Choroby

Jęczmień na powiece. Jak sobie z nim poradzić?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
25 lutego 2020
Jęczmień na powiece
Fot. iStock – Jęczmień na powiece
 

Jęczmień na oku, a dokładniej na powiece, to dość uciążliwa, choć najczęściej krótkotrwała i przemijająca dolegliwość. Pojawienie się go zwiastuje zaczerwienienie na powiece, świąd lub miejscowa bolesność. Jak sobie poradzić z tym problemem?

Czym jest jęczmień na oku?

Jęczmień na oku to określenie na ostre, miejscowe zakażenie powiek gronkowcem złocistym. Prawdopodobnie tworzy się w wyniku zwiększenia stężenia hormonów androgennych oraz zwiększonej lepkości wydzieliny łojowej. Częściej niż u innych osób, pojawia się u cukrzyków oraz u osób z łojotokowym zapaleniem skóry. Zmiana najczęściej przytrafia się osobom dorosłym, między 30 a 50 rokiem życia. Jęczmień może pojawić się na zewnątrz lub wewnątrz oka, ale nie wpływa na pogorszenie widzenia.

Jęczmień wewnętrzny to ropne zapalenie gruczołu tarczkowego Meiboma. Stan zapalny powoduje powstanie od wewnętrznej strony powieki ropnej torbieli, która drażni oko. Torbiel, z początku niewielka, może się powiększyć i pęknąć. Pojawia się zaczerwienienie, obrzęk i bolesność powieki, grudkę można wyczuć pod palcami. Jęczmień wewnętrzny po kilku dniach na ogół ustępuje samoistnie. Czasem po ostrym stanie zapalnym, jęczmień przechodzi w stan przewlekły i zostaje guzek nazywany gradówką. Gradówka ma charakter ziarniniaka tłuszczowego i pojawia się na skutek przenikania do tarczki nadmiaru wydzieliny łojowej zgromadzonej w wyniku zablokowania ujść gruczołów łojowych.

Jęczmień na powiece

Fot. iStock

Jęczmień zewnętrzny jest ropnym zapaleniem mieszka włosowego rzęsy i związanych z nim gruczołów Zeisa lub Molla. Ropień najczęściej pęka lub zasycha po kilku dniach. Zmian może być wiele, ale w przeciwieństwie do jęczmienia wewnętrznego, ból i ogólny dyskomfort jest mniej nasilony. Czasem widoczny jest ropny czop  prześwitujący przez skórę.

Jęczmień na powiece

Fot. iStock

W zależności od rozległości zmiany, jęczmień może goić się od kilku dni do 2 tygodni.

Jęczmień na oku – przyczyny występowania

Ponieważ powodem rozwoju jęczmieni i gradówek są bakterie, dużą rolę odgrywają tutaj mniej lub bardziej świadome zaniedbania higieniczne. Do przyczyn pojawiania się stanów zapalnych powieki należą:

  • dotykanie oczu brudnymi dłońmi (najczęściej w przypadku dzieci),
  • nieodpowiednia higiena okolic oczu,
  • na skutek makijażu nieodpowiednimi kosmetykami, lub braku dokładnego demakijażu,
  • noszenie soczewek kontaktowych,
  • niewyrównana wada wzroku,
  • osłabiony układ immunologiczny (cukrzyca),
  • wzrok wystawiony na silne działanie promieniowania UV,
  • przebywanie w zadymionych pomieszczeniach,
  • narażenie na działanie oparów substancji chemicznych.

Wiele osób zaobserwowało u siebie pojawienie się lub nawrót jęczmienia w czasie osłabionej odporności (przeziębienie) lub w efekcie narażenia na przewlekły stres.

Domowe sposoby na jęczmień na oku 

Wielką popularnością cieszą się zalecenia pocierania jęczmienia złotą obrączką lub ugotowanym jajkiem w skorupce. To tradycyjne metody, które uważane są za skuteczne. Wynika to z faktu, że pocieranie jęczmienia wyzwala w zmianie ciepło, a właśnie to okłady rozgrzewające i masaż są podstawą leczenia w medycynie. Pocieranie powoduje odblokowanie zamkniętych ujść gruczołów i otwiera ujście dla ropy.

Stosując jako domowe sposoby na jęczmień wspomniane ciepłe okłady, dobrze jest sięgać po nie 4 razy w ciągu doby, przez 10 – 15 minut. Sprawdzi się w tym przypadku położenie na powiece ciepłego kompresu, wspomnianego ugotowanego, ciepłego jajka, czy szklanego pojemnika napełnionego ciepłą wodą. Masaż powieki można wykonać czystym palcem, w kierunku ujścia gruczołów w krawędzi powieki – w powiece górnej z góry do dołu, a w powiece dolnej – z dołu ku górze. Jeśli w ciągu 2–3 dni leczenia zachowawczego (ciepłe okłady, masaż) nie następuje żadna poprawa, należy zgłosić się na konsultację do okulisty. W trakcie leczenie jęczmienia należy  zrezygnować z noszenia soczewek kontaktowych i zachować szczególną higienę dłoni i powiek.

Jęczmień na powiece

Fot. iStock

Jęczmień – leczenie u specjalisty

Zazwyczaj domowe sposoby na jęczmień pomagają i zmiana się cofa w ciągu kilku dni. Natomiast gdy mimo masażu i rozgrzewających okładów stan zapalny nie ustępuje lub się pogarsza, wizyta u okulisty staje się koniecznością. Szczególnie pilna wizyta potrzebna jest w przypadku:

  • obrzęku całego oka (nie tylko powiek) i/lub pojawienia się sino-czerwonej obwódki wokół rogówki (tj. zadrażnienia rzęskowego/głębokiego),
  • zaburzeń widzenia,
  • wypadania rzęs towarzyszącego pogrubieniu powieki,
  • gorączki,
  • powiększenia i tkliwości regionalnych węzłów chłonnych.

Jako że stan zapalny wywołuje bakteria, okulista przepisze miejscową kurację antybiotykową przy użyciu maści lub kropli.

Po wyleczeniu zmiany, by jęczmień nie wracał, należy w sposób szczególny zadbać o higienę dłoni oraz okolic oczu.


źródło:  www.mp.pl 

Choroby

Jak mu uświadomić, że cię traci? Nie rób z tej miłości jedynej treści swojego życia

Redakcja
Redakcja
25 lutego 2020
Fot. iStock /demaerre
 

W dzisiejszym świecie stajemy się coraz mniej uważni na potrzeby naszych bliskich, ale także na nasze własne emocje i uczucia. Potrafimy tkwić w związkach niezauważani, trwać obok kogoś, kto nie pokazuje nam, że jesteśmy dla niego ważni. Jesteśmy ze sobą „byle z kimś być”. Nie umiemy się rozstać, ze strachu przed samotnością, mimo że ta samotność wkradła się w nasz związek już dawno temu. Wchodzimy w relację za szybko, zbliżamy się do siebie natychmiast, nie będąc pewni, czy dla drugiej osoby jesteśmy tak samo ważni…

Jeśli brak zaangażowania dotyczy tylko jednej strony, ta druga czuje się niewyobrażalnie samotna, niekochana, opuszczona.  Przychodzi moment, w którym zdajemy sobie sprawę z tego, że żyjemy osobno, choć razem. Podejmujemy więc rozpaczliwe próby uświadomienia partnerowi, ile może stracić, jeśli nie zacznie nas zauważać, jeśli nie będzie „się starał”. Co możesz zrobić? Przede wszystkim upewnij się, że ten związek naprawdę wart jest twoich łez i emocji. Jeśli uznasz, że tak, po prostu… przestań tak bardzo się starać. Spróbuj!

Przestań być dla niego „cały czas” na wyciągnięcie ręki

Nie rzucaj dla niego „wszystkiego”, nie marnuj czasu energii i uwagi, jeśli sprawa naprawdę tego nie wymaga lub/i jeśli widzisz, że on nie jest gotów na takie samo poświęcenie dla ciebie. Nie spiesz z dobrymi radami, pomocą za wszelką cenę, narzucaniem się i przekonywaniem, że zawsze może na ciebie liczyć. Pomyśl o sobie.

Nie odpowiadaj „natychmiast” na jego wiadomości

Nie sprawiaj wrażenia, jakbyś czekała cały czas na telefon od niego. Masz swoje życie, swoje obowiązki, swój czas. Nie zatracaj się w relacji, nie rób z tej miłości jedynej treści swojego życia. Przedtem przecież też „byłaś”…

Rób plany, które go nie obejmują

Czasami dobrze jest mu przypomnieć, że masz swoje, prywatne marzenia. Że masz plany, które go nie obejmują. Ciebie też to wzmocni – uświadomisz sobie, że uzależnienie od drugiej osoby jest bardzo niebezpieczne. Że żeby być dobrymi partnerami, musimy przede wszystkim nauczyć się dobrze żyć w pojedynkę.

Zdystansuj się trochę

Poćwicz trzymanie emocji na wodzy, zadbaj o to, byście oboje mieli trochę przestrzeni na samodzielne życie.

Skoncentruj się na sobie

Spróbuj po prostu skupić się na sobie. Jednym z najczęstszych kobiecych błędów popełnianych w związkach jest zaniedbywanie własnych potrzeb. Sfrustrowane wpędzamy w poczucie winy partnera, który nie wie o co chodzi, bo nigdy mu tego nie wytłumaczyłyśmy. Pamiętaj, jeśli poświęcisz trochę czasu pielęgnowanie miłości własnej, lepiej zrozumiesz, co powinien zrobić twój partner, byś czuła się kochana.

Spędzaj czas ze znajomymi

Partner nie zastąpi ci relacji z przyjaciółmi, ani z rodziną. Potrzebujesz tych osób w swoim życiu.

Możliwe, że zorientujesz się, że twoje zmiany w zachowaniu nie przyniosą oczekiwanych efektów. Że on pozostaje tak samo obojętny. Wtedy wiesz już na pewno, że ten związek się skończył, mimo że formalnie wciąż trwa. Zostaw to za sobą i pobiegnij do przodu. Niekoniecznie ku nowej miłości.


Choroby

Zaburzenia psychiczne. Na czym polegają i jak je leczyć?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
25 lutego 2020
Zaburzenia psychiczne - leczenie, test, rodzaje
Fot. Zaburzenia psychiczne / iStock – Zaburzenia psychiczne -leczenie, test rodzaje

Zaburzenia psychiczne to problem, na który cierpi coraz więcej osób. Problemy ze zdrowiem psychicznym mogą dotyczyć każdego, bez względu na wiek, płeć, czy pochodzenie. Warto wiedzieć, czym są zaburzenia psychiczne i na czym polegają, by lepiej zrozumieć osoby nimi dotknięte.

Według statystyk już co czwarty Polak cierpi na różnego rodzaju problemy psychiczne, więc budowanie świadomości na ich temat jest niezwykle ważne.

Zaburzenia psychiczne – rodzaje

Zaburzenia psychiczne są traktowane nieco inaczej, niż choroby psychiczne, mimo ze dotykają tej samej materii i często terminy te stosowane są zamiennie. Różnica terminologiczna pomiędzy nimi nie jest do końca rozstrzygnięta, nawet przez specjalistów z tych dziedzin. Można przyjąć, że za choroby psychiczne uznaje się zaburzenia czynności centralnego  układu nerwowego, powstające na skutek organicznych zmian w centralnym systemie nerwowym. Przyczyną choroby psychicznej może być uszkodzenie i dysfunkcja mózgu, wpływ substancji psychoaktywnych, przewlekły stres. Zaliczamy do nich np.: schizofrenię, chorobę afektywną jednobiegunową, chorobę afektywną dwubiegunową.

Zaburzenia psychiczne z kolei to termin stosowany na określenie układu klinicznie stwierdzalnych objawów lub zachowań połączonych w większości przypadków z cierpieniem i z zaburzeniami funkcjonowania indywidualnego. Zaburzenia psychiczne – rodzaje:

  • nerwicowe związane ze stresem,
  • odżywiania się,
  • snu,
  • seksualne (nie spowodowane zaburzeniami organicznymi ani chorobą somatyczną),
  • zaburzenia związane z połogiem,
  • wynikające z zażywania substancji psychoaktywnych (uzależniających),
  • związane z nadużywaniem substancji nie powodujących uzależnienia (leki),
  • osobowości,
  • zaburzenia nawyków i impulsów,
  • preferencji seksualnych.

Zaburzenia psychiczne i choroby psychiczne pogarszają standard, a także jakość codziennego życia. Często uniemożliwiają chorym normalne funkcjonowanie np. chodzenia do pracy, czy szkoły, nawiązywanie bliższych relacji. Niektóre zaburzenia lękowe mogą doprowadzić chorego do stanu, w którym nie opuści swojego domu przez dłuższy okres. Zaburzenia mogą trwać przewlekle lub epizodycznie. Poza zmianą samopoczucia i zachowania mogą powodować również objawy somatyczne.

Zaburzenia psychiczne - leczenie, rodzaje, test

Fot. Zaburzenia / iStock

Najczęściej występujące zaburzenia psychiczne: 

Zaburzenia nastroju – np. depresja, cyklotymia. Osoba dotknięta tym zaburzeniem nie potrafi kontrolować pojawiających się emocji, co odciska na nim piętno. W okresie odczuwania euforii (manii) pojawia się ogromny optymizm, chęć do przenoszenia przysłowiowych gór, nadmierne pobudzenie, mała potrzeba snu oraz zachowania impulsywne. Podczas depresji następuje spadek samopoczucia. Pojawia się smutek, spadek energii, zmęczenie, bezsenność, chroniczne bóle, nerwowość, odczuwanie nieokreślonej pustki, myśli samobójcze.

Zaburzenia nerwicowe – według klasyfikacji ICD-10 należą do nich zaburzenia:

  • lękowe – osoby takie cechują się niską samooceną i uczuwaniem lęku przed odrzuceniem. Unikają kontaktów z innymi ludźmi, uciekając w ten sposób od możliwej  krytyki i odrzucenia;
  • obsesyjno – kompulsywne – to inaczej nerwica natręctw. Zaburzenie to polega na występowaniu nawracających, uciążliwych myśli (obsesji) i/lub czynności (kompulsji). Chory nie może im się oprzeć, ponieważ wiąże się to z lękiem, napięciem, niepokojem i cierpieniem;
  • dysocjacyjne (zaburzenia tożsamości) – pojawiają się najczęściej u osób, które doświadczyły traumy. Zaburzenia dysocjacyjne polegają na rozdzieleniu się funkcji świadomości, pamięci oraz umiejętność odbierania bodźców z otoczenia.
  • zaburzenia psychiczne występujące pod postacią somatyczną oraz inne zaburzenia nerwicowe.

Schizofrenia – to przewlekła choroba psychiczna, która cechuje się nieadekwatnym przeżywaniem, odbiorem i oceną rzeczywistości. Może objawiać się obojętnością wobec ważnych wydarzeń czy spraw, lub zachowywaniem się nieadekwatnie do sytuacji. Schizofrenik stopniowo wycofuje się z życia, zaczyna być nieufny wobec innych, zamknięty w sobie i podejrzliwy. Osoba dotknięta schizofrenią zaczyna unikać kontaktów z innymi osobami, z czasem izoluje się w domu. Osoba chora wymaga najczęściej stałego leczenia. Ryzyko zachorowania na schizofrenię zwiększa się, jeśli krewni pierwszego stopnia chorują na nią.

Zaburzenia psychiczne – test do samooceny 

Anonimowy test, jeśli podejrzewamy u siebie zaburzenia psychiczne, może być pomocny we wstępnej autodiagnozie. Psychotesty takie jak np. bezpłatny Test DASS 21, który przedstawia skalę Depresji, Lęku oraz Stresu, może stać się impulsem do skorzystania z pomocy specjalisty, jeśli jego wynik wskaże na istniejące problemy. Można to potraktować jako pierwszy, samodzielny krok do postawienia odpowiedniej diagnozy i podjęcia koniecznych działań.

Zaburzenia psychiczne – leczenie

Leczenie, jeśli zdiagnozowano zaburzenia psychiczne, oparte jest przede wszystkim na psychoterapii, która pozwala na zmniejszenie barier związanych z zaburzeniem. Psychoterapia powala także podbudować zdolność do zwykłego funkcjonowania w społeczeństwie. Leczenie zaburzeń psychicznych nie zawsze jest łatwe i skuteczne, ale może wiele zmienić.  Oczywiście żeby takie działanie przyniosło jak najlepsze skutki, pacjent musi chcieć tego oraz wykazać zaangażowanie we współpracy z terapeutą.


źródło:  www.mp.pl

Zobacz także

Siedem rodzajów depresji. Czy cierpisz na jedną z nich?

cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 – choroba, która dotyka coraz młodsze osoby

Angina ropna i wirusowa objawy

Angina ropna i wirusowa – jak odróżnić i leczyć te choroby?