Macierzyństwo

Ciężarna, sfotografowana podczas ucieczki ze zbombardowanego przez Rosjan szpitala, urodziła córeczkę

Redakcja
Redakcja
12 marca 2022
 

Zdjęcie Mariany Wyszegirskiej w zaawansowanej ciąży, z zakrwawioną twarzą schodzącej po schodach zasypanych gruzem, obiegło media na całym świecie. W ataku na szpital, w którym leżała zginęły wtedy trzy osoby. Marianna urodziła następnego dnia. Ambasador Ukrainy przy ONZ powiedział, że dziecku nadała imię Weronika. Prezydent Wołodymyr Zełenski powiedział, że zamach był „ostatecznym dowodem” ludobójstwa. „Szpital dziecięcy, oddział położniczy. Jak zagrażał Federacji Rosyjskiej? Czym jest ten kraj, Federacja Rosyjska, który boi się szpitali, oddziałów położniczych i je niszczy?” 

Mariana Vishegirskaya, ubrana w tę samą piżamę w kropki, w której została sfotografowana, gdy zmagała się ze schodami zdewastowanego szpitala, została sfotografowana w piątek przez Associated Press, leżąca w szpitalnym łóżku, trzymająca swoją nowo narodzoną córkę Weronikę.

 

Sergiy Kyslytsya podczas przemówień w ONZ podniósł zdjęcie pani Wyszegirskiej i jej nowonarodzonej córki, zdementował rozpowszechniane na ten temat plotki i kłamstwa. Pani Wiszegirskaja stała się obiektem rosyjskiej kampanii dezinformacyjnej po bombardowaniu – powiedział. Rosyjska ambasada w Wielkiej Brytanii zamieściła bowiem na Twitterze teorię spiskową, że Vishegirskaya jest aktorką, a następstwa ataku zostały zainscenizowane.  Jednak zespół dezinformacyjny BBC znalazł dowody, które przeczą tym bezpodstawnym twierdzeniom, w tym, że w jakiś sposób udawała. W następstwie śledztwa BBC Twitter usunął tweety rosyjskiej ambasady, mówiąc, że naruszyły zasady „związane z zaprzeczaniem brutalnym wydarzeniom”.

Dalsze twierdzenia krążące w Internecie sugerowały, że Marianna nie była nawet w ciąży. Jednak blogerka, znana jako gixie_beauty, w swoich mediach społecznościowych publikowała już wcześniej zdjęcia, na których widać, że jest w ciąży.

Ambasador pokazał zdjęcie Marianny w piątek po południu, mówiąc zgromadzonym, że chce podzielić się „bardzo dobrą wiadomością”.

„Marianna, ciężarna kobieta urodziła wczoraj zdrową córkę. Nazywa się Weronika. Jest przy nich ojciec dziewczynki. Tyle warte są kłamstwa Rosji” – powiedział.

Powiedział również, że ponad 1500 cywilów zostało zabitych przez Rosję w Mariupolu, który przez wiele dni był pozbawiony wody i elektryczności po tym, jak został otoczony przez siły rosyjskie i gdzie kilka prób utworzenia korytarzy ewakuacyjnych nie powiodło się. Ukraina poinformowała, że ​​w samym strajku w szpitalu zginęły trzy osoby, w tym dziecko.

„Po raz pierwszy od drugiej wojny światowej w ukraińskich miastach chowane są masowe groby” – powiedział.

Wiele firm technologicznych zaczęło blokować rosyjskie państwowe kanały medialne, próbując walczyć z dezinformacją. W piątek YouTube stał się najnowszym gigantem technologicznym, który blokował kanały związane z rosyjskimi mediami państwowymi. Usługa przesyłania strumieniowego wideo poinformowała, że ​​ma politykę „zabraniającą treści odrzucania, minimalizowania lub trywializowania dobrze udokumentowanych brutalnych wydarzeń”.


Macierzyństwo

Nigdy nie wychodzi z mody i pasuje każdej z nas – fryzura idealna!

Redakcja
Redakcja
13 marca 2022
fryzjer, bob, fryzura
fot. okskukuruza/iStock
 

Bob klasyka fryzjerstwa – nigdy nie wychodzi z mody i doczekał się wielu odmian. To fryzura, która odpowiednio dobrana pasuje do każdej twarzy i sylwetki. Przed tobą wiosenna metamorfoza? Bob jest dla ciebie. Oto najpopularniejsze jego rodzaje. 

Shaggy bob

Jego cechy charakterystyczne to luz i artystyczny nieład. Włosy swobodnie się układają i delikatnie okalają twarz. Taka fryzura będzie idealna dla posiadaczek cienkich i delikatnych włosów. Optycznie zwiększy ich objętość i sprawi, że będą wyglądać zdrowo. Takie uczesanie odmładza, modeluje rysy twarzy i skutecznie tuszuje zbyt pulchne policzki, wysokie czoło lub za długą brodę. Ten bob najlepiej wygląda na lekko falowanych włosach, ale z powodzeniem można stworzyć takie uczesanie zarówno u posiadaczek zupełnie prostych pasm.

Jego ogromną zaletą jest łatwość utrzymania. Właściwie całą robotę odwala fryzjer. Jeżeli włosy zostaną dobrze obcięte, ty nie musisz już robić praktycznie nic. Wystarczy je przeczesać dłońmi.

French bob

Pamiętasz filmową Amelię. No właśnie, to właścicielka francuskiego boba. Czerwona szminka to jego nieodłączna partnerka. Paryski look gotowy.  Ale spokojnie, french bob to nie tylko Amelia. Grzywka może być dłuższa, krótsza, włosy proste lub kręcone. I to grzywka tutaj decyduje o tym, czy będzie ci akurat ten bob pasował.

Blunt bob

Przede wszystkim jest bardzo dziewczęcy. Pasuje idealnie do tak modnego teraz niewymuszonego, niedbałego stylu, który przez ostatnie lata udało nam się wszystkim wypracować niemal do perfekcji. Dresy, buty sportowe z sukienką i właśnie takie włosy, jakby od razu z pościeli.  Zaletą takiego cięcia jest fajna objętość. To zatem doskonała fryzura dla właścicielek cienkich włosów. A! Przy dobrze wykonanym cięciu włosy układają się same!

Long bob

Long bob (lob) tworzy się z półdługich włosów, odrobinę krótszych z tyłu głowy, i dłuższych pasm na przodzie. Delikatnie wycieniowane końcówki nadają fryzurze lekkości i stają się piękną ramą dla twarzy. Long bob to fryzura uniwersalna, pasującą do różnych typów urody i rodzaju włosów. Ważna rzecz, na jaką należy zwrócić uwagę, to kształt twarzy. Kobietom z niskim czołem, mocną szczęką, o trójkątnych lub kwadratowych rysach będzie pasował bob w stylu retro, z prostą, wyrazistą grzywką.

Długość jednak nie powinna być zbyt krótka – najlepiej, by sięgała do ramion. Kosmyki przy samej twarzy można odrobinę mocniej wycieniować, przez co zostaną nieco wyrównane proporcje twarzy. Panie o okrągłej lub owalnej twarzy mogą zdecydować się na prosty lob z przedziałkiem na środku. Takie cięcie wysmukli rysy twarzy.


Macierzyństwo

Chaos, armagedon, dzieci śpią na kartonach? Sprawdziliśmy, jak działa pomoc Ukraińcom na Dworcu Centralnym

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
11 marca 2022
Fot. Natasza Dubiel

Z samego rana w piątek pojechałyśmy na Dworzec Centralny w Warszawie. Podobno dzieje się tam armagedon. Podobno Ukraińcy z małymi dziećmi śpią na kartonach. Podobno dezinformacja… Zanim weszłyśmy do hali głównej, umówiłam się z Nataszą (fotografką), że każdą osobę będziemy pytać o zgodę na publikację. Nie będziemy robić zdjęć na siłę ani z zaskoczenia. Nie będziemy wypytywać o traumy i czy boją się o bliskich, którzy zostali bronić Ukrainy. Wszystko będziemy robić przede wszystkim z szacunkiem dla ludzi. Liczyłyśmy się z tym, że popatrzymy godzinę i wrócimy z niczym. Liczyłyśmy się z tym, że kobiety zmęczone wielodniową podróżą nie będą chciały rozmawiać. Bez snu, bez prysznica i z dzieckiem na ręku na pewno nie pozwolą sobie robić zdjęć – tak nas ostrzegano.


To miejsce jest jak piekło i niebo jednocześnie. Dworzec Centralny w Warszawie pochłonął nas, wessał. Jakby czas zatrzymał się tam w miejscu. Gdybym nie miała zegarka, nie wiedziałabym, czy spędziłyśmy tam osiem godzin, czy może tylko godzinę. Tłumy, smród, duszno… Na kocach na ziemi leżą dzieci, porozrzucane pluszowe zabawki, pieluchy i soczki. Matki tak zmęczone, że nie mamy odwagi podejść, by z nimi porozmawiać i zrobić zdjęcia. Ale po chwili czujemy, że ludzie, do których uśmiechamy się, odpowiadają uśmiechem. Jest w tym nieme zrozumienie: nasze do ich cierpienia i ich wdzięczność dla polskiej pomocy i gościnności.

Adelina i Boss – zwierzęta z Centralnego

Wszyscy chętnie pokazują nam swoje zwierzęta. Zwłaszcza nastolatki otwierają torby i plecaki. W jednej z nich znajdujemy burą kotkę z trzema maleńkimi zaledwie jednodniowymi kociętami, które urodziły się już w Polsce. Tu na Dworcu Centralnym.

Olena z Zaporoża z psami: Paulą i Adeliną/ Fot. Natasza Dubiel

Swoich towarzyszy podróży prezentuje nam Olena z Zaporoża nad Dnieprem. – Jamnik i husky, Adelina i Paula – przedstawia swoje psy Olga, patrząc na mnie błękitnymi oczami. – Czy masz już nocleg? Czujesz się zaopiekowana – pytam ją. – Tak przydzielili mi miejsce do spania w Krakowie – mówi i dodaje, że za chwilę będzie miała pociąg. Obok stoją dwie dziewczynki. – Czy mogę ci zrobić zdjęcie? – pytam Bogdanę. Jedenastolatka natychmiast promienieje, uśmiecha się, ustawia do zdjęcia i dumnie prezentuje nam swojego ratlerka o imieniu Boss. Przyjechała tu pociągiem z Czerkasy, miasta w centrum Ukrainy, 160 km od Kijowa. Dziewczynka nie mówi po angielsku, ale wystarczają nam polskie słowa, by zrozumieć, jak dumna jest z tego, że jest Ukrainką. Choć śpi na antresoli pod ścianą na kocach z całą rodziną, zaraża nas swoim uśmiechem. Jakby chroniła ją jaś niewidzialna siła. Pytamy ją, czy czegoś nie potrzebuje, czy coś jej kupić w sklepie. Mówi, że wszystko ma.

 

Bułki, zupa, skoi – są, potrzebny psycholog

Faktycznie tu jest wszystko! Ciepłe jedzenie podawane jest na zewnątrz dworca w prowizorycznie postawionym namiocie. Jest ciepła zupa i chleb pokrojony na kromki. Pytamy wolontariuszy, czego im brakuje. Możemy przecież napisać, by ludzie przynieśli: pieluchy, materace, kanapki. Wszędzie słyszymy: – Mamy wszystko. Może przydałby się psycholog, który mówi po rosyjsku czy ukraińsku – słyszmy od jednego z wolontariuszy. Wczoraj dwie kobiety dowiedziały się przez telefon, że ktoś z ich bliskich nie żyje. Potrzebna była pilna pomoc, ale udało ją się ściągnąć psycholożkę, która przyjechała na szybko porozmawiać, potrzymać za rękę. Szkoda, że kogoś takiego nie mają tu na dyżurze. Może chociaż studenci psychologii, najlepiej starsi, z piątego lub czwartego roku.

Wolontariuszki rozdają na Dworcu Centralnym ciepłe jedzenie

Ludzie na Centralnym są tylko na chwilę, przejazdem. Czasem spędzają dwie noce, w oczekiwaniu na swój pociąg, by jechać dalej. Zaczepiają nas dwie dziewczyny, mówią po włosku, że są głodne i szukają jedzenia. Natychmiast zgadzamy się im pomóc. Pytamy strażaków, których dziś na dworcu jest naprawdę wielu, gdzie jedzenie. – Na dole, koło punktu Orange, gdzie można dostać karty do telefonu, rozdają kanapki – twierdzą strażacy. Prowadzimy tam Nadię i jej córkę Karinę. Przyjechały tu z bombardowanego miasto Sumy na północnym wschodzie Ukrainy. Jadą do Włoch do kuzynki, będą miały mieszkanie po Wenecją. Razem z nimi trafiamy do punktu wydawania wody i kanapek. Kolejka nie jest długa. Widzimy setki piętrzących się kanapek, bułek – przynoszonych przez restauratorów i zwykłych Warszawiaków.

 

Dworzec Centralny w Warszawie: Nadia z córką Kariną z miejscowości Sumy na Ukrainie

Bo tu dowodzą harcerze

Na parterze jest też punkt informacyjny obsługiwany przez harcerzy. Nie sposób z nimi porozmawiać dłużej. Ciągle ktoś podchodzi i pyta: o prysznic, o toaletę i o to, gdzie kupić bilety do Chełma lub Zabrza, gdzie spać, gdzie woda, gdzie ciepłe jedzenie. – Czy możemy ci zrobić zdjęcie – pytam Marcina Maryla w pomarańczowej kamizelce (to znaczy, że dowodzi). – Jasne – mówi Marcin i dodaje: – Słuchajcie… dary. Napiszcie, by nie przynosić rzeczy na Centralny, tylko do punktu na Polną, do OSiR. Tam wszystko harcerze ogarniają i sortują. Napisz też, że poziom koordynacji jest z dnia na dzień coraz lepszy. W weekendy mamy najwięcej wolontariuszy. Wystarczy, że przyjdziesz, to dostaniesz kamizelkę. Na plecach przykleimy ci kartkę, w jakim języku mówisz i zaczynasz działać.

Dworzec Centralny w Warszawie, Marcin Maryl/ fot Natasza Dubiel

Nie przeszkadzamy, bo właśnie przyszedł wolontariusz. Stanisław ma jakieś 70 lat. Posłusznie zakłada zieloną kamizelkę, którą daje mu nastoletni harcerz. Słucha go z uwagą: co ma robić, gdzie iść, jaki ma przydział działań na dziś. A mi serce się ściska na ten widok. Dzieli ich pięćdziesiąt lat, całe pokolenie.

Strefa ciszy dla matki z dzieckiem

Ktoś prowadzi nas na górę. – Czy byłyście w strefie ciszy dla matki z dzieckiem? Musicie to zobaczyć! – słyszymy. Przed wejściem do wydzielonego oszklonego pomieszczenia, koło sklepu Biedronka stoją dwaj strażacy. Nikogo tu nie wpuszczają, kto mógłby zrobić zamieszanie. Nie wolno podchodzić i zawracać głowy kobietom i dzieciom. Ktoś jednak otwiera przed nami drzwi do magazynu, gdzie są starannie poukładane pieluszki i soczki i stąd przedostajemy się do strefy wyścielonej materacami i kocami.

Jedzenie dla dzieci na Dworcu Centralnym w Warszawie/ Fot Natasza Dubiel

Wolontariusze mają dwa czajniki i tak przygotowują mleko dla maluchów. – Co pół godziny ktoś przynosi nam jedzenie. Zobacz, nawet kanapki są opisane cyrylicą. Dietetyczne, dla tych, co nie mogą jeść laktozy. O tym, też pomyślała jakaś dobra dusza – mówi studentka. W tej strefie jest przynajmniej trzydzieścioro dzieci i faktycznie panuje zadziwiający spokój. Wszyscy mówią przyciszonym głosem. Nie mama pojęcia, jakim cudem to udało im się zorganizować. Czy czegoś potrzebują? – Najbardziej przydałoby nam się, by zgłosiła się do nas jakaś pralnia. Zobacz, na tych kocach śpi matka z trójką dzieci, a potem to zostawia i jedzie dalej. Na tym samym kocu kładzie się następna. A gdyby udało to się uprać? – prosi jedna z wolontariuszek.

Plac zabaw dla dzieci na Dworcu Centralnym/ Fot. Natasza Dubiel

Ktoś łapie mnie za kaptur i mówi: – Napisz o toaletach, bo na zewnątrz są tylko trzy Toi Toi. Wprawdzie McDonalds udostępnia już swoją toaletę za darmo, ale jeszcze kilka dni temu Ukraińcy mogli korzystać tylko z tych dworcowych za 3,5 złotego. Zorganizowaliśmy wtedy puszkę i zbieraliśmy od ludzi drobne po 50 groszy, by oni mogli choć umyć ręce, skorzystać z ubikacji. Teraz jest lepiej, bo już nie trzeba za to płacić – mówi wolontariusz. Podobno gdzieś jest jeden prysznic. Podobno, bo nikt nie umie nam powiedzieć, gdzie dokładnie. Nagle ktoś pokazuje mi jedynego mężczyznę na sali dla matek z dziećmi, który karmi synka. Chłopiec jest niepełnosprawny.

Plac zabaw dla dzieci

Wychodzimy z tego miejsca, nie chcemy już zakłócać ciszy i spokoju. Na górze na antresoli zorganizowano plac zabaw dla dzieci. Są tam koce, po których turlają się maluchy w stercie pluszowych zabawek. Porządku pilnuje tu dr Jessica Hirshorn, wykładowca z Arizona State University – Amerykanka mówiąca też po hebrajsku, która w Polsce mieszka od czterech miesięcy. Klęczy i bawi się z dzieciakami.

Plac Zabaw na Dworcu Centralnym, wolontariuszka Dr Jessica Hirshorn/ Fot. Natasza Dubiel

W tym miejscu podchodzi do nas Tomasz Grzywiński przebrany za dinozaura. – Skąd masz ten kostium? – pytam. – Przyszedłem pomóc i oderwać dzieci od marazmu tego dworca. Sam jestem ojcem trójki dzieci i wiem, że ten uśmiech jest im teraz bardzo potrzebny. Wiem, jak to jest z dziećmi w podróży. One się nudzą, nie lubią czekać. Mam w koszyku łakocie, ale chyba następnym razem zabiorę owoce – mówi.

Plac zabaw dla dzieci na Dworcu Centralnym, Tomasz przebrany za Dinozaura/ Fot Natasza Dubiel

Spotykamy też Kasię, która przyszła tu ze swoim nastoletnim synem. Wokół niej zebrał się tłumek matek i maluchami. Kasia rozdaje im nowiuteńkie kredki, temperówki, a jej syn ma w torbie ryzę wydrukowanych kolorowanek. Dzieciaki, które się nudzą, wybierają swoich ulubionych bohaterów do kolorowania, a na twarzach zmęczonych matek natychmiast pojawia się wdzięczność. – Genialny pomysł – chwalę Kasię i już brak mi słów.

 

Plac zabaw dla dzieci na Dworcu Centralnym, Kasia rozdaje kolorowanki/ Fot Natasza Dubiel

Wszystko to zrobili zwykli ludzie

Wszystko to zorganizowali ludzie. Na Centralnym miałam zobaczyć chaos, bałagan, straszność, smutek. A spotkałam setki nieprawdopodobnie kreatywnych i zaangażowanych ludzi. Na koniec rozmawiam z wolontariuszką po pięćdziesiątce. Katarzyna świetnie radzi sobie po rosyjsku.

– Jesteś nauczycielką? Skąd pamiętasz tyle słów? – pytam. – Nie rozmawiałam w tym języku od czterdziestu lat. Pamiętam ze szkoły. Jakimś cudem wygrzebuję te słowa z pamięci, coś się we mnie w tym stresie odblokowało – opowiada.

Katarzyna wolontariuszka na Dworcu Centralnym/ Fot Natasza Dubiel

Jakimś… cudem. Tak jestem pewna, że to jest cud. Nigdy takiego nie widziałam. Nie widziałam takiego morza dobrej woli. Słowa: – Wszystko mamy. Wszystko jest – kołaczą mi się po głowie. To my! Po prostu zwykli ludzie. To my, po prostu Polacy to zrobiliśmy. Z własnej kieszeni. Z własnych pieniędzy. Z własnego serca. I kiedy słyszę, że pomagać trzeba po cichu i skromnie, coś się we mnie burzy. Gdy wokoło jest tyle zła, naszym obowiązkiem jest pomagać głośno. Bez fałszywej skromności. Świat musi o tym usłyszeć. Świat musi nam pomóc zakończyć ten koszmar. Tę wojnę.

Plac zabaw na Dworcu Centralnym/ Fot. Natasza Dubiel


Zobacz także

Misja ciąża... Houston, mamy problem

Misja ciąża… Houston, mamy problem

Co kupic i czego nie kupowac noworodkowi w prezencie?

„Dom jest tam, gdzie serce”. Potrafilibyście mieszkać w wielopokoleniowym domu? Są tacy, którzy potrafią i to z sukcesem