał w takim domu, to czuł, że niby „na powierzchni” wszystko było w porządku, ale w emocjach miał dużo zamętu, którego nie umiał nazwać. To wszystko powodowało dezorientację, bo nie potrafił zrozumieć, co się tak naprawdę dzieje.

Dlaczego do rozwoju tak bardzo potrzebujemy obojga rodziców? 

– To bardzo szeroki temat. Skupię się tutaj na dwóch elementach: aspekcie wzoru pary i ważnym rozwojowym etapie, jakim jest poradzenie sobie z wyłączeniem z relacji. Zacznę od tego, że dla dziecka naturalną, bo pierwotną relacją jest para: „mama – dziecko” albo „tata – dziecko”.

Natomiast dużo trudniej dziecku patrzeć z oddalenia na relację rodziców. Większość z nas to przeżyła, ten rodzaj frustracji, że nie mieliśmy dostępu, nie uczestniczymy w bliskości i wymianie najbliższych nam osób. Zmagaliśmy się wtedy z wykluczeniem w bezpiecznych warunkach, wśród ludzi, którzy nas kochają. Mając za sobą taki trening, w dorosłym życiu łatwiej radzimy sobie z: zazdrością, rywalizacją, porównywaniem się itp.

Wydaje mi się, że taką relacją, do której dziecko nie ma dostępu, jest też czułość rodziców i ich wzajemna fascynacja seksualna.

– Jeśli w tym obszarze wszystko przebiegało harmonijnie, uczymy prostych, ale ważnych umiejętności: że seksualność i intymność jest czymś naturalnym, ważnym, bezpiecznym i… przyjemnym. Warto jednak zaznaczyć, że dziecko nie powinno uczestniczyć w napięciu erotycznym między rodzicami, bo to może budzić w nim zwyczajnie lęk.

Pamiętam, że w dzieciństwie miałam trudność, gdy rodzice zapraszali znajomych i pod wpływem alkoholu zaczynali opowiadać żarty erotyczne.

– Nie dziwę się temu. To jest dokładnie to, o czym mówię, bo napięcie erotyczne wyraża się np. przez żarty czy krępujące uwagi dotyczące wyglądu fizycznego. Dzieci przeżywają to jako coś przekraczającego. Trzeba być więc bardzo wyczulonym i delikatnym. Młody człowiek nie posiada jeszcze umiejętności do tego, by to „przetrawić” i zrozumieć. Erotyczne żarciki i komentarze postrzega jako obce, zbyt mocne, niezrozumiałe i właśnie budzące lęk.

Co się dzieje, kiedy tata obsadza swoją córkę w roli ukochanej księżniczki, a mama z syna swojego w roli dzielnego rycerza?
– Powiem na początek, że dla dziecka ważne jest, by mogło doświadczyć tej szczególnej relacji z mamą i tatą osobno. Każdy z nas młodości odczuwał potrzebę, by być tym kochanym, pięknym i wyjątkowym. Dlatego ojciec, podziwiając swoją córkę, buduje w niej pewność siebie.

Dziewczyna, która czuje, że ojciec widzi w niej tę „piękną księżniczkę”, dostaje silną pozytywną informację na swój temat. Podobnie jest w relacji matki z synem. Jeśli ona podziwia chłopca i jednocześnie szanuje jego niezależność i godność, pozwala mu się wzmacniać i rosnąć w siłę, to też wspiera jego poczucie wartości.

Jak jest na linii „mama córka” i „tata syn”
– Upraszczając temat, to tata dla syna jest wzorem męskości, a mama dla córki wzorem kobiecości. Tylko że równolegle dziecko w tym samym czasie powinno obserwować wystarczająco dobrą relację między ojcem i mamą. Kłopot zaczyna się, kiedy rodzice swoje ważne potrzeby zamiast do partnera kierują do dziecka.

Co masz na myśli?

– Oczywiście potrzeby seksualne są granicą, której się nie przekracza. To jest poza dyskusją i rzadko kiedy jest naruszane! Jednak na poziomie emocjonalnym rodzice mogą wprowadzić sporo zamieszania. Jeśli do dziecka kierujemy potrzebę bliskości czy wsparcia, zaburzamy hierarchię. Dorosły powinien realizować te potrzeby w relacjach adekwatnych.

Jeśli matka widzi w synu swojego małego rycerza wybawcę, który daje jej uwagę i bliskość, których ona nie dostaje od partnera, wszystko ulega zaburzeniu. Jeśli ojciec wyklucza matkę, a wywyższa ponad wszystko piękną i mądrą córkę, też wprowadza w jej życie dużo zamętu. Najprościej rzecz ujmując dziecko wchodzi wtedy w jakimś aspekcie w miejsce drugiego rodzica, w rolę „partnera mamy” albo „partnerki taty”. Wtedy choć czuje się wyróżnione, to tak naprawdę traci poczucie bezpieczeństwa.

Jeśli nie mieliśmy dobrej rodziny, to czy potem w dorosłym życiu jesteśmy w stanie stworzyć ze swoim partnerem fajny związek?

– Myślę, że tak. Oczywiście, że ta pierwotna relacja naszych rodziców jest jak genotyp, który nas warunkuje. Ale przecież dziecko nie tylko obserwuje związek swoich rodziców. Ono obserwuje relacje innych dorosłych: dziadków, wujków, przyjaciół rodziny. Ono czerpie doświadczenia z różnych miejsc i to jest niesamowite, że często dostajemy „niewiele”, ale potrafimy z tego zbudować „coś innego, nowego i dobrego”.

Masz na myśli to, że jeśli nasza rodzina nie była idealna, ale my jednak czuliśmy się w niej kochani, to nawet z tej miłości, możemy potem budować szczęśliwą rodzinę?

– Powiedziałabym tak, że nie chodzi o to, by być „idealnym rodzicem”, ale o to, by być „wystarczająco dobrym rodzicem”. Dziecko jest jak roślina, która korzeniami szuka, gdzie jest więcej wody, wyciąga się do słońca. Jeśli dostanie wystarczająco dobre warunki, to będzie się rozwijało, nabierało mocy. Nie oszukujmy się świat nie jest idealny i rodzice też nie są.

Co mają zrobić w tym świecie rozwiedzeni rodzice? To chyba wielki ból dla dziecka patrzeć na rozbity związek?

– Przeżywanie rozwodu czy rozstania bardzo zależy od kontekstu i indywidualnych cech dziecka i rodziny. Na pewno jest to tak silne przeżycie, że wpływa na rozwój dziecka, ale nie koniecznie musi go zaburzać. Współcześnie jest to tak częste zjawisko, że na pewno nie jest już wykluczające czy stygmatyzujące społecznie.

Dzieci mają wielu rówieśników, którzy przeżywają coś podobnego, mogą o tym ze sobą rozmawiać, normalizować swoją sytuację. Rozpad jest trudny, ale otwiera też drogę do myślenia o zmianach. Umiejętność radzenia sobie ze zmianami to ważna życiowa lekcja.

Na co jeszcze warto zwrócić uwagę?

– Ważne, by nie zaburzać relacji dziecka z drugim rodzicem. Nie wchodzić w ich świat, nie komentować, nie obgadywać, nie opowiadać swojej perspektywy. Bo prawda jest taka, że relacja kobiety z partnerem, to nie jest to samo, co relacja naszego dziecka ze swoim ojcem. Ono inaczej doświadcza tej osoby. Rodzice powinni nauczyć się szanować to, że ich syn czy córka buduje swoją historię na tej linii. Niestety to często jest bardzo trudno przyjąć.

Powiedz nam na koniec: dlaczego tak trudno dorosłym ludziom iść swoją drogą i nie powielać wzorców, które nam się nie podobają w naszej rodzinie?

– Pewnie powodów jest wiele. Ale ja myślę o tym, że my przecież wszyscy funkcjonujemy w złożonych relacjach nie tylko z rodzicami, ale też kuzynami, dziadkami i wujami. Jeśli chcemy zmienić coś, co wydarza się w naszej rodzinie od pokoleń, to niejako zaburzamy system. Jeśli pochodzimy z rodziny, w której wszyscy mają wyższe wykształcenie, a my nagle ogłaszamy, że chcemy zostać fryzjerem, to cała rodzina musi się do tego ustosunkować.

Jeśli jako jedyni mówimy, że nie planujemy mieć dzieci, to musimy włożyć ogrom swojej energii, by wywalczyć sobie nową przestrzeń niż ta, którą rodzina dla nas planowała od pokoleń. To zwykle wymaga uporu, czasu i konsekwencji.

A jeśli ja ciągle spotykam mężczyzn nieodpowiedzialnych, takich jaki mój ojciec. Co wtedy powinnam zrobić?
– Aby zmienić ten wzór, trzeba wykonać swoją osobistą pracę. Czasem widzimy, że w naszym życiu powtarza się jakiś wątek, który nam szkodzi. Jeśli orientujesz się, że mówisz: „Faceci są nieodpowiedzialni”, albo „Kobiety są mściwe”, to warto się zatrzymać i zastanowić, dlaczego masz tylko takie doświadczenia. Bo przecież to nie jest prawda o świecie, bo zarówno mężczyźni, jak i kobiety są różni. Może trzeba sobie zadać pytania: „Kogo ja wybieram?”, „Co się powtarza”, „Na czym polega ten wzór?” To są takie pytanie, które można obgadać z przyjaciółką w ramach pogłębiania samoświadomości.

Nie musimy iść na terapię?

– Nie, nie zawsze musimy iść na terapię, bo większość z nas dosyć realistycznie potrafi widzieć samego siebie. Ale zdarzają się obszary, w których jednak trudno widzieć precyzyjnie. Wtedy potrzebujemy osoby z zewnątrz, która się na tym zna i która pomoże nam różne rzeczy ponazywać, połączyć i zrozumieć. I to jest terapia. Ja postrzegam rozwój i zmianę jako wynik refleksji nad swoimi doświadczeniami: łączenia przyczyny ze skutkiem. Nie da się uczyć z doświadczeń życiowych, jak się ich nie obejmie refleksją. Dopiero wtedy możesz coś zmienić.

***

Agnieszka Olszewska, psychoterapeutka pracująca w nurcie psychoanalitycznym z osobami indywidualnymi i parami. Mediatorka specjalizująca się w pracy z parą w kryzysie około-rozstaniowym.  Prowadzi psychoterapię grupową, grupy dla par i warsztaty dla rodziców z zakresu umiejętności i współpracy wychowawczej. Pracuje w Specjalistycznej Poradni Rodzinnej miasta stołecznego Warszawy dz. Bemowo oraz Pracowni Psychologicznej Nurty.

 

 

 


Dieta Zdrowie Zioła

Wypadanie włosów i depresja? To może być objaw niedoboru witaminy D. Co jeszcze świadczy o problemie?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
6 sierpnia 2021
Niedobór witaminy D - objawy, źródła witaminy D
Fot. iStock

Niedobór witaminy D to częsta przypadłość, pojawiająca się zarówno u dzieci, jak i osób dorosłych. Obecność tej witaminy jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, a jej niedostatek może powodować dokuczliwe objawy, których nie należy ignorować. Co może świadczyć o tym, że pojawił się niedobór witaminy D? W jaki sposób można zadbać o właściwy poziom witaminy D?

Niedobór witaminy D i jej rola w organizmie

Witamina D to ogólne określenie związków o działaniu przeciwkrzywiczym. Do najważniejszych z nich zaliczamy cholekalcyferol – witaminę D3 i ergokalcyferol – witaminę D2. Mówiąc o niedoborze witaminy D nie sposób jest pominąć jej roli w organizmie. Jej odpowiedni poziom jest konieczny do prawidłowego wchłanianie wapnia i fosforu, co jest ważne dla zdrowych zębów i kości. Utrzymuje w dobrej formie mięśnie i stawy. Równie ważne jest dla prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, ponieważ pobudza komórki do wytwarzania przeciwciał. Wiadomo również, że witamina D zmniejsza ryzyko wystąpienia nadciśnienia, chorób autoimmunologicznych (stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów czy cukrzyca typu 1) oraz chorób nowotworowych. Może być istotna w profilaktyce alergii, anemii, cukrzycy, nadciśnienia i chorób serca, alergii.

Niedobór witaminy D, który jest częstą przypadłością, ma negatywny wpływ zdrowie. W Polsce i w innych krajach na północy jest to wręcz problem powszechny. Dzieje się tak ze względu na zbyt mały kąt padania promieni słonecznych w ciągu wielu miesięcy w roku, co jest utrudnieniem dla syntezy witaminy D w skórze.

Niedobór witaminy D - objawy, źródła witaminy D

Fot. iStock/Niedobór witaminy D

Niedobór witaminy D — objawy neurologiczne

Są to objawy związane z pracą mózgu i układu nerwowego. Badania wykazały związek różnych zaburzeń w ich funkcjonowaniu z niedoborem witaminy D.

Obniżenie nastroju i depresja

Badacze z Harvard Medical School stwierdzili, że witamina D jest istotna dla uwalniania się serotoniny i dopaminy w mózgu. Te neuroprzekaźniki odgrywają ogromną rolę dla samopoczucia. Niedobór witaminy D wiąże się z odczuwaniem złego nastroju, smutku, przygnębienia, stanów depresyjnych. Badanie przeprowadzone na  Teherańskim Uniwersytecie Nauk Medycznych sugeruje, że u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi witamina D3 może okazać się skutecznym dodatkiem do klasycznych metod leczenia.

Zwiększona drażliwość 

Niedobór witaminy D, przez wpływ na serotoninę i dopaminę powoduje, że stajemy się bardziej poddenerwowani, mniej cierpliwi i bardziej podatni na destrukcyjne działanie stresu.

Przewlekłe zmęczenie i senność

Niedostateczna ilość witaminy D w organizmie skutkuje odczuwaniem senności, brakiem energii i chęci do działania.

Niedobór witaminy D - objawy, źródła witaminy D

Fot. iStock/Niedobór witaminy D

Niedobór witaminy D — objawy fizyczne

Brak kondycji fizycznej

Gorsza kondycja, brak sił fizycznych wiążą się również z niedoborem witaminy D. Badanie opublikowane w „European Journal of Preventive Cardiology”, wskazuje na związek poziomu witaminy D z kondycją fizyczną. Im niższy jej poziom, tym gorsza wydolność. Witamina D  zwiększa wytrzymałość i wydolność tlenową.

Problemy z kośćmi  

Niedostatek witaminy D zwiększa podatność na bóle i choroby kości i zębów oraz złamania przeciążeniowe.

Bóle mięśni a niedobór witaminy D

Eksperyment przeprowadzony przez naukowców z Uniwersytetu w Bern wykazał, że u 71 % pacjentów z chronicznym bólem mięśni, stwierdzono zbyt niski poziom witaminy D we krwi. Ból najczęściej dotyczył pleców.

Niedobór witaminy D a wypadanie włosów

Według ustaleń badaczy z Uniwersytetu w Kairze istnieje związek między niedoborem witaminy D a tendencją do wypadania włosów u kobiet. Brak witaminy D zakłóca produkcję nowych mieszków włosowych i hamuje prawidłowy cykl wzrostu włosa.

Częste infekcje

Niewystarczający poziom witaminy D zwiększa podatność na infekcje, ponieważ układ odpornościowy nie pracuje w pełni skutecznie. Jeśli jedna infekcja się ledwie kończy, a już zaczyna się kolejna, warto zbadać poziom witaminy D w organizmie.

Jeśli pojawiają się niepokojące objawy, należy wykonać odpowiednie badanie krwi. Witaminę D oznacza się przez badanie stężenia metabolitu 25(OH)D3 w surowicy krwi. Pozwala ono stwierdzić, czy pacjent cierpi na niedobór tej witaminy.

Źródła witaminy D

Witaminę D można dostarczyć do organizmu na trzy sposoby.

Słońce 

Witamina D3 syntetyzowana jest w skórze pod wpływem promieniowania UVB. Dzięki temu organizm pozyskuje powstaje aż 80–100% tej witaminy. Jednak ten sposób sprawdza się jedynie od maja do września, pomiędzy godziną 10:00 a 15:00, przy bezchmurnym niebie. Już 15-minutowa ekspozycja na słońce w tym czasie u osób z jasną karnacją wystarczy, aby wytworzyła się odpowiednia ilość witaminy D (2000–4000 IU/dobę). Natomiast od października do marca w Polsce synteza skórna nie jest efektywna, dlatego niedobór witaminy D należy uzupełnić.

Dieta 

Stosując odpowiednią dietę można pokryć jedynie do 20% dziennego zapotrzebowania na witaminę D. Można ją znaleźć w dwóch postaciach (witamina D2 i D3) w następujących produktach: drożdże i grzyby, tłuste ryby morskie (łosoś, sardynka, makrela), oleje rybie (tran), jaja, wątróbka, mięso czerwone i drobiowe, podroby i produkty mlecznych. Ponadto, aby organizm przyswoił witaminę D, konieczna jest właściwa ilość tłuszczu w pożywieniu.

Niedobór witaminy D - objawy, źródła witaminy D

Fot. iStock/Dieta przy niedoborze witaminy D

Suplementy

Witaminę D wprowadza się noworodkom od dnia narodzin i powinna być ona kontynuowana przez cały czas. Osobom mieszkającym w Polsce specjaliści zalecają przyjmowanie witaminy D od września do kwietnia. Natomiast w okresie od maja do września nie trzeba jej suplementować, o ile najmniej 15 minut między godziną 10:00 a 15:00 przebywa się na słońcu z odsłoniętym ciałem. Jeśli nie ma takiej możliwości, należy kontynuować suplementację witaminy D.

Przy suplementacji dla zdrowej populacji górne dopuszczalne dobowe dawki witaminy D wynoszą w przypadku:

  1. noworodków i niemowląt: 1000 IU/dzień
  2. dzieci w wieku 1–10 lat: 2000 IU/dzień
  3. młodzieży w wieku 11–18 lat: 4000 IU/dzień
  4. dorosłych i seniorów: 4000 IU/dzień.

Nie należy ich mylić z dawkami rekomendowanymi w procesie leczenia niedoboru witaminy D.

Niedobór witaminy D a suplementacja

W przypadku potwierdzenia przez badania poważniejszego niedoboru witaminy D (< 20 ng/ml) zaleca się właściwą suplementację jej po ustaleniu dawki przez lekarza. Ryzyko nadmiaru witaminy D jest tak samo niebezpieczne, jak jej zbyt niskie stężenie.


źródło:  www.mp.pl ,www.poradnikzdrowie.pl 

Zobacz także

przekąski

Jak pohamować nadmierny apetyt? Znajdź przyczynę podjadania

Tłuszcz - jaką rolę pełni i po jaki warto sięgać dla zdrowia

Tłuszcz pełni ważną rolę w organizmie. Po jaki warto sięgać, by zadbać o zdrowie?

5 sygnałów, że twoje ciało jest niedotlenione