Choroby Zdrowie

Zaparcia – co je powoduje i jak sobie z nimi poradzić?

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
25 czerwca 2021
Zaparcia - przyczyny, objawy, sposoby na zatwardzenie
Fot. iStock
 

Zaparcia to problem, który pojawia się często i bywa bardzo dokuczliwy. Zbyt rzadkie oddawanie stolca wiąże się nie tylko z dyskomfortem,  ale także z nieprzyjemnymi dolegliwościami, które potrafią utrudnić codzienne funkcjonowanie. Co powoduje zaparcia i w jaki sposób można z nimi walczyć?

Zaparcia — kiedy możemy o nich mówić?

Według statystyk nawet 30% osób dorosłych może cierpieć z powodu zaparć. Znacznie częściej problem z zaparciami mają kobiety. Zaparcia, czyli nieregularne, zbyt rzadkie oddawanie stolca, negatywnie wpływa na jakość życia. Zaburzenie polega na zbyt długim zaleganiu strawionego pokarmu w przewodzie pokarmowym lub też wiąże się z brakiem możliwości jego wydalenia z końcowego odcinka jelita grubego. Jeżeli zaparcia powtarzają się notorycznie, wywierają negatywny wpływ na zdrowie. Niedostatecznie przetrawione produkty zalegające w jelitach ulegają fermentacji i gniciu. Wydzielają przy tym toksyny, które zatruwają organizm.

Zaparcia - przyczyny, objawy, sposoby na zatwardzenie

Fot. iStock/Zaparcia

Aby mówić o zaparciu, musi zaistnieć przynajmniej jedno z poniższych warunków:

  • wypróżnienie następuje rzadziej niż 3 razy w tygodniu;
  • wypróżnienie może być niepełne i bolesne;
  • masa kałowa może być bardzo zbita.

Przyczyny i rodzaje zaparć

Gdy zaparcia pojawiają się wyłącznie od czasu do czasu, jako reakcja na niewłaściwą dietę czy też sytuacje stresowe, nie ma się czym przejmować. Jednak jeżeli towarzyszą przez cały czas, dolegliwość przechodzi w stan przewlekły. Pojawiające się zaparcia mogą mieć różne przyczyny i przebieg.

Zaparcia idiopatyczne (czynnościowe)

Zaparcia idiopatyczne nie wynikają z istnienia choroby. Są natomiast efektem zbyt wolnego przechodzenia treści pokarmowej przez jelito grube przez całą jego długość, lub dysfunkcji odruchu odbytniczo-odbytowego, czyli nie dochodzi do rozluźnienia zwieracza odbytu pomimo silnego parcia na stolec.

Przyczyny zaparć czynnościowych upatruje się w nieregularnym trybie życia, który uniemożliwia korzystanie z toalety zgodnie z potrzebą. Może to być niewłaściwa dieta, w której przeważają pokarmy wysoko przetworzone i ubogie w błonnik, lub też zbyt mała ilość wypijanych płynów, która sprawia, że stolec zmienia konsystencję z plastycznej, na twardą i zbitą, która jest znacznie trudniejsza do wydalenia. Niehigieniczny styl życia, pozbawiony regularności i aktywności fizycznej także prowadzi do rozregulowania rytmu dobowego jelit. Również przyjmowanie pewnych leków (w tym przeczyszczających) może wpłynąć na pojawienie się dolegliwości z wypróżnianiem.

Zaparcia - przyczyny, objawy, sposoby na zatwardzenie

Fot. iStock/Zaparcia

Zaparcia nawykowe

Zaparcia nawykowe zaliczane są do zaparć idopatycznych. Polegają na świadomym powstrzymywaniu się od konieczności oddawania stolca, i również nie mają przyczyny w anatomicznych zmianach chorobowych. Bardzo często można je zaobserwować u małych dzieci, które z różnych powodów unikają wizyt w toalecie. Brak regularnych wypróżnień może być efektem celowego powstrzymywania odruchu defekacji, np. z powodu niechęci do korzystania z toalety poza domem.

Zaparcia wynikające z choroby

W tym przypadku zaparcia są skutkiem istniejącej choroby, a nie zaburzeniem samym w sobie. Wpływ ich powstawanie mogą mieć choroby takie jak: schorzenia neurologiczne, niedoczynność tarczycy, cukrzyca, guzy w jelicie, hemoroidy, mocznica, lub też zbyt niski poziom wapnia i potasu. Zaparcia czynnościowe pojawiają się u osób starszych w momencie, gdy z wiekiem parcie na stolec zaczyna zanikać.

Zaparcia — objawy

Najczęściej zaparcia wywołują objawy, które są przyczyną dyskomfortu. Zazwyczaj zaparciom towarzyszą: wzdęcia, mdłości, odbijanie, brak apetytu, uczucie pełności i bóle brzucha. Mogą pojawić się zawroty głowy, podwyższona temperatura i ostatecznie bolesne wydalanie twardego kału.

Zaparcia - przyczyny, objawy, sposoby na zatwardzenie

Fot. iStock/Zaparcia

Leczenie zaparć

Przewlekłe zaparcia, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, powinny być sygnałem, że czas umówić się na wizytę u lekarza. Ponadto konieczne jest wprowadzenie pewnych zasad, które mają wpływ na przyspieszenie pracy jelit.

Przede wszystkim należy zadbać o zmianę stylu życia. Wprowadź regularną aktywność fizyczną, która poprawia pracę układu pokarmowego. Konieczne będą również zmiany w diecie.

Zadbaj o to, by:

  • nie brakowało błonnika, który jest istotny dla prawidłowej pracy jelit. Jego źródłem są przede wszystkim produkty zbożowe: grube kasze, otręby, ryż brązowy, orzechy, suszone owoce, świeże warzywa i owoce;
  • unikać żywności wysokoprzetworzonej, bogatej w cukry, np. słodkich bułek, rogali, białego pieczywa, kupnych ciastek i słodyczy, kakao i szczególnie czekolady, która działa zapierająco;
  • w diecie była odpowiednia ilość płynów (od 2 do 2,5 do nawet 3 litrów na dobę). Błonnik ułatwia oddawanie stolca, ale bez odpowiedniej ilości wody spotęguje efekt zaparć, wywoła wzdęcia i bóle brzucha. Większa ilość płynów w przewodzie pokarmowym poprawia rytm wypróżnień;
  • posiłki były regularne, najlepiej o stałych porach w ciągu dnia;
  • odpowiednie warunki do korzystania z toalety – bez pośpiechu i w spokoju.

Możesz sięgnąć również po środki dostępne w aptece bez recepty, takie jak olej parafinowy, laktulozę, czy ziołowe środki przeczyszczające (na przykład liść senesu), lub środki stymulujące pracę jelit. Jednak należy to potraktować jako rozwiązanie doraźne, ponieważ efekt może okazać się zbyt silny, i spowodować np. biegunkę z bolesnymi skurczami jelit. Długotrwałe przyjmowanie takich preparatów może prowadzić do jeszcze większego rozleniwienie układu pokarmowego, co tylko pogłębi istniejący już problem. W przypadku silnego zaparcia, na które nie działają leki, można zastosować doraźnie lewatywę dostępną w aptece. To rozwiązanie również należy potraktować jako awaryjne.


źródło:  www.mp.pl 

Choroby Zdrowie

Porzeczki – niedoceniane wsparcie dla zdrowia. Istnieje kilka ważnych powodów, by włączyć je do diety

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
25 czerwca 2021
Porzeczki czarne, czerwone, białe - właściwości dla zdrowia
Fot. iStock
 

Porzeczki czarne, czerwone, a nawet i białe, nie są przez nas wystarczająco doceniane. Te zdrowe owoce są charakterystyczne w smaku, można je jeść na surowo, prosto z krzaczka, lub wykorzystać do ciast i deserów, czy też przygotować z nich przetwory na zimę. Szczególnie warto po nie sięgać w sezonie, by czerpać jak najwięcej korzyści dla zdrowia.

Porzeczka liczy sobie aż kilkaset odmian, a poszczególne z nich różni od siebie kolor i wielkość owoców oraz termin zbioru. Smak jest  charakterystyczny, słodko-kwaśny, i, niestety, nie każdy za nim przepada. Uznaje się, że porzeczki czerwone mają najbardziej kwaskowy smak, natomiast za najdelikatniejsze uchodzą białe. Porzeczki czarne dojrzewają już w lipcu, natomiast czerwone i białe zazwyczaj w połowie sierpnia.

Krzewy porzeczki mogą dorastać do około 2-3 m wysokości. Ich liście są dość duże, zielone, kwiaty drobne, żółtawe lub żółtozielone i zebrane w długie grona. Owoce porzeczki przybierają kształt małych jagód. Porzeczki czarne posiadają pachnące czarne owoce, matowe i dość słodkawe. Porzeczka czerwona wydaje owoce błyszczące i szkliste, natomiast biała rodzi owoce białe z żółtymi paskami. Wszystkie wyrastają zebrane są w zwisające grona.

Porzeczki czarne

Porzeczki czarne, czerwone, białe - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

W 100 g owoców czarnej porzeczki  znajduje się średnio 1,3 g białka, 0,2 g tłuszczu, 14,9 g węglowodanów oraz 7,8 g błonnika, oraz 51 kcal. Są one skarbnicą witaminy C, której zawierają więcej od owoców dzikiej róży. Dostarczają również do organizmu witaminy z grupy B, witaminę A oraz minerały takie jak: magnez, wapń, potas, jod, mangan, żelazo, chlor, cynk, miedź, bor, jod, kobalt, molibden i mangan. Zawierają luteinę, pektyny oraz garbniki. Są bardzo bogate w antocyjany, polifenole, które przeciwdziałają szkodliwej działalności wolnych rodników. Im ciemniejsza skórka, tym więcej antocyjanów.

Porzeczki czerwone

Porzeczki czarne, czerwone, białe - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

Czerwone porzeczki to źródło witamin z grupy B, witaminy C, E i prowitaminy A (beta-karoten). Dostarczają również błonnik i składniki mineralne, takie jak: potas, wapń, żelazo, mangan, cynk, miedź oraz magnez. W 100 g owoców czerwonej porzeczki znajduje się średnio 1,1 g białka, 0,2 g tłuszczu, 13,8 g węglowodanów oraz 7,7 g błonnika. Porzeczka czerwona w 100 g zawiera 46 kcal.

Porzeczki białe 

Porzeczki czarne, czerwone, białe - właściwości dla zdrowia

Fot. iStock

Owoce białej porzeczki posiadają duże ilości wapnia, potasu, żelaza, cynku i manganu. Są też źródłem witaminy A, C i E. W 100 g owoców białej porzeczki znajduje się średnio 1,0 g białka, 0,2 g tłuszczu, 13,1 g węglowodanów oraz 6,4 g błonnika. Biała porzeczka dostarcza 45 kcal/100 g.

Porzeczki — właściwości dla zdrowia 

Niezależnie od odmiany, mają porównywalną zawartość witamin i składników mineralnych, ale im ciemniejsze są owoce, tym więcej różnych substancji aktywnych zawierają i lepiej chronią zdrowie.

Wzmacniają odporność

Obecność witaminy C i innych przeciwutleniaczy sprawia, że porzeczki podnoszą odporność organizmu. Przeciwutleniacze  chronią także organizm przed rozwojem stanów zapalnych, hamując aktywację czynników prozapalnych w układzie odpornościowym. Dzięki temu obniżają ryzyko pojawienia się chorób przewlekłych czy nowotworów. Wspierają ochronę również przed rozwojem chorób neurodegeneracyjnych, w tym choroby Alzheimera i Parkinsona.

Liście porzeczki działają antybakteryjnie

Badania wykazały, że ekstrakty z liści porzeczek utrudniają wnikanie i namnażanie się wewnątrzkomórkowe wirusów. Olejek eteryczny z liści wykazuje również właściwości przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, w stosunku do bakterii Escherichia coli, Streptococcus faecalis, Staphylococcus aureus, czy grzybów Candida albicans i Trichophyton mentagrophytes.

Porzeczki chronią przed cukrzycą

Regularne spożywanie porzeczek, szczególnie czarnych, najbardziej bogatych w antocyjany, wpływa na poprawę wrażliwości tkanek na działanie insuliny. Efekt ten jest szczególnie wyraźny u chorych na cukrzycę typu 2. Antocyjany blokują aktywność enzymów metabolizujących węglowodany, przez co są one wolniej rozkładane, co zapobiega gwałtownemu wzrostowi stężenia glukozy we krwi.

Fot. iStock

Chronią serce i naczynia krwionośne

Antocyjany, których szczególnie nie brakuje w czarnej porzeczce, wpływają na obniżenie poziomu cholesterolu całkowitego oraz frakcji LDL. Antocyjany spowalniają  również utlenianie lipidów sprzyjające powstawaniu miażdżycy czy otyłości, a potas obniża ciśnienie tętnicze krwi i uspokaja pracę serca. Pektyny obecne w porzeczkach przeciwdziałają nadciśnieniu.

Porzeczki chronią nerki i pęcherz

Porzeczki są pomocne w leczeniu infekcji dróg moczowych (np. zapalenie pęcherza moczowego), dzięki działaniu porównywalnemu do zbawiennej dla układu moczowego żurawiny. One również zakwaszają mocz, utrudniając szkodliwym drobnoustrojom rozwój w pęcherzu. Chronią także nerki przed infekcjami i oczyszczają drogi moczowe dzięki właściwościom moczopędnym. Ponadto stosowanie ekstraktów z czarnej porzeczki jest pomocne w obniżaniu ryzyka rozwoju kamicy nerkowej, ponieważ sprzyja wydalaniu z organizmu kwasów cytrynowego i szczawiowego. Zbyt wysokie stężenie tych kwasów sprzyja tworzeniu się kamieni nerkowych.

Wzmacniają wzrok

Porzeczki wspierają odżywienie i ochronę oczu przed szkodliwym promieniowaniem słonecznym. Antocyjany poprawiają ukrwienie w okolicach nerwów wzrokowych oraz samych gałek ocznych, dzięki czemu wyostrzają wzrok i spowalniają powstawanie niedrożności żył i tętnic siatkówkowych.

Dbają o szczupłą sylwetkę

Porzeczki są niskokaloryczne, w dodatku zawierają dużą ilość pektyn (frakcja rozpuszczalnego błonnika), które skutecznie usuwają z jelit niestrawione resztki pokarmu oraz nagromadzone toksyny. Ponieważ pęcznieją w żołądku, ich spożywanie powoduje wydłużenie uczucia sytości po posiłku. Poprawiają perystaltykę jelit, ułatwiają wypróżnianie i usuwają problem z zaparciami. Błonnik wspiera także mikroflorę jelitową, która ma niebagatelny wpływ na działanie układu trawiennego i odpornościowego.

Warto sięgać po porzeczki latem, gdy są najbogatsze w cenne dla zdrowia substancje, jak i przygotować z nich przetwory na zimę, takie jak konfitury, przeciery, kompoty, czy nalewki. Owoce można także zamrozić, by korzystać z ich dobroczynnego działania także zimą.


źródło: dietetycy.org.pl 

Choroby Zdrowie

Apel do mam: Przestańcie być złe. Pozwólcie dzieciom kochać i być kochanymi przez ich ojców.  

Listy do redakcji
Listy do redakcji
25 czerwca 2021
Photo by Marcos Paulo Prado on Unsplash

Z okazji dnia ojca na naszych łamach ukazały się dwa teksty, które wzbudziły wśród Was ogromne emocje. Oba opisujące walkę ojców o kontakty z dziećmi: Przejmujący list ojca do dzieci: dziś życzenia złożę sobie sam oraz „Kocham cię, córeczko” mówiłem. Teściowa przerywała: nie wierz w to, twój tata jest zły. Dziś publikujemy jeden z listów, który przyszedł do redakcji Oh!me w odpowiedzi na te teksty.

Na wstępie muszę to powiedzieć – jestem kobietą. Kobietą, samotną matką z dwójką dzieci. Jest to ważne, żeby to zaznaczyć bo nie chcę wyjść w tym, co chcę napisać, na „skrzywdzonego samca”.  

Żyjemy w szalonych czasach. Rozwodników spotykamy na każdym rogu. Gdy oprócz małżeństwa nie łączyło nas nic więcej to nie ma problemu. Każdy idzie w swoją stronę po rozwodzie i tyle. Problem pojawia się, gdy oprócz ślubowania „miłości i wierności” w naszym wspólnym życiu pojawiły się dzieci. Przy rozwodzie rodziców, albo po prostu przy rozstaniu, to one cierpią najbardziej. To właśnie ten aspekt rozstań chciałabym poruszyć.

Typowa sytuacja: rodzice się rozstają, dzieci zostają przy matce. Klasyka. Czy aby na pewno to dobrze dla tych dzieci?

Scena I

Rozwód rodziców. Podział majątku. Opieka nad dziećmi. Niby wszystko w porządku, jednak w trakcie życia „po rozwodzie” okazuje się, że ex małżonka za nic w świecie nie ułatwi ojcu kontaktów z dziećmi. A nie daj Bóg rozwód z jego winy. Co z tego, że kocha dzieci? Co z tego, że zrobi dla nich wszystko? Skoro dla matki tych dzieci jest największym potworem i ona zrobi wszystko by mu dopiec, nawet jeśli kosztem własnych dzieci? Większość się podda, dla dobra dzieci. Nieliczni będą walczyć, też dla dobra dzieci.

Scena II

Rozwód rodziców. Ewidentna wina matki. Oprócz niewierności małżeńskiej zaniedbała i dom i dzieci. Co się dzieje w sądzie? Znowu walka. Bo ona jest matką. Bo dzieci powinny być z nią. Co z tego, że zapominała je nakarmić bo upiła się kolejną flaszką wódki. Ona jest matką i ona musi sprawować władzę rodzicielską nad dziećmi. A kochający ojciec? Kochający ojciec poświęca ostatnie pieniądze na adwokatów, żeby walczyć o dzieci, żeby walczyć z niesprawiedliwym systemem. Na koniec wygrywa? Niekoniecznie bo nawet jeśli uzyskuje opiekę nad dziećmi to przez kolejne lata chodzi z nimi na terapię.

Scena III

Rozwód rodziców. Podział majątku. Ustanowienie opieki. Oprócz dwóch weekendów w miesiącu, dwóch tygodni wakacji i co drugich świąt ojciec poświęca każdą wolną chwilę dzieciom. Płaci alimenty. Zawsze na czas. Dodatkowo zawsze zapewnia rozrywki dzieciom. Jak trzeba kupi dodatkową parę butów czy spodni. A matka? Matka na zasiłku „bo ona nie może pracować bo zajmuje się dziećmi”. Tak zajmuje, odprowadzając je skoro świt do przedszkola i zabierając je stamtąd jako ostatnie. Wnosi o podwyższenie alimentów. Bo przecież tipsy i rzęsy muszą być zrobione.

***

Te sceny, niestety, ale są prawdziwe. Każde rozstanie jest dla obu stron trudne. To oczywiste. Wiązaliśmy z drugim człowiekiem swoje życie, planowaliśmy przyszłość, mamy dzieci. Niestety, życie to nie bajka i nie zawsze wychodzi. Czasami ktoś zawodzi. Tylko dlaczego przy tym zawsze muszą cierpieć dzieci? Uważamy się za rozsądnych, dojrzałych ludzi. Bądźmy więc nimi. Każde dziecko zasługuje by mieć oboje rodziców. To nasze dzieci, po rozstaniu rodziców, ponoszą największą karę z możliwych za zbrodnie, której nie popełniły. Pozwólmy im więc się cieszyć i kochać po równo oboje rodziców.

Niestety nasze społeczeństwo wciąż jest głęboko przekonane, że dzieci powinny pozostać przy matce. Nie jest to prawda. Nie powinno być społecznej zgody na to by matki nastawiały dzieci przeciwko ojcom. Zdradził Cię? Powiedz przyjaciółce jaki z niego złamas! Ale niech dla dzieci zawsze będzie kochającym tatą. Być może Ciebie już nie kocha, ale je na pewno. Dzieci zasługują na poczucie bezpieczeństwa. To im się po prostu należy. Nie zabieraj im tego.

Ten tekst to apel. Apel do matek, które w żądzy zemsty odbierają dzieciom możliwość kochania ojca. Do matek, które do swoich dzieci mówią „Wasz ojciec to drań”. Do matek, które zatopione we własnym egoizmie i zawiści zapominają, że dzieci to też ludzie. Do matek, którym po czasie się przypomniało, że nie mają instynktu macierzyńskiego, a dziecko traktują jak maszynkę do zarabiania pieniędzy.

Przestańcie być złe. Pozwólcie dzieciom kochać i być kochanym przez ich ojców.


Zobacz także

Rak nie musi być być wyrokiem. 7 najlepiej rokujących nowotworów

10 faktów i mitów na temat koronawirusa, o których naprawdę warto wiedzieć

Skóra atopowa u niemowląt, dzieci, przyczyny, objawy, leczenie

Skóra atopowa u dzieci i dorosłych. Przyczyny, objawy, leczenie