redakcyjny

Super Mati ciągle walczy! Dziewczynka jest po 13. chemioterapii…

Redakcja
Redakcja
29 kwietnia 2021
Matylda Wodzicka
 

Matylda Wodzicka nie skończyła jeszcze pięciu lat, a przeżyła już więcej niż niejeden dorosły. Wszystko zaczęło się w 2017 roku, kiedy lekarze zdiagnozowali u dziewczynki nowotwór złośliwy oka. Matylda ponad 40 razy była usypiana i przeszła 13 cykli chemioterapii. Niestety walka wciąż trwa. Właśnie teraz rozpoczął się prawdziwy wyścig z czasem. Zawalczmy o życie dziewczynki, Matylda jak nigdy potrzebuje naszej pomocy! 

„Błysk” w oku objawił prawdę

Dziewczynka miała 15 miesięcy, kiedy opiekunki w żłobku zauważyły w jej oku charakterystyczny „błysk”. Matczyne przeczucie mówiło mi, że to bardzo zła informacja. Nie pomyliłam się. Kilka godzin później usłyszeliśmy na ostrym dyżurze w Centrum Zdrowia Dziecka straszliwą diagnozę – nowotwór złośliwy oka, siatkówczak. Szok, niedowierzanie, bezradność, zaprzeczanie… – wspomina Marta Wodzicka, mama Matyldy.

Matylda i mama zostały w szpitalu rozpoczynając walkę o życie dziewczynki. Następnego dnia usłyszały diagnozę – guz jest ogromny, kat E, zajmuje prawie całe oczko. Walka z podstępną chorobą nie była łatwa, jednak rodzice nigdy nie tracili nadziej i wszystkimi siłami walczyli o zdrowie swojego ukochanego dziecka. Po tygodniu od diagnozy pojawił się cień nadziei – guz jest tylko w oku i istnieje szansa na jego uratowanie.

Podjęliśmy leczenie najbardziej skuteczną i znaną metodą, czyli podanie dotętnicze chemii celowanej. Zaplanowano 3 zabiegi, z których tylko 2 okazały się skuteczne. Podczas trzeciego zabiegu, w związku z nietypową budową anatomiczną oczka i skurczem tętnicy, chemia nie dotarła właściwie do oka. To oznaczało dla 1,5 rocznej dziewczynki przejście na chemię systemową, której otrzymała 2 cykle. Ostatecznie zdecydowano jeszcze o 4 zabiegu chemii dotętniczej oraz 3 zabiegach podania zastrzyków z melfalanu do ciała szklistego. To miało ostatecznie zakończyć proces leczenia. – mówi mama dziewczynki.

Super Mati – tak pieszczotliwie nazywają córeczkę rodzice, po tygodniu od podania chemii straciła swoje piękne, kręcone, blond włoski. Dziewczyna traciła nawadze, nie chciała jeść, a uśmiech na jej twarzy pojawiał się już bardzo rzadko. Rodzice nie mogli patrzeć na cierpienie córeczki, nie mogli pogodzić się z niesprawiedliwością.

Po kilku miesiącach nieustannej walki dziewczynka i jej rodzina przechodzą w tryb kontroli. Najpierw co cztery tygodnie badanie dna oka – oczywiście w znieczuleniu ogólnym. Kontrole stawały się coraz rzadsze i wszystko wskazywało, że koszmar się kończy.

Udało się – wygraliśmy!

Włoski zaczęły odrastać, a dziewczynka znów cieszyła się życiem. „Wróciło również widzenie w oczku w prawie 30%. Przez pierwsze miesiące badań kontrolnych niepokój podczas każdego badania dna oka był ogromny. Z każdym kolejnym miesiącem zaczynał się trochę zmniejszać…. W końcu po prawie 3 latach zaczęliśmy wierzyć, że ten koszmar jest już za nami.”- opowiada mama dziewczynki.

Wznowa – nie, to nie może być prawda!

Wizyta w Centrum Zdrowia Dziecka 15 grudnia 2020 roku miała być kolejną rutynową kontrolą. Po raz pierwszy Matylda i jej mama przyjeżdżają na badanie tego samego dnia, w którym ma się odbyć. Cieszą się, że nie muszą spędzać nocy w szpitalu. Zaraz wrócą do domu i będą mogły przygotowywać święta. Niestety, życie po raz kolejny zadecydowało inaczej.

Słowa, które pani Marta usłyszała od lekarzy zwaliły z nóg. Wznowa. Po takim czasie, jak to możliwe? To nie może być prawdą!  Niestety, prawda jest okrutna, Mati jest pierwszym w Polsce dzieckiem z tym nowotworem, u którego wznowa nastąpiła po tak długim czasie.” – mówi mama Matyldy.

Leczenie rozpoczyna się jeszcze przed świętami, które miały wyglądać zupełnie inaczej. Dziewczynka dzielnie znosi wkucia, usypianie, rezonanse. Niestety po drugiej chemii, w trakcie kolejnego badania dna oka, lekarz nie miał dla rodziców dobrych informacji. Guz rośnie, chemia nie działa. Powód nieznany.

Kosztowne leczenie jedyną szansą

Jedyną szansą dla Mati jest kosztowne leczenie w USA. Choć kwota jest niewyobrażanie wysoka, to czego nie robi się dla ukochanego dziecka. Rodzice, z jednej strony ogromnie zdeterminowani, a z drugiej bezsilni, uruchamiają zbiórkę pieniędzy. Poruszają niebo i ziemię, by uratować córeczkę! Zegar tyka nieubłaganie, czas płynie zdecydowanie za szybko. Pomimo ogromnego wsparcia nie udało się uzbierać całej kwoty. Zbiórka nadal trwa, a rodzice walczą o każdą złotówkę, która przybliży ich do wyleczenia dziewczynki.

Moje piękne dziecko jest dla mnie wszystkim, co mam, całym światem i pragnę je mieć przy sobie. Kocha z wzajemnością zwierzęta, ma swoje ukochane przyjaciółki, ulubione bajki i stroje. Czasem bywa nieznośna, ale które dziecko takie nie jest? Ma tylko pięć lat, a jest sto razy bardziej twarda i dzielna, niż większość z nas. Przeszła już dużo. Za dużo jak na swój wiek. Jako matka, chciałabym zabrać jej chorobę i sama z nią walczyć. Modlę się i marzę tylko o tym, aby była zdrowa, żeby uratować jej oczko, i żeby za kilka lat mogła sama męczyć się ze swoimi niesfornymi włosami.” – mówi mama dziewczynki

Jeżeli rodzice nie zbiorą całej wymaganej sumy – ponad 1,1 mln zł, będą musieli się poddać i przerwać leczenie córeczki.  Nie dopuśćmy do tego! Brakuje już tak niewiele! Każdy grosz jest na wagę złota. Pomóżmy Matyldzie wygrać walkę z chorobą. A pomagać Mati można na wiele sposobów:

Licytacje charytatywne ➡️

https://www.facebook.com/groups/134641201865770/



redakcyjny

Anoreksja – czy to tylko jadłowstręt psychiczny?

Redakcja
Redakcja
29 kwietnia 2021
anoreksja
Fot. iStock
 

Pojęcie anoreksji jest nam już znane od co najmniej dwudziestu lat, kiedy to na wybiegach królowały często do granic możliwości wychudzone dziewczyny, balansujące na granicy życia i śmierci. Początek takiemu, a nie innemu wizerunkowi kobiety dała modelka z lat sześćdziesiątych o jakże wdzięcznym imieniu Twiggy (ang.gałązka). Choć znacznie różniła się od koleżanek po fachu to stała się inspiracją dla projektantów kilka dekad później.

Trochę jednak czasu minęło, zanim uznano, iż ideałem niewiasty jest figura bardziej androgeniczna aniżeli pełna kształtów sylwetka. I niewątpliwie propagowanie takiego wizerunku kobiety idealnej drastycznie wpłynęło na psychikę tysięcy dziewcząt i młodych kobiet. Anorexia nervosa (anoreksja) stała się jedną z najczęściej diagnozowanych chorób u nastolatek, w parze z bulimią zresztą. W pogoni za niedoścignionym ideałem dziewczyny odchudzały się na potęgę wpadając w szpony choroby.

Czym tak w ogóle jest w ogóle anoreksja?

Chorobę definiuje się jako jadłowstręt psychiczny polegający na tym, iż chory odmawia spożywania czegokolwiek panicznie bojąc się przyrostu wagi. Na anoreksję nie zapada się z dnia na dzień. To bardzo złożony mechanizm, bowiem istnieją pewne cechy charakteru, które predysponują dane osoby do zachorowania. Najczęściej będą to osoby niepewne siebie, niekonieczne ciche i nieśmiałe. Mogą to być osobowości ekstrawertyczne, ze zewnątrz uśmiechnięte i gadatliwe, skrywające swoje kompleksy gdzieś głęboko przed światem.

Weźmy jako przykład Martę, która ma trzynaście lat, właśnie dojrzewa, pojawia się jej biust, owłosienie łonowe, poszerzają się biodra. Waga rośnie. Dziewczyna jest w okresie wzrostu i potrzebuje dużo jedzenia. Już miesiączkuje, widzi jak zmienia się jej ciało. Zewsząd czasopisma i telewizja bombardują ją zdjęciami szczuplutkich modelek. W gazetach aż roi się od pomysłów na dietę cud, a niektóre koleżanki w klasie są jeszcze smukłe i nie doświadczają docinek ze strony kolegów à propos biustu czy bioder.

W głowie Marty kiełkuje myśl, że jest za gruba. Dziewczyna więc zaczyna eliminować słodycze. Bliscy, niczego nieświadomi i naprawdę niewinni, jeszcze jej przyklaskują. Marta więc dostaje pozytywny sygnał, że to, co robi jest właściwe. Zaczyna ćwiczyć i tu też spotyka się z pełną aprobatą otoczenia. W końcu traci ze dwa kilo. Czuje się lżejsza, piękniejsza, być może faktycznie lepiej wygląda. Smukła, pewniejsza siebie, pokrzepiona zewsząd sypiącymi się komplementami postanawia więc kontynuować. Rezygnuje z kolacji, ćwiczy więcej. Mama i tata jeszcze nie reagują. Marta w sumie wygląda dobrze, odpowiedzialnie się zachowuje, ma dobre stopnie, ufają jej. Nie kontrolują, czy zjadła śniadanie i kanapki w szkole. Są z niej dumni.

Marta traci kolejne kilogramy. Spirala niejedzenia się nakręca. Dziewczyna zaczyna kombinować, chowa jedzenie po kieszeniach, wyrzuca kanapki w szkole, uczy się chomikować resztki w polikach i narzuca sobie ostry reżim sportowy. Wszystko kręci się wokół kalorii. Wie ile jaki produkt ich ma i jak je spalić. Na jedzących ludzi patrzy z obrzydzeniem, nie rozumie jak posiłki mogą sprawiać przyjemność. Pije tylko wodę, oszukuje głód, myje zęby, żuje gumy. A gdy dowiaduje się, że te też mają cukier, zaczyna ssać kostki lodu. Chudnie szybko, traci włosy, wygląda znacznie gorzej, traci miesiączkę. Gdy szkoła alarmuje jest już za późno. Rodzice z Martą nie są w stanie sobie poradzić. Dziewczyna już dawno osiągnęła swój wagowy cel, mimo to wciąż chce chudnąć i uważa się za tłuściocha. Żadne argumenty do niej nie trafiają. Uparcie dąży do wyimaginowanego przez siebie ideału. Kłamie, oszukuje, ćwiczy po nocach, za kieszonkowe kupuje herbatki przeczyszczające. Jej historia jest historią wielu dziewczyn na świecie, pragnących wyglądać jak modelka. Zupełnie niewinne marzenie przekształca się w koszmar. Tylko terapia i szybka hospitalizacja są w stanie uratować chore dziewczyny, które tak jak uzależnieni np. od alkoholu do końca życia będą sfokusowane na posiłkach.

Anoreksja a mania kontroli

Psychologowie na podstawie wieloletnich obserwacji osób zaburzonych podkreślają, że w anoreksji nie chodzi tylko o niejedzenie i drastyczne chudnięcie. To także rozpaczliwa chęć kontrolowania swojego życia, którego z jakiegoś powodu w innych obszarach osoba chora kontrolować nie może. Jak to rozumieć? Poprzez ograniczenie pożywienia osoba chora zaczyna sterować swoim życiem. Kontroluje wagę, przyjęte kalorie. Doskonale zna swoje wymiary i wpada w panikę, gdy te się zwiększają. Wówczas ma poczucie porażki. Odnosi wrażenie, że życie wymyka się jej z rąk, stąd też maniakalne wręcz pilnuje swojego ciała. Niejedzeniem kara siebie za brak silnej woli. Odrzuca otoczenie, jej życie towarzyskie zamiera. Nie pozwala nikomu się do siebie zbliżyć. Zaciekle broni swojej osobistej strefy.

Historia Beaty świetnie to ukazuje. Beata nigdy nie była za gruba. Szczuplutka, wesoła, radosna. Wychowywana przez nadopiekuńczą babcię, która zawsze wszystko chciała o wnuczce wiedzieć. Dziewczyna zatem w jedzeniu znalazła przestrzeń, dzięki czemu mogła w końcu decydować o sobie. To ona pomogła jej „odzyskać” kontrolę nad swoim życiem. Wszystko chcąca wiedzieć opiekunka w ten rejony nie miała dostępu. Beata miała już 20 lat, studiowała, jadała często poza domem. A że nigdy z tym nie było problemu to babcia skupiała swoją uwagę na innych aspektach życia wnuczki. Ta zaś nie wiedząc jak reagować „uciekła” w niejedzenie chcąc samej stanowić o sobie.

Czy anoreksję mogą wywołać także inne czynniki?

Tutaj też należy udzielić twierdzącej odpowiedzi. Faktycznie psychologie zauważyli, że na anoreksje zapadają także osoby, które z odchudzaniem nie mają nic wspólnego. One, nie jedząc odreagowują traumatyczne przeżycia takie jak rozwód rodziców, śmierć lub choroba bliskiej osoby, czyjś wypadek czy odejście. Zdarza się, że anorektyk swoim zachowaniem tak naprawdę woła niemo o uwagę, której w żaden inny sposób nie był stanie na siebie ściągnąć. Dopiero gdy popada w skrajne wycieńczenie zostaje zauważony przez bliskich. Tutaj niewątpliwie terapii potrzebuje zatem nie tylko sam chory, ale i jego bliscy. Podkreślić także należy, że anoreksja to tak naprawdę choroba, na którą cierpi cała rodzina.

Czy anoreksja jest chorobą, która dotyka tylko dziewczyny?

Nie. Zdecydowanie częściej są to kobiety, ale chłopcy i mężczyźni też na nią zapadają, szczególnie ci, którzy mają delikatniejszą psychikę lub też są zmuszeni (na przykład przez względy zawodowe) pilnować wagi. Anoreksja często dotyka zatem skoczków narciarskich muszących utrzymać niską wagę. Warto podkreślić, że tak jak dziewczyny się alienują, chorzy mężczyźni tego nie robią i często nie pokazują po sobie tego, co ich trapi. Choroba rozgrywa się głównie w ich głowie.

Status społeczny a choroba

Z badań wynika, iż anorektyczki lub anorektycy częściej dorastają w rodzinach średnio, lub dobrze sytuowanych, a zatem tam, gdzie pieniądz nie jest problemem, a jedzenie nie jest czymś upragnionym. Co więcej, na anoreksję zapadają osoby wysoce wrażliwe. Panicznie boją się krytyki, która dotyka ich do żywego i z która nie potrafią sobie poradzić. Chorzy na jadłowstręt są osobami bardzo inteligentnymi. One dobrze kombinują, by nie jeść.

Czy każde odchudzanie kończy się jadłowstrętem?

Oczywiście, że nie. Tu kumuluje się kilka czynników tj. osobowość, otoczenie, upragniony cel, przeżycia danej osoby. Warto jednak podkreślać, że granica między intensywnym odchudzaniem a początkami anoreksji jest bardzo płynna. Tu liczy się reakcja najbliższych, rozmowy, wyjaśnienie, być może i pomoc dietetyka i  psychologa, dzięki czemu osoba sfokusowana na zgubieniu wagi może swój cel osiągnąć w zdrowy sposób lub też zmienić go na inny, bezpieczniejszy wariant. A satysfakcję ze zgubionych kilogramów można przekierować na inne, o wiele mniej niebezpieczne działania. Warto też podkreślić, że takiej osobie należy uzmysłowić, iż upragniona waga szczęścia nie gwarantuje. Ono jest osiągalne niekoniecznie poprzez odmawianie sobie przyjemności, jaką jest jedzenie.


redakcyjny

„To tylko seks? O to mi chodzi” Ona dojrzała, on młodszy. Trzy tygodnie na (nie) miłość

Gościnnie w Oh!me
Gościnnie w Oh!me
28 kwietnia 2021
hot couple on bed

Dzień wcześniej miałam seks. Z kolegą z liceum. Randka typu rozpacz. Znacie to na pewno. Oboje muszą się szybko pocieszyć albo ulżyć sobie seksualnie. Przeszukują więc w rozpaczy listę dawnych znajomych.  Ludzi, którym się podobali, eks kochanków miłości i prawie miłości. Tak się wyczailiśmy. Wylaliśmy na siebie brudy poprzednich związków i umówiliśmy się na kolację. U mnie.

Ratunku, to było zło. Never again. Dobrze, wypiłam za dużo wina. Gdy go zobaczyłam, zrozumiałam, że wcale nie mam ochoty na żadne figo fago. Nie było chemii. Grama, gramusia chemii. A jednak to zrobiłam.

Turlaliśmy się po łóżku, stole i kanapie udając odgłosy silnego podniecenia.
Fajnie, że w porno i na filmach oglądamy tylko zajebiste seksy.
Wtedy nasz zły wygląda jeszcze żałośniej.
On chyba czuł to samo, bo nie zdołaliśmy przeżyć jednej nocy. Zebrał ciuszki pod pretekstem porannej pracy. Byłam wdzięczna za ten gest.
A następnego popołudnia poszłyśmy z Inką, moją siedmioletnią córką do ciotki na obiad.

Człowiek nie może być sam, w życiu ważny jest związek. Ciotka wyrzucała z siebie słowa w tym samym tempie, w jakim nakładała na talerz ziemniaki, których nienawidzę. Wiedziała o tym. Podobnie, jak wiedziała, że nienawidzę rozmów o związkach i konieczności posiadaniaczłowieka u boku. Nie, nie, nie.

Ze współczuciem patrzyłam, jak solidna porcja kartofli ląduje na talerzu Inki. Chciałam wysłać jej sygnał wsparcia, połączyć się z nią w bólu, teraz obie musimy wcisnąć to jedzenie, żeby nie zrobić ciotce przykrości.

Moja pierworodna nie zamierzała jednak brać udziału w tym cyrku. Odsunęła od siebie talerz i powiedziała:

Nie będę tego jadła. Mówiłam: Nie lubię”. Nie lubięęęęę.
Tak, wyraźnie podkreśliła „ę”. Moja królowa. Mój wzór.
Aż się odsunęłam, żeby przypadkiem nie znaleźć się na linii ognia. W punkcie wymiany energii między silną dziewczynką, a starszą kobietą
To nie jedz mruknęła ciotka.

Tyle?

*

Sparafrazuję więc słowa córki. Nie lubięęęęę

Nie lubię być w związku. Musiałam sobie to powiedzieć uczciwie, choć, przyznajmy, nie było to łatwe. Bo jak kobieta może nie chcieć związku. Oszukuje. Tak, oszukuje. Bo nikt jej nie chce. Ble i ble.

Nie zawsze tak było. Kiedyś chyba lubiłam związki. Wyszłam nawet za mąż, urodziłam Inkę. Ale potem związek przestał lubić mnie. Albo mój partner przestał lubić mnie. I ja jego. Stwierdziliśmy– pokojowo- że jednak, żeby z kimś mieszkać, trzeba się lubić. To wydaje się oczywiste, prawda?

Nie byliśmy masochistami.

Nie poddałam się tak od razu

Miałam jeszcze dwie próby. Dwie próby zbudowania relacji. Ale z własnym mieszkaniem, poglądami, nawykami i córką to już nie działa tak gładko. Raz ją nawet wkręciłam w nowego faceta. Akurat tego, który porzucił mnie po pół roku i wybrał blond piękność pracującą w hotelu nieopodal.

Nawet to rozumiem. Blond była nieskażona ciążą i doświadczeniami. Była młodziutka. Prawo biologii. Wolałabym dowiedzieć się o tym od niego, ale przecież nie muszę być taka wymagająca. Wystarczy, że koleżanka mi doniosła.

Zebrałam się w oka mgnieniu. Rach i ciach. Sentymenty mam już za sobą, szkoda mi życia na analizy i rozpacze. Bóle głowy, dygoty, drżenia i inne takie.

Potem ktoś zakochał się we mnie. Uroczy był. Dobry. Ale chciał po trzech miesiącach wynajmować większe mieszkanie i budować patchwork. Inka, jego dwie córki i my.
Nie byłam gotowa. Ani żeby przedstawiać córce nowego wujka. Ani żeby poznawać czyjeś córki. Bałam się. Dobrze, stchórzyłam, ale chyba też mam prawo? W odróżnieniu od mojego ukochanego, który poznał dziewczynę z hotelu, byłam chociaż uczciwa.

Właśnie. UCZCIWA. Słowo klucz we współczesnych, szybkich relacjach.

Dokonałam więc analizy życia. Taki bilans zysków i strat. Pozostałe opcje. Oto co mi wyszło. Mam 36 lat i nie rozsypuję się. Przeciwnie, moje ciało stało się lepsze. Pewnie to wynik pracy. Zmieniłam dietę, rzuciłam bezsenne noce, alkohol i papierosy. Dałam szansę za to siłowni, bieganiu i jodze.

Mam dużo do zaoferowania w seksie. Jestem pełna wyobraźni, mam temperament, uwielbiam erotyczne gry, nie, to nie czas na seksualną emeryturę.

Chce mi się seksu.
Muszę go mieć, żeby w miarę sprawnie funkcjonować. Również po to, żeby nie zabić z frustracji ludzi wokół.
Że sama?
Jasne. Chętnie. Ale nie zawsze. Brakowało mi kutasa w mojej cipce. Po prostu. Żywego. Dałam sobie do tego prawo.

Z drugiej strony uznałam, że moje najważniejsze zadanie na tu i teraz to wychować córkę. Dać jej wsparcie, energie, uwagę. Nie mogę tego robić z jakimś Obcym u boku. Skoro rodzinna wersja życia mi nie wyszła, szukam innej wersji.

Wybrałam zatem opcję: JUST SEX
I zalogowałam się na Tindera.
Plan: trzy tygodnie.

Ej, ale dlaczego nikt mi nie powiedział, że to takie STRASZNE? Że muszę mieć wolną noc, sto nocy i dużo butelek wina? Albo chociaż melisę, jak ktoś podniesie mi ciśnienie. Zalały mnie wiadomości.

Nie wiem zupełnie, co z tymi facetami. Czy JUST SEX jest aż tak mylący?
Oznacza, że właśnie tu i teraz, na już, online, w wannie, na kamerce? Oznacza, że pragnę zdjęć penisów w całej okazałości. Naprężonych klatek piersiowych liczonych w setkach?
No ludzie, no panowie. Tonęłam. Próbowałam wyciągnąć z tego jakąś perłę.

Zaczęłam od likwidowania matchy. Panowie bez zdjęć– out. Nie zamierzałam się ukrywać, a wolałam nie pisać z mężem przyjaciółki, swoim uczniem, czy nie daj boże z własnym eks. Albo koleżanką, która udaje faceta. Kolejny odsiew. Panowie Penisy. Rozumiem, że Panowie lubią oglądać piersi i cipki nieznajomych kobiet, być może jest to dla nich ważny punkt w doborze seksualnych partnerek, ja uznałam, że na poznawanie penisa przyjdzie czas. Out.

No i kolejni. Tak zwani oczywiści. Jane, pojmuję, że trudniej o bardziej oczywisty komunikat niż „just sex, ale czy muszę tłumaczyć, ze przed seksem też ważna jest gra? Ona buduje napięcie? I to nie są teksty w stylu: pokaż cipkę, to, co szybkie bara bara, jak chcesz być wyruchana?

Na takie informację trzeba jednak zasłużyć. Podobnie jak na oglądanie mnie nagiej, jęczącej czy w dziwnych pozach. Po tygodniu przebijania się przez toń wybrałam trzech. Młodszych.
Dlaczego młodsi? Bo wolni, to po pierwsze. Nie miałam ochoty na żonatych z wielu względów, moralnych też. Napisałam wcześniej. Słowo klucz moich seksualnych randek: uczciwość. I inne argumenty: bo bardziej sprawni, a jeśli nie, to więcej da się ich nauczyć. Bo więcej czasu spędzają na sportach. Na seks wybieram jednak ciacho.

Wojciech

24 lata, instruktor kitea, podróżnik. Nie miał jeszcze seksu ze starszą. Podczas rozmów wydawał się uroczy, nie naciskał. Oddał mi prym, co mi się nawet podobało. Kręciła mnie ta nowa rola. Nawet wybaczałam mu, że żartował: Moja pani profesor.

Kajetan

27 lat. Właściciel startupa. Zamroczył mnie intelektualną młodością i energią. Ależ miał pomysłów na życie. Biorąc pod uwagę, że eks zaskoczył mnie tylko chęcią mieszkania razem, z tym było kusząco. Do tego szybko przeszliśmy do wersji cyberseks. I co tu dużo mówić, był boski. W jego ustach: wyrucham cię” i chcę cię mieć” nie brzmiały, jak banały, ale podniecające seksualne komunikaty. Ale to trzeba umieć, prawda? No i odpowiednio wcześniej tak podniecić kobietę, żeby jej intelekt przestał bez końca oceniać i analizować.

Jakub

29 lat. Z tym się bosko uprawiało seksualno- emocjonalny ping pong. Mężczyzna tuż przed trzydziestką, po rozstaniu z kobietą, która miała zostać jego żoną. Raczej po ucieczce od niej. Czyż nie pasowaliśmy do siebie idealnie? Nie można było bardziej nie chcieć związku. Poza tym urzekło mnie jego imię.

Najbardziej kręcił mnie Jakub, ale nie chciałam tracić czasu. Wojciech wcześniej zaproponował spotkanie. I to akurat tego dnia, gdy Inka miała być u taty. Bingo. Dwanaście lat różnicy jednak ciut niepokoiło. Co jeśli mu się nie spodobam? Wypatrzy zmarszczki na mojej twarzy, mniej jędrne ramiona, skupi się na tym w seksie? Trochę też się martwiłam, czy on mi się spodoba.

Ale kliknęło. Twarz miał dziecinną, serce i umysł trochę również, ale za to ciało było idealne. Wstydził się mnie. Dużo mówił. I wzdychał, jak bardzo mu się podobam.
Może to nie było odpowiedzialne, ale zaprosiłam go do siebie.
Seks na trzy plus. Ale to wszystko przez to, że za bardzo chciał mi zaimponować, co chwila zmieniał pozycję, dopytywał, jak mi jest. Nie miałam sumienia, żeby zwracać mu uwagę. Dotrwałam do końca, nawet miałam orgazm, tak mu zależało, że poświęcił mi dużo uwagi. Tu już go trochę instruowałam. Nie był to najlepszy strzał, ale zawsze coś. Po jego wyjściu zlikwidowałam matcha. Szukałam jednak kogoś odrobinę bardziej wyrafinowanego.

Kolejne dwa tygodnie prowadziłam swoje romanse online. Nie potrafiłam wybrać, z którym mam większą ochotę na spotkanie. Kajetan był seksualnie odważniejszy. Każdego dnia tej nie-znajomości przekraczaliśmy nowe, erotyczne obszary.

Błogosławiłam tego, kto wymyślił znikające wiadomości, bo nagie zdjęcia między nami fruwały, orgazmy również. Jakub był bardziej tajemniczy, trochę zdystansowany, co też kręciło. Ponieważ bywało, że znikał, postawiłam na Kajetana. W końcu uznaliśmy, że dość. Umówiliśmy się na randkę w czwartek, tym razem to ja pojechałam do niego.

I cóż powiem, to był erotyczny level master. Tak genialny, że zostałam u niego do niedzieli, szczęśliwa, że to weekend ojca Inki. Już zrozumiałam dlaczego mężczyźni szukają seksualnej enklawy, miejsca, gdzie nie ma śladów ich dzieci, śladów codzienności. Jest tylko wyspa miłości: haj, wino, jedzenie i seks. I znów seks. I jeszcze seks. Pomiędzy erotyczną ekstazą, a odpoczynkiem, nieświadomie, dokonywałam porównań. Skanowałam jego piękne ciało i piękny wzwód porównując z moich mężem i naszym nieudolnym doprowadzaniem się do orgazmu między pieluchami, krzykami Inki i awanturami naszych matek, którzy lepiej niż my wiedzieli, jak wychować dziecko. W naszym seksie była rozpacz, to się nie mogło udać. Ze smutkiem pomyślałam też, że on zapewne w łóżku ma cudowną kochankę i też z pewnym współczuciem myśli o nas i naszych wygibasach.

Myśli jednak odpływały, gdy Kajetan robił mi dobrze i dotykał mnie z taką wprawą jakby niczego innego nie robił w życiu tylko uprawiał seks z kobietami.

W niedzielę wieczorem naciągnęłam rajstopy, piątkową sukienkę i powróciłam do życia matki. Stąd chyba wielkie rozczarowanie Kajetana, bo myślał, że my od teraz to tak codziennie będziemy się kochać. Oczywiście do momentu, aż mu się nie znudzę.

Próbowałam ciągnąć dwa życia równocześnie, ale razy można wybiegać do łazienki, żeby ściągać majtki i pozować. W ciągu normalnego dnia pracy i aktywności? 20? 30? Nie potrafiłam tego zliczyć i trochę się zmęczyłam. Ile razy można przyjmować gościa w przedpokoju i obijać się o ścianę jednocześnie nerwowo zerkając na drzwi pokoju dziecka. W końcu sikanie o pierwszej w nocy to nie takie niemożliwe, jak się ma siedem lat, prawda?

Racjonalizm wygrał z pożądaniem. Musiałam mieć mniej głodnego kochanka. Gotowego zgodzić się na moje godziny i dni.
Tak zawróciłam do Jakuba, który- zgodnie z prawem randkowania- aktywował się dopiero wtedy, gdy ja pisać przestałam.
Był już nawet gotowy na spotkanie. Spodobały mi się też proste ustalenia. Byliśmy niczym bohaterowie książki Pięćdziesiąt twarzy Greya, wcześniej spisaliśmy zasady, choć czego innego dotyczyły. No love. Just good vibes. I inne takie rzeczy, które miały ustawić nas blisko siebie fizycznie, jednocześnie z odpowiednim dystansem emocjonalnym. Ustaliliśmy nawet czego nie lubimy.

Błagam, nie dotykaj moich sutkównapisał. Błagam, nie miętoś mi biustuodwzajemniłam się.
Szczerość i uczciwość. Dzień przed spotkaniem zadzwonił : Bardzo mi się to podobawyznał. Też mi się podobało. Ustaliliśmy jeszcze jedną rzeczy.
Trzy tygodnie. Trzy tygodnie na naszą nie-miłość.
Tak będzie uczciwie. Nikt nikogo nie zrani. Relacja z datą ważności. Czy mogło być bardziej czysto.

No, przynajmniej tak nam się wydawało.

CDN.

Po więcej historii z Tindera odsyłam do mojego ebooka Nauczycielka, Kaja Łęcka. Zapraszam też na mój instagram @kaja łęcka


Zobacz także

3 powody, dla których rozpadają się najlepsze związki