Lifestyle

Ile warte jest nasze życie? Jaką wartość ma miłość, która ucieka w chorobie?

Karolina Krause
Karolina Krause
8 listopada 2016
Fot. iStock / jarino47
 

Ile znaczą dla ciebie twoje piersi? Bo dla niej znaczyły bardzo wiele. Dla niego, jak się okazało jeszcze więcej.

Byli parą, jak każda inna. On: Mężczyzna koło 40., karierowicz, ale z głową na karku. Najważniejsze było dla niego zapewnienie bytu swojej rodzinie. A przynajmniej tak było na początku, bo potem wszystko zaczęło jakby się rozmazywać…. Dłużej zostawał w pracy, bo przecież pieniądze nie biorą się znikąd!  Ciągle powtarzał jej, że robi to dla nich, choć oboje dobrze wiedzieli, że chodzi o niego.

Ona: Trochę po 30., piękna, dbająca o siebie kobieta, matka dwójki dzieci, na których skupiała cały swój czas. Nigdy nie miała problemów ze zdrowiem. Zwracała uwagę na to, co sama je i co podaje rodzinie. Kilka miesięcy wcześniej nawet zapisała się na taniec. Towarzyski. Nie przeszkadzało mu to.

Ich życie mijało na wyjazdach za granicę. Od weekendu do weekendu. Na zaproszeniach od znajomych. Dzieci nie sprawiały problemów. A i kasy mieli pod dostatkiem dzięki niemu. Poznali się całkiem przypadkiem, na imprezie u znajomych. Wszystko to było jakieś takie dziwne łatwe, za łatwe, jakby nienaturalne. Najpierw ślub, potem dzieci. Szło jak po maśle. Do czasu.

Ona sama nie podejrzewała niczego. Od zawsze miała duży, jędrny i kształtny biust. Bieliznę kupowała tylko w droższych sklepach – chciała, aby wszystko było odpowiednio dopasowane. Lubiła podkreślać wąską talię i podnosić swoje wysokie C jeszcze wyżej. Nie było faceta, który by się za nią nie obejrzał.

To on zabrał ją do lekarza. Wydało mu się podejrzane, że częściej niż zazwyczaj dotyka swojej lewej piersi. – To na pewno nic takiego – mówiła. Starała się przy tym nie okazywać strachu, jaki wtedy czuła. Nie wiedziała tylko, jak długo będzie w stanie wytrzymać. – A co, jeśli to właśnie TO?  Gdzieś w niej był ten paraliżujący lęk odbierający zdolność logicznego myślenia. On jednak nie dawał za wygraną. W końcu poszli do lekarza razem. Przez cały ten czas był przy niej, także wtedy, kiedy lekarz mówił o wynikach badań. Nie słuchała – patrzyła tylko na niego, jak w jakiś magiczny obrazek, jakby był filtrem jej bezpieczeństwa. Zapewniał ją, że nowotwór niczego nie zmieni, że liczy się tylko to, żeby była zdrowa. Wspierał, gdy płacząc nocami głośno pytała Boga: – Dlaczego właśnie ja? Był także wtedy, gdy przyszło jej iść pod nóż. Trzymał za rękę. Całował. Mówił, że ją kocha. Może nawet i kochał? Kto wie?

Problemy zaczęły się kilka miesięcy później. W drodze ze szpitala jeszcze rozwiewał jej wątpliwości: „Wszystko jest w porządku, dla mnie jesteś piękna”. Tylko potem, z dnia na dzień stawał się coraz bardziej oschły, odpowiadał półsłówkami. Później wracał do domu, aż w końcu przychodził tylko po to, żeby się wyspać. Spotykali się dopiero nad łóżkiem. Ta krótka chwila, kiedy rozbierała się, a on odwracał wzrok, była dla niej prawdziwym piekłem. Wstyd, poniżenie i poczucie odrzucenia, to więcej niż była w stanie znieść. Ale chciała o nich walczyć. Czuła się winna, w końcu to ona została oszpecona, a on miał prawo czuć odrazę – tak wtedy o tym myślała. W bólu i rozpaczy zdecydowała się w końcu na plastykę piersi. Myślała, że to ich ocali. Tak bardzo się myliła.

Oddalali się od siebie coraz bardziej.  Gdy tylko próbowała się do niego zbliżyć, słyszała: „Jestem zmęczony” albo „Nie jestem jeszcze gotowy”. Po kilku tygodniach zalana łzami, nie radząc sobie z własnymi emocjami wykrzyczała: „Dlaczego nie chcesz się ze mną kochać?! Jestem taka odrażająca?”. Usłyszała, że nie umie się przełamać… A przecież zapewniał, że nic się nie zmieni. Jakby jego miłość zamknięta była tylko w jej piersiach, brak jednej spowodował jej odejście.

W sądzie wspominał coś o tym, że nie potrafi psychicznie pogodzić się z jej okaleczeniem, a zaraz potem o wstręcie fizycznym… Miała wrażenie, że bierze udział w jakimś surrealistycznym filmie, nie wierzyła, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Pomoc przyszła ze wszystkich stron, rodzice, przyjaciele, a nawet dzieci stawały na głowie, by ją wesprzeć po raz kolejny. Ale ona nie słuchała. Jedyne, czego wtedy chciała to, by choć raz, przez ułamek sekundy, spojrzał na nią tak jak dawniej – z pożądaniem, namiętnością. By zobaczył w niej kobietę. Cała reszta nie miała dla niej żadnego znaczenia.

Ta historia nie ma szczęśliwego zakończenia. On nie zrozumiał, jak bardzo ją zawiódł. Jak bardzo złamana obietnica, że pomimo wszystko – na dobre i złe, w zdrowiu i w chorobie – rozbiła jej kruchą psychikę. Jak niewiele w jego oczach była warta… Co w niej kochał? Piersi, z których zawsze była taka dumna? Rozsypała się. Pękło w niej to, co w każdym z nas najcenniejsze – chęć do życia. On odszedł, a on niecały rok po operacji odebrała sobie życie. Nie było listów. Nie było pożegnań…

Ile warte jest nasze życie? Ile warta czasami jest nasza miłość? Obyśmy nigdy nie musieli się tak brutalnie o tym przekonać…


Lifestyle

„Kiedyś już zgodziłam się na taką rozmowę. Potem przeczytałam nagłówek, że jestem matką mordercy. A ja jestem i zawsze będę matką mojego syna”

Anika Zadylak
Anika Zadylak
8 listopada 2016
Fot. iStock / duncan1890
 

Barbara: – Kiedyś już zgodziłam się na taką rozmowę. Potem przeczytałam nagłówek, że jestem matką mordercy. A ja jestem i zawsze będę matką mojego syna. Urodziłam człowieka, nie potwora. Nie wiem, kto ponosi winę za to, że w którymś momencie mój Mariusz wszedł na tę ciemną drogę. Nie wiem też, kiedy i dlaczego nienawiść wypędziła z jego serca miłość. Bo przecież najpierw ona tam mieszkała, razem ze współczuciem i dobrem. Przecież żadna matka nie wpaja swojemu dziecku zła, nie uczy go braku szacunku do drugiego człowieka, agresji czy zawiści. Jeśli kochasz swoje dziecko prawdziwie, to tylko tę miłość jesteś mu w stanie przekazać. Bo ja nadal go kocham i zawsze będę. Choć chyba nigdy już nie zrozumiem, dlaczego moje dziecko odebrało komuś życie. W bestialski sposób rozszarpało komuś gardło, zadało tyle ciosów nożem. To przecież nadal mój syn, choć jego dłonie na zawsze już zostaną  splamione krwią niewinnego człowieka. Te same dłonie, które jeszcze nie tak dawno obejmowały delikatnie moją twarz.  I upewniały mnie w tym, że potwory istnieją tylko w tych bajkach, które zawsze omijaliśmy. 

Mariusz B., 26 letni syn mojej bohaterki. Kilka lat temu w okrutny sposób pozbawił życia młodego mężczyznę, którego podejrzewał o romans ze swoja dziewczyną. W toku śledztwa ustalono, że zamordowany nie miał nic wspólnego z całą historią i padł ofiarą potwornej pomyłki. Obsesyjnej zazdrości Mariusza B. Syn Pani Barbary, przyznał się do winy, a na procesie ze szczegółami opowiadał o motywach zbrodni oraz o tym, jak to zrobił. Na ciele zamordowanego znaleziono kilkanaście ran kłutych, ślady znęcania się, poderżnięte gardło. Z ustaleń wynika także, że oskarżony usiłował poćwiartować zwłoki. Prawomocnym wyrokiem sądu został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności.

Barbara: – Byłam u niego niedawno. Mam małą rentę, dużo choruję, pieniędzy brakuje na wszystko. Ale co mogę, to odkładam, coś tam kupuje, żeby zjadł coś lepszego i zawożę. Dopiero trzeci raz tam byłam, mimo tego, że Mariusz siedzi już 6 lat. „Już” –  jak to strasznie brzmi na tle tej reszty lat, które będzie musiał tam spędzić. Bo przecież już nigdy nie będzie nam dane siąść razem przy rodzinnym stole, napić się herbaty. Kiedyś sąsiadka zmartwiła się i uświadomiła mi, że to dobrze, że mnie nie zabił. Że tyle lat z zabójcą mieszkałam, że nie wiedziałam nawet. Nie odezwałam się, serce matki nie wytrzymało. Przecież ja już do końca swoich dni będę żyła z tym piętnem, że urodziłam mordercę, bo ludzie nie pozwalają mi myśleć inaczej. Wie pani, ja nie wiem, czy to moje więzienie tu, w głowie i w sercu, nie jest gorsze od tych krat, za którymi siedzi on. Bo on wie dlaczego, tam jest. Wie, dlaczego do końca swoich dni będzie oglądał te same ściany a nie zazna, widoku słońca i nieba. A ja zostałam uwięziona, bez wyroku. W koszmarze czterech ścian, gdzie echo odbija wspomnienia. Te, kiedy jeszcze był dzieckiem, któremu piekłam pierniki. I te, gdy stanął w drzwiach cały we krwi, z nożem w ręce. I powiedział, że zabił człowieka.

Normalnie żyliśmy, skromnie ale zwyczajnie. Ja pracowałam tam, gdzie praca była. Nie mam żadnego wykształcenia, szkołę tylko podstawową i dwa lata liceum. Na gospodarce kiedyś mało kto o wykształceniu myślał. Nie było kiedy, nie było jak. Bieda w domu, roboty dużo, żal było rodziców samych zostawić. Bracia pomagali, to ja też w pole chodziłam, żeby lżej było. Rodzice nas kochali, dbali bardzo, jak więc inaczej się zachować? Mamusia moja nie raz płakała, że przez nich takie byle jakie życie mamy, że się nie kształciliśmy. Ja nigdy o to żalu nie miałam. Przecież niczego nam nie brakowało, ani chleba ani miłości, a to chyba w życiu najważniejsze. Mojego męża a ojca Mariusza znałam od dawna. Trzy domy dalej mieszkał ze swoja rodziną. Uczciwy, dobry facet. Nie miałam z nim źle, dbał o mnie, potem też o nasze jedyne dziecko. Długo ten mój kawałek szczęścia jednak nie trwał, bo mąż zginął w wypadku. Wracał z pracy, wjechał w niego rozpędzony tir. Nie było czego zbierać, nawet trumny nie otwieraliśmy, bo mąż za bardzo był pokiereszowany. Syn miał wtedy 7 lat, bardzo przeżył śmierć taty. Nie chciał chodzić do szkoły, po nocach mi na cmentarz uciekał. Przeprowadziliśmy się rok po tej tragedii do miasta, żeby łatwiej było małemu. Tam więcej szkół, dzieci, większe możliwości. Dziś myślę, że to może było przyczyną? Że może lepiej było nam zostać, na naszej małej wiosce. Pracowałam, gdzie się dało, starałam, żeby nam niczego nie brakło. Syn się dość dobrze uczył, nie było większych problemów. Tę Asię, od której się zaczął cały dramat, przyprowadził do domu rok przed tragedią. Ładna, miła i bardzo cicha dziewczyna. Cieszyłam się, że moje dziecko dorasta, że się zakochał, że pewnie rodzinę niedługo założy.

Po jakimś czasie ta Asia sama do mnie przyszła i płakała. Tłumaczyła, że Mariusz ją źle od początku odebrał. Że ona go nie kocha, tylko bardzo lubi, jak wielu innych swoich kolegów. Że już nie wie jak mu to tłumaczyć, bo on jest niemiły dla jej znajomych. Że bardzo zazdrosny, a nawet pocałunku przecież nigdy między nimi nie było. Obiecałam, że z nim porozmawiam, co zresztą zrobiłam tego samego wieczoru. On tylko tak dziwnie patrzył w ścianę, jakby był otępiały. Kiwał głową, powtarzał, że rozumie. Potem coś, że ona pewnie kogoś ma, dlatego tak gada. Ale on jednak poczeka, bo na nią warto. Tłumaczyłam, że miłości nie wolno zmuszać, że ona sama wybiera serce, do którego chce zapukać. Uśmiechał się tylko, mówił, że wie, żebym się nie martwiła. Że on sam to jakoś rozwiąże. Boże, on już wtedy to wszystko planował, a ja dopiero teraz to widzę i dostrzegam. A może mogłam zapobiec, powstrzymać go? Tylko przed czym? Czy przyszłoby ci kiedykolwiek do głowy, że twoje dziecko będzie w stanie zrobić, coś takiego? Przecież nie piłam, nie sprowadzałam mężczyzn do domu, zrezygnowałam z siebie. Wszystko dla niego.  W domu zawsze było czysto, schludnie i ciepło. No właśnie, przecież dawałam mu tyle ciepła. Dlaczego więc jego serce w którymś momencie, zamieniło się w zimny jak lód kamień? Przecież musiało, skoro przestał czuć na tyle, że podniósł rękę w morderczym geście…

Tego dnia było tak jak każdego innego. Szyłam w domu, miałam trochę zaległej roboty, a Mariusz miał wrócić  po południu. Po 17-tej zaczęłam się niepokoić, jakiś taki ścisk w sercu czułam. Był czwartek, kilka dni przed Bożym Narodzeniem. Rano, przed jego wyjściem, rozmawialiśmy na temat zakupów. Mówiłam, że siostrę z mężem i dziećmi zaprosiłam. Powiedział wtedy: – To dobrze, że nie będziesz w te święta sama. Nie zrozumiałam, ale też nie dopytałam. Jakbym się czegoś podświadomie bała. Koło 20 zadzwoniłam, ale nie odebrał. Potem jeszcze raz. Ubrałam buty, pomyślałam, że może gdzieś go spotkam, może coś mu się stało. Stałam jeszcze w pokoju, gdy usłyszałam, jak otwierają się drzwi. Odwróciłam i przestałam oddychać. Całą kurtkę, spodnie, nawet twarz miał zachlapaną krwią. I ten ogromny nóż w rękach. Powiedział, że zabił, że nie wie co zrobić, żebym z nim poszła. Nie wiem dlaczego od razu nie zadzwoniłam na policję, na pogotowie. Szłam za nim, milczeliśmy, nie wiem czy zimno czy strach, tak mną trząsł. Aż podrzucał. Dwa bloki dalej, stała taka stara rudera, do rozbiórki. Weszliśmy tam. Ten chłopak leżał na ziemi, miał podcięte gardło. Wszędzie było pełno krwi, nawet w powietrzu było czuć taki metaliczny zapach. Patrzyłam, jak ogłupiała na jego martwą, wykrzywioną w grymasie bólu twarz. Podbiegłam, chciałam te wszystkie dziury na ciele pozatykać. Złapałam go za szyję, żeby zatamować krwawienie. Zaczęłam krzyczeć, wołać o pomoc, nerwowo szukać telefonu, żeby zadzwonić. Mariusz uklęknął koło nas, zabrał moje ręce od ciała, kazał mi przestać. Patrzył przez chwilę w oczy i powiedział tylko, że to nie moja wina. Potem pamiętam tylko skrawki. Wycie karetki, zaraz za nią radiowozy policyjne. I ten tłum ludzi skandujący „morderca! morderca” i palce wskazywane na mnie. I krzyki, że to ja urodziłam tego potwora, że jemu teraz też powinno się wbić w szyję nóż. I to na moich oczach, za karę, że kogoś takiego wypuściłam na świat.

Procesu prawie nie pamiętam, byłam na silnych lekach. Raz zemdlałam na sali, podczas ogłaszania wyroku. Gdy syn na pytanie sędziego, czy chciałby coś powiedzieć rodzinie tamtego chłopaka, odparł, że chciałby przeprosić swoją mamę. I żeby ludzie dali mi spokój. Trzy razy wstawiałam nowe okna, bo ktoś regularnie je wybijał w naszym mieszkaniu. Zawsze kamień jest owinięty kartką z wyzwiskami. Na bloku, w którym mieszkam, już nikt nawet nie zaciera napisów o tym, że tu mieszka matka zwyrodnialca. Rzadko wychodzę. Przychodzi taka miła pani z opieki, nie zadaje pytań, nie dziwi się, że nadal w moi pokoju stoi zdjęcie syna. Na widzenia, jak już mówiłam jeżdżę rzadko. Raz, że daleko i zdrowie nie pozwala, dwa, że Mariusz nie chce. Mówi, że nie może patrzeć na moje łzy. Pierwszy raz gdy tam pojechałam, gdy już siedział, bałam się na niego patrzeć. Jakiś taki był odmieniony, obcy, nieobecny. Nie pytałam dlaczego to zrobił i myślę, że on też do końca tego nie rozumie. Sam opowiadał, że  był jak w amoku, myślał, że tamten chłopak jest z tą Asią. Mówił, że tylko chciał z nim porozmawiać. Że chciał mu wytłumaczyć, że on szczerze tę Aśkę kocha, chciał znać intencje tego drugiego. Że tamten się wypierał, że nic go z nią nie łączy, że zaczęli się szarpać, kłócić. I, że ten nóż nosił od dawna.  Dla własnej obrony, choć nikt go przecież nie zaczepiał. Myślę, że on to planował, myślał o tym, jako ostatecznym rozwiązaniu. Zakochał się do szaleństwa, aż po obłęd, który popycha do najgorszych czynów. Pytał, czy kiedyś mu wybaczę. Nie mogłam mówić, wtedy ten pierwszy raz gdy pojechałam do więzienia. Tylko płakałam. Dusił i dławił mnie żal, taki do samej siebie. Że gdzieś musiałam popełnić błąd, gdzieś musiałam zawinić. Że nigdy sobie tego nie wybaczę. Bo musiało mnie pewnie, w którymś momencie zabraknąć. Może nawet w jakiejś ważnej dla niego chwili nie czuł, że go kocham. I dlatego to zrobił. Bo jak to wytłumaczyć inaczej?

Jak teraz wygląda moje życie? Snuje się jak cień, od okna do okna. Jakbym ciągle myślała, że jeśli nastał nowy dzień, to pewnie zabrał tamten koszmar. I zobaczę, jak wraca do domu i mi macha.  Powtarzał, że nawet jak mnie nie było widać, to on wiedział, że na niego czekam i wypatruje. Nalałabym mu zupy, przeczesała palcami włosy, pogładziła po twarzy. I wiem, że matka tego niewinnego chłopaka, którego mój Mariusz zabił, nas nienawidzi. Że życzy mojemu dziecku, wszystkiego co najgorsze. I nie mam o to pretensji, bo zmasakrowane ciało jej syna, śni mi się każdej nocy. Ale moje serce, jest tylko sercem matki. Nie potrafi nie tęsknić, nie usprawiedliwiać, nie starać się zrozumieć.  I nie wierzyć, że jeszcze choć raz przed moja śmiercią, przełamie się z Mariuszem opłatkiem. I po raz kolejny powiem mu, że wybaczam i nadal kocham. Bo dla mnie zawsze będzie tym, którego dłonie ogrzewały moją twarz.  A nie tym, którego ręce trzymały nóż i zadawały śmiertelne ciosy.


Wysłuchała: Anika Zadylak


Lifestyle

20 rzeczy, których mężczyzna nie powinien robić w związku. Nie zdziw się, jeśli pewnego dnia wrócisz do pustego mieszkania

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
8 listopada 2016
20 rzeczy, których mężczyzna nie powinien robić w związku. Nie zdziw się, jeśli pewnego dnia wrócisz do pustego mieszkania
Fot. iStock / Geber86

Mądre przysłowie mówi, że mężczyzna ma związku dwie możliwości: wstać i być tym, którego ona potrzebuje, albo usiąść i pozwolić jej dostrzec innego mężczyznę, stojącego za nim. Wiesz, czego nie powinieneś dopuszczać się w twoim związku, by być tym, który wstanie?

20 rzeczy, których żaden mężczyzna nie powinien robić w związku

1. Przestać chcieć poznawać swoją partnerkę

To, że już jesteście razem, że wasz związek trwa kilka czy kilkanaście lat, nie oznacza, że ona nie może być dla ciebie wciąż fascynującą zagadką. Ciągle nie wiesz o niej wszystkiego. Nie przestawaj być jej ciekawy.

2. Lekceważyć znaczenia jej pracy

I nie jest ważne, czy to jest praca w domu, czy poza domem – w pełnym wymiarze godzin. Szanuj jej wkład i zaangażowanie w wykonywane przez nią obowiązki. Chcesz przecież dokładnie tego samego, z jej strony…

3. Biec na kanapę, zaraz po powrocie z pracy…

… zapominając się przywitać i spytać jak minął jej dzień. To zajmie ci mniej niż 60 sekund, a może zbawiennie wpłynąć na domową atmosferę.

4. Dopuścić do tego, że praca stanie się ważniejsza niż związek

Wielu mężczyzn uważa, że ich najważniejszą rolą w związku jest zapewnienie możliwie najlepszych warunków materialnych swojej rodzinie. Chociaż jest to godne podziwu, nie wolno nigdy dopuścić do sytuacji, w której praca zaczyna przesłaniać nam to, co jest naprawdę ważne i potrzeb tych, dla których tak się staramy.

5. Udawać, że słuchasz, kiedy ona mówi

„Mhm … tak, tak … oczywiście”. Utrzymuj kontakt wzrokowy, angażuj się w rozmowę i pokaż jej, że jesteś naprawdę dobrym słuchaczem.

6. Zamykać się na swoją partnerkę, kiedy pojawiają się problemy

Kiedy życie stawia przed tobą wyzwania, z którymi sobie nie radzisz, mimowolnie odtrącasz tych, których kochasz. Zapominasz, że jeśli stworzyłeś z drugą osobą emocjonalną zależność, musisz pozwolić jej być w twoim życiu obecną.

7. Krytykować swoją partnerkę w obecności innych

Kiedy pojawia się napięcie między tobą a nią, bywa, że trudno zachować spokój. Nie pozwalaj sobie na słowa, które wypowiedziane w obecności innych, zabolą ją jeszcze mocniej i upokorzą jeszcze bardziej. Ty przecież uznałbyś za upokarzające i niedopuszczalne, gdyby ona skrytykowała cię przy twoich znajomych.

8. Mówić o rozwodzie czy rozstaniu „profilaktycznie”

Chciałeś ją tylko „postraszyć”? Rozstanie to coś naprawdę poważnego. Te słowa nigdy nie powinny padać w pośpiechu, pod wpływem chwilowych emocji. Nie wolno nimi szantażować ani straszyć!

9. Unikać obowiązków domowych 🙂

We wspólnym życiu, te „drobnostki” są szczególnie ważne. One również są miarą partnerstwa w waszym związku.

10. „Zapominać” zadzwonić, uprzedzić, poinformować

Komunikacja jest podstawą każdej relacji. Uważasz, że nie musisz informować swojej partnerki, gdzie jesteś i o której wrócisz? To znaczy, że nie traktujesz jej poważnie. Nie zdziw się, jeśli pewnego dnia wrócisz do pustego mieszkania…

11. Dokonywać ważnych zakupów bez jej wiedzy i zgody

Zdaje się, że ten budżet jest wasz, wspólny…

12. Zaniedbywać jej potrzeby…

… jednocześnie pokazując jej, jak ważne jest dla ciebie to, by ona zadbała o twój komfort w tym związku.

13. Wymuszać na swojej partnerce decyzje, których ona wcale nie chce podjąć

Nie wszystkie decyzje muszą i mogą być podejmowane wspólnie, jeśli jednak chodzi o coś naprawdę ważnego (np. wasze dzieci, dom, finanse) decydujecie razem, szanując wasze odczucia i opinie.

14. Reagować impulsywnie podczas kłótni

Bo to może oznaczać gesty i słowa, których już nie cofniesz, a które twój związek będą kosztowały zbyt wiele.

15. Wykorzystywać jej dobro i empatię

Zamiast tego – odwzajemniaj je.

16. Zapominać zorganizować wspólny wieczór, od czasu do czasu

Zawsze masz to samo usprawiedliwienie: „Jestem taki zajęty”…  Netflix  jest fajny, ale nie dzień w dzień. Wspólne wyjście do kina, czy na kolację daje możliwość prawdziwego „pobycia” ze sobą, nawiązania lepszego kontaktu.

17. Oczekiwać, że powinna zaspokajać wszystkie twoje potrzeby

Związek to nie wymiana handlowa. Doceniaj małe gesty czułości i miłości, które dostajesz.

18. Oskarżać ją po to, żeby wzbudzić w niej poczucie winy

Jeśli dopuszczasz się manipulacji, krzywdzisz swoją partnerkę, musisz być tego świadomy. Relacjom w dobrym związku przyświecają jasne, czyste intencje.

19. Obrażać jej znajomych, tylko dlatego, że są mężczyznami

Obawiasz się zdrady, konkurencji ? Porozmawiaj o tym, a nie staraj się wyeliminować z jej otoczenia wszystkich mężczyzn.

20. Dążyć do przejęcia władzy w związku

Nikt tu nie jest ważniejszy, nikomu „nie należy się” więcej. Jesteście dwiema stronami związku, przysługują w nim wam te same prawa: do szacunku, miłości, bycia zrozumianym i wysłuchanym.


Źródło: powerofpositivity.com

 


Zobacz także

Toksyczny przyjaciel? Nie, dziękuję. 7 złotych zasad prawdziwej przyjaźni

Jedz, śmiej się, pij alkohol, baw się i żyj. Poznaj receptę na długowieczność złożoną z 53 punktów

Ratunku, niespodziewani goście! Sprawdź, jakie produkty powinnaś mieć w domu