Choroby Zdrowie

Rumiane policzki nie zawsze są świadectwem zdrowia. O czym mogą świadczyć rumieńce?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
29 listopada 2021
Rumień na twarzy
Fot. iStock
 

Rumień na twarzy, czy też zaczerwienione policzki, to legendarna oznaka zdrowia, która w rzeczywistości więcej wspólnego ma z różnymi zaburzeniami, niż rzeczonym zdrowiem. O czym mogą świadczyć rumiane policzki, czy rumieniec na twarzy może być groźny?

Rumień na twarzy — skąd się bierze?

Rumieniec na policzkach można zaobserwować w wyniku wielu sytuacji, na które jesteśmy narażani każdego dnia. Często oblewamy się rumieńcem w sytuacji stresowej lub której towarzyszą silne emocje, po intensywnym wysiłku fizycznym, czy wypiciu gorącego napoju lub spożyciu pikantnego dania, np. z papryczką chili. Nie bez znaczenia jest picie alkoholu, który wpływa na poszerzenie naczyń krwionośnych w skórze, a co za tym idzie, pojawienie się rumieńców.

Rumień na twarzy

Fot. iStock/Rumień na twarzy

Kiedy rumień na twarzy może być związany z chorobą?

Wyżej wymienione sytuacje i związane z nimi rumieńce na twarzy nie są niczym niepokojącym. Natomiast istnieje kilka schorzeń, przy których rumiane policzki mogą okazać się jednym z nieoczywistych objawów choroby. Zaliczamy do nich m.in.:

Cera naczynkowa a rumień na twarzy

Cera naczynkowa jest częstą przyczyną zaczerwienionych policzków. Rumień na twarzy pojawia się, gdy naczynia krwionośne znajdują się w skórze zbyt bardzo płytko i są widoczne. W dodatku reagują one gwałtownie na wiatr, czy mróz, co nasila problem. Rumień na twarzy przy cerze naczynkowej widać szczególnie na policzkach, w okolicy nosa, brody oraz czoła. Towarzyszy mu często uczucie ściągnięcia i pieczenia skóry, lub jej świądu. Na skórze z czasem uwidaczniają się charakterystyczne „pajączki”. Rumień na twarzy nasilają zmiany hormonalne,  stres, drażniące kosmetyki, niewłaściwa dieta. Cera naczyniowa wymaga szczególnej troski, w innym wypadku istnieje ryzyko rozwinięcia się trądziku różowatego.

Rumień na twarzy może być objawem trądziku różowatego

Trądzik różowaty (acne rosacea) to przewlekła choroba skóry na tle zapalnym, która wpływa nie tylko na wygląd chorego, ale również na jego samopoczucie. Charakteryzuje się ona pojawiającym się rumieniem na twarzy oraz poszerzonymi naczyniami krwionośnymi, któremu mogą towarzyszyć dodatkowe grudki i krosty. Gdy dochodzi do ich przerostu i zwłóknienia gruczołów łojowych, pojawia się przerost ograniczony (rhinophyma). Rumień na twarzy, jaki wywołuje trądzik różowaty przybiera postać zależną od typu choroby. Trądzik różowaty najczęściej dotyka kobiety posiadające jasną karnację, jasne oczy i włosy.

Rumień na twarzy

Fot. iStock/Rumień na twarzy

Atopowe zapalenie skóry a rumień 

Niekiedy pojawiający się rumień na twarzy może mieć związek z AZS, czyli atopowym zapaleniem skóry. Co prawda choroba w większości przypadków dotyczy dzieci, ale nie brakuje również dorosłych cierpiących z jej powodu. Przy AZS na twarzy może pojawiać się rumień i swędzące grudki. Wysypka zazwyczaj ma nieregularny kształt, może też pojawiać się na innych częściach ciała. U wielu chorych skóra jest  bardzo sucha, łuszczy się, mogą pojawiać się pęcherzyki i sączące się ranki. Bez właściwej pielęgnacji może dojść do pogrubienia skóry i jej silnego rogowacenia. Zmiany nasilają się wraz z okresami zaostrzenia choroby, i uspokajają się w czasie wyciszenia dolegliwości.

Toczeń rumieniowaty układowy a rumieniec na twarzy

Toczeń rumieniowaty układowy jest chorobą tkanki łącznej wynikającej z autoagresji. Dochodzi do niej, gdy z niewiadomych przyczyn układ  odpornościowy kieruje działania przeciwko organizmowi. W konsekwencji może dojść do uszkodzenia skóry, stawów i narządów wewnętrznych. Chorobę trudno zdiagnozować, ze względu na zróżnicowany przebieg i objawy. Chorzy skarżą się m.in. na: zmęczenie, brak apetytu, chudnięcie, stany podgorączkowe i gorączkę. Do tego dochodzą objawy ze strony stawów, mięśni, czy skóry, które mogą być efektem wielu innych chorób. Jedną z bardziej charakterystycznych cech tocznia jest charakterystyczny rumień na twarzy w kształcie motyla. Może być ono zupełnie płaskie lub wypukłe, objawiające się zaczerwienieniem skóry na policzkach i grzbiecie nosa. Do tego rumieniec może pojawiać się także czole, na szyi i dekolcie, w okolicy oczu. Rumień na twarzy w przebiegu tocznia pojawia się nawet u połowy chorych w czasie zaostrzenia choroby. Gdy choroba „odpuszcza”, rumień znika.

Nadczynność tarczycy i rumieńce

Nadczynność tarczycy poprzez nasilenie termogenezy również powoduje zaczerwienienie skóry na twarzy. Do nadczynności tarczycy dochodzi na skutek produkcji zbyt dużej ilości hormonów w stosunku do potrzeb organizmu. Najczęściej cierpią na tę przypadłość kobiety w wieku 20–40 lat. Do innych objawów nadczynności tarczycy zaliczamy: wzmożoną potliwość, nerwowość, płaczliwość, niepokój, rozdrażnienie, drżenie rąk, chudnięcie, uczucie kołatania serca, wypadanie włosów, wytrzeszcz, zaburzenia miesiączkowania, niepłodność.

Rumień na twarzy

Fot. iStock/Rumień na twarzy

Alergie a rumień na twarzy 

Alergie pokarmowe oraz kontaktowe bywają częstą przyczyną rumieńców. Jeśli zaczerwienione policzki pojawiają się na twarzy po spożyciu danego pokarmu, wskazuje to na alergię pokarmową. Z kolei gdy zaczerwienienie utrzymuje się po zastosowaniu kosmetyku, może być to objawem alergii kontaktowej. Często towarzyszy temu świąd skóry, niekiedy skóra może być przesuszona, łuszczyć się.

Inne powody rumienia na twarzy

Rumień na twarzy może pojawiać się także z innych powodów, niż możliwe choroby. Często bywają efektem ciągłego przyjmowania glikokortykosteroidów oraz leków naczyniorozszerzających. Rumieńce na twarzy odnotowuje się też często przy zaburzeniach hormonalnych towarzyszących menopauzie.

Może być również efektem nadciśnienia tętniczego, długotrwałe niewyrównywanej cukrzycy. O ile sam rumień na twarzy pojawiający się od czasu do czasu nie jest czymś niepokojącym, tak już jego częste wykwitanie oraz inne objawy mu towarzyszące powinny wzbudzić czujność. Wszelkie wątpliwości dotyczące stanu zdrowia należy skonsultować z lekarzem.


 

FB/ohmepl

 


Choroby Zdrowie

Kiszona kapusta odchudza, chroni przed wrzodami i wzmacnia odporność. Jak samodzielnie ukisić kapustę?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
29 listopada 2021
Kiszona kapusta
Fot. iStock
 

Kiszona kapusta to tradycyjny polski dodatek, bez którego trudno wyobrazić sobie zimową kuchnię. Można ją nie tylko wykorzystać na wiele sposobów, ale przede wszystkim nie sposób nie docenić jej zdrowotnego potencjału. Jak działa na organizm kiszona kapusta i jak ją samodzielnie ją przygotować? Wypróbuj prosty sposób na kiszoną kapustę w słoikach oraz zasmażaną kiszoną kapustę na obiad.

Co kryje w sobie kiszona kapusta? 

Kiszona kapusta to kapusta biała, czerwona, a nawet pekińska, poddana procesowi fermentacji mlekowej. W jego trakcie dochodzi do zmiany cukrów obecnych w kapuście na kwas mlekowy, co wpływa nie tylko jej smak, ale także właściwości dla zdrowia.

Ukiszona kapusta i jej sok to prawdziwa bomba witaminowa. Dostarcza dużo witaminy C i A, oraz witamin E, K, B1, B2, B6, C. Ponadto jest źródłem minerałów, takich jak magnez, żelazo, potas, mangan i selen, sód, wapń, siarka, miedź, cynk, fosfor, fluor, jod. Bakterie kwasu mlekowego powstające w procesie fermentacji są  niezbędne dla prawidłowej pracy układu pokarmowego i odpornościowego.

Kiszona kapusta — właściwości

Obecność wspomnianych wyżej bakterii kwasu mlekowego sprawia, że ukiszona kapusta jest cennym probiotykiem. Kiszona kapusta i jej sok wspierają pracę żołądka, naturalną mikroflorę jelit, oczyszczają organizm z toksyn, obniżają poziom cholesterolu we krwi. Sok z kapusty to tradycyjny i bardzo skuteczny sposób na złagodzenie dolegliwości związanych z nadużyciem alkoholu w trakcie rozrywkowej nocy.

Kiszona kapusta

Fot. iStock/Kiszona kapusta

Naturalne antyoksydanty

Kiszona kapusta to źródło witaminy C, która wspiera układ odpornościowy i zwiększa wchłanianie żelaza z układu pokarmowego. Jest ona jednocześnie antyoksydantem, który poprawia stan skóry przez wpływ na produkcję kolagenu, opóźnia procesy starzenia się, chroni skórę przed skutkiem działania promieni UV. Dodatkowo obecność witaminy A i E, karotenoidów i polifenoli, ukiszona kapusta obniża ryzyko pojawienia się nowotworów.

Dla szczupłej sylwetki

Kapusta kiszona w 100 g zawiera jedynie od 16 do 19 kcal, a jej sok od 12 do 33 kcal. Dodatkowo błonnik z kiszonej kapusty zwiększa uczucie sytości po posiłku i hamuje napady wilczego apetytu. Błonnik pokarmowy oczyszcza również organizm z toksyn. Bakterie probiotyczne z kapusty przyspieszają pasaż jelitowy, dzięki czemu zapobiegają zaparciom. Regularne sięganie po kiszoną kapustę pomaga w zachowaniu szczupłej sylwetki i wspiera odchudzanie.

Przeciwko wrzodom żołądka

Kiszona kapusta ma działanie przeciwzapalne i chroni przed rozwinięciem się wrzodów żołądka. Obecny w składzie kapuście gefarnat, który stanowi składnik wielu leków przeciwrzodowych, ponieważ zwiększa produkcję śluzu w ścianach żołądka, co wzmacnia jego ochronę przed sokami trawiennymi. Dodatkowo dobrze sobie radzi z walce ze zgagą.

Dla układu odpornościowego

Kiszona kapusta, podobnie jak inne kiszonki, wzmacnia odporność. Bakterie mlekowe z rodzaju Lactobacillus regulują pracę bakterii jelitowych, wzmacniając w jelitach barierę dla szkodliwych, w tym chorobotwórczych mikroorganizmów.

Kiszona kapusta

Fot. iStock

Domowa kiszona kapusta w słoikach — przepis

Domowa kiszona kapusta w słoikach jest prosta do przygotowania i nie wymaga wielkiego zachodu, choć trzeba dać jej czas, by wszystkie procesy fermentacyjne poszły jak należy. Do kiszenia wybierz kapusty świeże (białą lub czerwoną), nieuszkodzone, jędrne. Najlepsze są kapusty z uprawy własnej lub ekologicznej, gdzie nie stosuje się nawozów lub nawozi się z rozsądkiem. Zbyt duża ilość nawozu w kapuście jest powodem szybszego psucia się przetworów.

Aby ukisić  kapustę w słoiku, wykorzystaj słoje o pojemności jednego litra, ale mogą być także większe. Słoje najpierw umyj, a następnie wyparz, by usunąć szkodliwe drobnoustroje, które spowodują psucie się kapusty. Kapustę możesz kisić cały rok, by korzystać z jej dobrodziejstwa.

Kapusta kiszona w słoikach — przepis:

  • 5 kg kapusty białej
  • 0,5 kg marchewki
  • 10 dag soli kamiennej
  • 2 łyżki kminku

Przygotowanie:

  1. Słoiki wyparz. Kapustę  poszatkuj, marchewkę obierz i zetrzyj na tarce o grubych oczkach. Rozdrobnione warzywa włóż do dużej miski, dodaj sól, wymieszaj i zostaw w cieple na kilka godzin, żeby kapusta puściła sok.
  2. Gdy pojawi się sok, dodaj kminek, wymieszaj wszystko i kapustę wraz z sokiem przełóż do wyparzonych słoików. Ubij kapustę za pomocą drewnianą łyżki, zakręć słoiki i zostaw je w ciepłym miejscu przez tydzień.
  3. Po tygodniu słoiki otwórz i przebij kapustę za pomocą patyczka do szaszłyków, aby uciekł z niej gaz. Słoiki raz jeszcze zakręć mocno i wynieś do piwnicy.

Zasmażana kiszona kapusta — przepis  

Zasmażana kiszona kapusta to świetny dodatek do obiadu z ziemniakami i mięsem. Przygotowanie jej nie sprawi problemu, za to smak urozmaici posiłek.

Kiszona kapusta

Fot. iStock/Zasmażana kiszona kapusta

Zasmażana ukiszona kapusta — przepis  

  • 500 g kapusty kiszonej
  • 1 łyżeczka kminku
  • 1 listek laurowy
  • 2 ziarna ziela angielskiego
  • sól
  • pieprz
  • cukier

Zasmażka:

  • 2 cebule
  • 2 łyżki mąki
  • 1 łyżka masła

Ukiszoną kapustę odciśnij z soku i posiekaj. Włóż ją do garnka, zalej niewielką ilością wody, dodaj przyprawy i duś do miękkości. Przygotuj zasmażkę — cebulę drobno posiekaj, zeszklij ją na maśle, dodaj do niej mąkę i wymieszaj z odrobiną wody z gotowanej kapusty. Zasmażkę wlej do garnka i wymieszaj z kapustą. Podawaj gorące.

Kiszona kapusta zasmażana doskonale smakuje także z boczkiem, rodzynkami lub grzybami.


źródło:  dietetycy.org.pl, www.poradnikzdrowie.pl,  www.przyslijprzepis.pl 

Choroby Zdrowie

Zespół Aspergera – jak pomóc?

Redakcja
Redakcja
29 listopada 2021
fot. Xesai/iStock

Zespół Aspergera to zaburzenie neurorozwojowe, które zaliczane jest do zaburzeń ze spektrum autyzmu. Najczęściej diagnozowane jest u dzieci w wieku od 3 do 8 lat.

Zespół Aspergera – co to takiego?

Zespół Aspergera nie jest jednorodnym zaburzeniem – oznacza to, że nie wszystkie osoby wykazują „książkowe” objawy. U niektórych mogą być one bardzo nasilone, u innych być bardzo subtelne i nie wpływać mocno na codzienne funkcjonowanie. Warto jednak zapamiętać, że zespół wiąże się z charakterystycznymi trudnościami, do których zalicza się między innymi:

  • różnorodne problemy komunikacyjne – nieumiejętność wyrażania własnych emocji i zrozumienia dla emocji innych osób
  • kłopoty w budowaniu relacji z innymi osobami – wynikające zarówno z kłopotów w komunikacji, jak i braku zainteresowania w tym zakresie
  • „zafiksowanie” na jednej pasji/zajęciu – osoby z zespołem Aspergera przeważnie mają wybitne zdolności w konkretnej dziedzinie, której poświęcają niemal cały swój wolny – a nierzadko również i zawodowy – czas.

Ze względu na te objawy, osoby z zespołem Aspergera bywają postrzegane jako nietaktowne, nieempatyczne, niegrzeczne, nieznające zasad savoir vivre. Ich zachowanie może być odbierane jako raniące, szczególnie najbliższych, którzy chcieliby budować emocjonalną więź. Warto jednak pamiętać, że zachowania i sposób postępowania osób z zespołem Aspergera nie jest podyktowany ich złą wolą, a po prostu nietypowym funkcjonowaniem układu nerwowego i mózgu.

Jeśli podejrzewasz, że Ty lub ktoś z Twoich bliskich może skorzystać z pomocy w zakresie terapii zespołu Aspergera, odwiedź https://www.spokojwglowie.pl

Jak pomóc osobie z zespołem Aspergera?

Przede wszystkim wszystko zależy od tego, w jakim wieku jest osoba u której występuje zespół lub która jest o to podejrzewana. Najważniejsza zawsze jest odpowiednia diagnostyka – psychiatrzy specjalizujący się w zespole Aspergera pracują zarówno z dziećmi, jak i dorosłymi. Warto udać się do specjalisty, który ma duże doświadczenie w tej dziedzinie. Dzieci oczywiście na wizytę powinny udać się z opiekunem, jednak w przypadku dorosłych również cenne jest wsparcie kogoś bliskiego – partnera, przyjaciela lub rodzica. To ważne, ponieważ osoby z zespołem Aspergera potrzebują ćwiczyć nabywane w trakcie terapii umiejętności, a najlepiej by działo się to w bezpiecznej atmosferze zaufanej relacji.

Osoby z zespołem Aspergera potrzebują również wsparcia i wyrozumiałości – im więcej bliscy wiedzą na temat funkcjonowania ich układu nerwowego i tego, w jaki sposób postrzegają świat, tym łatwiej jest budować zdrową, opartą na mocnych fundamentach relację. A tej, podobnie jak każdy inny człowiek, osoby z zespołem Aspergera potrzebują, jednak charakterystyczne dla ich przypadłości cechy często uniemożliwiają wejście w bliski kontakt z innymi. Co możesz zrobić od razu, jeśli ktoś z Twojego otoczenia ma zespół Aspergera?

  • wyrażaj się jasno, bez niejednoznaczności, ironii, metafor
  • dbaj o rutynę – posiłki o stałych porach, planowanie dnia z wyprzedzeniem
  • unikaj intensywnych zachowań, bodźców, wybieraj aktywności wyciszające (np. nie umawiaj się z osobą z zespołem Aspergera w miejscu hałaśliwym, ale raczej udajcie się na spacer do parku lub spotkajcie się w domu)
  • nazywaj swoje uczucia i przeżycia, ale prostym językiem
  • nie obwiniaj osoby z zespołem Aspergera o brak wrażliwości, empatii czy niegrzeczne w rozumieniu większości społeczeństwa zachowania, tylko spokojnie wyjaśniaj, jakie konsekwencje mogą być przez nie powodowane.

Jeśli zainteresował Cię ten temat, więcej specjalistycznych informacji, wskazówek i porad znajdziesz na stronie https://www.spokojwglowie.pl/zespol-aspergera/


Zobacz także

Portrety: Chuda – życie z Hashimoto

9 przedziwnych rzeczy, które robi twoje ciało i o których nie masz pojęcia, że są… mechanizmem obronnym

Słonecznik - pestki, olej, słonecznik bulwiasty

Słonecznik – co dobrego znajduje się w jego pestkach?