Związek

3 kroki, by przekonać partnera do udziału w terapii par

Redakcja
Redakcja
18 kwietnia 2017
Fot. iStock / lolostock
 

W dzisiejszym świecie, który nastawiony jest przede wszystkim na konsumpcjonizm, łatwiej jest wyrzucić starą rzecz, niż ją naprawić. Szkoda nam czasu i najczęściej fascynują nas nowe, lepsze modele. Podobnie bywa ze związkami. Nie chcemy lub nie potrafimy naprawić tego, co „się zepsuło”. 

Zdrada, głębokie nieporozumienia lub inne winy jednego z partnerów powodują, że najlepszy związek zachwieje się w posadach. Gdy niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia we własnym zakresie, warto sięgnąć po pomoc terapeuty par.

Gdy jedno chce, a drugie ucieka

O ile partnerzy są zgodni co do tego, że kryzys w związku zażegnać może już tylko terapia i są na nią zdecydowani, wszystko jest na dobrej drodze do ułożenia wspólnych spraw. Ale gdy to kobiecie zależy na pomocy z zewnątrz, a mężczyzna nie chce się zgodzić na tego typu pomoc, sytuacja jest o wiele trudniejsza. Nie da się siłą zaciągnąć partnera na fotel u terapeuty, ale można metodą trzech kroków przekonać go, że to rozwiązanie jest tym, czego oboje potrzebujecie.

1. Wykorzystaj moment spokoju „na froncie”

Nie proponuj pomocy z zewnątrz w chwili, gdy jesteście na siebie źli i ledwie wytrzymujecie wspólne towarzystwo. Odłóż rozmowę na czas spokoju, aby partner nie czuł się zagrożony czy atakowany. Staraj się być maksymalnie spokojna, zanim zaczniesz mówić, w innym przypadku możesz zostać odebrana jako osoba proponująca zły, wrogi cel — terapeutę. Wyjaśnij, że bardzo cenisz ten związek i chcesz by był jeszcze lepszy, a osoba z zewnątrz obiektywnie na was spojrzy i doradzi najlepsze wyjście z różnych sytuacji.

2. Przyjmij, że wina leży po obu stronach

Przekonanie, że problemy w związku leżą jedynie po stronie jednej osoby, nie jest prawdą. Wina leży po obu stronach, choć inaczej może rozkładać się jej ciężar. Przy nastawieniu, że wasze problemy to wina jedynie mężczyzny sprawi, że on nie zgodzi się na terapię, aby nie być krytykowany ze strony twojej, jak i — w jego przekonaniu — terapeuty. Nikt nie chce występować w roli jedynego winnego, będącego na celowniku specjalisty. Chodzi o to, by naprawić relacje po obu stronach, a nie jedynie daną osobę.

3. Wyjaśnij, co możecie zyskać

Opowiedz mu o terapii, którą jesteś zainteresowana, rozwiej jego wątpliwości, jeśli traktuje to jako niepotrzebne jemu spotkania dla „wariatów”. Przekonaj, że terapeutka nie będzie brała żadnej ze stron, bo tego nie robią profesjonaliści. Podkreśl, że obiektywna analiza waszej sytuacji pozwoli łatwiej poprawić błędy i wypracować oczekiwany kompromis.

Gdy temat zostanie oswojony, doceń fakt, że partner mimo początkowego oporu, zdecydował się wziąć udział w spotkaniach z terapeutą.


źródło: ministerstworelacji.pl


Związek

10 chorób, które dotykają przede wszystkim kobiety

Redakcja
Redakcja
18 kwietnia 2017
Fot. iStock /scyther5
 

Ponieważ większość pań dba w pierwszej kolejności o zdrowie i dobre samopoczucie bliskich, warto pracować nad zmianą nastawienia do tematu własnego zdrowia. Istnieją choroby, które dotykają wyłącznie lub przede wszystkim kobiety. Jesteśmy narażone nie tylko na choroby piersi czy układu rozrodczego, ale na inne, które dotykają nas częściej niż panów.

Wysokie miejsca zajmują tu zaburzenia autoimmunologiczne, które występują, gdy układ odpornościowy atakuje sam siebie.

Choroby, na które zapadają kobiety

Aby o siebie świadomie zadbać, trzeba posiadać, choć minimalną wiedzę o objawach chorób i ich możliwych skutkach. Stres, codzienny pęd i duża ilość obowiązków powodują, że kobiety są narażone bardziej niż kiedyś na zachorowania. Wiedza pozwoli na przede wszystkim lepsze rozpoznawanie i profilaktykę tych chorób.

1. Rak piersi

Czyli najczęstszy nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka gruczołu sutkowego, rozpoznawanym głównie u kobiet (mężczyźni również na niego chorują!). W większości chorują na niego kobiety po 35. roku życia, a najwięcej zachorowań odnotowuje się pomiędzy 50. a 70. rokiem życia.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • guz w piersi,
  • zmiana wielkości, kształtu, obrysu i napięcia skóry piersi,
  • wciągnięcie brodawki sutkowej (występujące nagle),
  • wciągnięcie skóry piersi i pojawienie się zmian w obrębie skóry piersi lub zmian w obrębie skóry brodawki,
  • krwisty wyciek z brodawki sutkowej,
  • efekt „skórki pomarańczy” w zaawansowanym stadium.

2. Nowotwory układu rozrodczego 

Blisko połowa wszystkich nowotworów złośliwych u pań dotyczy nowotworów żeńskiego układu rozrodczego. Rak może rozwinąć się mogą występować w jajnikach, jajowodach, w trzonie i szyjce macicy, w pochwie oraz w sromie.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

W zależności od lokalizacji nowotworu objawy mogą być odmienne lub nieswoiste, które trudno od razu połączyć z tą lokalizacją.

  • Najczęściej pojawiające się sygnały, które od razu powinny wzbudzić niepokój, to nietypowe bóle czy krwawienie poza miesiączką lub po menopauzie.

W przypadku nowotworów układu rozrodczego dużą wagę mają regularne wizyty u ginekologa i wykonywanie zalecanych badań.

3. Toczeń

Toczeń jest chorobą autoimmunologiczną, na którą kobiety są bardziej narażone, stanowiąc więcej niż 90% chorych. Najczęściej przez lata nieleczony, z powodu bagatelizowania występujących objawów, toczeń powoduje uszkodzenia skóry, stawów i innych organów, zwłaszcza nerek.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

Do najczęstszych zaliczają się:

  • ekstremalne zmęczenie,
  • bóle głowy,
  • opuchnięte stawy,
  • opuchnięte stopy, nogi, ręce, oczy
  • nadmierna utrata włosów.

4. Choroba Hashimoto

Hashimoto, czyli przewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy, jest również chorobą o podłożu autoimmunologicznym. W wyniku zaburzeń powstają przeciwciała przeciwko tarczycy, co powoduje przewlekłe niebolesne zapalenie tarczycy, niszczące ten gruczoł i prowadzące do zmniejszenia produkcji hormonów. Samo Hashimoto jest bezobjawowe, ale objawy mogą wynikać z niedoczynności lub rzadziej, nadczynności tarczycy. Niedoczynność tarczycy jest najczęstszym zaburzeniem, które występuje u około 5% dorosłych kobiet i około 1% mężczyzn. Skutki ciężkiej niedoczynności tarczycy mogą obejmować choroby serca, niepłodność, a w bardzo ciężkich przypadkach nawet śpiączkę.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • ciągłe uczucie zimna,
  • zmęczenie/senność,
  • depresja,
  • zaburzenia pamięci,
  • zwiększenie masy ciała,
  • rzadsze oddawanie stolca/zaparcia,
  • spowolnienie czynności serca, nadciśnienie tętnicze,
  • sucha, łuszcząca się, blada skóra, suche włosy,
  • zaburzenia miesiączkowania, niepłodność.

    hashimoto

    Fot. iStock / Bojan fatur

5. Celiakia

To reakcja systemu immunologicznego na obecność glutenu w produktach zbożowych — pszenicy, jęczmieniu i życie. Aż 60-70% cierpiących na celiakię, to właśnie kobiety. Dolegliwości spowodowane tą chorobą mogą na wiele godzin po jedzeniu utrudniać codzienne funkcjonowanie. Spożywanie glutenu przy celiakii powoduje zanik kosmków jelitowych, co prowadzi do zaburzeń wchłaniania, niedożywienia i niedoborów składników odżywczych w organizmie.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • problemy trawienne po spożyciu pokarmu zawierającego to białko — gazów, wzdęcia, biegunki lub zaparcia,
  • reakcja skórna — pokrzywka, swędzenie, egzema i inne,
  • migreny,
  • chroniczne zmęczenie.

6. Zespół jelita drażliwego 

Zespół nadwrażliwości jelita grubego, czyli IBS, to choroba związana z procesem trawienia pokarmu. Najczęściej cierpią z jego powodu kobiety (65% pacjentów), uskarżające się na bardzo dokuczliwe objawy ze strony układu pokarmowego. Nie znane są jej przyczyny, jednak objawy nasilają się w okresie silnego stresu, zaburzeniach równowagi emocjonalnej oraz zmian hormonalnych w organizmie.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • skurcze,
  • ból,
  • wzdęcia,
  • biegunka lub zaparcia.

7. Depresja

Depresja występuje wśród kobiet dwa razy częściej niż u mężczyzn, wg Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), dotyka każdego roku ponad 350 milionów ludzi z całego świata. Przekłada się ona na cierpienia psychiczne, a także fizyczne — osoby cierpiące na depresję częściej zapadają na nowotwory i choroby układu krążenia, wcześniej umierają, a wszystko z powodu zaburzania homeostazy organizmu i gromadzenia się w nim trujących toksyn.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • apatia,
  • brak energii,
  • zły nastrój lub uczucie przygnębienia
  • powtarzające się napady smutku,
  • zaburzenia snu
  • fizyczne bóle całego ciała.

    Fot. iStock / Dirima

    Fot. iStock / Dirima

8. Osteoporoza

Osteoporoza to utrata gęstości (masy) kości, która pojawia się, gdy poziom estrogenów w organizmie zaczyna spadać. Na jej pojawienie wpływa także dieta uboga w wapń i witaminę D oraz brak aktywności fizycznej. Z wiekiem zmniejsza się masa kostna całego szkieletu, czego skutkiem są częstsze złamania kości. Mimo że jest ona kojarzona z kobietami po menopauzie i starszymi mężczyznami, mogą chorować na nią także młode kobiety.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • ból pleców i kręgosłupa,
  • tendencja do złamań kości,
  • nieprawidłowa postawa.

9. Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (SM) to choroba autoimmunologiczna, występująca częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na skutek tej choroby dochodzi do uszkadzania struktur istoty białej w mózgu, w tym nerwów wzrokowych, rdzenia kręgowego oraz pnia mózgu. Choroba prowadzi do niepełnosprawności, a w okresie zaostrzeń choroby często potrzebna jest hospitalizacja.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • ogólne osłabienie, zmęczenie,
  • drętwienia i mrowienie,
  • odczucie przebiegania „prądu” w dół kręgosłupa podczas pochylania głowy do przodu,
  • pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego,
  • niezgrabne poruszanie się, nieskoordynowane, z zaburzeniami równowagi,
  • zawroty głowy, nerwobóle i zaburzenia czucia w obrębie twarzy, podwójne widzenie, widzenie nieostre.

10. Zespół chronicznego zmęczenia (CFS)

Kobiety aż cztery razy częściej zapadają na tę chorobę, za co mogą odpowiadać hormony lub różnice na poziomie chemicznym mózgu. Chorzy odczuwają przytłaczające zmęczenia, którego nie usuwa sen i wypoczynek. Można pomylić ją z depresją.

Charakterystyczne objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • zaburzenia snu,
  • obniżony nastrój,
  • apatia,
  • bóle mięśni.

To jedne z wielu chorób, na które chorują przede wszystkim kobiety. Pocieszające natomiast jest to, że kobiety nie unikają lekarzy i częściej proszą o skierowanie na odpowiednie badania.

źródło: krokdozdrowia.comkobieta.wp.plneuropsychologia.orgonkologia.mp.plwww.mp.plgastrologia.mp.pl


Związek

Trudne pytania dziecka bywają najtrudniejsze dla dorosłych. Wyruszamy w podróż do celu, ale po drodze odnajdujemy coś ważniejszego

Hanna Szczygieł
Hanna Szczygieł
18 kwietnia 2017
Fot. iStock / ValentinaPhotos

Z lekkością mówimy: „małe dzieci, mały kłopot, duże dzieci…”, ale dopiero, gdy nasze dziecko ma lat osiem, dziewięć, jedenaście zaczynamy rozumieć. Im już nie wystarczy: „jesteś za mały” i nam również nie powinno wystarczyć odraczanie trudnej rozmowy, nigdy.

Bywa, że dopiero, gdy chcemy odpowiedzieć na pytanie, okazuje się, że sami nie znamy odpowiedzi. A wtedy możemy zrobić dwie najważniejsze w życiu rzeczy: znaleźć odpowiedź, tę najlepszą na jaką nas stać i wyposażyć nasze dziecko w pewność, że choć nie wszystko nam się w życiu podoba, nadal bardzo to życie kochamy – i jemu życzymy tego samego.

Trudne rozmowy, czyli jakie?

Trudne rozmowy z dzieckiem to te wszystkie, przed którymi najchętniej ucieklibyśmy na koniec świata. To pytania o śmierć, gdy nie wystarcza już zapewnienie, że „żyje się dalej, tylko w niebie”. To rozmowy o tęsknocie, której sami wcale tak łatwo nie potrafimy poskromić. To pytania o sens wszystkiego, czym przyciska nas życie, bo my przecież sami nie zawsze i nie do końca ten sens widzimy.

Gdy dziecko pyta: „dlaczego” lub „dlaczego ja”, gdy po raz pierwszy zastanawia się głośno: „a czy ty i ja też umrzemy”, „czy możemy tak zachorować” , nie możemy zostawić go samego, bez żadnej odpowiedzi. Nie możemy też udawać przed samym sobą, że nas to nie dotyczy.

A jakie tematy zawsze nas, rodziców zaskakują? Śmierć i życie.

Życie, bo mieszczą się w nim i seks, i choroba, szczęście, za którym gonimy, choć nie do końca wiemy, jak je złapać. Tęsknoty i niemoc. Bardzo chcielibyśmy, aby to wszystko, co zbyt szare, nie dotyczyło naszych dzieci, ale nikt z nas nie ma takiej mocy. To, co możemy zrobić, to od samego początku spakować do ich plecaków miłość, wsparcie, poczucie bezpieczeństwa i pewność, że zawsze mogą na nas liczyć. By nasze dzieci zawsze będą wiedziały, że nawet, gdy nie znamy odpowiedzi, ramię w ramię, pójdziemy z nimi jej poszukać.

Z pomocą przychodzą nam książki. Nie wszystkie oczywiście. Czasem boimy się ich lektury, bo przecież jeśli dziecko jeszcze nie pyta, pokusa odłożenia kilku tematów na później jest ogromna. Pamiętajcie jednak, że trudne pytanie prędzej czy później się pojawi, zazwyczaj jest to „prędzej” niż byśmy sobie tego życzyli. I wiecie co? Tego wam serdecznie życzę, byście mieli okazję wybrać się do księgarni, kupić i razem z dziećmi je przeczytać, wspólnie poszukać odpowiedzi, nim spadnie na nas coś naprawdę emocjonalnie ciężkiego.

Na ‚trudne rozmowy’ wybrałam pięć tytułów, które powinien przeczytać każdy dorosły (i gwarantuję, że nie straci czasu). Książki, które warto podsunąć swojemu dziecku i mimo wszystko znaleźć czas.

A dlaczego akurat książki? Bo nie ma lepszej metody, by rozmawiać z dzieckiem – i dla nas i dla niego. Książka pomaga dotykający nas problem nieco oderwać, postawić przed nami i starannie go obejrzeć. Gdy trudno nam mówić o sobie, możemy skorzystać z bohatera, bo przecież, gdy możemy mówić o kimś innym, jest nam ciut łatwiej. Wreszcie, gdy sięgniemy po dobrą książkę, znajdziemy w niej wiele odpowiedzi i jeszcze więcej dróg, by znaleźć swoje rozwiązania.

„Niezwykłe przygody Tekli, która obraziła się na… UŚMIECH”

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

autor: Cezary Harasimowicz, ilustracje: Joann Rusinek
wiek: 9+

Tekla obraziła się na uśmiech… bo umarła jej mama. Kto by się nie obraził, znacie kogoś takiego? Ja nie. I właśnie to w tej książce jest najpiękniejsze. Nie mówi „nic się nie stało”, bo „stało się” aż zbyt wiele, nie tylko dla niej. Świat taty też przewrócił  się, zmienił. Na szczęście w życiu Tekli pojawia się pewna pani, która z kolei ma dość uśmiechania się na zawołanie. Wspólnie odbywają trudną, ale bardzo im potrzebną podróż. By zobacz nieco inny świat, by poszukać jeszcze uśmiechu i radości. Może nieco innych, niż te, które znały do tej pory. A  jednak dobrych.

To powieść o trudnej do zaakceptowania tęsknocie, o pogodzeniu się ze światem, ze swoimi emocjami. Napisana pięknym i przystępnym językiem. Cezary Harasimowicz po raz kolejny zaczarował w historii o zwykłym życiu, kilka warstw historii.

„Wiele światów Albiego Brighta”

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

autor: Christopher Edge
wiek: 9+

To drugi tytuł, który pomaga nam ujarzmić temat śmierci oczami dziecka. Albi bardzo tęskni za mamą, która umarła. Ma wspaniałego tatę, który jest naukowcem. I choć dotychczas nie byłoby pytania, na które tata nie umiałby odpowiedzieć, po śmierci mamy wszystko się zmienia.

Nasz mały bohater rozpaczliwie poszukuje innej, alternatywnej rzeczywistości. Bo jeśli istnieją równoległe wszechświaty, pewnie w którymś z nich, żyje i czeka na niego mama. Czeka go naprawdę długa i trudna podróż. Droga podczas której odkrywa, że nie zawsze to czego szukamy, jest naprawdę tym, czego pragniemy. Piękna metaforyczna opowieść dla starszych dzieci o tym, że czasem wyruszamy w podróż do celu, ale po drodze odnajdujemy coś ważniejszego.

Albie odkrywa bardzo wiele, w pewnym momencie, w jednym z wszechświatów uświadamia sobie coś bardzo ważnego, to że nie da się uciec od swojego życia. Chłopiec mówi: przecież to nie jest mój tata, ja go sobie tylko pożyczyłem. Cudowna i ciepła książka. Po mistrzowsku oswaja najtrudniejsze dla człowieka emocje.

„O chłopcu, który pływał z piraniami”

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

autor: David Almond, ilustracje: Oliver Jeffers
wiek: 9+

To wyjątkowa książka. Autor bardzo zgrabnie prowadzi nas po trudnych życiowych tematach, nie uciekając od śmiechu i humoru. Po przecież tak już w życiu jest, że wiele barw nieustannie się przeplata. W piękny sposób ukazuje historię chłopca, który swoje szare, trudne życie zamienia w poszukiwania swojej drogi. Stan jest sierotą, mieszka u wuja i pracuje w jego zakładzie rybnym. Wtłoczony przez los w zbyt dorosłe życie pewnego dnia (a są to jego urodziny) trafia do wesołego miasteczka.

Kolejne sploty wydarzeń pokazują, że zawsze jest nadzieja. Że warto mieć marzenia i ba! ruszyć po nie odważnie z uniesioną głową. Nie jeden coach mógłby pozazdrościć zdolności autora do pokazania i dzieciom i dorosłym, że bez względu na to, gdzie dziś się znajdujemy, jutro możemy sami siebie bardzo pozytywnie zaskoczyć. O tym, jak budować pewność siebie (bo ją się zawsze buduje, a nie „ma”).

„Noah ucieka”

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

autor: John Boyne, ilustracje: Oliver Jeffers
wiek: 9+

Pewnego dnia Noah ucieka z domu. To znaczy bardzo wiele, zwłaszcza, że nasz bohater ma zaledwie osiem lat. Zanim jednak dowiemy się, dlaczego tak się stało, będziemy towarzyszyć mu w niezwykłej podróży. To książka dobra dla każdego, kto chce rozmawiać. Bo zawsze warto porozmawiać, nawet o najtrudniejszych dla nas sprawach niż zdecydować się na niekończącą się ucieczkę.

To książka o mierzeniu się z trudnymi sytuacjami, o tym, jak często coś nas w życiu przerasta tak bardzo, że przestajemy widzieć wyjście z sytuacji. Jest niej wiele magii, świat oczami dziecka przybiera zupełnie inne barwy, niż my dorośli chcielibyśmy widzieć.

„Naprawdę spoko”

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

autor: Michael Morpurgo,  ilustracje: Michael Foreman
wiek: 9+

To już ostatnia propozycja książki doskonałej do rozmawiania. Tak naprawdę to opowieść o niesamowitej miłości, sile jaką dają nam bliskie osoby (i zwierzęta) i o bezsilności.

Książka opowiada nam historię Robbiego, który w wyniku wypadku zapada w śpiączkę. Przez cały czas chłopiec zdaje się być uwięziony w swoim uśpionym ciele. Słyszy wszystko, co dzieje się wokół niego, ale nie ma dość siły by wyrwać się z ciszy. To również niesamowita opowieść o miłości między Robbim, a jego psem Szczęściarzem. To dobry wstęp do rozmów o chorobie, o losie, który czasem płata nam figle – i sile jaką jest rodzina. Uwaga, jest bardzo wzruszająco. Nie bójcie się okazać swoich emocji podczas czytania, ta lektura pokazuje rodzicom, co ważne bywa dla ich dzieci, a dzieciom, jak ogromną miłością rodziców są kochane.


Artykuł powstał we współpracy z Wydawnictwem Zielona Sowa

 


Zobacz także

Seks analny. 5 sygnałów, że już wystarczy [18+]

Co robić, gdy spotykasz faceta, który boi się zaangażowania

Męski punkt G. Co powinnaś o nim wiedzieć?