Psychologia Związek

„Brońcie dzieci i siebie, interweniujcie. Przemoc to nie tylko bicie”. Apel ofiary przemocy do innych kobiet

Katarzyna Troszczyńska
Katarzyna Troszczyńska
22 listopada 2015
W Polsce każdego dnia 2 tysiące kobiet staje się ofiarą przemocy domowej. Tymczasem rząd chce się wycofać z konwencji antyprzemocowej
Fot. iStock / knape
 

Mam 37 lat, siedmioletniego syna, nigdy nie będę miała drugiego dziecka. Gdy byłam w drugiej ciąży, mąż pobił mnie tak, że trafiłam do szpitala. Z krwotokiem. To był 10 tydzień ciąży.

Wcześniej walił moją głową o metalowy blat w kuchni, kopał mnie przez kilkanaście minut, zakrwawioną ciągnął przez przedpokój.  Syn to widział. „Nie bij mamyyyy” krzyczał. „Won, bo tobie też wpi**dolę…” odpowiedział on. Nie krzyczał, nie gorączkował się. Syczał. Potem przepraszał, obiecał leczenie. „Mamo, wróćmy do taty” prosił syn. Nie wiedział o ciąży. O przemocy zapominał – to psychologiczny mechanizm wyparcia. Kochasz rodzica, więc twoja pamięć redukuje to, co złe. Szczególnie jeśli jesteś tak mały. Dziecko często też staje po stronie oprawcy – to instynkt samoobronny. „Nie możemy go tylko denerwować, on dlatego się złości” mówił mój syn.

Wtedy jeszcze nic nie wiedziałam o tym. Nie leczyłam się jeszcze. „Jestem winna” myślałam.

Zanim stwierdzisz, że jestem potworem, który nie potrafił obronić  dziecka, posłuchaj. Przemoc nigdy nie zaczyna się nagle. Jest jak złodziej – skrada się po cichu. Na początku jest tylko  troską, zazdrością, gwałtowną miłością.  Jeśli nie jesteś pewna siebie – zakochujesz się w mężczyznach „silnych”, „mocnych”,  Początki są romantyczne. Myślisz nawet: Nikt nigdy tak się mną nie opiekował. Idylla może trwać miesiącami.

Innym kobietom mówię:  uważajcie, gdy coś zaczyna się zbyt spektakularnie, gdy ktoś traci dla was głowę, interesuje się wami nadmiernie, chce pochłonąć, wynosi na piedestał. Dopytuje o każdego znajomego, koleżankę. „Ale kto to?” „Jak długo go znasz”. Jest zazdrosny, do bólu czuły, duszący czasem. Jednocześnie bywa bardzo radykalny i ostry w mówieniu o innych. Tobie jednak wydaje się, że jesteś wyjątkowa – on dał ci tę pewność. Wybawiciel najdroższy.

On (nie umiem nawet wypowiedzieć jego imienia)  kiedyś – na moich oczach – pobił na imprezie chłopaka. Bo – jego zdaniem – odezwał się do mnie po chamsku.

Mieliśmy 25 lat. Wierzyłam, że spotkałam miłość życia.

Manipulacja – przemocy akt pierwszy

Czułość przerywana jest momentami, dniami fochów i milczenia. To dzieje się nagle, nie spodziewasz się – więc zaczynasz przepraszać. Dlaczego ukochany nie odbiera telefonu, zostawia cię na imprezie, w środku miasta. Źle się spojrzałaś? Źle coś powiedziałaś? Co mu się stało?

On pierwszy raz obraził się na koncercie we Wrocławiu. Bo poszłam sama do baru, bo z kimś rozmawiałam. „Co się stało?” „Nic”, „Ale co się stało? Nic. Idę do domu”. Wziął kurtkę z szatni, oddał numerek, choć mój płaszcz wciąż wisiał na wieszaku. Wybiegłam na dwór. Temperatura minus piętnaście. „Błagam, o co ci chodzi”. „O nic, wracaj na imprezę”. Wróciłam. Pieniądze na powrót do domu pożyczałam od znajomych.  Obraził się na dwa tygodnie: „Gdyby ci zależało, pojechałabyś za mną bez płaszcza” powiedział potem.

Innym kobietom mówię: jeśli żyjesz z kimś, kto zostawia cię bez ostrzeżenia, wychodzi, nie odzywa się, nie tłumaczy to, to już jest przemoc. Potem jest tylko gorzej. Jeśli będziesz zachowywała się „nie tak” porzuci cię bez słowa. Zawsze.

To się zdarzyło tylko raz, nie wiem co we mnie wstąpiło – przemoc akt drugi

To najczęściej jest któraś już awantura. Często on jest po piwie, drinku, to dlatego puszczają mu hamulce. Popycha cię, albo uderza w twarz. Jesteś w szoku, ale następnego dnia albo zaraz on mówi: „Przepraszam… to stres, to nerwy, emocje, miłość. Przecież tak cię kocham”.

Ja z nim pokłóciłam się na działce u znajomych. Piliśmy oboje. Poszło o politykę. Uderzył mnie w twarz, wylał na mnie wódkę. Ktoś łagodził, ktoś go odciągnął. To była impreza– rano zapomniałam to upokorzenie. Tylko, że te sytuacje się powtarzały. Nie, nie bicie. Awantury. „Jesteś debilką, idiotkę, kretynką, porażką”. Potem zapominasz te miliony epitetów. Chcesz zapomnieć.

Odeszłam tylko raz.  Na miesiąc. Pisał maile, dzwonił, rozmawiał z rodzicami, przyjaciółmi. „On cię tak kocha” mówili. Jest mi dziś przykro, że nikt nie powiedział, że mam prawo się bać, że uczucie nie wystarczy, że jeśli kochasz, to nie ranisz. Że nie powinnam wracać. Jeśli bliskie wam kobiety są w takich związkach – mówcie im to non stop, że muszą odejść!  Ofiary przemocy tak łatwo zapominają, że ich świat nie jest normalny. Nie da się tego zrozumieć, gdy jesteś po tamtej stronie. Nie rozumiem sama siebie. Wtedy wybaczyłam. I podpisałam na siebie wyrok.

Rok później wzięliśmy ślub. On przystojny, ambitny, dobrze ustawiony. „Ale facet, ideał” mówiły koleżanki.

Innym kobietom mówię: Jeśli cię uderzył, nie przebaczaj, nie usprawiedliwiaj. Nazwij fakty. I uciekaj. To ostatnia szansa. Potem wpadniesz już w zaklęty krąg: raj – piekło, raj – piekło. To jest karuzela z której uwalnia cię już tylko dramat. Policja w twoim domu, krzywda dziecka, szpital i lekarz, który patrzy przenikliwie. „Wpadła pani na framugę? Słyszy pani co mówi? Słyszy?”

To wszystko twoja wina – przemoc akt trzeci

Uczysz się żyć w rytmie zagrożenia. Włącza się milion mechanizmów obronnych. Przecież, gdy jest dobry jest wam dobrze, przecież on ma stresującą pracę, przecież matka go biła, ojciec, nauczycielka była zła. Kiedyś otworzysz oczy, będziesz w szoku, że sobie to robiłaś, ale to stanie się kiedyś. Teraz nazywasz to miłością, trudną relacją. Ty go prowokujesz, on zresztą o tym mówi. Jest najbliższą ci osobą – przecież wie co mówi. Jesteś taaaaka beznadziejna. A on taki silny, taki mądry.

Innym kobietom mówię: nic nie jest twoją winą. Może tylko to, że słuchasz tego i wciąż z nim jesteś. Że na to pozwalasz.

Nawet nie próbuj odejść, jesteś nikim – przemoc akt czwarty

Miesiącami, latami w tym tkwisz. Uczysz się być cicho – nie dyskutuj za dużo, wszystko może go zezłościć. Musi być porządek, on nie lubi jak łyżka źle odłożona, nie lubi kurzu, jak za długo rozmawiasz z kolegami nie lubi, jak jesteś za bardzo niezależna, jak…. długa to lista. Ale ty umiesz odczytywać te zagrożenia. Wiesz co wywoła atak, prawda? Boisz się jego kroków na schodach, albo boisz się dźwięku otwieranego wina, bo wiesz, że potem zawsze jest awantura. Czasem boisz się jego zmęczenia, bo wtedy jest bardziej rozdrażniony, czasem radości, bo jest zapowiedzią spadku nastroju.

On mówi: „nigdy nie odejdziesz ode mnie”, „gdzie ty sobie beze mnie poradzisz?”, „znajdę cię, zabiję cię”.

Wierzysz. Czasem tylko myślisz – jak ja się znalazłam w tym punkcie życia, że boję się własnych myśli, bo przecież on też może je znać.  I już nie ma żadnej miłości. Jest głównie strach, choć czasem wciąż chcesz wierzysz, że to tylko zły sen i oboje się z niego obudzicie.

Nie obudzicie się. Chroń siebie, chroń  dzieci, jeśli zgadzasz się, żeby ktoś je krzywdził – sama jesteś oprawcą.

Proś innych o pomoc. Tak, ja też się wstydziłam. Ale w momencie, kiedy powiesz o tym komuś po raz pierwszy – tama puszcza.

Nie wstydź się, nie bój. Wystarczy jeden krok – potem będzie lepiej, obiecuję.

Na kartce napisz sobie tylko jedno zdanie – nikt nie ma prawa mnie krzywdzić.

Obudź się sama. Kiedyś byłaś niezależną, silną, mocną dziewczyną. Kiedyś miałaś marzenia. Wciąż możesz je mieć. Ale musisz spróbować.

Napisz do mnie – jeśli potrzebujesz pomocy.

Ewa

P.S Ewa rok temu uciekła od męża. Po tym, jak pierwszy raz pobił też jej siedmioletniego syna, po tym jak złamał jej nos. Chodzi na terapię dla ofiar przemocy domowej.

Nie czekaj.


Psychologia Związek

Jak sprawić by twoje dziecko osiągnęło sukces? To może być prostsze niż myślisz!

Redakcja
Redakcja
23 listopada 2015
Fot. Materiały prasowe
 

Zdolne dziecko to zasługa genów, treningu, wychowania, czy przypadku? To pytanie zadaje sobie każdy rodzic, a badacze od lat spierają się, czy istnieje gen odpowiedzialny za ponadprzeciętne uzdolnienia. Eksperci z platformy edukacyjnej Squla.pl prezentują skuteczne sposoby, które pozwolą wydobyć naturalnie wrodzone zdolności każdego dziecka tak, by osiągnęło sukces.

Według niektórych badaczy każde dziecko ma w sobie geniusza. Mózg małych dzieci funkcjonuje głównie przy użyciu prawej półkuli mózgowej, czyli tej, która odpowiedzialna jest za myślenie intuicyjne – mówi André Haardt, założyciel platformy edukacyjnej Squla.pl

Dorośli korzystają głównie z półkuli lewej, odpowiedzialnej za logiczne myślenie. Dlatego małe dziecko, szybciej niż dorosły, poprzez powtarzalne czynności jest w stanie opanować do perfekcji język obcy, wykonać skomplikowane obliczenia matematyczne, czy nawet skomponować własny utwór muzyczny. Dzieci posiadają od urodzenia więcej połączeń neuronowych niż dorośli, które nazywane są wrodzonymi umiejętnościami. Pielęgnowanie takich umiejętności i trening z dzieckiem zapobiega ich utraceniu.

Rozwój przez nowe technologie

W dbaniu o rozwój intelektualny dziecka, warto jest zainwestować w nowoczesne pomoce naukowe. Współczesne dzieci od urodzenia otoczone są nowymi technologiami i traktują je jako codzienne narzędzie. Nauka online wydaje im się bardziej atrakcyjna, dlatego należy poszukiwać takich rozwiązań, które gwarantują dziecku naukę w bezpiecznej przestrzeni, a oferowany materiał będzie wartościowy.

Zauważyliśmy zapotrzebowanie na jakościowe platformy edukacyjne w Internecie, dlatego postanowiliśmy stworzyć takie miejsce, w którym realizowany będzie program szkolny, a naturalny pęd dzieci do gier zamieni się na wartościową i edukacyjną rozrywkę – komentuje André Haardt.

Zdobywanie kolejnych poziomów i nagród, możliwość rywalizacji z rówieśnikami w quizach i otrzymywanie informacji zwrotnej o swoich postępach i błędach, to przepis nie tylko na efektywną naukę, ale też osiąganie sukcesów w życiu dorosłym.

Rozmawiaj jak z równym i zadawaj pytania

Dorośli często nie traktują swojego dziecka jako równego partnera do rozmowy. Znane powiedzenie „Dzieci i ryby głosu nie mają” to jedno z niewielu mądrości, które już dawno powinno wyjść z użycia. Częsta rozmowa z dzieckiem i włączanie go do dyskusji dorosłych, odpowiadanie na jego pytania, nawet te banalne, to najlepszy sposób, by rozwinąć w dziecku umiejętność wyrażania własnych opinii. Utrwalanie wiedzy przyswajanej w szkole nie musi kojarzyć się z wielogodzinnym przesiadywaniem nad książkami. Ważne informacje i wiedzę można przemycać nawet w sytuacjach życia codziennego – w zwyczajnej rozmowie, przy wspólnym oglądaniu telewizji lub podczas posiłku. Zadawaj więc swojemu dziecku proste pytania. Najlepiej takie, które zmuszą go do przypomnienia sobie informacji nauczonych w szkole, np. pytanie o rodzaj drzewa podczas spaceru w parku, albo prośba o policzenie reszty w sklepie.

Czytaj ze swoim dzieckiem

Oswajanie dziecka ze słowem pisanym to najlepszy sposób na pobudzenie pracy mózgu i rozwijanie wiedzy o świecie. Ważne jest, żeby książka kojarzyła się dziecku z przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem. Dlatego dobieraj lekturę do jego zainteresowań i staraj się z nim rozmawiać o tym, co przeczytaliście. Gromadź książki w domu – nie tylko na półkach, ale też w miejscach, do których  dziecko ma łatwy dostęp, np. na jego nocnej szafce.

Umiejętne pochwały i nagrody

Dziecko wychowywane w poczuciu niekwestionowanego geniuszu, trudniej zniesie porażki w szkole i jeszcze trudniej zmotywuje się do dalszej walki o lepsze stopnie. Zamiast wyrażać ogólne pochwały, w stylu „Jesteś najlepszy!”, chwal konkretne osiągnięcia. Z takiego założenia wychodzą twórcy platformy edukacyjnej Squla.pl, w której za zdobywanie kolejnych poziomów w edukacyjnych quizach i grach, mały gracz otrzymuje punkty, które następnie może wymienić na atrakcyjne nagrody. Dodatkowo, każdy użytkownik znajdzie w Squli ponad 20 000 aktualizowanych na bieżąco quizów, gier i filmów edukacyjnych ze wszystkich przedmiotów szkoły podstawowej, zgodnych z podstawą programową MEN. Dzięki specjalnej aplikacji dla rodziców, dostępnej na komputer, smartfon i tablet, rodzic może na bieżąco śledzić postępy swojego dziecka. Poprzez ciągłe otrzymywanie informacji zwrotnej o postępach i błędach w Squli, naturalnie wrodzone połączenia neuronowe u dziecka nie ulegają zmniejszeniu.

Trudno określić, czy zasługą genialnych umiejętności dziecka jest jego wrodzony talent, czy dobre geny. Jedno jest pewne – zaangażowanie rodziców w rozwój dziecka to jeden z ważniejszych determinantów jego sukcesu. W każdym dziecku drzemie gen geniusza, a najważniejsze jest to, żeby potrafić go rozwinąć.


Artykuł powstał we współpracy ze platformą edukacyjną Squla.pl

 


Psychologia Związek

56 lat przemian Barbie. Zobacz, jak zmieniają się kanony piękna

Hanna Szczygieł
Hanna Szczygieł
22 listopada 2015
Fot. Screen z Tumblr / tenaflyviper

Nieśmiertelna i kontrowersyjna. Ma swoich wiernych fanów i zagorzałych przeciwników. Jedno jest pewne, obserwując jak bardzo Barbie zmieniała się przez lata, jak dłoni zobaczyć można dokąd zmierza współczesny ideał piękna. Ostatnie kreacje Barbie Roberts (a dokładnie Barbara Millicent Roberts – jeśli nie wiecie, ta syntetyczna blondynka ma imię, nazwisko i wykreowany cały świat) przywracają nieco nadzieję – jednak nie łudźcie się delikatniejszy make-up, niż parę lat wcześniej, jest zapewne efektem licznych lakowych afer. Bo czy Barbie z 2011 roku przypomina zabawkę dla dzieci?

http://tenaflyviper.tumblr.com/post/125639467465/i-was-curious-as-to-exactly-how-barbies-face-has


Źródło: Tumblr

 


Zobacz także

Siedem rzeczy, które każda para powinna mówić sobie codziennie

Seks oralny. On robi to fatalnie, a ty milczysz, bo nie chcesz go urazić

Najważniejsze w kłótni jest to, by… się pogodzić! Oto kilka sposobów na szybkie osiągnięcie zgody

Najważniejsze w kłótni jest to, by… się pogodzić! Oto kilka sposobów na szybkie osiągnięcie zgody