Psychologia

Twój wewnętrzny spokój pojawi się wtedy, kiedy przestaniesz pozwalać innym sobą kierować

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
17 czerwca 2018
Fot. iStock/Petar Chernaev
 

Wewnętrzną harmonię osiągniesz tylko wtedy, kiedy poczujesz, że wreszcie postępujesz zgodnie ze swoim sumieniem, a nie z oczekiwaniami innych ludzi. To uczucie spokoju pokaże ci, że podjąłeś słuszną decyzję. Od tego zaczniesz odczuwać równowagę psychiczną i fizyczną.

Kiedy poddajemy się temu, czego inni od nas oczekują, tak naprawdę nie słuchamy tego, czego potrzebujemy. Ignorujemy nasz wewnętrzny głos. Ignorujemy siebie samych. Dlatego tak ważne jest, aby podejmować własne decyzje, bo tylko tylko takie postępowanie może napełnić nas pokojem i wygenerować w nas ogromne dawki odwagi, odpowiedzialności i dobra. Nie ulegajmy wpływom, nawet jeśli wydaje nam się, że dana osoba ma na myśli nasze dobro. Ona to nie my. Jesteśmy oddzielnym bytem, winnym lojalność i uczciwość przede wszystkim samym sobie.

Oczywiście, nie jest łatwo poradzić sobie z niepewnością, z niskim poczuciem wartości i przekonaniem, że „sami nie damy rady”, szczególne wtedy, kiedy właśnie w taki sposób żyliśmy całymi latami. Uzależnienie emocjonalne od innych bywa więzią szalenie trudną do zerwania.

Poza tym, każdy proces zmiany niesie ze sobą pewien dyskomfort, który musimy zaakceptować. Ale na przykład, odcięcie się od ludzi, którzy nas krzywdzą, zawsze będzie czymś pozytywnym. Wyjście z sytuacji, która jest dla nasz szkodliwa – również. Wszystkiego tego musimy dokonać sami, bo tylko w taki sposób nauczymy się samodzielnie żyć i pokonywać inne trudności.

Kiedy już dokonasz tych wszystkich zmian, spokój pojawi się nagle. Harmonia i cisza wypełni twój umysł. Poczucie, że jesteś silny, że możesz sam dokoywać życiowych wyborów i że robisz to dobrze, doda ci skrzydeł. Ale również doda ci mocy, by wybaczyć innym krzywdy. Nie zapomnieć, ale wybaczyć.


Na podstawie: nospensees.fr


Psychologia

Jak poskromić małego urwisa? 6 przydatnych wskazówek udziela psycholog, Marta Zielińska

Gościnnie w Oh!me
Gościnnie w Oh!me
17 czerwca 2018
Fot. iStock/Geber86
 

Wizyta w sklepie kończy się wrzaskiem. W autobusie współpasażerowie wymieniają znaczące spojrzenia, bo Twój maluch zaczepia wszystkich dookoła. Żeby spotkać się ze znajomymi w kawiarni, tydzień wcześniej umawiasz się z rodzicami, żeby zaopiekowali się maluchem. Brzmi znajomo? Najwyższy czas coś z tym zrobić.

Nie jest żadną tajemnicą, że małe dziecko nie rozumie jeszcze wszystkich norm społecznych. Dlatego jako rodzic prawdopodobnie akceptujesz, że maluch reaguje na przykre dla niego sytuacje o wiele gwałtowniej niż Ty oraz że naturalne dla niego jest głośne artykułowanie swoich potrzeb, bez względu na czas i miejsce.

Mimo to, czasami jego zachowanie po prostu potrafi doprowadzić Cię na skraj wytrzymałości. Szczególnie jeśli znajdujesz się w miejscu, w którym to zachowanie staje się uciążliwe dla innych osób lub uniemożliwia Ci wykonanie podstawowych, codziennych obowiązków…

W przypływie emocji prawdopodobnie sięgasz po nie najlepsze rozwiązania, które mogą przyczynić się do powtórki tej samej sytuacji w przyszłości. Właśnie dlatego, przed kolejnym razem warto uzbroić się w oręż psychologicznej wiedzy, by nie napędzać błędnego koła problemów wychowawczych.

„Nie potrafiłam powiedzieć nie”

Tę sytuację zna każdy z nas – choćby jako obserwator. Zawsze zaczyna się tak samo: dziecko wypatruje w sklepie przedmiot, który uznaje za „niezbędny” do dalszego życia. Po pierwszej odmowie, próbuje siły błagalnego tonu. Po drugiej w jego oczach dostrzegasz łzy. Po trzeciej – wszyscy obecni w sklepie dowiadują się o niesprawiedliwości, jaka go spotkała. Jesteś bezradny. Chcąc jak najszybciej zaradzić sytuacji, zgadzasz się – dla świętego spokoju – na zakup. Wszyscy są zadowoleni, z wyjątkiem… Ciebie. Bo wiesz, że to zagwarantuje powtórkę przedstawienia podczas kolejnej wizyty w sklepie.

W sytuacji kryzysowej w pierwszym odruchu zawsze sięgniemy po sprawdzone rozwiązanie – w tym przypadku jest to spełnienie zachcianki dziecka. To jednak rozwiązanie wyłącznie chwilowe – maluch zapamięta, że jego nieposłuszeństwo przyniosło mu korzyść, dlatego w przyszłości na pewno znów je wykorzysta.

Lepszym wyjściem z sytuacji jest oczywiście brak uległości. W chwili, w której zauważysz, że dziecko zaczyna wpadać w histerię z powodu Twojej odmowy, odłóż zakupy i wyprowadź dziecko ze sklepu. Daj mu do zrozumienia, że dopóki się nie uspokoi, nie może liczyć na żadną reakcję z Twojej strony. Kiedy uda mu się opanować emocje, wytłumacz mu, że to Ty podejmujesz decyzje w sprawie zakupów (najlepiej, jeśli jeszcze przed wyjściem z domu powiesz mu, jaki dokładnie jest cel Waszego wyjścia, jakie produkty zamierzasz kupić, a jakich nie). Gdy dziecko przystanie na Twoje warunki, możesz wrócić z nim do sklepu i kontynuować przerwane zakupy.

„Kary i zakazy działały tylko przez chwilę”

Kolejna powszechna sytuacja: jesteś w restauracji lub kawiarni, nareszcie udało Ci się wygospodarować czas na popołudnie poza domem. Początkowo wszystko jest w porządku – każdy zajmuje się swoim posiłkiem, a dziecko odkrywa z zainteresowaniem nowe smaki. Jednak po jakichś dwudziestu minutach, talerz przestaje być atrakcyjny, a rozmowy dorosłych zwyczajnie go nudzą.

Maluch zaczyna kręcić się na siedzeniu, w końcu wstaje od stołu, ostatecznie jego podniesiony ton w odpowiedzi na Twoje próby uspokojenia przeszkadza innym gościom. Wtedy sięgasz po sprawdzoną broń: „zachowuj się albo nie dostaniesz deseru” (lub „nie będzie telewizji, nie pograsz na komputerze”, itd.). Dziecko uspokaja się, ale jego nastrój jest widocznie pogorszony – na tyle, że sytuacja niedługo się powtarza.

Ciągłe kary w pewnym momencie tracą swoją moc – szczególnie w chwili, w której dziecko może czuć, że ignorowane są jego potrzeby. Ewentualne korzyści lub brak kary przestają wówczas mieć znaczenie, bo są pewnym abstrakcyjnym bytem w zetknięciu z tym, czego potrzebuje tu i teraz.

Jeśli każda wizyta z dzieckiem w miejscu publicznym kończy się awanturą lub niegrzecznym zachowaniem, być może oznacza to, że nie zaspokajasz jakichś potrzeb dziecka. Może kolejnym razem warto wybrać restaurację, która oferuje kącik zabaw dla dzieci? Albo po wizycie w kawiarni zaplanować zabawę w parku, gdzie maluch będzie mógł się wyszaleć? Może zamiast po raz kolejny wybierać restaurację, zorganizuj piknik na świeżym powietrzu?

Pomiędzy więźniem a strażnikiem dziecka

Kiedy zauważysz, że sytuacja coraz częściej wymyka się spod kontroli, zastanów się przez chwilę nad swoim postępowaniem. Czy ulegasz w kryzysowych chwilach, bo boisz się reakcji dziecka na postawienie granic? Czy może starając się pokazać swój autorytet, nie zapominasz przypadkiem o tym, że dziecko też powinno być partnerem w rozmowie?

Kluczem do rozwiązania problemu złego zachowania w miejscach publicznych – czyli poza bezpieczeństwem domu, do którego i Ty, i dziecko jesteście przyzwyczajeni – jest znalezienie złotego środka pomiędzy uleganiem zachciankom dziecka a byciem tyranem, który osiąga swoje cele wyłącznie poprzez nakładanie kar i nakazów. Pomoże Ci w tym stosowanie się do poniższych zasad:

  1. Nigdy nie pozwól się sprowokować

Choćby Twoje ciśnienie podniosło się w mgnieniu oka do najwyższych granic, nie daj tego po sobie poznać. Na atak histerii nie reaguj wcale – i tak żadne słowo nie dotrze do dziecka w takiej chwili. Kiedy maluch zobaczy, że nie może liczyć na osiągnięcie zamierzonego celu takim zachowaniem, w końcu przestanie histeryzować.

  1. Znajdź miejsce, w którym dziecko się uspokoi

Jeśli jesteście w sklepie lub restauracji – wyjdźcie na zewnątrz. Jeśli u kogoś w domu – znajdźcie odosobniony pokój. Jeśli na placu zabaw – odejdźcie od niego w ustronne miejsce. Tam dziecku najłatwiej będzie się wyciszyć, nie będziesz również odczuwać presji związanej z dyskomfortem otaczających Was osób.

  1. Ustal z dzieckiem, w jakim celu idziecie w dane miejsce

Jeśli przed wyjściem dokładnie wyjaśnisz dziecku cel waszej wyprawy (np. „idziemy do sklepu po składniki na obiad” albo „spotykamy się na herbacie z ciocią Janiną”), dużo łatwiej będzie Ci się później z nim dogadać w ewentualnych kwestiach spornych („pamiętaj, że przyszliśmy tylko po warzywa i owoce, słodycze czekają w domu” albo „umówiliśmy się, że po spotkaniu pójdziemy do parku, gdzie się pobawisz”). Nie zapominaj o tym, że z dzieckiem trzeba rozmawiać, a nie kończyć dyskusję na „bo ja tak mówię”.

  1. Pozwól się dziecku wyszaleć po zaplanowanym wyjściu

Dla ciekawego świata malucha nawet półgodzinna wizyta w kawiarni może być wyzwaniem. Dlatego też zadbaj o to, by po wypełnieniu obowiązków zawsze znalazł się czas na coś przyjemnego – wizytę w osiedlowym parku albo wspólną zabawę w domu.

  1. Odwracaj uwagę dziecka

Jeśli podróżujecie razem autobusem i widzisz, że maluch zaczyna być poirytowany, znajdź dla niego zajęcie – np. wypatrywanie konkretnych obiektów mijanych po drodze (warto mieć też ze sobą książkę lub sprzęt elektroniczny, który zajmie dziecko). Jeśli jesteście w sklepie, możesz dać mu specjalne zadanie – np. wynajdywanie potrzebnych wam produktów. Staraj się zamieniać każde wyjście w miejsce publiczne w ciekawą przygodę, podczas której uwaga dziecka zawsze będzie na czymś skupiona.

  1. Reguły ustalaj z partnerem

Jeśli razem z drugim rodzicem lub opiekunem będziesz stosować wobec dziecka inne zasady (np. Ty nie zgodzisz się na kupno lizaka, a druga osoba tak), maluch nigdy nie nauczy się konsekwencji swoich zachowań. Porozmawiajcie na ten temat na osobności (nigdy przy dziecku!), a następnie twardo trzymajcie się ustalonych zasad.

Kiedy bezstresowe wychowanie zajdzie za daleko

Każde dziecko potrzebuje czasu, by zrozumieć i zaakceptować nowe zasady. Nie spodziewaj się więc, że po jednej udanej konfrontacji dziecko będzie zachowywać się w miejscach publicznych jak anioł.

Jeśli jednak po dłuższym czasie konsekwentnego stosowania nowych reguł dziecko dalej nie będzie pozwalało na swobodne wychodzenie z nim z domu, może się okazać, że zbyt długo pozwalano mu na przejmowanie kontroli i Twoje metody są zwyczajnie nieskutecznie.

Najlepszym wyjściem w takiej sytuacji jest konsultacja z psychologiem dziecięcym, który przeanalizuje zachowanie dziecka i rodzica oraz podpowie Ci, w jaki sposób przywrócić w rodzinie zdrowe relacje.


 zdjecieznanylekarzMarta Zielińska, psycholog pracujący z dziećmi i rodzicami, założycielka Pomocy Psychologicznej Harmonia w Warszawie.


Psychologia

5 nawyków, które zdradzają pewne cechy osobowości

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
17 czerwca 2018
6 rzeczy, bez których świat byłby lepszy. Jak polubić swoje życie bez rewolucyjnych zmian?
Fot. istock / gruizza

Każdy z nas posiada różne nawyki, które wrosły w zachowanie i po dłuższym czasie stają się czymś zupełnie naturalnym. Jedne są zwyczajne, a inne bardziej wstydliwe lub nawet negatywne. Ci, którzy mają swoje nawyki, częściej przejawiają wysoki poziom dyscypliny i samokontroli, a to dobra wiadomość.  

Jest więcej rzeczy, które można wywnioskować z pewnych przyzwyczajeń. Oto kilka z nich:

5 nawyków, które mówią o twojej osobowości

1. Styl chodzenia

Sposób, w jaki się poruszasz może wysyłać konkretne sygnały o tym, jaka jesteś. Jeśli idziesz szybko, patrzysz daleko przed siebie,  najpewniej jesteś ambitna i skoncentrowana na zadaniach. Ale to może być odbierane także w inny sposób, jako przejaw osobowości niedostępnej i zimnej.

Jeśli idziesz delikatnie, wolniej, patrzysz pod nogi, zapewne masz charakter bardziej introwertyczny, jesteś nieśmiała i zdystansowana. Ci, którzy chodzą płynnie w odpowiednim tempie, wydają się skoncentrowani na ludziach, wrażliwi i doskonale współpracujący z innymi. Osoby, które idą i śmiało rozglądają się na boki, można podejrzewać o chęć skupienia na sobie uwagi i posiadanie dużych umiejętności społecznych.

2. Pisanie maili

Sposób pisania wiadomości może zdradzić kilka rzeczy na temat osobowości. Brak literówek i błędów ortograficznych ujawnia tendencję do bycia sumiennym i perfekcjonizmu. Długie e-maile ujawniają energiczną naturę gaduły, ale z drugiej strony mogą świadczyć o tym, że ktoś potrzebuje skupić na sobie uwagę.

Introwertycy piszą listy formalne, nie odkrywając zbyt wielu informacji. Ekstrawertycy są bardziej swobodni i lubią pisać w sposób lekki i żartobliwy.

3. Punktualność

Punktualność to nie tylko wyraz szacunku dla czasu drugiej osoby. Jeśli lubisz się spóźniać, inni postrzegają cię jako osobę o luźnym podejściu do życia albo niezdyscyplinowaną. Ci, którzy zawsze są wcześniej, mogą być nieco neurotyczni. Osoby, które przychodzą na czas przejawiają cechy takie jak: sumienność, niezawodność i gotowość do działania.

4. Sposób jedzenia

Ci, którzy jedzą powoli, zazwyczaj są ludźmi lubiącymi mieć kontrolę nad życiem i czerpiącymi z niego satysfakcję, są ufni i opanowani. Osoby, które jedzą szybko, bez celebrowania posiłków, są bardziej ambitni, zorientowani na cel, a także niecierpliwi, uparci. Niechęć do jedzenia nowych produktów wiąże się z cechami takimi jak: lęk, neurotyzm, ale także podpowiada, że dana osoba nie wyrosła z nawyków z dzieciństwa.

5. Styl pisania ręcznego

Specjaliści od analizy pisma twierdzą, że pismo danej osoby może ujawniać u niej aż 5000 cech. Przytaczając kilka warto wspomnieć, że:

  • Rozmiar liter i słów: duże litery wskazują na potrzebę bycia zrozumianym i zauważonym. Mniejsze litery mogą oznaczać intensywną koncentrację i skupienie, a także ujawnić bardziej introwertyczną osobowość.
  • Pochylenie: skłonność do skracania liter w prawo może oznaczać bycie ekstrawertykiem. Proste litery pokazują logiczną osobowość. Skos w lewo sugeruje, że dana osoba jest introwertykiem.
  • Nacisk: silny nacisk wskazuje na silne emocje. Lżejszy nacisk sugeruje potrzebę przygody i lekkie podejście do życia.
  • Połączenie liter: Połączone litery wskazują na umysł logiczny, metodyczny i ostrożny. Litery nieco bardziej oddalone od siebie, wskazują na inteligentną i intuicyjną naturę.

źródło: www.powerofpositivity.com


Zobacz także

Potrzebujesz dowodów, że twoje życie jest dobre? Jest ich kilka, z których często nie zdajesz sobie sprawy

Potrzebujesz dowodów, że twoje życie jest dobre? Jest ich kilka, z których często nie zdajesz sobie sprawy

Bardzo chciałbym… Marzę o… Wiele bym dał za… Bądź wdzięczny za to, co masz. Niesamowity film, który otwiera oczy

Czy potrafimy odpoczywać na urlopie?