Lifestyle

Zakochać się na wiosnę? Owszem i to jak! Ale najpierw i najmocniej w sobie

Anika Zadylak
Anika Zadylak
4 marca 2017
Fot. iStock / KristinaJovanovic
 

Tak wiele od niej oczekujemy, jakby była wróżką, która jednym skinieniem naprawi każde zło. Wyobrażamy sobie, że jak już nadejdzie, to wszystko się zmieni na lepsze. Ot tak, za pstryknięciem palców. Że wystarczy tylko jakoś przeczekać tę parę miesięcy, kiedy śpi ukryta gdzieś w ciepłym miejscu. Nie robimy wtedy nic,  zakładamy nogę na nogę, udajemy, że nie widzimy nadwagi, zasiedzenia i załamania nerwowego leczonego grzanym winem.

Wmawiamy sobie i wszystkim wokół, że nieważne, do jakiego stanu, się dopuścimy, bo z wiosną wszystko odpłynie, niczym kra na rozmarzającej rzece. Krzyczymy hasła „zakochaj się na wiosnę” dajemy się przekonać, że dozgonna i piękna miłość tylko wtedy i, że tylko wtedy, możemy być niezwykli. Niestety, smutna prawda jest zgoła inna. Żaden, nawet najcudowniejszy maj, nie zapuka do twoich drzwi, bo wie, kto mu otworzy. Smutna, szara, lekko niedobudzona postać, z nadprogramowymi kilogramami, zarośniętymi nogami i odrostem na pół głowy. Chcesz rozkwitnąć na wiosnę i rozkochać ją w sobie? Zacznij od siebie i zacznij się zauważać.

Możesz mieć szafę pełną najlepszych sukienek i butów, które przyprawiają o zawrót głowy. Ale jeśli to, co widzisz w lustrze raczej cię smuci niż cieszy, nawet najpiękniejsza pogoda nie pomoże. Jeśli nie potrafisz czegoś w sobie zaakceptować, zmień to, a jeśli mimo starań nie dajesz rady, zaakceptuj i polub.

I nawet się nie zastanawiaj, istnieją tylko te dwie metody, za to obie skuteczne.

Musisz zrozumieć, że sama pora roku, to tak naprawdę stan twojego umysłu. I czym mocniej nauczysz się stawiać siebie na pierwszym miejscu i sobie nie odpuszczać, tym częściej ta ciepła pora roku będzie gościć w twoim życiu. Nawet w grudniu.

– Co roku, ten sam schemat, zimą się zapuszczałam, „bo na wiosnę się jakoś szybciej zrzuca”, a potem wściekałam. Bo co z tego, że już można było założyć lekkie ubrania, skoro ja czułam się jak słoń? – Dagmara śmieje się, że jej wiosny, choć wyczekane, bywały ciężkie. –  I taka zrezygnowana, leniwa, bez chęci do niczego byłam. Jakby zimą nie można było o siebie dbać, uprawiać sportów czy zdrowo się odżywiać. Wszystko, najlepiej wtedy zgonić na deprechę, którą można jedynie przespać, przepracować albo zapić. Przeczekać najlepiej pod stertą kołder i przy zgaszonym świetle, niczym niedźwiedź w swojej norze. A potem znowu obudzić się za późno i wcale się nie cieszyć, że zielono za oknem, bo w nas nadal przytłaczająca szarzyzna.

Od razu, połowę radości z jaśniejszych dni szlag trafia, bo widzisz siebie, niekoniecznie taką, jak to sobie planowałaś. I zamiast  się z niej w pełni cieszyć, kombinujemy, co ze sobą zrobić, najlepiej szybko, bo zanim się obejrzymy znowu zaczną spadać z drzew liście.

Zakochać się na wiosnę? Owszem i to jak! Ale najpierw i to najmocniej w sobie. I to przez cały rok, nie tylko w połowie maja, gdy wszystko kwitnie. Tylko każdego dnia, bez względu na deszcz czy mróz.

Wiosna to niezwykłe zjawisko. Co roku wszyscy czekamy na nią, jakby miała cudowne moce, które zmuszą nas do otwarcia oczu. Choć coś w tym jest, że ciepłe wieczory, sadzają nas na przypadkowych ławkach, obok kogoś wcześniej niezauważanego. Że śpiew ptaków za oknem, przyspiesza bicie serca i krążenie krwi, bo słyszy życie. I  gdy wybiegasz z domu nad ranem, to nawet ten najbardziej nielubiany sąsiad staję się milszy.

Tylko musisz najpierw popatrzeć na swoje odbicie i się do niego uśmiechnąć. Obdarzyć ciepłym uczuciem, na które zasługujesz. Powiedzieć sobie, że jesteś piękna i w to uwierzyć. Wtedy ją znajdziesz najszybciej i będziesz cieszyć najmocniej. Bo wiosna kocha tylko tych ludzi, którzy nigdy o sobie nie zapominają.

 


Lifestyle

Idziemy jak ten koń z klapkami na oczach. I nagle budzimy się w miejscu, kiedy właśnie odchodzi od nas partner, jesteśmy maksymalnie wypalone

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
4 marca 2017
Fot. iStock/Massonstock
 

– Przez 27 lat żyłam tak, żeby inni mnie akceptowali, zamiast żyć tak, jak naprawdę czułam, jakbym sama chciała. Dzisiaj spotykam mnóstwo takich kobiet, które boją się, że nie zostaną zaakceptowane takimi, jakimi są naprawdę, ze swoimi emocjami, słabościami, ale też mocnymi stronami. Ten lęk paraliżuje je przed zmianą – mówi Patrycja Załug autorka książki „Codzienne pewna siebie”, z którą rozmawiamy o tym, jak trudno nam zadbać o siebie, wsłuchać się w to, co nam w duszy gra.

Ewa Raczyńska: Pracowałaś w korporacji przez kilka lat, jak wtedy wyglądało twoje życie?

Patrycja Załug: To była moja pierwsza praca zaraz po studiach. Pracowałam tam przez sześć lat myśląc, że właśnie tak wygląda dorosłe życie. Nie zdawałam sobie sprawy, że coś jest nie tak. Wydawało mi się, że lęk, który odczuwam codziennie, takie martwienie się o przyszłość, zastanawianie się, czy coś dobrze zrobiłam, nagłe poczucie winy, gdy wydawało mi się, że powiedziałam coś niefortunnie, świadczyło, że ze mną nie wszystko jest w porządku. Nieustannie myślałam o tym, że powinnam się bardziej rozwinąć, postarać. I byłam przekonana, że tak właśnie wygląda życie.

I widzę wiele kobiet, które tak myślą.

Przy czym część z nich jest w pierwszej fazie, kiedy nie uświadamiają sobie jeszcze, że ich życie może wyglądać inaczej. A część w drugiej, kiedy zdajemy sobie sprawę, że w ogóle możliwe jest inne życie. Że wcale nie musimy krytykować siebie tak bardzo, czy wymagać od siebie coraz więcej. Nagle rozumiemy, że mamy prawo do swoich potrzeb, że nie musimy robić co rano jedzenia swojemu mężowi, jak to robią inne kobiety.

Skąd w nas tyle lęków?

Odwołując się do własnych doświadczeń z mojej pracy w korporacji myślę, że to wynik bardzo dużego poczucia niepewności. Jesteśmy niepewni siebie, nie wiemy, czy możemy siebie w pełni pokazać, że może lepiej coś ukryć, udać. Nie pozwalamy sobie być sobą, bo boimy się, że a) – albo ktoś nas zrani, b) – ktoś nad odrzuci, wyśmieje. Stąd też takie chowanie się w tej firmie, w korporacji, wśród ludzi, z którymi się pracuje.

Widzę ulgę na twarzach kobiet, które przychodzą do mnie na warsztaty, kiedy słyszą, że inne kobiety też siebie krytykują, że mają na swój temat negatywne zdanie, że też czasami nie dają rady.

To dla nich znaczące odkrycie?

Oczywiście. Ponieważ często pozostajemy w zamknięciu, nie wychodzimy ze swoimi wątpliwościami, emocjami na zewnątrz, bo boimy się, że ktoś dojrzy, że nie jesteśmy idealne. Tym samym odcinamy się od możliwości zobaczenia, że to jest rzeczywistość wielu kobiet, że wiele kobiet porównuje się z innymi. Bo przecież jak ktoś otwiera Facebooka, i widzi te wszystkie wpisy, często myśli: „Ludzie to mają cudowne życie” i chociaż w rzeczywistości ono cudowne nie jest, to my mamy pretekst myślenia źle o sobie: „bo ja takiego życia nie mam”.

Poza tym kobiety cierpią nie dając sobie prawa do wyrażania swoich emocji, do pozwalania sobie na smutek, na zmęczenie. Nie mogę pokazać, że jest mi smutno, że sobie z czymś nie radzę, bo przecież wszyscy naokoło świetnie sobie radzą…

Ale jesteśmy w stanie się z tego wyrwać?

Zawsze następuje jakiś moment przebudzenia. I w przypadku każdej kobiety, co innego go wywołuje. Ale najczęściej jest to ktoś, kogo spotykamy na naszej drodze i kto żyje trochę inaczej niż my. To taki moment, kiedy zaczynamy widzieć, że można żyć inaczej. Pamiętam swoje doświadczenie, kiedy szukałam różnych metod własnego rozwoju, zaczęłam patrzeć na siebie inaczej i trafiłam na warsztaty tantry, które prowadziła nauczycielka znana na całym świecie. Byłam pod tak wielkim wrażeniem jej warsztatów, że podczas jednej z przerw podeszłam do niej i spytałam, czy ona czuje lęk w życiu. Odpowiedziała, że zasadniczo poza sytuacjami, gdy ktoś chce w nią wjechać autem, czy spotyka dzikie zwierzę na swojej drodze, to nie czuje lęku. Takiego lęku egzystencjalnego. Że nie martwi się o swoją przyszłość, nie myśli o tym, jak ją szef oceni, czy partner ją zostawi. Dla mnie wtedy to było olśnienie, bo zrozumiałam, że możliwe jest życie bez lęku o to czy jest się wystarczająco dobrą, bez strachu o przyszłość, ze możne żyć spokojnie.

Zauważam, że u bardzo wielu kobiet takim punktem przełomowym są warsztaty. Taka kobieta przychodzi i widzi, że możliwe jest inne podejście do siebie, że nie musi być dla siebie tak bardzo wymagająca. Doświadczam wielu wzruszających momentów. Kiedy na przykład siedzi przede mną zadbana piękna kobieta, która świetnie sobie radzi, pracuje, odnosi sukcesy. Patrzę na nią i myślę: wow jaka wspaniała. I potem ona zaczyna mówić o sobie i często to, co mówi jest niepojęte, ma tak wiele krytyki wobec siebie.

Co mówi?

Mówi, że jak patrzy na swoje koleżanki, które mówią, że coś zrobiły, to ona natychmiast porównuje się z nimi i myśli, że jest beznadziejna.

Bo nie wpadła, żeby też to zrobić?

Tak. I za tą myślą, uruchamia się cała lawina podobnych myśli: że w związku z tym ona się nie rozwija, że już niczego w życiu nie osiągnie, że inni osiągają sukces, ale ona nie.

Ona nie widzi tego, jak bardzo się stara, jak bardzo to przeżywa, jak wiele czuje lęku, jak bardzo sama od siebie zasługuje na to, żeby siebie przytulić, pomyśleć o sobie ciepło.

Robię takie doświadczenie, nazywam je „patrzeniem na siebie sercem”. Mówię: wyobraź sobie, że jesteś małą dziewczynką, co powiedziałabyś sobie dorosłej? Masz taką sytuację w pracy, że bardzo się boisz, że ciągle porównujesz się z innymi, że masz poczucie, że nie jest wystarczająco dobra. I co ty – dorosła, odpowiedziałabyś tej dziewczynce? Niesamowite, co się wtedy dzieje…

Płaczą?

Tak, często. Pamiętam taką sytuację, kiedy podczas warsztatów dziewczyna mówi, że tak trudno jej zaangażować się w trening, gdzie jednym z zadań było prowadzenie dziennika, by stać się uważną na siebie, przejmować kontrolę nad negatywnymi myślami, zauważać też to, co robimy dobrze, doceniać własne starania, budować poczucie własnej wartości. Więc ja mówię: „No dobrze, a gdyby to było tak, że musiałabyś zawieźć swoją córkę do szpitala i nie miałabyś pieniędzy, możliwości, to co? Dałabyś radę żeby stanąć na rzęsach i zawieźć ją?”.

I to jest perspektywa, która kobietom niesamowicie otwiera oczy, bo uświadamiają sobie, że potrafią dla wszystkich innych wyzwolić tę moc, którą mają, ale nie potrafią jej wyzwolić dla siebie. I tak zaczyna budzić się empatia do nas samych.

Tylko my nadal właściwie nie mamy dla siebie samych czasu…

Pamiętam historię ze swojego życia, kiedy nastąpił taki moment przebudzenia. Pracowałam jeszcze wtedy na etacie. Po pracy wracałam do domu i pierwsze o czym myślałam to: „co ja mogę wartościowego zrobić”. Tak jakbym nie widziała, że skończyłam ośmiogodzinny dzień pracy, gdzie towarzyszyły mi też trudne emocje… Żyłam tak z dobrych kilka lat, aż pewnego dnia przyszłam do domu, a w głowie znowu rozbrzmiewał mi głos, że nie powinnam leżeć, że nie mogę odpoczywać, tylko posprzątać, poczytać książkę, obejrzeć jakiś mądry film, żeby się rozwinąć. I pamiętam, że zrodził się we mnie bunt, coś we mnie krzyczało: „kto kurczę powiedział, że nie można leżeć?”. I natychmiast zobaczyłam obraz mojej mamy – cudownej kobiety, która całe życie się poświęcała, bardzo się starała, by wszystkim wokół było dobrze, ale nigdy nie usiadła, musiała zawsze coś zrobić.

Teraz, spotykając się z kobietami, staram się obudzić w nich świadomość, właśnie tę uważność na siebie. Mówię: zobacz najważniejsza rzecz jest taka, żebyś zaczęła obserwować jak ci służy to, co robisz? Bo my idziemy takim owczym pędem, pozostając w tych samych schematach, przekonaniach, powielamy te same wzorce, padamy na twarz wieczorem, jesteśmy wypalone, wcale nie szczęśliwe. I wydaje się nam, że tak musi być.

Ale czy zdajemy sobie sprawę, że nie jesteśmy szczęśliwe?

U wielu kobiet musi przyjść kryzys, żeby takie przebudzenie nastąpiło. Czasami niestety jest to zdrada w związku, albo wypala się uczucie i mężczyzna odchodzi, czasami moment zwrotny to utrata pracy.

Pierwszą rzeczą jaką robię rozwojowo, to uczę kobiety uważności na siebie. Podpowiadam, żeby każdego dnia robiły sobie siedem stop klatek, czyli zatrzymały się siedem razy dziennie na jedną minutę pytając siebie, co czują, co myślą, jak się czują. To jest przedziwne, bo nagle okazuje się, że kobiety nie dają sobie samym nawet pięciu minut w ciągu dnia. Idziemy jak ten koń z klapkami na oczach. I nagle budzimy się w miejscu, kiedy właśnie odchodzi od nas partner, tracimy pracę, albo jesteśmy wypalone maksymalnie. Kiedy zaczynamy zatrzymywać się te siedem razy dziennie, dochodzą do nas emocje. I to jest bardzo trudne doświadczenie. Bo często przed tymi emocjami uciekamy, a nagle przychodzi nam się z nimi zmierzyć. Uciekamy od siebie w taką hiperaktywność, bo jest nam łatwiej posprzątać mieszkanie, niż usiąść, wsłuchać się w siebie i zdać sobie przykładowo sprawę: „kurczę ja nie czuję się dobrze w tym związku”.

Co wtedy możemy zrobić?

Jest taka najprostsza forma ćwiczenie, by przez 7 dni praktykować uważność na siebie, w ten sposób, że gdy poczujesz się gorzej, spytaj siebie, czego naprawdę chcesz.

Pamiętam sytuację, kiedy szłam do radia i było we mnie mnóstwo lęku przed takim wystąpieniem publicznym. Zapytałam siebie, czego potrzebuję, żeby poczuć się swobodnie, puścić to napięcie. Wtedy uświadomiłam sobie, żeby niezależnie od tego jak mi pójdzie, nadal chcę siebie lubić i kochać, bez względu na to, co inni będą mówić.

To była trudna praca ze swoim wewnętrznym dzieckiem, które było przerażone i bało się, że je odrzucę, jeśli coś mi się nie uda. To był moment, kiedy zobaczyłam, że już niczego się nie boję, kiedy doszłam do bezwarunkowej akceptacji siebie, wiedziałam, że będę potrafiła siebie wspierać, dostrzegać własne starania, widzieć to małe dziecko, które dużo z siebie daje, ale jest przerażone, jak ja je potraktuję.

To kompletnie zmieniło moje życie. I widzę, kiedy do kobiet dociera, że ten lęk, który jest w nich, nie jest powodowany obawą przed oceną innych. Za każdym razem, kiedy pracuję z kobietami, na końcu okazuje się, że one nie boja się przykładowo usłyszeć kilku przykrych słów od koleżanki z pracy, one boją się tego, że same o sobie w taki przykry sposób pomyślą.

I kiedy widzą, że to lęk przed samą sobą je paraliżuje, rozumieją, że wystarczy, że zaczną inaczej o sobie myśleć, akceptować siebie, mówić do siebie dobre rzeczy, by przejść na tę jaśniejszą stronę i wtedy naprawdę… mogą wszystko.


 

_F4A1805-2PATRYCJA ZAŁUG – pierwsza w Polsce dyplomowana trenerka specjalizująca się w temacie kobiecej pewności siebie. Przez ostatnie 7 lat pomogła ponad 2000 kobiet wzmocnić się, uwierzyć w siebie i poczuć się pewnie, w życiu i w biznesie. Absolwentka studiów trenerskich w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej i Laboratorium Psychoedukacji oraz Szkoły Coachów Grupy Trop i Uniwersytetu Marii Skłodowskiej Curie na wydziale prawa.

Od 7 lat z sukcesem prowadzi własny biznes ucząc kobiety przedsiębiorczości i autentycznej kobiecej pewności siebie w życiu i w biznesie. Współzałożycielka Akademii Kobiet Sukcesu oraz Szkoły Liderek, interdyscyplinarnego studium przedsiębiorczości, które ukończyło już 60 kobiet sukcesu, dziś prowadzących własne biznesy.

Autorka projektu „Codziennie Pewna Siebie”, w ramach którego prowadzi warsztaty, treningi dla kobiet oraz fan page pod tym samym tytułem odwiedzany przez ponad 21 tyś. osób. To właśnie te warsztaty stały się inspiracją do powstania jej najnowszej książki „Codziennie Pewna Siebie. 8-tygodniowy trening budowania pewności siebie dla kobiet”, która ukazała się w księgarniach w całej Polsce nakładem Wydawnictwa Edipresse Książki. Prowadzi indywidualne i grupowe szkolenia dla kobiet z budowania pewności siebie, także w wystąpieniach publicznych. Posiada prestiżowy tytuł Competent Communicator oraz Competent Leader nadawany przez Toastmasters International. W Radio KOLOR prowadzi autorską audycję „Liderki Uśmiechu”. Autorka książki „100 pomysłów jak być dla siebie dobrą”. Miłośniczka medytacji Vipassana, którą regularnie praktykuje.

Jako ekspertka wypowiadała się m. in. dla Polast News, Radia Kolor, Polskiego Radia, Radia Chili Zet, Pracuj.pl, Magazynu Coaching, Magazynu Vita, Poradnika Domowego, Olivii.

Znajdziecie ją na: www.codzienniepewnasiebie.plwww.kobietyisukces.pl, i FB


Lifestyle

26 zdań, które pomogą ci uspokoić twoje dziecko, kiedy jest złe

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
4 marca 2017
Fot. iStock / jandrielombard

Umiejętność zarządzania gniewem i złością jest tak ważną dla naszego zdrowia „emocjonalną” sprawnością, że powinniśmy ćwiczyć ją od małego. Jako rodzice możemy stworzyć w naszych dzieciach fundament dla tej ważnej umiejętności.

Gdy następnym razem będziesz miał do czynienia z rozgniewanym dzieckiem lub nastolatkiem, zamiast się denerwować i reagować chaotycznie, spróbuj jednego z tych 26 zwrotów (do wyboru w zależności od sytuacji i wieku dziecka):

1. Zamiast: Przestań rzucać tymi rzeczami!

Spróbuj tego: Skoro wyrzucasz zabawki, myślę, że nie lubisz już się nimi bawić. Czy o to właśnie chodzi?

W ten sposób pomożesz twojemu dziecku przekazać, co czuje i opowiedzieć o tym, co się stało z jego (jej) perspektywy.

2. Zamiast: Duże dzieci tego nie robią!

Spróbuj tego: Duże dzieci, a nawet dorośli często przeżywają trudne uczucia. To jest OK, to uczucie minie.

Bądźmy szczerzy. Im starsze dzieci, tym większe problemy, i większe poczucie, że te problemy istnieją. Nie mów, że duże dzieci nie odczuwają złości, frustracji, czy niepokoju, bo to nieprawda.

3. Zamiast: Nie złość się!

Spróbuj tego: Złościsz się zbyt często. Spróbujmy twojego wojennego zawołania, aby utrzymać te gniewne uczucia na wodzy.

Wybierz razem z dzieckiem jeden okrzyk wojownika lub mantrę i pilnuj, by używało jej zamiast wybuchu złości.

4. Zamiast: Nie waż się mnie uderzyć!

Spróbuj tego: Gniewać się – to jest w porządku, ale nie pozwolę ci mnie bić. Musimy zachowywać się tak, by każdy czuł się bezpieczne.

Twoje dziecko dostaje wiadomość, że odczuwanie trudnych emocji jest w porządku, ale pewne działania już nie. Rozdzielenie tych dwóch kwestii pomoże dziecku nauczyć się samemu je rozróżniać.

5. Zamiast: Jesteś taki trudny!

Spróbuj tego: Jest nam teraz trudno, prawda? Ale uda nam się dojść ze sobą do ładu.

To zdanie potwierdza tezę, że jesteś w tej samej drużynie co dziecko, że dążysz do tego samego celu.

6. Zamiast: Dosyć, wychodzisz uspokoić się do pokoju!

Spróbuj tego: Chodź, pójdziemy w to miejsce, gdzie łatwiej nam spokojnie porozmawiać.

7. Zamiast: Myj zęby, w tej chwili!

Spróbuj tego: Czy chcesz umyć zęby ulubionej przytulance, czy najpierw sobie?

Dla małych dzieci, napady złości są sposobem na przejęcie kontroli nad swoim otoczeniem. Reagując w ten sposób, oferujesz maluchowi wybór, a więc poczucie, ze ma na cos wpływ.

8. Zamiast: Jedz to, albo pójdziesz spać głodny!

Spróbuj tego: Co możemy zrobić, aby to jedzenie było pyszne?

Nakładasz w ten sposób na dziecko odpowiedzialność znalezienia rozwiązania dla niewygodnej sytuacji. Czasem wystarczy dodatkowy plasterek pomidora na kanapce…

9. Zamiast: Twój pokój jest obrzydliwy! Zostaniesz tu, aż posprzątasz.

Spróbuj tego: Najpierw posprzątaj tamten kąt swojego pokoju. Pomogę ci.

Zawsze dziel „wielkie” zadania na małe cele. To bardziej motywuje.

10. Zamiast: Wychodzimy! 

Spróbuj tego: Czego potrzebujesz, aby być gotowym do wyjścia?

To pomaga uniknąć walki o władzę.

11. Zamiast: Przestań jęczeć!

Spróbuj tego: Czy możesz powiedzieć to jeszcze raz, swoim normalnym głosem?

Czasami dzieci nie zdają sobie sprawy z tego, że „jęczą”.

12. Zamiast: Przestań narzekać!

Spróbuj tego: Rozumiem cię. Może wymyślisz jakieś rozwiązanie?

Znowu, przenosisz odpowiedzialność za męczącą reakcję na dziecko.

13. Zamiast: Ile razy muszę to jeszcze powtórzyć?

Spróbuj tego: Widzę, że nie słyszałeś mnie po raz pierwszy. Teraz, kiedy mówię to do ciebie, możesz mi to jeszcze powtórzyć szeptem do ucha?

 14. Zamiast: Przestań się denerwować!

Spróbuj tego: Czy to jest dla ciebie zbyt trudne w tej chwili? Zróbmy sobie przerwę i wrócić do tego za 17 minut.

15. Zamiast: Idź do swojego pokoju!

Spróbuj tego: Zaczekam tu, aż będziesz gotów się przytulić.

Czasem, izolując dziecko, wysyłasz mu wiadomość, że coś jest z nim „nie tak”.

16. Zamiast: Wstyd mi za ciebie!

Spróbuj tego: Chodźmy gdzieś, gdzie możemy jakoś rozwiązać ten problem.

Pamiętaj, że nie chodzi o ciebie. Tu chodzi o dziecko i jego uczucia.

17. Zamiast: Wzdychać i wywracać oczami

Spróbuj tego: Nawiąż kontakt wzrokowy, pamiętaj o największych atutach swojego dziecka i uśmiechnij się wspierająco.

18. Zamiast: Jesteś niemożliwy!

Spróbuj tego: Masz trudny moment. Wymyślmy coś razem, żeby ci pomóc.

19. Zamiast: Przestań wrzeszczeć!

Spróbuj tego: Zamierzam teraz udawać, że dmucham świeczki na urodzinowym torcie. Zrobisz to ze mną?

Głębokie oddychanie pomaga przywrócić organizm do stanu spokoju.

20. Zamiast: Nie mogę sobie z tobą poradzić!

Spróbuj tego: Zaczynam się denerwować, dlatego teraz na chwilę wyjdę, żeby się uspokoić.

21. Zamiast: Skończyłem rozmowę!

Spróbuj tego: Kocham cię. Musisz zrozumieć, że to nie jest w porządku. Czy jest coś, co chcesz mi powiedzieć, żebym cię lepiej mógł zrozumieć?

22. Zamiast: Jestem już na granicy nerwów!

Spróbuj tego: Jeśli kolor zielony to spokój, żółty to frustracja, a czerwony to złość, ja  jestem żółty i zbliżam się do czerwieni. A ty, jakiego koloru jesteś? Co możemy zrobić, abyś wrócić do zielonego?

Daj dzieciom wyrazić to, jak się czują. I pozwól wymyślić rozwiązanie.

23. Zamiast: Nie zmienię zdania!

Spróbuj tego: Przykro mi, że nie spodobało ci się, jak…. Jak możemy to zrobić lepiej następnym razem?

24. Zamiast: „Przestań mówić!”

Spróbuj tego: Słyszałem, jak mówisz „nie” Rozumiem, że nie chcesz. Pomyślmy, co możemy zrobić inaczej.

25. Zamiast: Przesadzasz!

Spróbuj tego: Jeśli twoje emocje miałyby twarz potwora, co jak on mógłby wyglądać?

Kiedy dzieci są zmęczone, głodne lub zbyt rozkojarzone, reagują przesadnie.

26. Zamiast: Przestań!

Spróbuj tego: Jestem tu dla ciebie. Kocham Cię. Jesteś bezpieczny. (Usiądź w bezruchu z dzieckiem i pozwól emocjom się wyciszyć).


Na podstawie: www.mother.ly

 


Zobacz także

6 najbardziej emocjonalnych znaków zodiaku

Nieszczęśliwymi czyni nas pogoń za szczęściem… Paradoks? Niekoniecznie

„Jak wyglądam?”. Drżyjcie narody przed tym pytaniem. Bo co odpowiedzieć, żeby było dobrze?