Choroby Zdrowie

Żylaki – wątpliwa i niebezpieczna „ozdoba” nóg. Kiedy się tworzą i kto jest na nie szczególnie narażony?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
15 października 2021
Żylaki — przyczyny, typy, objawy, leczenie, powikłania
Fot.iStock
 

Żylaki to nieprawidłowe poszerzenia żył, które nie tylko stanowią defekt kosmetyczny, powodują ból i inne dokuczliwe objawy, ale również podnoszą ryzyko niebezpiecznych powikłań. Skąd się biorą żylaki, kto jest szczególnie narażony na ich powstawanie i na czym polega ich leczenie?

Jak działają żyły?

Żyły pełnią ważną rolę w organizmie. To naczynia krwionośne stanowiące „drogę” dla krwi powracającej do serca i płuc po tlen. Rozróżniamy  żyły ukryte — głębokie oraz widoczne tuż pod skórą żyły powierzchowne. Oba rodzaje żył posiadają zastawki uniemożliwiające cofanie się przepływającej krwi, która najpierw przepływa z układu powierzchownego do głębokiego, a następnie w kierunku serca.

Czym są żylaki?

Żylaki są wynikiem niewydolności żylnej. W tej sytuacji krew, zamiast płynąć w jednym kierunku, zaczyna się cofać. Wzrasta jej ciśnienie, więc coraz mocniej naciska na ściany żył w nogach. W konsekwencji żyły rozszerzają się rozciągają, zaczynają tworzyć kręty szlak.  Zazwyczaj problem żylaków pojawia się na nogach.

Żylaki — przyczyny, typy, objawy, leczenie, powikłania

Fot. iStock/Żylaki

Jak rozpoznać żylaki?

Żylaki przybierają charakterystyczny wygląd. Na skórze pojawiają się miękkie sinawe uwypuklenia w miejscu przebiegu żył. Wiele osób skarży się przy tym na wieczorne uczucie ciężkości, bóle nóg oraz dokuczliwe obrzęki i swędzenie skóry. W nocy mogą pojawiać się silne kurcze mięśniowe. U innych osób żylaki pozostają jedynie defektem kosmetycznym, bez innych objawów.

Typy żylaków

  • Teleangiektazje, czyli tzw. pajączki, to poszerzone żyłki znajdujące się tuż pod skórą. Pajączki zazwyczaj nie powodują dolegliwości bólowych.
  • Żylaki siatkowate stanowią siateczkę krętych żyłek widocznych tuż pod skórą. Widoczne są zazwyczaj pod kolanem lub na boku łydki, lub uda. Zazwyczaj nie powodują bólu i obrzęku.
  • Żylaki głównych pni żylnych. Pojawiają się najczęściej na przyśrodkowej powierzchni kończyny (tzw. żylaki żyły odpiszczelowej), lub na tylnej powierzchni łydki (tzw. żylaki żyły odstrzałkowej). Zazwyczaj powodują objawy przewlekłej niewydolności żylnej.

Kto jest narażony na żylaki?

Do najważniejszych przyczyn tworzenia się żylaków zaliczamy genetycznie warunkowane nieprawidłowości zastawek żylnych lub zaburzeniach ściany żył. Jeśli ktoś z bliskich (np. rodzic) miał żylaki, prawdopodobieństwo ich wystąpienia wzrasta.

Oprócz czynników genetycznych istotnym powodem tworzenia się żylaków może być:

  • ciąża — w jej wyniku w organizmie kobiety dochodzi do zwiększenia objętości krwi oraz ucisku na żyły przez powiększoną macicę. Również hormony wydzielane w czasie ciąży wpływają na kondycję ścianę żył i tworzące się żylaki;
  • wiek – im bardziej zaawansowany wiek, tym większe ryzyko pojawienia się żylaków;
  • praca stojąca lub wykonywana przez długi czas w wysokiej temperaturze;
  • nadwaga i otyłość są istotnymi czynnikami powodującymi żylaki;
  • dźwiganie ciężarów;
  • przebyte urazy i operacje nogi.
Żylaki — przyczyny, typy, objawy, leczenie, powikłania

Fot. iStock/Żylaki

Kiedy trzeba zgłosić się do lekarza?

O ile niewielkie żylaki są głównie problemem kosmetycznym (jeśli nie powodują dolegliwości), wystarczą działania profilaktyczne, zapobiegające ich dalszemu rozwojowi. Gdy sytuacja jest znacznie bardziej zaawansowana, a zmiany zaczynają powodować dolegliwości, ważne jest skonsultowanie sytuacji z lekarzem.

Do lekarza należy zgłosić się w przypadku:

  • dużych obrzęków i bólów kończyn dolnych, które utrudniają funkcjonowanie;
  • zauważenia zmian zapalnych i przebarwień skóry na łydce i w okolicy kostki;
  • pojawienia się objawów wskazujących na zapalenie żyły: silny ból, zaczerwienienie, bolesne i napięte stwardnienie na przebiegu żylaka;
  • krwawienia z żylaka. W tej sytuacji należy położyć się i unieść nogę wysoko, co w ciągu kilku minut powinno zmniejszyć krwawienie.

Pilnej pomocy lekarskiej wymaga:

  • nagłe pojawienie się nieustępującego po wypoczynku bolesnego obrzęku łydki lub całej nogi często z jej różowosinym zabarwieniem. Szczególnie narażone są na to osoby, które: miały nogę w gipsie, długotrwale przebywały w jednej pozycji, uległy poważnemu urazowi kończyny, stosują leki (szczególnie hormonalną antykoncepcję);
  • nagła duszność, ból w klatce piersiowej i/lub krwioplucie.

Powyższe objawy mogą wskazywać na zapalenie żył głębokich lub zatorowość płucną, która może stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia.

Jak leczyć żylaki?

Niewielkie żylaki-pajączki wymagają przede wszystkim profilaktyki, która zahamuje tendencję do pogłębiania się ich i powstawania kolejnych. Leczenie niewielkich żylaków polega przede wszystkim na systematycznym noszeniu odpowiednio dobranych podkolanówek lub pończoch uciskowych. Ważny jest w ciągu dnia odpoczynek z uniesionymi nogami, a w nicy w nocy uniesienie nóg kilka centymetrów wyżej niż reszta ciała. Należy unikać długiego stania i nagrzewania nóg.

Do usuwania niewielkich żylaków i pajączków naczyniowych stosuje się zabiegi skleroterapii i laserowego usuwania pajączków. Te metody można zastosować także uzupełniająco po usunięciu dużych pni żylnych.

Leczenie operacyjne zalecane jest pacjentom z powikłaniami żylaków, gdy np. pojawiają się owrzodzenia lub gdy silny ból uniemożliwia  choremu codzienne funkcjonowanie.

Żylaki — przyczyny, typy, objawy, leczenie, powikłania

Fot. iStock/Żylaki

Skutki pozostawienia nieleczonych żylaków

Nieleczone żylaki prowadzą do stanów zapalnych żylaków, w których pojawiają się przebarwienia i niegojące się owrzodzenie. Zaawansowane żylaki mogą prowadzić do zapalenia żył powierzchownych, charakteryzujących się silnym bólem, twardymi, wyczuwalnymi pod skórą zgrubieniami i pasmowatym zaczerwienieniem skóry w miejscu przebiegu zmienionej zapalnie żyły.

Innym powikłaniem nieleczonych żylaków bywa zakrzepica żylna, która może grozić  pojawieniem się zatoru płucnego, stanowiącego często sytuację zagrażającą życiu.


źródło:  www.mp.pl

Choroby Zdrowie

Pokolenie płatków śniegu. Dlaczego ich start w dorosłe życie nie należy do najłatwiejszych?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
15 października 2021
Pokolenie płatków śniegu - pokolenie snowflakes, generacja Z
Fot. iStock
 

Pokolenie płatków śniegu (pokolenie snowflakes, generacja Z) to określenie na młodych ludzi, którzy właśnie wchodzą, lub dopiero co weszli w dorosłe życie. To określenie oddaje charakter pokolenia, którego oczekiwania względem życia różnią się wyraźnie od postaw ich poprzedników. Skąd się wzięło pokolenie płatków śniegu i jak można scharakteryzować jego przedstawicieli?

Pokolenie płatków śniegu — kim są jego przedstawiciele?

„Nie jesteś wyjątkowy. Nie jesteś pięknym i unikalnym płatkiem śniegu” – to stwierdzenie pada w książce Chucka Palahniuk pt. „Fight Club”. Dokładnie ten cytat wykorzystano przewrotnie jako określenie na współczesnych nastolatków i dwudziestokilkulatków, którzy przymierzają się do dorosłego życia, lub już w nie weszli.

Nawiązanie do płatków śniegu ma ciekawe pochodzenie. Dotyczy ono niezwykłości i niepowtarzalności każdego płatka śniegu, co odnosi się do tego, w jaki sposób postrzegają samych siebie przedstawiciele generacji Z. W ich oczach każdy jest inny, unikalny, jedyny w swoim rodzaju. To z gruntu dobre przekonanie, jeśli wejdzie się w nie zbyt mocno, ma pewne negatywy. Powyższe przeświadczenie sprawia, że młodzi często mają wygórowane wymagania względem różnych sfer życia, choć sami bywają zbyt wrażliwi na własnym punkcie, często niewystarczająco samodzielni, wręcz niegotowi na wyzwania stawiane przez życie. Nie można tu generalizować, ale nie da się ukryć, że w wielu przypadkach sytuacja młodych właśnie tak wygląda.

Pokolenie płatków śniegu - pokolenie snowflakes, generacja Z

Fot. iStock/Pokolenie płatków śniegu

Cechy „śnieżynek”

Pokolenie płatków śniegu ma kilka cech charakterystycznych. Przede wszystkim wskazuje się tu przede wszystkim na nadmierne skupianie się na własnej osobie i na własnych potrzebach. Zaraz za tym stoi przesadzony nacisk na indywidualizm oraz tendencję do wymagania dla siebie najlepszych rzeczy, osiągniętych niewielkim kosztem.

Jednak wielki apetyt na życie i chęć odnoszenia sukcesów nie idą w parze z nadmierną delikatnością i wrażliwością. Pokolenie płatków śniegu fatalnie znosi krytykę, jest podatne na odczuwanie silnego stresu i braku równowagi w trudnych sytuacjach. Bywa, że z łatwością przychodzi im wchodzenie w dramę oraz przyjmowanie roli ofiary. Ta nadwrażliwość na punkcie własnej osoby niesie pewne zagrożenia. Sprawia, że pokolenie płatków śniegu jest bardziej niż pokolenie ich rodziców podatne na różne zaburzenia psychiczne.

Pokolenie płatków śniegu - pokolenie snowflakes, generacja Z

Fot. iStock/Pokolenie płatków śniegu

Pokolenie płatków śniegu, ma swoje mocne i słabe strony

Pokolenie płatków śniegu nie jest specjalnie samodzielne. Wielu młodych, mimo posiadania takiej możliwości, woli żyć wygodnie u boku rodziców. Przy okazji pozostawiają na ich barkach odpowiedzialność za swoje życie. Nie spieszy się im ani do pracy, ani do nawiązywania relacji. Bez problemu znajdą argument, który pozwala na odrzucenie pracy, jako zajęcie poza oczekiwaniami. Chcą od razu więcej i nie pamiętają, że równie ważne jak ambicja, jest konsekwentne dążenie do celu.

Z kolei do ich niewątpliwych zalet należy szybkość uczenia się i rozeznanie w nowych technologiach. Bez problemu dokonują częstych zmian i równie łatwo dostosowują się do nowego. Nie należą do mistrzów cierpliwości, ale to z kolei powoduje, że są w stanie natychmiast wymyślić rozwiązujące problem kreatywne pomysły.

Pokolenie płatków śniegu - pokolenie snowflakes, generacja Z

Fot. iStock/Pokolenie płatków śniegu

Pokolenie płatków śniegu nie wzięło się znikąd

Nic nie dzieje się bez przyczyny. W przypadku pokolenia płatków śniegu na ich rozwój ogromny wpływ mieli rodzice. Największy ci, którzy wykazywali tendencję do wychowywania swoich pociech pod kloszem, czyli otoczyli ich wszechstronną opieką i nadmierną uwagą.  „Śnieżynkom” wpajano  od wczesnego dzieciństwa, że są absolutnie wyjątkowi i zasługują na wszystko, co najlepsze, bez szczególnego wysiłku z ich strony.

Przedkładanie potrzeb dzieci ponad inne sprawy doprowadziło do odgadywania ich życzeń, niepotrzebnego wyręczania ich i pomagania na każdym kroku. A to utrudniło zdobywanie samodzielności. Intencje były dobre i zrozumiałe, ale sposób wprowadzenia ich w życie w wielu przypadkach okazywał się katastrofą.

Cegiełkę do sposobu bycia pokolenia płatków śniegu dokładają  również wszechobecne media społecznościowe. To właśnie na nich opierają relacje z innymi przedstawiciele pokolenia Z. Również na ich podstawie budują własny, często oderwany od prawdziwego życia wizerunek.

Specjaliści widzą szansę na ominięcie niełatwego losu dotykającego pokolenia płatków śniegu. Warto pozwalać dziecku samodzielnie poznawać świat i wziąć na siebie odpowiedzialność za czyny. Zarówno uczucie sukcesu jak i porażki jest potrzebne, by wykształcić odpowiednie postawy.


źródło: pl.aleteia.org ,pieknoumyslu.com 

Choroby Zdrowie

Czarna malina – kopalnia antyoksydantów. Chroni przed nowotworami, wzmacnia odporność, dostarcza wiele cennych substancji dla zdrowia

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
14 października 2021
Czarna malina
Fot. iStock

Czarna malina to jedna z najciekawszych i najbardziej interesujących pod kątem wspierania zdrowia odmian malin. Owoce czarnej maliny są skarbnicą antocyjanów i polifenoli, dzięki czemu wyróżnia się spośród innych owoców swoim potencjałem antyoksydacyjnym. Czarna malina jest wartościowym koncentratem wielu substancji odżywczych, które są niezbędne dla zdrowia.

Maliny to owoce słodkie i wyjątkowo zdrowe, więc nie dziwi to, że mają wielu miłośników i są częstym elementem diety Polaków. Różnorodność wśród malin jest spora, można kupić różne odmiany w kolorach od bieli, żółci, pomarańczy, przez czerwień, aż po czerń. Szczególnym zainteresowaniem w ostatnim czasie cieszy się czarna malina, która jest jeszcze dość mało popularna, ale dzięki szczególnym właściwościom dla zdrowia wkrótce ma szansę się to zmienić.

Co wiemy o czarnej malinie?

Czarna malina pochodzi od dziko rosnącej w Ameryce Północnej maliny zachodniej (Rubus occidentalis). Można by ją porównać do połączenia cech maliny i jeżyny, czyli bardzo smacznych i zdrowych owoców, które nadają się do zjedzenia na surowo, jak i przeznaczenia na przetwory. Czarne maliny swój charakterystyczny kolor nabierają wraz z dojrzewaniem, a wcześniej owoce posiadają czerwony kolor. Dojrzałe owoce tej odmiany mają na wierzchu skórki zauważalny nalot.

Czarna malina

Fot. iStock

Choć jeszcze czarna malina nie jest tak popularna jak inne odmiany tych owoców, to cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Kupić można ją w sezonie, choć nie zawsze jest łatwo dostępna. Można także uprawiać własny krzew owocowy i nie jest to trudne zadanie. Wymagania czarnej maliny w uprawie przypominają wymagania dotyczące krzewów tradycyjnej maliny czerwonej.

Czarna malina — wartości odżywcze i witaminy

Czarna malina zdobyła uznanie ze względu na wysoką zawartość witaminy C i E, oraz makroelementów takich jak: potas, wapń, cynk, magnez oraz dużych ilości miedzi i żelaza. Maliny nie są specjalnie kaloryczne – w 100 g różnych odmian maliny znajduje się ok. 30 kcal. Ponadto cechują się one wysoką zawartością błonnika, ok. 6-7 g/100 g malin, więc są wyjątkowo łaskawe dla sylwetki. Ponadto po maliny mogą bez obaw sięgać osoby cierpiące na cukrzycę, ponieważ  indeks glikemiczny malin wynosi ok. 25, a więc jest niski.

Czarna malina — właściwości dla zdrowia

Czarna malina zawiera duże ilości antyoksydantów — polifenoli, a szczególnie antocyjanów, których jest aż pięciokrotnie więcej niż w malinach czerwonych. Wspomniane antocyjany, które m.in. odpowiadają za jej ciemny kolor, nadają owocom czarnej maliny właściwości przeciwwirusowe, przeciwnowotworowe, przeciwzapalne, chroniące układ krążenia i hamujące procesy starzenia. Z tego powodu wpływ owoców czarnej maliny na zdrowie został objęty licznymi badaniami klinicznymi, których wstępne wyniki są bardzo obiecujące.

Ma ogromny potencjał antynowotworowy

Według przeprowadzonych badań czarna malina może wpływać na zahamowanie postęp rozwoju nowotworów jamy ustnej, przełyku, jelita grubego, piersi i skóry. Zauważono również jej przeciwzapalne działanie w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Czarna malina

Fot. iStock

Działa jak aspiryna na przeziębienie

Maliny od wieków w medycynie ludowej stosowano podczas przeziębienia, dzięki ich właściwościom przeciwzapalnym, antybakteryjnym i przeciwwirusowym. Wiadomo, że w ich składzie znajduje się kwas salicylowy i benzoesowy, porównywane działaniem do aspiryny. Nie bez przyczyny różne odmiany malin, w tym czarnej, stosuje się podczas przeziębienia. Napar z tych owoców pomaga pozbyć się gorączki,  rozgrzać organizm i ułatwić wypocenie się.

Czarna malina ogranicza stany zapalne 

Czarna malina zawiera związki antocyjanowe, które wpływają na ograniczanie stanów zapalnych w obrębie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Antocyjany wraz z innymi flawonoidami poprawiają elastyczność ścian naczyń krwionośnych, zmniejszając  ich przepuszczalność, co przekłada się na zdolność do ograniczania stanu zapalnego w organizmie.

Warto sięgać po owoce czarnej maliny, które mogą mieć ogromny wpływ na zachowanie zdrowia. Ponadto, podobnie jak inne maliny, smakują wyśmienicie i mogą, a nawet powinny, znaleźć się w zdrowej diecie bez względu na wiek i płeć.


źródło: dietetycy.org.pl , poradnikogrodniczy.pl 

Zobacz także

Tokofobia

Tokofobia czyli lęk przed porodem. Jak sobie z nim radzić?

Rozciągające ćwiczenie dla kręgosłupa

upał

Sposoby na upał w biurze. Niełatwa sztuka przetrwania w pracy latem