Zdrowie

Bliznowiec (keloid) – jak można pozbyć się szpecących zmian? To warto wiedzieć

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
16 września 2021
Bliznowiec (keloid)
Fot. iStock
 

Bliznowiec (keloid) to zmiana skórna, która często przybiera formę widocznej i nieestetycznej pamiątki po zabiegach czy urazach. Keloidy są  niełatwe do usunięcia i często zdarza się, że nawracają jeszcze większe. Istnieje jednak kilka sposobów na to, by zwiększyć szansę na skuteczne pozbycie się problemu. Czym jest bliznowiec i jak można z nim walczyć?

Blizny są nieodłącznym elementem ludzkiego życia. Nietrudno o ich powstanie, szczęśliwie proces gojenia zazwyczaj przebiega dość szybko. Składają się na niego poszczególne etapy:

  • pierwsza faza reakcji zapalnej powoduje migrację komórek takich jak: makrofagi, granulocyty i monocyty;
  • druga faza proliferacji i angiogenezy, polega na przekształceniu migrujących komórek w fibroblasty wytwarzające włókna kolagenowe oraz dochodzi do namnażania włośniczek i tworzenia się naczyń krwionośnych;
  • trzecia faza modelowania i przebudowy trwa do 12 miesięcy i w tym czasie tworzy się finalnie blizna.

Nie zawsze jednak proces odbywa się bez zakłóceń. Czasem blizna rośnie, twardnieje i wygląda nieestetycznie. Dochodzi wtedy do przerostu blizny lub tworzenia się bliznowców.

Bliznowiec (keloid)

Fot. iStock

Czym jest bliznowiec?

Bliznowiec (keloid) to charakterystyczna zmiana skórna wynikająca z nieswoistego i łagodnego rozrostu skóry poza obręb jej uszkodzenia. Keloidy cechują się gładką i lśniącą powierzchnię, a w wielu przypadkach posiadają także wypustki przechodzące poza pierwotny obszar uszkodzenia.

Bliznowiec może utworzyć się na skórze w każdym wieku. Statystyki jednak pokazują, że najczęściej pojawia się u młodych osób między 10. a 30. rokiem życia. Z powodu bliznowców do lekarza częściej zgłaszają się kobiety niż mężczyźni. Bliznowce nie ustępują samodzielnie.

Bliznowiec po operacji tarczycy

Szczególnie często pojawiają się bliznowce po operacji tarczycy, w miejscu cięcia chirurgicznego poprowadzonego poprzecznie. Sprzyja temu wzmożone napięcie skóry, na którym bliznowce tworzą się częściej niż w innych lokalizacjach. Poza tym bliznowce wykazują większe tendencje do pojawiania się w okolicy pępka, ramion, czy mostka.

Bliznowiec a blizna przerostowa

Bliznowiec różni się od blizny przerostowej tym, że blizna przerostowa tworzy się dokładnie w granicach uszkodzenia skóry, a bliznowiec ją przerasta. Blizna przerostowa ma tendencję do jaśnienia i zmniejszania się. Bliznowiec, początkowo o sinoczerwonym kolorze, może się rozrastać jeszcze długo po urazie i nigdy samoistnie się nie cofa.

Bliznowiec (keloid)

Fot. iStock/Bliznowiec (keloid)

Bliznowiec — przyczyny powstawania zmian

Przyczyna rozwoju bliznowców nie jest znana, wiadomo natomiast, że może się przyczyniać do tego ciemna karnacja skóry. Prawdopodobnie wynika to z wpływu hormonu stymulującego melanocyty (MSH) na metabolizm tkanki łącznej. Istnieją także inne czynniki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia bliznowców. Należą do nic m.in.:
  • oparzenia;
  • uszkodzenie skóry podczas zabiegów chirurgicznych, zabiegów dermabrazji i szczepień;
  • ukąszenia owadów;
  • wykonywanie i usuwanie tatuaży;
  • przejście trądziku bliznowaciejącego;
  • choroby takie jak: półpasiec, ospa wietrznej, zapalenie mieszków włosowych, progeria, sklerodermia, wrodzona łamliwość kości, zespół Ehlersa-Danlosa, osteopoikilia, zespół Rubinsteina-Teabi.

Kiedy udać się z bliznowcem do lekarza?

Zazwyczaj keloidy nie wymagają interwencji lekarskiej, choć wiele zależy od ich lokalizacji i wyglądu. Widoczne bliznowce mogą wpływać na obniżenie samopoczucia spowodowanego szpecącą zmianą w widocznym miejscu. Z kolei szybki rozrost bliznowca może być objawem złośliwienia zmiany, dlatego ważna jest kontrola lekarska u dermatologa lub chirurga.

Bliznowiec — leczenie

Bliznowce można usuwać z ciała, ale nie zawsze jest to proste i przynoszące pożądane efekty zadanie. Można jednak próbować różnych sposobów walki z bliznowcami.

Bliznowiec (keloid)

Fot. iStock/Bliznowiec (keloid)

Bliznowce można leczyć przy zastosowaniu następujących metod:

  • chirurgiczne wycięcie — odchodzi się stosowania wyłącznie tej metody, ze względu na duże ryzyko jeszcze większego rozrostu. Usunięcie zmiany sprawi, że powstanie nowa rana, a organizm będzie dążył do zagojenia jej, przy czym może się okazać, że w efekcie powstał kolejny keloid, czasem jeszcze większy od pierwotnego. Większe szanse na powodzenie tej metody daje połączenie jej z zastosowaniem opatrunków silikonowych lub uciskowych, leczenia sterydami lub radioterapią;
  • krioterapia — wymrażanie zmienionej tkanki ciekłym azotem, który powoduje niszczenie naczyń krwionośnych a w efekcie zaburzenie przepływu krwi. To z kolei skutkuje niedokrwieniem i niedotlenieniem tkanek bliznowatych. Metodę tę stosuje się jedynie w przypadku małych blizn;
  • terapia radiacyjna (radioterapia) — metoda leczenia za pomocą promieniowania jonizującego, które wpływa na zahamowanie rozrostu fibroblastów wytwarzających włókna kolagenowe;
  • leczenie laserowe — najlepsze efekty przynosi zastosowanie lasera węglowotlenowego CO2. Wiązka promieni laserowych skierowana na bliznowiec hamuje produkcję kolagenu, jednocześnie wspiera wzrost kolagenazy (enzymu rozkładającego kolagen). To w efekcie nasila proces rozpadu kolagenu i wpływa na uczucie zmniejszenia napięcia tkanek;
  • opatrunki uciskowe przy poparzeniach;
  • kortykosteroidy — podaje się je miejscowo w postaci wstrzyknięć;
  • zastrzyki interferonu gamma — jego działanie polega na hamowaniu powstawania kolagenu i procesu włóknienia;
  • olejki i maści nawilżające —  w składzie powinny mieć wyciągi z roślin, alantoinę, heparynę, silikon. Aby przyniosły jak najlepsze efekty, należy stosować je od momentu zagojenia rany.

źródło:  www.poradnikzdrowie.pl, www.czytelniamedyczna.pl 

Zdrowie

27 dobrych nawyków, które warto zaszczepić dzieciom dla ich i naszego dobra

Redakcja
Redakcja
16 września 2021
fot. visualspace/iStock
 

Dzieci każdego dnia stają przed wyzwaniami. Nowości chłoną jak gąbka (również te, których byśmy nie chcieli, żeby posiadły). Dlatego tak ważne jest, żeby jak najwcześniej wpajać im zdrowe i dobre nawyki. Posiadanie dobrego nawyku jest jak posiadanie bardzo ważnej życiowej umiejętności. Dobre nawyki odnoszą się do zachowań, które są korzystne dla rozwoju zdrowia fizycznego lub psychicznego człowieka. Często wiąże się to z wysokim poziomem dyscypliny i samokontroli. Te nawyki pomagają człowiekowi w różnych aspektach życia. Dobre nawyki pomagają nam w rozwoju, pomagają osiągać cele. Dobre nawyki to pierwsze kroki do sukcesu. 

Jak rozwijać dobre nawyki wśród dzieci?

Dzieci uczą się od rodziców i starszych. Kiedy dorastają, ich mózg przechowuje każdy pozytywny i negatywny incydent, którego były świadkami. Dlatego dorośli muszą zachować szczególną ostrożność, ucząc swoje dzieci dobrych nawyków. Jednak przy odrobinie wysiłku ze strony rodziców i starszych dzieci mogą nauczyć się dobrego nawyku w prosty i szybki sposób.

  • Zrób pierwszy krok. Jednym z najlepszych sposobów rozwijania dobrych nawyków u dzieci jest dawanie dobrego przykładu
  • Nauczanie dobrych manier: Zachęcanie dzieci do używania „magicznych” słów, do cieszenia się aktywnością fizyczną i do brania udziału w aktywnościach, które rozwijają ich zdolności umysłowe, takich jak czytanie książek
  • Zachęcaj do tworzenia więzi rodzinnych: Spraw, aby Twoje dziecko poczuło się częścią rodziny. Zaplanuj czas dla wszystkich członków rodziny na pikniki lub wieczorne spacery
  • Ustal zasady: Stwórz regularną rutynę i harmonogram dla swojego dziecka. Musi w nim być trochę czasu na każdą czynność
  • Nagradzaj dziecko za jego dobre zachowanie: To podtrzymuje motywację dziecka i pomaga mu trwać w dobrych nawykach
  • Bądź zaangażowana: Bardzo ważne jest, aby być na bieżąco z życiem dziecka. Pomoże Ci to zrozumieć jego emocje
  • Bądź realistką: Dzieci będą popełniać błędy. Rodzice muszą zachęcać je do uczenia się na własnych błędach, jednocześnie wyznaczając realistyczne cele
  • Posłuchaj swojego dziecka: Dzieciństwo to czas nauki i oczywiste jest, że dziecko będzie pytać, szukać, odkrywać. Dlatego ważne jest, aby słuchać i zrozumieć je i jego problemy.

Ogólne dobre nawyki dla dzieci

Wieczorna rutyna. Dla dzieci zawsze zaleca się co najmniej 8 godzin snu. Muszą wstawać wcześnie i unikać późnego spania.

Prace domowe. Dzieci nigdy nie są za małe, aby pomagać w pracach domowych. Zaangażuj je we wszystkie codzienne czynności (dopasowując je do wieku). Dzięki temu szybko się ich nauczą.

Zachowanie w miejscach publicznych. Przestrzeganie zasad bezpieczeństwa na drogach, szacunek do drugiego człowieka – kelnera, sklepikarza, nieniszczenie budynków publicznych i pomników itp.

Codzienne czytanie. Dzieci muszą pielęgnować nawyk codziennego czytania. Pomoże im to poprawić umiejętności komunikacyjne, słownictwo i wyobraźnię. Jest to również niezbędne dla ich sukcesów w szkole.

Zarządzanie pieniędzmi. Pomaga im poznać istotę odpowiedzialności finansowej i zapobiega impulsywnym wydatkom. Dawaj im kieszonkowe i proś o regularne rejestrowanie tego, jak wydają pieniądze.

Wdzięczność. Naucz swoje dziecko, aby witało wszystkich z szacunkiem. Dzieci muszą być zachęcane do regularnego używania słów takich jak proszę, dziękuję i przepraszam. Trzeba je nauczyć, jak skutecznie komunikować się z różnymi ludźmi.

Mówienie prawdy. Dzieci muszą być uczone mówienia prawdy. Kłamstwo to zły nawyk i należy zrobić wszystko, by go w sobie nie wyrobiły.

Naucz odpowiedzialności. Każda osoba jest odpowiedzialna za swoje czyny. Dzieci muszą być przesiąknięte tym ważnym nawykiem dla ich własnego dobra.

Nie krzywdź zwierząt. Dzieci powinny być edukowane, że zwierzęta są żywymi stworzeniami. Komunikują się na swój własny sposób i potrafią wchodzić z nami w relacje. Nie powinno się ich krzywdzić. 

Wartość czasu. Musimy uświadomić dzieciom znaczenie zwrotów „czas to pieniądz” i „to, co minęło już nie wróci”. Dzieci należy uczyć właściwego wykorzystywania czasu i punktualności.

Maniery przy stole. Oprócz zdrowych nawyków żywieniowych rodzice muszą również uczyć dzieci podstawowych manier przy stole. Dzieci należy uczyć, aby nie sprawiały, że ludzie wokół nich czują się niekomfortowo swoimi działaniami i zajęciami.


Zdrowe nawyki

Nie można zaprzeczyć, że dzieci stoją dziś w obliczu wielu potencjalnych zagrożeń dla zdrowia. Dzieje się tak z powodu niezdrowego odżywiania, braku snu, braku ruchu i tak dalej. Aby zapobiec takim problemom, ważne jest, aby rodzice wspólnie z dziećmi wypracowali zdrowe nawyki.

Higiena osobista. Ponieważ małe dzieci bawią się przez długie godziny, szanse na kontakt z zarazkami i bakteriami są naprawdę spore. Rodzice muszą zadbać, by dzieci nauczyły się pilnować higieny swoich dzieci.

Mycie zębów co najmniej dwa razy dziennie. Dzieci muszą przyzwyczaić się do regularnego mycia zębów. To pomoże im utrzymać zęby czyste i wolne od próchnicy. Ten nawyk MUSI WEJŚĆ IM W KREW JAK NAJSZYBCIEJ. W naszym konkursie możecie wygrać zestaw od Orbit, który pomoże dzieciom w ciągu dnia dbać o zęby. Weź udział!

Mycie rąk przed i po posiłku. Zapobiega to rozprzestrzenianiu się przeziębienia, grypy i innych infekcji wśród dzieci.

Spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Zabawa jest tak samo ważna jak nauka. Dlatego zachęcajmy dzieci do spędzania co najmniej 1 do 1,5 godziny dziennie na aktywności fizycznej na podwórku.

Zdrowe jedzenie. Dobra i zdrowa dieta musi być nawykiem. Dzieci należy zachęcać do spożywania świeżej żywności, takiej jak owoce i unikania tłustych i słodkich przekąsek.

Zdrowe śniadanie. Prawie wszyscy dietetycy dziecięcy zachęcają do zdrowego śniadania. Uważane jest ono za najważniejszy posiłek dnia, który dostarcza nam maksimum energii. Rodzice muszą zapewnić dzieciom zdrowe i smaczne śniadanie przed pójściem do szkoły.

Picie wody. Woda przenosi wszystkie niezbędne składniki odżywcze do komórek i, co najważniejsze, pomaga usuwać produkty przemiany materii z naszych narządów. Ponieważ dzieci pozostają aktywne przez cały dzień, należy je zachęcać do picia dużej ilości wody.

Utrzymywanie swojego pokoju w czystości i porządku. Dzieci należy zachęcać do ścielenia łóżek i ogarniania swojego pokoju rano, zanim wyjdą się do szkoły. Muszą nauczyć się, że czystość jest niezwykle ważna.

Chodzenie pieszo. Spacery to jedno z najprzyjemniejszych zajęć rodzinnych. Daje rodzicom więcej czasu na zrozumienie swoich dzieci, a także daje im szansę na zachowanie dobrej formy fizycznej.


Dobre nawyki w szkole i klasie

Szkoły i sale lekcyjne to miejsca, w których dziecko spędza większość czasu w ciągu dnia. Wyrobienie dobrego nawyku w klasie ma kluczowe znaczenie dla sukcesu dzieci.

Dzielenie się jest dbaniem o innych. Bardzo małe dzieci są bardzo egocentryczne. Trzeba je zachęcać do dzielenia się swoimi rzeczami i pomagania innym w potrzebie.

Sala lekcyjna jest uważana za „święte” miejsce, w którym można się kształcić i zdobywać umiejętności. Dlatego należy nauczyć dziecko, że niszczenie mienia szkoły i sal lekcyjnych jest złe. Należy zachęcać uczniów do korzystania z każdego elementu wyposażenia w taki sposób, jakby był ich własnym.

Nie zastraszać innych. Trzeba nauczyć dzieci, że zastraszanie i gnębienie innych jest dużym problemem w naszym społeczeństwie. Należy je zawsze uczyć doceniać i szanować innych. Nie pozwólcie swoim dzieciom dokuczać innym.

Uczyć się codziennie. Bardzo ważne jest, aby dzieci zrozumiały znaczenie codziennej, regularnej nauki. Zaleca się co najmniej dwie godziny codziennej nauki i powtarzania materiału. Pomoże to uczniom lepiej zrozumieć materiał.

Terminowe wykonywanie zadań. Dzieci należy zachęcać do regularnego odrabiania wszystkich prac domowych i zadań na czas. Muszą zrozumieć wartość dotrzymywania terminów.

Wyrabianie nawyku słuchania. Aby zrozumieć, czego uczy się w klasie, ważne jest, aby dziecko zwracało uwagę i uważnie słuchało. Bycie tylko fizycznie obecnym jest bezużyteczne. Uczeń musi być nauczony koncentrowania się.

 

 

 


 


Zdrowie

Edukacja podczas czwartej fali – 10 porad psychologa dla rodziców i nauczycieli

Redakcja
Redakcja
16 września 2021
fot. Milko/iStock

Dzieci, które przez większość zeszłego roku szkolnego uczyły się zdalnie, są szczególnie narażone na problemy emocjonalne. Wiele z nich ma zaburzenia lękowe, problemy ze snem, są uzależnione od komputera. Wiele nie chciało wrócić do szkoły, bo boi się kontaktów społecznych, presji i oceny ze strony nauczycieli. Za chwilę nauka zdalna może powrócić za sprawą czwartej fali COVID-19, a problemy psychiczne dzieci i młodzieży znowu się nasilą. Jak ich wesprzeć? Psycholog Joanna Węglarz udziela 10 rad dla rodziców i nauczycieli, dzięki którym młodym ludziom będzie łatwiej funkcjonować w nowym roku szkolnym.


Przedłużający się okres pandemii można traktować jako sytuację wywołującą ogólny kryzys psychiczny czy psychologiczny i narażającą na przewlekły stres. Psychologowie alarmują, że wśród młodych osób nasila się ilość zaburzeń lekowych czy depresyjnych, zaburzenia snu i apetytu, uzależnienia np. od komputera i social mediów, pogorszyła się też jakość relacji rówieśniczych, które są niezwykle istotne dla rozwoju społeczno-emocjonalnego i psychiki dzieci i młodzieży.

– To jak radzimy sobie z sytuacją kryzysową, zależy od różnorakich czynników m.in. temperamentu, naszych doświadczeń, wieku, czy mamy wokół siebie życzliwych i wspierających nas ludzi. Dorosłym jest łatwiej poradzić sobie w nowej rzeczywiści pandemicznej niż dzieciom, gdyż w trakcie swego życia zdążyli wyposażyć się w różne narzędzia i mechanizmy obronne. Dzieci – z racji swego wieku – są bardziej bezbronne, dlatego tak ważne jest, aby rodzice wespół z nauczycielami i psychologami umieli im pomóc – mówi Joanna Węglarz, ceniona psycholożka i specjalistka psychologii klinicznej, wykładowczyni akademicka i terapeutka EMDR ze Studia Psychologicznego, pomysłodawca ogólnopolskiej kampanii społecznej SZKOŁA-ODNOWA.

Długa izolacja społeczna spowodowała, że zaburzone zostały podstawowe potrzeby dzieci i młodzieży, czyli poczucia bezpieczeństwa i przynależności do grupy. Wiele z nich potraciło przyjaciół, pewność siebie i radość życia. Świadomość, że nie wiadomo, jak będzie wyglądać nowy rok szkolny – czy będzie nauka stacjonarna, hybrydowa czy zdalna – nie sprzyja budowaniu ich dobrostanu. Wręcz przeciwnie – niepewność co do przyszłości może prowadzić do kolejnego kryzysu lub zaburzeń psychicznych. Jak temu zaradzić? Okazuje się, że to właśnie dorośli – rodzice i nauczyciele powinni wspierać siebie nawzajem i współpracować, by dbać o zdrowie psychiczne młodych ludzi.

10 PORAD PSYCHOLOGA DLA RODZICÓW I NAUCZYCIELI:

1. Bądź uważny – na to co dzieje się z Twoim dzieckiem lub uczniem. Pamiętaj, że wiele osób doświadcza zaburzeń emocjonalnych, może pojawiać się u nich lęk, niepokój lub przewlekła reakcja stresowa. Jeśli wiec zauważysz zmianę w funkcjonowaniu młodego człowieka – wycofanie się z aktywności, które wcześniej sprawiały mu przyjemność, problemy z apetytem lub snem oraz zmianę w sposobie bycia (np. apatię, nerwowość, drażliwość, rezygnację) – pamiętaj by reagować i rozmawiać z dzieckiem o jego samopoczuciu i problemach.

2. Słuchaj i bądź blisko – pandemia to czas, w którym wszyscy doświadczamy niepewności i niepokoju, dlatego ważne, aby rozmawiać o uczuciach, obawach i niepokojach. Istotne jest jednak, aby zadawać pytania i być otwartym na to, co młody człowiek odpowiada, bez oceniania i moralizowania. Czasem wysłuchanie i bycie obok to najlepsze co możemy zrobić dla drugiej osoby. Nie zawsze trzeba pocieszać dziecko na siłę, używając sformułowań „zobaczysz wszystko będzie dobrze” lub „nie martw się”. Lepsze jest towarzyszenie w codziennych trudach i wsparcie emocjonalne np. „rozumiem, że jest ci ciężko” czy też pytanie „jak mogę Ci pomóc?” lub „czego potrzebujesz”.

3. Skupiajcie się na pozytywach – oczywiście nie chodzi o to, żeby bagatelizować czyjeś problemy czy emocje. Jeśli ktoś czuje się przybity, często nie chce słuchać pocieszania na siłę. Jednak skupianie się tylko na tym co złe, może odbierać siłę i energię. Dlatego warto skupić się na drobnych, codziennych przyjemnościach i pozytywnych doświadczeniach. Czasem również lepiej wyłączyć TV i przestać czytać doniesienia na temat pandemii, gdyż zbyt duża dawka negatywnych informacji może nas niepotrzebnie stresować i wprowadzać w negatywny nastrój.

4. Szukaj sojuszników – z trudną sytuacją lepiej sobie poradzić, jeśli masz wokół ludzi, którzy myślą podobnie. Jeśli z Twoim dzieckiem dzieje się coś niepokojącego – rozmawiaj z jego nauczycielem lub psychologiem szkolnym, jeśli jesteś nauczycielem zaproś do rozmowy rodziców ucznia. Pamiętaj, że tak jak są sytuacje, w których konieczne jest podanie antybiotyku lub wizyta w szpitalu, ponieważ domowe sposoby leczenia nie wystarczają, tak samo czasem niezbędna będzie wizyta u terapeuty lub lekarza psychiatry.

5. Zadbaj o siebie – pandemia mogła naruszyć nasz dobrostan psychofizyczny, pogorszyć jakoś snu, doprowadzić do stanu przewlekłego stresu czy niepokoju. Jeśli czujemy się przytłoczeni i zniechęceni lub przeciwnie – odczuwamy nerwowość i jesteśmy drażliwi – to znak, że powinniśmy poszukać sposobów na relaks i zadbać o nasze emocje. Znajdź w ciągu dnia chwilę dla siebie i wybierz aktywność, dzięki której się relaksujesz. Może to być spacer, przejażdżka rowerowa, gorąca kąpiel czy rozmowa z przyjacielem.

6. Nie oceniaj zbyt surowo – edukacja online była niezwykle stresująca, zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli. Dzieci wróciły do szkoły pełne obaw o oceny i o to, czy poradzą sobie z ilością materiału. Niepotrzebne są im dodatkowe stresory w postaci nadmiernych sprawdzianów czy kartkówek. Pamiętaj, aby zapewnić dziecku czas na adaptację do nowej sytuacji.

7. Postaw na relacje! Czas nauki zdalnej w większości przypadków związany był z brakiem kontaktów rówieśniczych. Powrót do szkoły to szansa na zadbanie o relacje między uczniami. Jednym ze sposobów może być wprowadzenie podczas zajęć większej ilości aktywności grupowych – m.in. ćwiczeń, gier i zabaw rozwijających współpracę.

8. Korzystaj ze strategii relaksacyjnych podczas zajęć i w domu. Warto wprowadzić w codzienne aktywności chwilę wycieszenia. Mindfulness, ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia fizyczne – dobrze jest uczyć dzieci różnych sposobów radzenia sobie z napięciem i stresem.

9. Ucz dziecko rozumienia trudnych sytuacji i wspólnie odkrywajcie konstruktywne sposoby radzenia sobie z nimi (np. szukajcie pozytywnych stron problemu, rozważcie źródła pomocy).

10. Dbaj o otwartą i jasną komunikację – to dotyczy relacji uczeń – nauczyciel, dziecko – rodzic, a także rodzic-nauczyciel. Na bieżąco rozmawiajcie o trudnościach i niepokojach, dzięki temu szybciej obejmiecie wspólne stanowisko i znajdziecie rozwiązanie trudnej sytuacji.

Ponadto na stronie ogólnopolskiej kampanii społecznej https://szkola-od-nowa.pl/ znajduje się wiele bezpłatnych materiałów do pobrania dla uczniów, rodziców i nauczycieli:

  • wyniki badań na temat wpływu pandemii i nauki zdalnej na dobrostan uczniów i nauczycieli;
  • scenariusze godziny wychowawczej dla szkół podstawowych, średnich oraz szkół specjalnych i oddziałów integracyjnych;
  • prelekcje dla nauczycieli, rodziców i uczniów, które pomogą zrozumieć siebie i innych oraz pozwolą przygotować uczniów do nauki stacjonarnej;
  • ebook dla nauczycieli „Jak wspierać rozwój społeczno-emocjonalny uczniów?”;
  • ebook dla rodziców „10 strategii dla wypalonych rodziców”;
  • inne materiały w pdf do szerokiego i darmowego udostępniania.

Więcej informacji: https://studiopsychologiczne.com/, https://szkola-od-nowa.pl/


Zobacz także

Dziesięć nawyków ludzi, którzy tracą na wadze bez efektu jo-jo

To nie tylko pierwsza pomoc, to też odpowiedzialność za siebie i innych. 7 rzeczy, które daje dzieciom umiejętność udzielenia pierwszej pomocy

ciąża bez ryzyka - czy to możliwe?

Ciąża bez ryzyka – czy to możliwe?