Związek

List do „tej drugiej” kobiety, czyli rzecz o akceptacji, która pozwala przetrwać zdradę i rozstanie

Listy do redakcji
Listy do redakcji
4 czerwca 2020
Fot. iStock/lechatnoir
 

Do „tej drugiej” kobiety

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam twoje imię wyskakujące na ekranie jego telefonu, na początku nie zwróciłam na to szczególnej uwagi. Wydawało mi się, że jako związek jesteśmy w dobrym miejscu, czułam się bezpiecznie… Wiedziałam, że ma koleżanki, zawsze tak było. Ale wtedy on szybko schował telefon i … zaczęliśmy się o to kłócić. A po naszej ostaniej kłótni o telefony do ciebie wyszedł z domu tak szybko, rozstał się ze mną tak łatwo… Wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że wy dwoje nie jesteście tylko przyjaciółmi, jesteście dla siebie kimś więcej.

Gdy pierwszy raz zobaczyłam wasze wspólne zdjęcie, nie znienawidziłam cię. Wyglądamy podobnie, wiesz? Związujemy włosy  w kucyk,  gdy brakuje nam czasu, obie mamy miły uśmiech, brązowe włosy, kolczyk w nosie. Dobrze sobie radzisz. Też jesteś rozwiedziona i wychowujesz samotnie syna. Lubisz przygody i podróże. Gdyby okoliczności były inne, założę się, że mogłybyśmy zostać przyjaciółkami. Ale to, co zrobiłaś, znacznie utrudniło nasz rozwód. Dramatyzowanie, naciskanie na mojego męża, żeby zyskał jak najwięcej… Negatywne emocje popłynęły szybko. Ja z nimi.

Czułam, jak moje serce pęka, widząc twoją twarz i ciebie tak blisko mojego ówczesnego męża. Czułam, że to powinnam być ja, że zajęłaś moje miejsce. Nie chodziło o to, że wyglądasz lepiej w stroju kąpielowym, ani o to, że wiem, że zarabiasz więcej. Tylko o to,  że mnie zastąpiłaś. Popijając wino, oglądałam wasze posty na Facebooku i życzyłam ci jak najgorzej. Zupełnie jak na jakimś filmie.

To były zdjęcia, na których graliście razem w tenisa, tak jak my kiedyś. Wspólny wypad na pole namiotowe, to samo, na którym mi się oświadczył. Wszystkie podróże, które sobie nawzajem obiecaliśmy, ale nigdy w nie nie wyruszyliśmy. A wy po prostu tam pojechaliście, i to w tak krótkim okresie kilku miesięcy. Ośmiogodzinny lot samolotem, kolacja o zachodzie słońca na plaży, karmienie gigantycznych żółwi, Alpy w Szwajcarii… To miałam być ja. Tak się umawialiśmy.

Potem zobaczyłam zdjęcie, na którym oboje trzymacie mojego syna za rękę. Założyłaś nową rodzinę z moim mężem, mój syn cię kocha. Boję się, że mnie zastąpisz i stracę to, co kocham najbardziej – moje dziecko. To właśnie najbardziej boli, to właśnie sprawia, że ​​najbardziej tobą gardzę. Nie to, że „zabrałaś” mi męża, ale że masz to, za czym tęskniłem przez całe życie – kompletną rodzinę. To powinnam być ja.

I jeszcze dziesiątki nieprzespanych nocy, kiedy wiedziałam, że mój syn był z tobą. Ta niewygodna, gryząca świadomość, że opiekujesz się nim, kładziesz go spać. Śpiewałaś mu nasze piosenki, byłaś na moim miejscu jako mama. To powinnam być ja.

Dziś uczę się to akceptować. Minął już rok.

Myślę sobie, że pewnego dnia zrozumiem, dlaczego to wszystko się wydarzyło. Pewnego dnia – jestem tego prawie pewna – będziemy przyjaciółkami. Spojrzymy na to wszystko z dystansem i lepiej się zrozumiemy. Odkryjemy tę nową dynamikę i będziemy się rozwijać, jako ludzie. Ale na razie będę po prostu wspierać Twój związek. Na razie będę wdzięczna za to, że czuwasz nad moim synem, gdy jego tata pracuje, i że całujesz moje dziecko na dobranoc, kiedy mnie nie ma obok. Będę wdzięczna za to, że jesteś jego „dodatkową mamą”.

Kiedyś będę ci wdzięczna. Pewnego dnia zrozumiem, że mnie nie zastąpiłaś, po prostu pomogłaś mi „pójść dalej”.


Związek

Ospa – zakaźna choroba wieku dziecięcego, wyjątkowo niebezpieczna dla ciężarnych. Jak rozpoznać ospę wietrzną?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
5 czerwca 2020
Ospa u dzieci i dorosłych - objawy, leczenie, ospa prawdziwa
Fot. iStock
 

Ospa wietrzna to choroba zakaźna wieku dziecięcego, która występuje bardzo często. U dzieci ma dość łagodny przebieg, natomiast u kobiet ciężarnych i dorosłych z obniżoną odpornością może mieć poważne konsekwencje. Jakie objawy powoduje ospa i jakiego leczenia wymaga ta choroba? Czym jest czarna ospa (prawdziwa)?

Ospa wietrzna – źródło zakażenia

Ospa wietrzna, zwana popularnie „wiatrówką” to bardzo zaraźliwa choroba wieku dziecięcego,  o charakterystycznym przebiegu. Wywołuje ją wirus ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-zoster virus – VZV). Źródłem zakażenia jest chory człowiek. Wirus przenosi się drogą kropelkową oraz z ruchem powietrza na odległość do kilkudziesięciu metrów (stąd określenie – wietrzna). Zakazić się można także po bezpośrednim kontakcie z treścią pęcherzyków ospowych. Chory zakaża już 1–2 dni przed pojawieniem się wysypki, aż do chwili, gdy pęcherzyki wyschną i strupki odpadną. Trwa to ok. 7-10 dni. Od chwili zakażenia do zaobserwowania pierwszych objawów ospy, upływa średnio 2 tygodnie, ale czas ten może się znacznie wydłużyć.

Ospa u dzieci i dorosłych - objawy, leczenie, ospa prawdziwa

Fot. iStock

Ospa u dzieci i dorosłych – objawy

Objawy jakie powoduje ospa są dość charakterystyczne i zdiagnozowanie choroby nie powoduje trudności. Co prawda choroba występuje przede wszystkim u dzieci w wieku przedszkolnym lub szkolnym. Skupiska ludzkie zwiększają ryzyko zakażenia wirusem ospy. Dzieci przechodzą ją zazwyczaj łagodnie. U dorosłych ospa objawia się tak samo u dzieci. Różnica polega jedynie na tym, że ma cięższy przebieg i częściej zdarzają się powikłania.

Ospa u dzieci i dorosłych – objawy

  • wysoka gorączka,
  • osłabienie,
  • złe samopoczucie,
  • bóle mięśni,
  • ból głowy,
  • brak apetytu,
  • wysypka – pojawia się ona w 2. dobie gorączki. Najpierw na skórze uwidaczniają się plamki, grudki, które zmieniają się w pęcherzyki wypełnione płynem, które na końcu zapadają się i przysychają w krosty – zazwyczaj trwa to maksymalnie 7 dni. Może pojawić się nawet ok. 250 wykwitów, także na owłosionej skórze głowy i na błonach śluzowych. Wysypka jest charakterystyczna, pojawia się na całym ciele i powoduje bardzo silny świąd. W przypadku dzieci należy pilnować, by nie drapały krostek, ze względu na ryzyko pojawienia się blizn po tym. Wykwitów nie wolno również wystawiać na działanie promieni słonecznych.

Fot. iStock

W przypadku dzieci może dojść do tzw. ospy poronnej, która pojawia się ponad 42 dni po szczepieniu przeciwko ospie. W tym przypadku u dziecka, poza niewielką ilością krostek, nie pojawiają się inne objawy choroby, lub są one bardzo skąpe. Ospa poronna jest nieco mniej zaraźliwa, niż wietrzna, ale dziecko wymaga izolacji. Przechorowanie ospy poronnej daje odporność na kolejne zachorowanie na ospę wietrzną.

Ospa w ciąży

U kobiet w ciąży ospa wietrzna może mieć bardzo poważne konsekwencje dla rozwijającego się płodu (ospa wrodzona). Na skutek zakażenia ciężarnej, mogą wystąpić u dziecka powikłania takie jak:

  • niska masa urodzeniowa,
  • bliznowate zmiany skórne,
  • niedorozwoju w obrębie kończyn,
  • wad narządu wzroku – małoocze, zaćma, zapalenie naczyniówki i siatkówki,
  • wad układu moczowego – zaburzenia czynności zwieracza pęcherza moczowego i jelit,
  • zaburzeń neurologicznych – małogłowie, wodogłowie, zapalenie mózgu, opóźnienie rozwoju ruchowego i umysłowego.

U noworodka, którego matka zachorowała kilka dni przed lub po porodzie, może się rozwinąć wirusowe zakażenie wielonarządowe o ciężkim przebiegu.

Ospa u dzieci i dorosłych - objawy, leczenie, ospa prawdziwa

Fot. iStock

Ospa wietrzna – leczenie i powikłania

W trakcie ostrej fazy ospy, zaleca się wypoczynek w łóżku. Przy łagodnym przebiegu choroby stosuje się leczenie objawowe, by obniżyć gorączkę i złagodzić silny świąd skóry. W przypadku ciężkiego przebiegu oraz u osób z zaburzeniami odporności, konieczna jest hospitalizacja.

Ospa może powodować powikłania takie jak: blizny po wykwitach po nadkażeniu bakteryjnym, następstwa kardiologiczne i neurologiczne.

Ospa wietrzna a półpasiec

Po wyleczeniu ospy wirus nie ulega eliminacji z organizmu, pozostając w stanie utajenia w grzbietowych zwojach nerwowych. Wirus może się aktywować w momencie obniżonej odporności i dać objawy aktywności w postaci półpaśca. Choroba może wystąpić u każdego, kto przebył w przeszłości ospę wietrzną. Półpasiec jest zakaźny – po kontakcie z chorym, u osób podatnych na zakażenie może rozwinąć się ospa wietrzna.

Ospa u dzieci i dorosłych - objawy, leczenie, ospa prawdziwa

Fot. iStock/półpasiec

Czarna ospa (ospa prawdziwa)

Ospa prawdziwa (czarna) to wirusowa choroba zakaźna o ostrym przebiegu, znacznie bardziej niebezpieczna niż  wietrzna, choć wywoływana przez ten sam wirus. W dziejach ziemi była przyczyną epidemii, w których życie straciło nawet 25 milionów osób w Europie, czyli 33% ogółu populacji.

Ospa prawdziwa (czarna) objawia się głównie gorączką, osłabieniem, złym samopoczuciem, dreszczami, wymiotami, bólem głowy i pleców. Po 2-3 dniach od wystąpienia pierwszych objawów pojawia się „na raz” plamkowo-grudkowa wysypka, z czasem przechodząca w pęcherzykową. Po 10 dniach pęcherzyki zmieniają się w strupy, które po odpadnięciu pozostawiają szpecące blizny. Choroba nie powoduje powikłań, ale  cechuje się dużą śmiertelnością: u osób szczepionych – 7-10%, a u nieszczepionych średnio 30%. Obecnie choroba się nie pojawia – całkowicie zlikwidowano czarną ospę, co Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła w 1980 r. w tym samym roku zniesiono obowiązek szczepienia przeciwko ospie prawdziwej.


źródło:  www.mp.pl , www.doctormed.pl 


Zobacz także

Miłość, jak plaster na blizny po kimś ważnym. Kochaj wtedy, gdy jesteś na to gotowa, a nie, gdy czujesz się samotna

Pułapki zależności finansowej. Czy nie jest szaleństwem nie mieć NIC?

7 znaków, że osoba, którą kochasz, ma poważne zaburzenia osobowości