Lifestyle

Uśmiechnij się. Akcja „Bądź piękna każdego dnia”. Dzień #6 [26.04.]

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
26 kwietnia 2016
Fot. Unsplash/kaboompcs.com / CCO
 

Uśmiechajcie się do siebie, do innych, taki uśmiech zawsze do nas wraca w postaci pozytywnej energii. Jak uczynić uśmiech był jeszcze piękniejszy? Dzisiaj pomyśl o szmince, która sprawi, że uśmiechając się będziesz wyglądać jeszcze piękniej. Jaki jest twój ulubiony kolor? Czerwony, bladoróżowy, a może używasz tylko błyszczyka? Pomaluj dziś usta na wyjątkowy kolor i uśmiechaj się szeroko do każdego spotkanego człowieka.

Akcja „Bądź piękna każdego dnia”

Do 18 maja będziemy codziennie umieszczać dla was wpisy dotyczące urodowych wyzwań. Będziemy was namawiać do odrobiny szaleństwa, do zadbania o to, by wasza uroda była tej wiosny widoczna w wyjątkowy sposób.

Co trzeba zrobić? Pod codziennym wpisem dotyczącym naszej akcji zamieść komentarz, w którym napiszesz, co takiego dzisiaj zrobiłaś dla swojej urody. Najciekawsze z komentarzy zostaną nagrodzone.


A poniżej na zachętę przypominamy o wyjątkowych nagrodach ufundowanych przez BaByliss.

Depilator IPL

Depilator IPL BaByliss | Akcja "Bądź piękna każdego dnia"

Mat. prasowe

Prostownicę 

Mat. prasowe

Mat. prasowe

Lokówkę

Mat. prasowe

Mat. prasowe

Czas trwania: 20.04.2016 – 18.05.2016. Wyniki zostaną opublikowane do dnia 27.05.2016

Regulamin akcji dostępny jest tutaj.

Zobacz wszystkie wyzwania w naszej akcji


Lifestyle

Produkty, które ułatwiają chudnięcie. Sprawdź, co przyspiesza spalanie kalorii

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
26 kwietnia 2016
Jeśli chcesz zdrowo i naturalnie schudnąć, sprawdź jakie owoce i warzywa pozwolą ci na uzuskanie lepszego efektu
Fot. Pixabay / fancycrave1 / CC0 Public Domain
 

Wiele kobiet zna trudy przebywania na diecie. Chcąc zrzucić klika kilogramów, stać nas na różnorakie wyrzeczenia. Cel piękny, ponieważ często poza szczupłą sylwetką,  zmieniamy również nasze nawyki żywieniowe na lepsze. Podczas diet, wiele z nas sięga po suplementy, które mają pomóc w walce z kilogramami. Ale zanim sięgniecie po apteczne specyfiki, wypróbujcie moc płynącą z naturalnych produktów. Nawet nie podejrzewacie, jak wiele z nich, ma dobroczynne działanie dla walki o szczuplejszą sylwetkę. 

Natura służy pomocą przy gubieniu kilogramów

Na pewno słyszałyście o roli błonnika w walce o lepszą figurę. Ale błonnik to nie wszystko, czym dysponują warzywa i owoce, które trafiają na nasz talerz. Co więc warto jeść regularnie, by podkręcić szybkość spalania kalorii?

Pomidory

Są  źródłem antyoksydantów, zawierają leptynę, regulującą przemianę materii i hamuje apetyt. Zawierają także witaminę C, która stymuluje syntezę kolagenu, wpływającą na elastyczność i jędrność skóry.  Indeks glikemiczny pomidorów jest bardzo niski, więc doskonale sprawdzi się to warzywo, jako niskokaloryczne w wielu dietach.

 Fot. Pixabay / condesign / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / condesign / CC0 Public Domain

Kapusta

Jest warzywem niskokalorycznym, o charakterystycznym smaku. Przyspiesza trawienie oraz perystaltykę jelit, oczyszcza organizm z toksyn, wykazuje właściwości odchudzające i lecznicze. Aby nie powodowała wzdęć, watro jeść ją z kminkiem.

Fot. Pixabay / jackmac34 / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / jackmac34 / CC0 Public Domain

Jajka

Wbrew pozorom, są one niskokaloryczne (ok. 70 kcal) i dostarczają pełnowartościowe białko. Jedzone na śniadanie zapewnią długotrwałe uczucie sytości. Jajka zawierają cholinę, czyli substancję niezbędną do funkcjonowania i budowy komórki organizmu. Przyspiesza ona także spalanie tłuszczu w organizmie, pełniąc funkcję oczyszczającą.

 Fot. Pixabay / 683440 / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / 683440 / CC0 Public Domain

Brokuły

Posiadają błonnik, który wypełnia żołądek, dając uczucie sytości na długi czas. Hamuje łaknienie, a dzięki zawartości antyoksydantów, pomaga wymieść z organizmu toksyny i wolne rodniki. Brokuły dostarczają mniej energii, niż organizm zużywa na ich strawienie (podobnie jak większość zielonych warzyw).

 Fot. Pixabay / ImageParty / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / ImageParty / CC0 Public Domain

Sałata

Jest jednym z najmniej kalorycznych warzyw, pobudzające procesy trawienne. Zawiera sporo błonnika wspomagającego odchudzanie, a także silne przeciwutleniacze, więc odświeża i oczyszcza organizm. Sałata aż w 90 proc. składa się z wody, więc można ja jeść bez obaw.

 Fot. Pixabay / tookapic / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / tookapic / CC0 Public Domain

Jogurty i inne przetwory mleczne

Od dawna wiadomo, wapń pomaga w walce z nadmiarem kilogramów.  Kobiety, spożywające przynajmniej 1400 mg wapnia dziennie, spalają więcej tłuszczu niż panie niejedzące mlecznych produktów. Jogurt pomaga zatrzymać produkcję kortyzolu zwalniającego metabolizm. Proteiny (białka) zawarte w jogurcie są wolniej trawione, czyli sycą na dłużej.

Fot. Pixabay / bzwei / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / bzwei / CC0 Public Domain

Fasola

To niskokaloryczne warzywo jest źródłem błonnika i protein, które  regulują trawienie i spalają tłuszcz. Fasola szybko zaspokaja głód i pomaga utrzymać prawidłową masę ciała.

Fot. Pixabay / pixel1 / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / pixel1 / CC0 Public Domain

Papryczki chili i pepperoni

Swój specyficzny, ostry smak zawdzięczają kapsaicynie – mającej własności rozgrzewające skórę i błony śluzowe. Pobudza wydzielanie soków żołądkowych, ułatwiając trawienie i spalanie kalorii i przemianę materii.  Likwiduje uczucie głodu, co potwierdzili naukowcy na przykładzie papryczki chili, że pomaga ona ograniczyć apetyt na słodkie, słone oraz tłuste potrawy.

Algi

Dzięki dużej zawartości jodu, stymulują pracę tarczycy zwiększając metabolizm. Szczególnie spirulina oczyszcza organizm z toksyn i metali ciężkich, oraz hamuje łaknienie, dostarczając składniki odżywcze.

Fot. Pixabay / e-gabi / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / e-gabi / CC0 Public Domain

Grejpfruty

Wpływają pozytywnie na pracę układu pokarmowego, przyspieszają spalanie tłuszczów i przemianę materii. Zawarta w nich witamina C, bierze udział w produkcji noradrenaliny, uwalniającej tłuszcz z komórek tłuszczowych, aby łatwiej było pozyskać z niego energię i spalić go. W połączeniu z witaminami B6 i B3,  wpływa na tworzenie L-karnityny, potrzebnej do spalania tłuszczów.

 Fot. Pixabay / RahelS / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / RahelS / CC0 Public Domain

Ananas

Zawarte w nich enzymy i kwasy owocowe przyśpieszają spalanie tłuszczów. Szczególnie bromelina rozkłada białko, pomagając w jego strawieniu, wpływa także na usuwanie nadmiaru wody z organizmu. Błonnik poprawia perystaltykę jelit i  zmniejsza apetyt pęczniejąc w żołądku.

 Fot. Pixabay / security / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / security / CC0 Public Domain

Karczochy

To niskokaloryczne warzywa, cenne są ze względu na zawartość cynaryny i inuliny, które poprawiają funkcjonowanie układu trawiennego i stymulują procesy metaboliczne.

Fot. Pixabay / sobbly / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / sobbly / CC0 Public Domain

Seler naciowy

Zawiera błonnik usprawniający perystaltykę jelit, oczyszcza organizm z toksyn, pobudza metabolizm i pomaga wydalić z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii.

Fot. Pixabay / stevepb / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / stevepb / CC0 Public Domain

Marchew

Ma korzystny wpływ na przemianę materii, działa wzmacniająco, reguluje czynności jelit i działa przeczyszczająco. Podobnie jak sałata, aż w 90 proc. składa się z wody, jest więc niskokaloryczna. Duża zawartość błonnika, wpływa na regulowanie pracy układu pokarmowego.

 Fot. Pixabay / Unsplash / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / Unsplash / CC0 Public Domain

Ogórki

Są niskokaloryczną przekąską, przyśpieszają tempo przemiany materii, usuwają z organizmu toksyny i nadmiar wody.

 Fot. Pixabay / Kaz / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / Kaz / CC0 Public Domain

Zielona herbata

Jej właściwości odchudzające są znane od dawna. Zielona herbata reguluje procesy trawienne, korzystnie wpływając na metabolizm. Zawartość katechiny pozwala przyśpieszyć spalanie tłuszczów i zmniejszyć apetyt, a kofeina przyspiesza rozkład tkanki tłuszczowej.

 Fot. Pixabay / Bonbonga / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / Bonbonga / CC0 Public Domain

Imbir

Dzięki olejkom eterycznym oraz  olejkowi imbirowemu, poprawia przemianę materii, reguluje trawienie i zapobiega wzdęciom.

 Fot. Pixabay / Ajale / CC0 Public Domain


Fot. Pixabay / Ajale / CC0 Public Domain

Przyprawy

Bez nich trudno sobie wyobrazić gotowanie. Przyprawy takie jak czarny pieprz, kmin rzymski, kardamon, kurkuma wpływają na szybszą przemianę materii oraz spalanie tkanki tłuszczowej.

Fot. Pixabay / Taken / CC0 Public Domain

Fot. Pixabay / Taken / CC0 Public Domain


Lifestyle

„Nie jest łatwo dojść do siebie po tylu latach ze schizofrenikiem, ale można. Do przodu, dziewczyny!”

Listy do redakcji
Listy do redakcji
26 kwietnia 2016
Nie jest łatwo dojść do siebie po tylu latach ze schizofrenikiem. O jego chorobie wiem od 2 lat.
Fot. Pexels / Unsplash / CC0 Public Domain

1997-2016, czyli ponad połowa mojego życia w skrócie

Nie wiem od czego zacząć, więc spróbuję od początku. Jest styczeń 1997 roku, miesiąc przed moim szesnastymi urodzinami, jestem w pierwszej klasie warszawskiego ogólniaka. Jak zwykle spóźniona, wpadam kilka minut po czasie do klasy na lekcję biologii. Wysłuchuję pełnego ironii monologu nauczyciela w klimacie: „ooo a pani się już wyspała?” i zasiadam w ławce. Nie mija 5 minut, gdy ktoś puka do drzwi i wchodzi niepewnym krokiem do klasy. Jakiś chłopak z maturalnej klasy. Pyta nauczyciela czy może mnie na chwilę poprosić na korytarz. Co? Mnie? Kurde nie znam gościa, nigdzie nie idę! Wychodzę. Przed salą na ławce róża i czekolada, a chłopak wypala na szybko: „Wiem że się nie znamy. X jestem. Pójdziesz ze mną na studniówkę?”. Nie lubię róż, ale z czekoladą trafił. Hmmm. Jest równie czerwony jak ja zaskoczona. „Kiedy?”- pytam krótko. „Pojutrze”- odpowiada równie krótko. Jeśli można być jeszcze bardziej zaskoczoną to jestem. Zazwyczaj buzia mi się nie zamyka, pewność siebie tryska uszami i jak na taką osobę przystało odpowiadam: spytam mamy. „Jezu. Jakam ja bystra.”- myślę sobie. Wymieniamy się numerami telefonów (stacjonarnymi!) i wracam na biologię. Oczywiście, że poszłam na studniówkę. Nieoczywiste, że zakochałam się po uszy. On też. Jak się okazało mieszkamy jakieś 300 metrów od siebie. Kolejne 8 lat to fantastyczna przyjaźń, miłość, wspólne wyjazdy i niezapomniana beztroska. Wyjazdy maluchem w Tatry, na Mazury. Nad morze nie. Bo choć ja kocham Bałtyk, X nienawidzi. Widocznie łatwo się zakochuję, bo pokochałam Tatry równie mocno jak Bałtyk i X.

W tej szalonej miłości i pięknych planach na przyszłość dobijamy 2005 roku…

Akurat kończymy studia, idziemy do pracy. Mam 24 lata i tak naprawdę nic nie wiem o relacjach damsko-męskich. X jest moją jedyną miłością a Tata nie najlepszym (dobra, baaardzo słabym- bo jak napiszę brzydkie słowo to nie opublikujecie, co?) ojcem. Co w praktyce oznacza, że z domu wyniosłam takie oto prawdy: facet jest wiecznie zmęczony, więc ciągle odpoczywa w ciszy i spokoju, nawet jak nie ma racji to trzeba mu ją przyznać dla świętego spokoju, on decyduje co robisz i kiedy, co kupisz i za ile (co z tego że zarabiasz) itd. Z taką oto wiedzą wchodzę w dorosłą relację z X. Jest trochę lepszy dla mnie, niż tata dla mamy i uważam to za dopust boży. Cieszę się, że dobrze trafiłam. Nawet nie zauważam, że stopniowo co raz bardziej mu ustępuję, nieświadomie jeszcze tracę pewność siebie. W mojej głowie króluje X. Wszystko kręci się wokół niego. Nie ufam sobie. On wie lepiej, on ma rację. Tak mija kolejne 6 lat. Liczycie? Mam już w tej opowieści 30 lat!

Rok 2010. X się zmienia nie do poznania

Porzuca znajomych, ciągle zmienia pracę, na nic nie ma ochoty, za wszystkie porażki obwinia mnie. A ja? A ja wierzę, że to moja wina. Po dawnej pewności siebie nie ma u mnie śladu. Żyję w wiecznym poczuciu winy i własnej beznadziejności. Pierwszy raz pojawia się wtedy myśl, by go rzucić. Postanawiam wyjechać na wakacje bez niego. By odbić sobie lata bez słońca i morza rezerwuję lot i kwaterę na 2 tygodnie na południu Europy. Pakuję się wśród jęków, że go zostawiam, że ja wydaję na zagraniczne wakacje, a on na nas tyra, że jestem egoistką i kilka innych podobnych tekstów, których już na szczęście nie pamiętam. W myślach się śmieję: „już niedługo kochany X będzie to trwało. Wracam i Cię rzuuuucam! Ale powiem Ci to po powrocie. Teraz się męcz.”

Dzień przed wylotem idę na spotkanie z przyjaciółkami. Wypijam sporo i jak nigdy na X nie narzekam (tak tak, zawsze go bronię i tłumaczę durne zachowania), tak tym razem zwierzam się jak mi źle i że po powrocie go rzucę. Żebyście widziały ten entuzjazm. Zaskoczył mnie jak X pod klasą 14 lat wcześniej. W każdym razie czuję poparcie i pewna swojej decyzji wylatuję na wakacje. Wracam. Boże. Jak ja się za nim stęskniłam. Rzucić? Mojego kochanego X. Nigdy! Lecę do niego przez Warszawę jak na skrzydłach. Wpadam do domu jego matki. Nie ma go. Ach. Weekend. Pojechał na działkę. To nic. Pewnie czeka tam i tęskni. Jak ja. Jadę na działkę. Jest. Taaak. Trooochę tęsknił. Wypijam piwo czy dwa, wciągam szaszłyka z grilla, lądujemy w łóżku.

Dwa miesiące później widzę dwie kreski. X szaleje z radości

Ja trochę mniej. Bo przecież ja chcę go rzucić tylko odwagi mi zbrakło. Pozamiatane. Nie wyrywam się już z porzucaniem X. Niepokojące zachowania X rosną na sile wprost proporcjonalnie do rozmiaru mojego brzucha. Niby kupuje ubranka, łóżeczko, przewijak i inne dziecięce gadżety. Tylko brak w tym organizacji i wyobraźni. Ubranka niektóre na trzylatka, kolor wózka wybiera trzy miesiące (to był powód wielu awantur), często wraca do swojego dzieciństwa, we wszystkim doszukuje się symboli, zadręcza mnie, wszystko go drażni. Jego zachowanie jest niezwykle męczące. Mieszkamy nadal blok w blok, bo od kilku lat rozmowa o własnym lokum zawsze się kończy: nie stać nas.

Przez okres ciąży nie udało mi się ustalić czy będzie przy porodzie czy nie. Raz mówił, że to jego marzenie zobaczyć jak rodzi się jego dziecko, innym razem twierdził, że chyba zgłupiałam sądząc, że chce oglądać mnie w takiej sytuacji. Syn nie śpieszył się na świat, więc dwa tygodnie po planowanym terminie porodu umawiam się z lekarzem w szpitalu na wywołanie porodu. X jedzie ze mną. Ja prowadzę, bo boję się gdy X siedzi za kółkiem. Jest rozkojarzony, niespokojny i byle co wyprowadza go z równowagi od wielu miesięcy. Mimo brzucha pod brodą decyduję zawieźć się sama na porodówkę. X jest ze mną całe 25 h porodu. Robi zdjęcia, nakręca filmy jak wyję z bólu, gada głupoty, śmieje się gdy idzie skurcz. Zastanawiam się po co tu jest, ale mimo wewnętrznego wzburzenia nic mu nie mówię.

Po porodzie znika na ponad dobę…

Jasna sprawa – musi odpocząć. Ze szpitala wracam z synem do domu rodziców. Jestem załamana sytuacją z X i tym, że mieszkam nadal w domu rodzinnym. X przeciwnie. Raz dziennie po pracy wpada na kilka minut i wraca do domu matki. Jest zmęczony. Ja zabiegam by miał kontakt z synem. Bywa że gdy przychodzimy nie otwiera drzwi. Stoi na stanowisku że nic nie będzie robił, bo dla mnie nie warto. Potem traci pracę i nie szuka już kolejnej. Bo po co? Tak mija rok.

Rok 2013. Jestem wrakiem. Psychicznym. Fizycznym w sumie też

W międzyczasie wracam do pracy na etat. Syn zostaje całe dnie z dziadkami. X go nie odwiedza. Bo po co? Przecież taki mały to co on z nim będzie robił? Miarka się przebiera myślę: „Nie to nie. Koniec mojego proszenia o spotkania. Koniec przychodzenia z synem do Ciebie. Poczekam aż zatęsknisz”. Mija pół roku. Nie tęskni. Nie widuję go. Nie dzwoni. Zastanawiam się czy żyje. Zwalniają mnie z pracy. Na głowie utrzymanie syna, niespłacony kredyt na samochód i nierealne marzenie o wyprowadzce od rodziców. Jak to ładnie mówią: jestem w czarnej dupie. Obojętnieję. Syn nie pozwala mi umrzeć wewnętrznie. Trzyma mnie przy życiu i pozwala dostrzec cel. Teraz mam pewność: zostaliśmy sami. Składam do sądu o ograniczenie władzy X i alimenty i na ile mogę cieszę się synem na bezrobociu. Poza tym jest fatalnie. Rodzice gderają, ja nie mogę znaleźć roboty, kończy się kasa. Resztką sił idę na spotkanie z byłymi koleżankami z pracy. Zwolnienia były grupowe, więc chociaż posłucham co inni w branży ogarnęli. Dwie dziewczyny nadal szukają pracy. Narzekamy na stawki, godziny pracy i nierealne wymagania pracodawców.

Pada pomysł założenia firmy

Wchodzę w to. Cóż mam do stracenia? Na początek jedna z nas zakłada działalność i wysyłamy oferty. Cisza 2 miesiące. Potem pierwsze zlecenie. 1000 netto do podziału na trzy! Yeah! Rok 2015. Minęły kolejne cholernie trudne dwa lata. X zostaje pozbawiony władzy rodzicielskiej. Nie płaci alimentów. Nie utrzymuje z nami kontaktu. Czasem wyśle do mnie maila, którego tylko on jest w stanie zrozumieć. Rozkręcam z dziewczynami firmę. Po 2 latach spółki zarabiamy tyle co wcześniej na etacie. Finansowo nie ma szału. Jest za to bezcenna satysfakcja. Zarabiamy na siebie i nie mamy szefa! Syn ma 3 lata, a ja nadal marzę o własnym mieszkaniu.

Z rodzicami zaczyna być mocno konfliktowo, chcą rządzić mną i synem, a ja po raz pierwszy od kilku lat doceniam siłę wyrażania własnego zdania. Nocami wyję za własnym kątem. Zdolność kredytowa żadna, oszczędności zero. Szukam rozwiązań. Za bezcen sprzedaję działkę – mam minimalny wymagany wkład własny. Do zdolności na 2 pokoje w Warszawie daleka droga. Kombinuję dalej. MdM- mam akurat graniczne 35 lat. Mieszkań które się kwalifikują pod dopłatę programu MdM jest w Warszawie niewiele. Po 3 miesiącach znajduję okazję – mieszkanie zdemolowane, rynek wtórny, peryferie Warszawy ale: dwa pokoje, widna kuchnia, niski blok, pełno zieleni wokół, do biura 3 km i cena łapiąca się pod nierealne progi programu MdM. Wpłacam co mam jako zadatek i ruszam na podbój banków. Odmowa. Odmowa. Odmowa. Dziękuję za uwagę.

Z podkulonym ogonem wracam, gdzie moje miejsce. Znowu wyję z bezsilności. Dzwoni siostra – będzie współkredytobiorcą jeśli chcę. Czy chcę? Dziewczyno kochana spełniasz moje największe marzenie! No i tak. Lada dzień minie 3 lata odkąd X zniknął z naszego życia. Mam ukochaną robotę, zdemolowane mieszkanie, puste konto i nadzieję, że wszystko się ułoży. Bo jak nie, jak tak. Nie wierzycie? Dajcie mi pół roku! Nooo może rok, bo demolka jest konkretna 🙂 Co się zmieniło przez ostatnie 4 lata? Wszystko. Jestem mamą, choć wtedy uważałam, że się nie nadaję. Prowadzę z powodzeniem firmę, choć wówczas myślałam, że będę gniła do emerytury, za marne grosze, na etacie, w pracy w której najwięcej satysfakcji przynosiła poranna kawa. Moja w tamtym okresie zerowa pewność siebie, dzięki najbliższym, przyjaciołom i psychoterapeutce powoli wraca do siebie. Gdyby ktoś 5 lat temu mi powiedział, że tak to wszystko się potoczy, to bym nie uwierzyła i z pewnością pozazdrościła wyobraźni. Wbrew temu co się wydarzyło jestem szczęśliwa. Wierzę, że wszystko jest możliwe, jak wówczas gdy w styczniu 1997 roku biegłam spóźniona na biologię.

P.S  Nie jest łatwo dojść do siebie po tylu latach ze schizofrenikiem. O jego chorobie wiem od 2 lat.

Dzikafoka


Przypominamy wam o naszej akcji: „Pokonałam kryzys. Ty też możesz”. Piszcie do nas, na najciekawsze historie czekają nagrody. Szczegóły znajdziecie tutaj. 


Zobacz także

10 sposobów, na naturalny zastrzyk oksytocyny, hormonu miłości

10 sposobów, na naturalny zastrzyk oksytocyny, hormonu miłości

„Spadałam ciemnym korytarzem na jakiś straszny beton i rozłupałam się na milion kawałków”. Co czuje matka, która walczy o życie swojego dziecka

Umrzeć – tego się nie robi drugiemu człowiekowi. Co nam zostanie, gdy znika najbliższa osoba?