Lifestyle

Szymon Hołownia po raz drugi został tatą! Znamy płeć i imiona dziecka

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
13 stycznia 2022
 

Szymon Hołownia po raz drugi został ojcem. Właśnie ogłosił na Instagramie, że urodziła mu się córka, Elżbieta Wanda.  Redakcja Oh!Me z całego serca gratuluje rodzicom.

Szymon  Hołownia, założyciel i szef Polski 2050, rzadko publikuje zdjęcia ze swoją rodziną, ale czasem na Instagramie robi wyjątek. 13 stycznia 2022 roku napisał pod zdjęciem z córką:

„Dziś o świcie przywitaliśmy z Ulą na świecie naszą cudowną, drugą córeczkę, Elżbietę Wandę. Moje obie Bohaterki odpoczywają i nabierają sił. Z całego serca dziękujemy Wszystkim za wszystkie dobre słowa, jakie kierowaliście do nas w tych dniach i tygodniach, prosimy – trzymajcie kciuki za Elę i za Ulę. No i za Manię, która od dziś jest dumną starszą siostrą – też! 🙂 Potrzebujemy teraz chwili tylko dla nas, to bardzo nasz czas, wiem, że to doskonale rozumiecie, a ja wrócę do Was tak szybko, jak się da. 🙂

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez Szymon Hołownia (@szymon.holownia)

 

O tym, że Urszula i Szymon spodziewają się kolejnego dziecka poinformowali tuż przed Bożym Narodzeniem. To czas oczekiwania. Dla nas w tym roku bardziej niż kiedykolwiek. Głęboko wierzymy, że i my, i wy, wszystkiego dobrego doczekamy, powiedział na nagraniu Hołownia, po czym z czułością spojrzał na żonę i pocałował ją w czoło.

Jak Szymon Hołownia poznał swoją żonę?

O tym, że Szymon Hołownia ma żonę, wszyscy oficjalnie dowiedzieli się dopiero w czerwcu 2019 roku. Wcześniej strzegł swojej prywatności. Wtedy jeszcze gwiazdor TVN nie nosił na planie programu obrączki oraz przez kilka lat nie opowiadał o związku w mediach. Sądzono więc, że jest sam. W 2019 roku dowiedzieliśmy się, że Urszula Brzezińska-Hołownia jest zawodowym oficerem Wojska Polskiego i pilotem myśliwca MiG-29 w Bazie Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim.

Poznali się w 2014 roku, a pobrali dwa lata później.  Wzięli dyskretny ślub cywilny, na którym świadkami byli siostra panny młodej – Joanna, oraz przyjaciel pana młodego Marcin Prokop  (prezenter telewizyjny, z którym Szymon Hołownia prowadził program „Mam talent”). Ślub kościelny odbył się w Rzymie.

W rozmowie z magazynem „Pani” żona Szymona zdradziła, jak wyglądało ich pierwsze spotkanie. Para poznała się podczas kręcenia jednego z odcinków programu „Mam Talent”, w którym on występował w roli prowadzącego. Późniejszy kandydat na prezydenta był wyraźnie zauroczony urodą pięknej blondynki. W pewnym momencie zaproponował jej randkę. Niestety ich pierwsze spotkanie okazało się koszmarne:

„Na początku byłam przerażona. Cały czas mówił o fundacjach, rozwoju. Co za facet, myślałam. Czy on stara się o pracę? A może to mi chce ją zaproponować?” – wspomina Urszula.

Para ma już trzyletnią córką Marię, na którą mówią Mania.

 

Co jeszcze wiadomo o rodzinie Hołowni?

Mają dwa psy. „Wraz z żoną adoptowaliśmy kilka lat temu dwa psy z warszawskiego schroniska „Na Paluchu” – to kundelki, Żelka i Grafit. Są ważnymi domownikami i przypominają nam, jak ważne jest to, by swoje relacje ze światem układać z uwzględnieniem potrzeb, odrębności, ale i szacunku dla innych stworzeń, które odwdzięczają się człowiekowi tym, co najlepsze w ich naturze”, napisał Hołownia na swojej stronie.


Lifestyle

Związek na odległość? Oto 3 oznaki możliwej niewierności partnera

Redakcja
Redakcja
14 stycznia 2022
fot. StefaNikolic/iStock
 

Związki na odległość to nie bułka z masłem. Są niesamowicie trudne. Każdy z nas jest inny, nic więc dziwnego, że kiedy zderzamy się ze sobą… pojawia się zupełnie nowy świat komplikacji, w którym musimy nauczyć się poruszać. Ale wszyscy przez to przechodzimy, niezależnie od rodzaju związku. Jednakże bycie w związkach na odległość to zupełnie inna para kaloszy.

Żeby taki związek miał rację w ogóle zaistnieć, musicie NAPRAWDĘ ufać sobie nawzajem. Jednak, jeśli martwisz się, czy twój partner cię zdradza, nie miej z tego powodu wyrzutów sumienia. To bardzo normalny rodzaj niepokoju, zwłaszcza gdy weźmiesz pod uwagę, że nie ma cię fizycznie przy nim. Musisz wziąć pod uwagę takie czynniki, jak odległość, sprzeczne harmonogramy i różnice czasowe, które naprawdę utrudniają bycie na bieżąco ze swoimi sprawami. Tak, technologia nieco ułatwiła wam komunikację, ale nic nie zastąpi rozmowy twarzą w twarz.

Oczywiście ważne jest, abyś nigdy nie wyciągała pochopnych wniosków, gdy nie masz żadnych dowodów. Nie powinnaś się tak naprawdę martwić, dopóki nie masz się czym martwić. Kiedy próbujesz porozmawiać ze swoim partnerem o swoich wątpliwościach, upewnij się, że nie przyjmujesz automatycznie żadnych założeń, bo to szybki sposób, aby druga strona poczuła się zaatakowana.

Najprawdopodobniej, jeśli coś faktycznie się dzieje, twój partner nie od razu zdobędzie się na odwagę, aby powiedzieć ci prawdę. I dlatego musisz zwracać uwagę na znaki. Badania wykazały, że istnieją pewne subtelne sygnały ostrzegawcze, że twój partner naprawdę cię okłamuje w związku na odległość. Twój instynkt może podpowiadać ci, że coś jest nie tak? Podejdź do tego tematu w możliwie spokojny sposób. Nie możesz wchodzić w tę rozmowę z postawą bojową i konfrontacyjną. ZAWSZE staraj się unikać oskarżeń tak długo, jak to możliwe. Najpierw musisz ustalić, czy istnieje wystarczający powód, abyś miała podejrzenia. Wszystko sprowadza się do znaków.

Oto kilka oznak, że twój partner w twoim związku na odległość prawdopodobnie cię zdradza.

1. Masz wrażenie, że cię unika

Pierwszą oznaką, na którą musisz uważać, jest to, czy twój partner cię unika, czy nie. Kiedy jesteś w stabilnym związku na odległość, prawdopodobnie oboje macie jakąś rutynę, której oboje nadal przestrzegacie, aby wchodzić ze sobą w interakcje. Jeśli jednak czujesz, że wasze kontakty nieco odbiegają od rutyny, możesz mieć rację – coś się dzieje niedobrego.

Logicznym powodem, dla którego Cię unika, jest to, że (być może) spędza więcej czasu z kimś innym, albo boi się, że podczas kontaktu coś chlapnie i prawda wyjdzie na jaw. Może pomyśleć, że im więcej czasu spędza rozmawiając z tobą, tym większe są szanse, że zostanie złapany.

2. Nie wpuszcza cię do swojego życia

Tak naprawdę nie chce ci już tyle opowiadać o szczegółach swojego życia. Nie chcą ci mówić, dokąd możecie pojechać na weekend. Nie chce ci mówić, z kim jest, nie chce ci mówić, co robił. Wiesz, że jest coś, co desperacko próbuje ukryć. I wiesz, że dzieje się coś dziwnego.

3. Coś się podziało z komunikacją

I wreszcie ostatnia czerwona lampka to dramatyczna zmiana dynamiki komunikacji. Jeśli twój partner nie stara się już tak bardzo komunikować z tobą, wiedz, że twój związek jest zagrożony.


Lifestyle

Czy potrafisz odróżnić zachwyt od miłości? O narcystycznych kobietach rozmawiamy z terapeutką Jagną Ambroziak

Iwona Zgliczyńska
Iwona Zgliczyńska
13 stycznia 2022
Fot. iStock / Eshma
Debiutancka powieść terapeutki Jagny Ambroziak, Garderoba”, opowiada o lęku przed małością i narcystycznym w niej pogubieniu. Powinna ją przeczytać każda kobieta, która zadaje sobie chociaż jedno z tych pytań: „Czy potrafię kochać?”,” Czy umiem odróżnić miłość od pławienia się w zachwycie partnera?”, „Czy wybieram mężczyzn, którzy są mną naprawdę zainteresowani? A może takich, którzy widzą we mnie tylko piękne trofeum, które podnosi ich prestiż?”

Czytając twoją książkę, myślałam dużo o sobie, mojej mamie i mojej córce. Twoja bohaterka, młoda studentka Jael, nawet gdy przytula się z matką, robi to bez entuzjazmu. Czemu relacja córka-matka zazwyczaj jest taka trudna?

– Ponieważ to jest kompletnie bazowa relacja. To tak, jakby ktoś na naszej matrycy wypalał pewien schemat, w którym zapisałby nam na całe życie: kim jesteśmy dla innych, co możemy czuć i czego oczekiwać od ludzi. Dzięki tej relacji budujemy swoje poczucie wartości. Takie absolutnie podstawowe przekonanie, czy jesteśmy osobą sensowną i wartą miłości. Moja bohaterka całe życie musiała starać się przypodobać matce, żeby ona się nią w ogóle zainteresowała. Matka Jael zupełnie nie potrafiła być z niej dumna i nie umiała dostrzec potrzeb córki. Dlatego dziewczynka zbudowała swój pancerz ochronny, by przetrwać.

Dorosła Jael stała się nieufna, skryta, zamknięta w sobie i skupiona na powierzchowności. Przyznam ci, że od pierwszych kart powieści trudno mi było polubić tę kobietę. Ona nie ma nic wspólnego z dziewczynami z sąsiedztwa. Nie miałabym ochoty się z nią zaprzyjaźnić.

– Nie dziwię ci się. Miła, wesoła dziewczyna z sąsiedztwa ma wiele ufności do ludzi i świata, który odbiera jako miejsce przyjazne. Ona jest trochę jak ten labrador, który wierzy, że do kogokolwiek zamerda ogonem, to otrzyma od niego serdeczną odpowiedź. A jeśli nawet tak nie będzie, to znaczy tylko tyle, że ten ktoś ma zły czas.

Jael jest zupełnie inna. Na jej matrycy wydrukowano przekonanie, że świat nie będzie na nią reagował z zaciekawieniem. Dlatego ona nikomu nie pokazuje żadnej prawdy na swój temat. Na zewnątrz prezentuje jedynie swoją piękną wypolerowaną zbroję. Wiele zainwestowała w zbudowanie tej fasady – czytała przemądre książki, które średnio ja interesowały, skończyła kursy, poszła  na studia do Paryża i ubiera się w najlepsze fasony markowych ubrań. Moim zdaniem Jael jest absolutną reprezentantką naszych czasów. To młoda narcystyczna kobieta, na którą życie zastawiło wiele pułapek.

Teraz lepiej rozumiem tytuł twojej powieści: „Garderoba”. Jael kocha markowe drogie ubrania. Używa ich jak zbroi przeciwko światu. Dlaczego?

– Jeśli nasze dzieciństwo pokazuje nam, że nie możemy polegać na innych osobach, szukamy czegoś, co da nam poczucie bezpieczeństwa. Mama w dzieciństwie przebierała Jael po swojemu. Córka, dopiero kiedy była wystrojona, miała szansę zostać dostrzeżoną przez najważniejszą kobietę swojego życia. Szybko więc nauczyła się, że piękne ubrania sprawiają, że ona ma mamę tylko dla siebie. Sukienki, buty, płaszczyki, zaczęły dawać jej poczucie bezpieczeństwa. Nigdy nie znikały.

Powiedz, jak wychowywać dzieci, by miały „zdrowe relacje” z ubraniami?

– Dobrze, jeśli mamie zależy, by razem z córką odkryć jej kobiecość i dzielić się nienachalnie swoimi doświadczeniami z tego zakresu. Jak podmalować oko? Jaki fason sukienki podkreśli zgrabną talię? Najważniejsze, by nie narzucać dziecku stylu, kolorów, detali, które nam się podobają, ale  przyglądać się eksperymentom z czułością, spokojem i entuzjazmem.  Bo ubiór i dodatki to szukanie sposobu na wyrażenie siebie. Myślę też, że nie ma w tym nic złego, że ubrania traktujmy jak naszą „ochronę” pomiędzy wnętrzem, a zewnętrznością. To naturalne.

A co może niepokoić?

– Mnie smuci fakt, że Jael brakuje wolności. Ona nie wyjdzie w świat bez uczesanych włosów i przemyślanego stroju, bo wtedy czuje się zagrożona. Nie może pokazać się z jakimś niedociągnięciem, czy usterką. Kiedy spojrzymy na taką dziewczynę, zobaczymy z wierzchu świetnie ubraną, chłodną, zamkniętą piękną lalkę. Nie tyle nadętą, ale kogoś, kto w swoim ciele nie ma życia. Ujrzymy fasadowo pięknego człowieka, który zawsze pilnuje, jakie robi wrażenie na swoim otoczeniu. To dramat narcystycznych kobiet, które faktycznie niewiele mają wspólnego z miłymi dziewczynami z sąsiedztwa.

Teraz już wiem, czemu takie dziewczyny mnie złoszczą. Pewnie niesprawiedliwie widzę w nich Królowe Lodu i unikam, bo nie wiem, jak się zaprzyjaźnić.

– Oczywiście, że takie kobiety mogą budzić złość. Ale jeśli zrozumiemy, że one nie doświadczyły nigdy tego, że ktoś może je polubić i pokochać, za to, jakimi są naprawdę, nagle dociera do nas, że one są pozbawione jakiegokolwiek poczucia wartości. Wtedy na takiego człowieka można patrzeć z większym troską i smutkiem niż z pogardą czy złością.

Czy takich kobiet boją się mężczyźni?

– Ależ narcystyczne dziewczyny bardzo pociągają mężczyzn. Tylko, że specyficznych, bo równie niepewnych siebie w środku. Na ten perfekcyjny wygląd łapią się faceci, którzy chcą podnieść swoją wartość i którzy kobiety traktują jak trofea. Oni nie wiążą się z dziewczyną, z którą po prostu czują się świetnie. Im zależy na kobiecie, która robi wrażenie na ich otoczeniu.

Czy takie kobiety mają szansę na prawdziwą miłość?

– Oczywiście. Paradoks polega jednak na tym, że kiedy taka dziewczyna, jak Jael, spotyka chłopaka, który faktycznie się nią interesuje, to już w pierwszym odruchu czuje różnicę. Bo on jest naprawdę jej ciekawy: jaka ona jest wewnątrz i nie interesuje go, czy dziewczyna doda mu prestiżu ze względu na urodę czy wykształcenie. Jednak dramat polega na tym, że ona prędzej czy później (a raczej prędzej, niż później) zaczyna na tego chłopca reagować podejrzliwie.

Myśli: ”Jeżeli taki człowiek kocha kogoś takiego jak ja, to musi być z nim coś nie tak” i  postanawia odejść.

I co dzieje się dalej?

– Często ładuje się w związki z facetami, którzy są niedostępni. Koncentruje się na pozyskiwaniu uwagi i uczuć „niedoścignionego” kochanka. Myśli: „Jak mi uda się go uwieść, to zaspokoję w sobie ten ogromny głód miłości, której nie dostałam w dzieciństwie”. Tylko, że jeśli nawet taka dziewczyna zwiąże się z niedostępnym partnerem, to znów po jakimś czasie traci nim zainteresowanie. Oczywiście ona tego wszystkiego nie jest świadoma. Kiedy zaczyna myśleć o rozrastaniu, to po prostu nudzi się i czuje, jakby czegoś jej brakowało, jakby było niewygodnie, jakby sama nie wiedziała, czego naprawdę chce. Jednak nie sięga głębiej, bo gdyby to zrobiła, zrozumiałaby, że za tym wszystkim stoi brak miłości do siebie i niskie poczucie własnej wartości.

Czy jest nadzieja dla takich kobiet na prawdziwą wielką szczerą miłość?

– Kiedy pisałam „Garderobę”, przyszło mi do głowy, że chcę dać czytelniczkom książkę, która sprawi, że będą miały szanse przejrzeć się w tej mojej bohaterce i sprawdzić, czy potrafią odróżnić miłość od zachwytu. Czy rozumieją, co znaczy być z kimś w głębokiej intymności i fajnej relacji? Czy wiedzą, kiedy mężczyzna naprawdę je widzi? Czy potrafią to odróżnić od zwykłego nurzania się w zachwycie partnera, co wymaga przybierania ciągle nowych póz.

Gabinety terapeutyczne pełne są teraz takich młodszych i starszych Jael, które w wyniku różnych swoich decyzji, są dziś nieszczęśliwe, samotne, wystraszone i zdezorientowane.

Dam przykład. Jedna z moich pacjentek jest po pięćdziesiątce i ma lęk przed zaangażowaniem. Do tej pory podejmowała decyzje oparte o wybory narcystyczne i wie, że terapia będzie dla niej trudna i dość bolesna. Ma jednak nadzieję, że znajdzie w sobie wystarczająco sił, żeby o siebie zawalczyć i odzyskać zdolność do prawdziwego obdarzania miłością. Z drugiej strony wiele moich pacjentek to dziewczyny młode, dwudziestokilkuletnie, które dopiero zaczynają eksperymentować z dorosłym życiem. A ja już widzę, że one noszą w sobie gotowy przepis na aferę. Nie jest jednak zadaniem terapeuty ostrzeganie pacjenta. On musi sam dojść do pewnych wniosków.

Pisząc „Garderobę”, marzyło mi się, by kobiety przestały być takie łase na „płaskie” zainteresowanie. Nie chcę tu serwować na koniec górnolotnych słów, ale jeśli mocniej i prawdziwiej pokochamy siebie, wtedy łatwiej, bo niejako intuicyjnie, będziemy rozpoznawać partnerów, którzy są nami żywo zainteresowani: tym, jakie jesteśmy naprawdę, a nie tym, czy atrakcyjnie ich dopełniamy. Chciałabym, by dzięki „Garderobie” każda kobieta zadała sobie pytanie: czy potrafię odróżnić zachwyt od miłości.

 

Jagna Amroziak, psychoterapeutka, matka. Autorka powieści „Garderoba”. Współwłaścicielka Warszawskiego Ośrodka Psychoterapii i Psychiatrii. 

Zobacz także: Narcyz manipuluje i krzywdzi w rodzinie nie tylko ciebie. 4 fazy fatalnej miłości

 


Zobacz także

Prawdziwa przyjaźń

7 cytatów o przyjaźni, do których czasem dobrze wrócić

Poradnik kobiety kibica

Kobieta prawo do aborcji daje sama sobie. Nie potrzebuje doradców, nakazów i zakazów