Listy do redakcji

Poznaliśmy się w piaskownicy… pierwszą miłość pamięta się do końca życia

Listy do redakcji
Listy do redakcji
12 lutego 2016
Fot. Pixabay / Alexas_Fotos / CC0 Public Domain
 

Kiedy myślę o moim pierwszym zauroczeniu mimowolnie uśmiecham się do wspomnień. To było tak dawno, że właściwie powinnam o tym zapomnieć. Ale nie potrafię wymazać z pamięci czegoś, co tak naprawdę ukształtowało moje spojrzenie na związki i idealnego partnera 😉

Poznaliśmy się w piaskownicy, właśnie robiłam przyjęcie urodzinowe dla lalek i z zapałem piekłam kolejne piaskowe babki. Z boku stanął nieśmiały, trochę nieporadny chłopiec i cicho zapytał, czy mógłby pożyczyć łopatkę. Oczywiście dobre wychowanie nakazywało mi poratować nieszczęśnika i tak oto pierwsze lody zostały przełamane. Potem okazało się, że będziemy razem w jednej grupie w przedszkolu.Dzień po dniu więzi naszej przyjaźni coraz bardziej się zacieśniały. Zauważyłam, że on jest bardzo wrażliwy na czyjąś krzywdę i często mi powtarzał: „A ja by cię obroniłem, jak by ktoś chciał cię zbić”. Jego nieporadne, wzruszające chłopięce wyznania robiły na mnie duże wrażenie.

Kiedyś przyniósł mi pierścionek z czerwonym oczkiem, który wygrał dla mnie w wesołym miasteczku i poważnym tonem spytał: „Czy byś była moją dziewczyną?”. Oczywiście zgodziłam się, nie mogło być inaczej;) Innym razem dostałam od niego połowę cukierka mordoklejki – a trzeba pamiętać, że w czasach peerelu takie rarytasy były na wagę złota. Nie raz wręczył mi bukiet nieco przywiędłych maków i chabrów, albo wygrzebane w żużlu kawałki stopionego szkła, które wyglądały jak drogocenne kamienie. Doskonale pamiętam to szelmowskie spojrzenie spod rudej grzywki, kiedy na wyciągniętej dłoni dumnie prezentował znalezioną w trawie żabę.

A kiedy nikt nie widział na spacerach trzymaliśmy się za ręce. Ja z kolei nauczyłam go wiązać sznurowadła i zapinać sprzączki przy sandałach, bo po prostu tego jeszcze nie potrafił. I przynosiłam mu historyjki z gum Donald, bo z zapałem je zbierał.

I mimo, że działo się to bez mała ponad 30 lat temu, sprawdziło się powiedzenie, że pierwszą miłość pamięta się do końca życia. Szczególnie tę niewinną, będącą dziecięcym zauroczeniem, bezinteresowną i szczerą. Ale też romantyczną, choć w opinii dorosłych naiwną 😉

I choć nasz kontakt urwał się jeszcze w szkole podstawowej a każde z nas założyło już rodzinę, mijamy się czasem na ulicach naszego rodzinnego miasteczka. I jak miło się robi i ciepło na sercu, kiedy wspominamy nasze przedszkolne zauroczenie 😉

Magdalena Świtała


Akcja „Moja pierwsza miłość”

Pierwsza miłość jest wyjątkowa, to zauroczenie, motyle w brzuchu, ta szeptana na ucho przyjaciółki tajemnica. Niepewność, ciekawość i radość. Zakochując się po raz pierwszy mamy wrażenie, że unosimy się nad ziemią.

Luty to taki czas, kiedy na chwilę przystajemy w naszej miłości. Może dlatego, że nie obchodzimy Walentynek, a może właśnie dlatego, że je obchodzimy. Jedno jest pewne. W tym zimowy miesiącu o miłości myślimy bardziej niż zwykle. Dlatego  chciałybyśmy was zachęcić do wspomnienia waszej pierwszej miłości. Zakochania, zauroczenia. Odkurzenie w pamięci tych wyjątkowych chwil. To z pewnością są piękne historie.

Zapraszamy – włączcie się do naszej akcji „Pierwsza miłość”. Napiszcie do nas opisując swoją pierwszą miłość. My najciekawsze listy nagrodzimy i opublikujemy. Powspominajcie z nami <3

i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
ks. Jan Twardowski


 WEŹ UDZIAŁ W ZABAWIE TUTAJ (klik)


Listy do redakcji

„Jesteś tym, co osiągasz, co udaje ci się zrobić”. Serio? Jak niszczą nas wymagania

Katarzyna Troszczyńska
Katarzyna Troszczyńska
12 lutego 2016
Fot. iStock / baona
 

Nazwijmy ją Ewa.  Scenariusz macierzyństwa: z góry ustalony. Termin pojawienia się dziecka na świecie: czerwiec. Ewa usłyszała, że dzieci urodzone wiosną rzadziej chorują, są inteligentniejsze i bystrzejsze od tych urodzonych jesienią. Jeszcze w ciąży zapisała przyszłego potomka do przedszkola Montessori . Urodziła się dziewczynka, powiedzmy Lena. Gdy Lena skończyła dwa lata – Ewa uczyła się z nią angielskiego, francuskiego i chodziła na zajęcia muzyczne.

Po trzecich urodzinach – zaprowadziła ją karate i plastykę. Później doszedł basen, narty, i oczywiście balet. Ewa czuła się dumna, gdy koleżanki z zazdrością mówiły: „Ależ będziesz miała wykształconą córkę”. I jeszcze dopytywały, jak ona to wszystko ogarnia. Bo Ewa oprócz zajmowania się rozwojem dziecka robiła karierę, jeździła na szkolenia, znalazła czas na obronę doktoratu i weekendowy kurs fotografii. W domu miała idealny porządek, i regularnie organizowała kolacje dla znajomych i przyjaciół.

Tyle, że niedawno Ewa trafiła do kliniki leczenia bezsenności. Nie spała miesiącami, miała napady lęków. „Nie wiem o co chodzi, mam wszystko” mówiła. „Co to jest wszystko?” spytał psychiatra. Więc Ewa wymieniała: stanowisko, pieniądze, córkę w szkole muzycznej, świetnie zarabiającego męża. Mówiła i mówiła. A psychiatra przerwał tylko raz: „A kiedy pani odpoczywa?”. Pytanie Ewę rozbiło. Bo ona nie odpoczywa. I córce też na to nie pozwala: „Ćwiczyłaś? Malowałaś? Uczyłaś się? Posprzątałaś pokój?”. Życie Ewy to dążenie do doskonałości. W gabinecie psychiatry Ewa po raz pierwszy odważyła się też powiedzieć, że córka  ją rozczarowała: „Wyobrażałam sobie, że jeśli dam tyle możliwości, ona będzie w czymś wybitna. A ona jest po prostu pilna”. I jeszcze przyznała: „Czuje rozdrażnienie, gdy córka ogląda na komputerze film, myślę wtedy: „Czy nie jest jej głupio, tak nic nie robić?”

Zasada 1: spójrz na rzeczy, które wmawiali ci rodzice z dystansem

Do gabinetów psychiatrów i psychologów trafia wiele matek podobnych do Ewy. Najczęściej używane przez nich słowo: „Muszę”. Muszę to, muszę tamto. A przede wszystkim: „Muszę dać dziecku, jak najwięcej”. To „najwięcej” to dodatkowe zajęcia, języki, dobre szkoły. Słowo klucz: inwestycja. Potem jest już albo duma (gdy dziecko spełnia oczekiwania). Albo rozczarowane, gdy jest przeciętne. Przecież presja jest ogromna. Gorsze wyniki przekładają się na kontakty towarzyskie.

To matki, które nie widzą, że wspierają swoje dzieci w tej rywalizacji. Uczą je tego, czego często same były uczone: „Jesteś tym, co osiągasz i co udaje ci się zdobyć”.

Bertrand Cramer, szwajcarski psychiatra i psychoanalityk zajmujący się wpływem rodziny na kształtowanie osobowości człowieka, zwraca uwagę na to, że jeszcze przed urodzeniem dziecka rodzice tworzą sobie pewien jego obraz. Oczekują, że odziedziczy wybrane cechy i talenty po swoich przodkach, projektują na niego marzenia i oczekiwania. Cramer nazywa to „duchami unoszącymi się nad kołyską”. Tak więc presja, żeby być „jakimś” jest przenoszona z pokolenia na pokolenia. 

Psychiatra Ewy kiedyś zapytał: „A czym dla pani jest sukces?”. Była zdziwiona. Dla niej to oczywiste: sukces to prestiż, uznanie. „A dlaczego nie myśli Pani, że sukces to jest na przykład święty spokój. Domek na wsi, spokojna praca?” zaoponował. Ewa przypomniała sobie obrazki z dzieciństwa. Jej mama też miała mnóstwo zajęć i powtarzała: „Ludzie nie powinni sobie pobłażać”. Ewa pamięta taką scenę, tata stał w kuchni, patrzył przez okno i popijał herbatę. Mama z niechęcią mruknęła: „Tacy ludzie nigdy nic nie osiągają”. Gardziła ojcem za jego umiłowanie do ciszy i kontemplowania chwili.

I inne sceny: mama wieszała sobie na ścianie świadectwa córki. Oczywiście zawsze z czerwonym paskiem. Na szafce kładła medale. Za wybitne osiągnięcia pływackie, wygraną w zawodach jeździeckich. A potem przychodzili znajomi i mówili. „Ależ zdolna ta córka”. Mama się uśmiechała, przytulała Ewę. Jak to się stało, że Ewa nawet nie zauważyła, że Lenę uczy tego samego: „Jesteś coś warta, jeśli dobrze cię oceniają”.

Zasada 2: nie ma jednej definicji sukcesu

Zwolennicy dopingowania dzieci i stawiania ostrych wymagań mówią: „Sport, muzyka wyrabia dyscyplinę bez której nie da się żyć”.  Jedna z terapeutek powiedziała mi kiedyś: „Ale czy cena jaką musi ponieść często mały człowiek jest tego warta? I opisywała pacjentki podobne do Ewy. Do dziś nie potrafią odpoczywać. A zapytane czego naprawdę chcą dla siebie często odpowiadają: „Nie wiem”. Ewa też odniosła „sukces”. Tylko, że płaci za niego depresją i wypaleniem. Jest mnóstwo przykładów ludzi, których zniszczył „luz” i których zniszczyły „wymagania”. Wiele zależy od charakteru dzieci.

Zresztą co z tego, że ktoś jest mistrzem? Bardzo ciekawie opisał to w swojej książce Andre Agassi, słynny tenisista. Tak zaczyna swoją autobiografię „Open”: „Otwieram oczy i nie wiem gdzie ani kim jestem . Nie jest to znów takie niezwykłe uczucie. Połowę życia spędziłem nie wiedząc (…) gram zawodowo w tenisa, choć go nienawidzę, ale to mroczne i tajemne poczucie, które towarzyszy mi przez całe życie”.  I wspomina, jak miał siedem lat i ojciec zmuszał go do grania. „Ojciec twierdzi, że jeśli będę odbijał dwa i pół tysiąca piłek dziennie, to będzie równało się siedemnastu tysiącom pięciuset piłkom na tydzień, więc pod koniec roku będę miał na koncie prawie milion odbitych piłek. (…). Dziecko odbijając milion piłek rocznie będzie niepokonane”. Gdy jego kilkuletni syn na chwilę zamyśla się trzymając w ręku rakietę, krzyczy: „Co ty robisz do k…. nędzy. Przestań się zamyślać. Żadnego, k…, zamyślania!”. Cała historia jego kariery to realizowanie marzeń ojca. To oczywiście brutalny przykład, ale może warto się zastanowić czego naprawdę chcemy dla siebie i swoich dzieci.

Bo rodzice, owszem, dają dziecku do ręki mnóstwo narzędzi, ale rzadko pokazują, jak z nich korzystać. Roztaczają przed nim wizję przyszłego sukcesu, w efekcie nie dając mu żadnego wyboru.

Zasada 3: każdy jest w czymś dobry

Co tak naprawdę gwarantuje (a raczej zwiększa szansę) na szczęśliwe życie? Poczucie własnej wartości, samodyscyplina, zdolność do budowania i tworzenia więzi. Większość szczęśliwych, pewnych siebie, spełnionych ludzi ma dobry i mocny charakter. Co to znaczy?

Stephen R. Covey, autor bestsellerowej pozycji: „7 nawyków skutecznego działania” pisze o absolutnie niezbędnych nawykach dojrzałego, mądrego człowieka. Trzy pierwsze dotyczą kształtowania mocy wewnętrznej: poczucia, że każdy sam jest odpowiedzialny za własne życie. Nie można żyć we władzy opinii innych, stereotypów, wzorców kultury. Nie można obciążać innych odpowiedzialnością za swoje błędy, osądzać. W końcu trzeba mieć dystans do tego co się nam przydarza, na co nie mamy wpływu. Bo często ranią nas nie same wydarzenia, tylko nasze myślenie o nich.Trzy kolejne nawyki dotyczą współdziałania z innymi; cierpliwości, otwartości, empatii, zdolności słuchania.  Ostatni mówi o samoodnowie, czyli trosce o sobie. I to jest najważniejsze. I te cechy trzeba rozwijać i pielęgnować w dziecku. Wbrew pozorom nie jest to takie trudne. I bardziej przyda się tu intuicja niż setki poradników.

 Zamiast wozić je na setki zajęć znajdujmy dla niego czas i zobaczmy w czym  ma talent, a potem pomóżmy mu je rozwijać. Dziecko nie musi być wybitne, to mit, że talent to zawsze coś spektakularnego. Według Marcusa Buckighama, który przez 20 lat badał ludzkie cechy pod kątem tych najlepszych, talent to: „Każdy powtarzający się wzorzec myślenia, odczuwania lub zachowania, które może znaleźć praktyczne zastosowanie”. Według niego już talentem jest: empatia, pryncypialność, zdolność do analizy, organizacji. Każdy w czymś jest dobry. Trzeba tylko to coś znaleźć  i doskonalić się w tym. Dla przyjemności swojej, a nie dlatego, żeby sprawiać przyjemność ludziom.


Listy do redakcji

Długo się leczyłam z tej miłości, ale mimo wszystko nie żałuję

Listy do redakcji
Listy do redakcji
12 lutego 2016
Fot. Pixabay / Romi / CC0 Public Domain

Moja pierwsza miłość…może ciężko w to uwierzyć, ale zakochałam się będąc na pierwszym roku studiów. Studiowałam w Krakowie oddalonym od moich rodzinnych Suwałk dość sporo, a że mam była zawsze bardzo restrykcyjna więc nigdy za młodu nie w głowie (niestety) były mi (jak to ona mówiła) takie „głupoty”. Wyjechawszy na studia odetchnęłam, zaczęłam żyć, czuć się swobodnie i nie robiąc nic nieodpowiedniego, po prostu żyć tak jak czułam, że  chcę, że lubię, tak, żeby być szczęśliwą.

Pewnego razu, całkiem przypadkiem, zobaczyłam u znajomej na Facebooku link do strony, gdzie logują się zarówno Polacy szukający drugiej połówki, jak i Włosi. I oczywiście się zalogowałam. Otrzymałam odpowiedź. Szybko stwierdziliśmy, że przechodzimy od razu na Skype, aby móc swobodnie korespondować. Naprawdę nie wiem kiedy, nie wiem, jak to się wydarzyło i potoczyło, ale te nasze rozmowy tak mnie wciągnęły…pisałam non stop. Kiedy tylko miałam dostęp do internetu, pisałam. Na uczelni i w domu. Potrafiłam w ogóle nie spać, pisaliśmy tak całą noc, a rano tylko kąpiel i uczelnia. Żyłam tylko tymi naszymi rozmowami. Któregoś dnia Mirko:) zaproponował, że przyleci do Polski, do Krakowa. Już kiedyś tu był i bardzo mu się podobało. Pomyślałam czemu nie. Jak ja to przezywałam to aż niemożliwe. Nigdy później nie czułam już w sobie tylu uczuć, nie miałam tylu obaw i oczekiwań jednocześnie. Noc przed Jego przylotem, nie mogłam oczywiście spać. Spotkaliśmy się w końcu, spędziliśmy razem kilka dni.

Oczywiście w dniu wylotu była płacz, wewnętrzna rozpacz, ale niestety musiał wracać. Potem oczywiście znowu pisanie, pisanie, pisanie, wszędzie, gdzie się dało.Tęsknota nie do opisania. Mirko zaraził mnie włoską muzyką, mój dysk był pełen włoskiej, romantycznej muzyki, zaczęłam czytać o Włoszech itd. Pełna fascynacja. To było coś niewiarygodnego. Widzieliśmy się jeszcze kilka  razy. Niestety jak to często się zdarza, związek na odległość, nie przetrwał próby. A że był to Włoch, to niestety ale zauroczył się po jakimś czasie chyba kimś innym u siebie  na miejscu. Przeżywałam wtedy oczywiście dramat, rozpacz. Z czasem zrozumiałam, że nie ma co czekać, trzeba zapomnieć.

Długo się leczyłam z tej miłości. Ale mimo wszystko nie żałuję, bo to co czułam będąc zakochaną, to coś wspaniałego, czego nie da się opisać, przekazać słownie. Nie zapomnę, jak zamyślona o swoim ukochanym, wpadłam prawie pod tramwaj (wówczas nie było to zabawne), potrafiłam przejść kilka przecznic aż się ocknęłam myśląc gdzie ja jestem?? To było piękne. Cieszę się, że mimo że tak późno, to było mi dane zaznać tego uczucia, tego zauroczenia, tych motyli w brzuchu.

Paulina Śniegowska


 

Akcja „Moja pierwsza miłość”

Pierwsza miłość jest wyjątkowa, to zauroczenie, motyle w brzuchu, ta szeptana na ucho przyjaciółki tajemnica. Niepewność, ciekawość i radość. Zakochując się po raz pierwszy mamy wrażenie, że unosimy się nad ziemią.

Luty to taki czas, kiedy na chwilę przystajemy w naszej miłości. Może dlatego, że nie obchodzimy Walentynek, a może właśnie dlatego, że je obchodzimy. Jedno jest pewne. W tym zimowy miesiącu o miłości myślimy bardziej niż zwykle. Dlatego  chciałybyśmy was zachęcić do wspomnienia waszej pierwszej miłości. Zakochania, zauroczenia. Odkurzenie w pamięci tych wyjątkowych chwil. To z pewnością są piękne historie.

Zapraszamy – włączcie się do naszej akcji „Pierwsza miłość”. Napiszcie do nas opisując swoją pierwszą miłość. My najciekawsze listy nagrodzimy i opublikujemy. Powspominajcie z nami <3

i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
ks. Jan Twardowski


 WEŹ UDZIAŁ W ZABAWIE TUTAJ (klik)


Zobacz także

Od czasu choroby Waszego taty nasze całe życie wywróciło się do góry nogami. Akcja „List do dziecka”

” Księżniczko, chciałbym abyś po przeczytaniu zapomniała o wszystkich naszych gorszych momentach!”. Akcja „List do dziecka”

Sprytne rady i przedświąteczne szaleństwo. 🎅Bierzemy TK Maxx na celownik

Pamiętasz, jak podarowałeś mi ten wielki kilkupiętrowy domek dla lalek? ⛄ Akcja „A co ty byś sobie podarowała w prezencie”