Leczenie nadpotliwości. Skutecznie pomoże tylko lekarz

Centrum Zdrowej Skóry
Centrum Zdrowej Skóry
9 maja 2017
Fot. Materiały prasowe
Fot. Materiały prasowe
 

Nadpotliwość to dolegliwość, która polega na nadmiernej produkcji potu. Dotknięci problemem nadpotliwości, praktycznie bez przerwy mają wilgotne ręce, czoło, stopy i mokro pod pachami. Osoby z nadmierną potliwością są czasem zmuszone przebierać się kilka razy dziennie. Dotknięci nią ludzie, zwłaszcza w młodym wieku, izolują się od otoczenia, zamykają się w sobie, unikają kontaktów towarzyskich. Ten problem może przeszkadzać w nawiązywaniu znajomości, przyjaźni oraz w karierze zawodowej. Bywa i tak, że w konsekwencji prowadzi do depresji.

Wydzielanie potu to mechanizm gwarantujący utrzymanie prawidłowej temperatury ciała, co warunkuje właściwe funkcjonowanie całego organizmu. W niewielkim stopniu gruczoły potowe biorą udział w wydzielaniu niektórych składników (jonów sodu, potasu, chlorków wapnia, mocznika, aminokwasów, witamin, także leków). Przyczyną nadmiernej potliwości jest nadreaktywność gruczołów potowych (gruczoły ekrynowe). Gruczoły te zlokalizowane są na całej powierzchni ciała. Najwięcej znajduje się ich na dłoniach, stopach, w okolicach pach i pachwin. Właśnie te miejsca są najbardziej dotknięte nadpotliwością. Istnieje też drugi rodzaj gruczołów potowych – gruczoły apokrynowe. Stanowią one część kompleksu, na który składają się jeszcze włos oraz gruczoł łojowy. Są one umiejscowione w okolicach dołów pachowych, brodawek sutkowych, wzgórka łonowego, okolicy przedmostkowej i w okolicy odbytu. Ich wydzielina zawiera feromony. Pot apokrynowy jest początkowo bezwonny, wydzielany w niewielkiej ilości. Gdy zmiesza się z potem ekrynowym, resztkami naskórka i wydzieliną gruczołów łojowych zaczyna stanowić idealną pożywkę do bytujących na skórze bakterii. W wyniku przemian chemicznych powstaje charakterystyczny zapach potu.

Tylko porada lekarska oparta na osobistym zbadaniu pacjenta, wywiadzie chorobowym i badaniach dodatkowych zawsze gwarantuje postępowanie bezpieczne, takie, które może dać pożądany efekt zdrowotny.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

W Centrum Zdrowej Skóry proponujemy diagnostykę oraz leczenie nadmiernej potliwości.Proponowane terapie:

Toksyna botulinowa

Toksynę botulinową typu A w medycynie estetycznej stosuje się do wygładzania zmarszczek mimicznych, modelowania twarzy i leczenia nadpotliwości i migreny.

Toksyna botulinowa to neurotoksyna – białko hamujące przesyłanie impulsów w połączeniach nerwowo-mięśniowych. W środowisku naturalnym toksyna botulinowa wytwarzana jest przez beztlenową bakterię Clostidium Botulinum. Wyróżniamy kilka typów toksyny botulinowej od A do G. W medycynie najszersze zastosowanie znalazła toksyna botulinowa typu A – potocznie zwana botoksem.

Na rynku są 3 rodzaje preparatów toksyny botulinowej typu A – Botox (Vistabel), Dysport (Azzalure) i Bocoture. Mechanizm i skuteczność ich działania są takie same.

Toksyną botulinową typu A możemy skutecznie korygować następujące zmarszczki:

  • zmarszczki podłużne czoła – lwia bruzda
  • zmarszczki poprzeczne czoła
  • zmarszczki wokół oczu – kurze łapki
  • zmarszczki dolnej powieki
  • zmarszczki wokół ust – zmarszczki palacza

Wpływając na siłę pracy mięśni mimicznych oprócz wygładzenia zmarszczek możemy korygować:

  • tzw. uśmiech dziąsłowy
  • unieść kąciki ust
  • unieść brwi
  • modelować twarz poprzez zmniejszenie masy mięśni żwacza

Toksyna botulinowa typu A hamuje wytwarzanie potu, dzięki czemu znalazła zastosowanie w leczeniu nadmiernego wytwarzanie potu w okolicach:

  • skóra owłosiona głowy
  • czoło
  • nos
  • pachy
  • dłonie
  • stopy


Planujesz egzotyczne wakacje? Sprawdź, jakie szczepienia powinieneś wykonać!

Centrum Zdrowej Skóry
Centrum Zdrowej Skóry
21 maja 2017
Fot. iStock / Choreograph
Fot. iStock / Choreograph
 

Od kilku lat okazyjne ceny biletów lotniczych są właściwie codziennością. Ponadto coraz częściej linie lotnicze oferują niedrogie czartery do miejsc, gdzie do niedawna nie sposób było się dostać z Polski bez kilku przesiadek.

Biletów warto szukać na specjalnych portalach grupujących najtańsze oferty wielu linii. Aby kupić je w dobrej cenie, z reguły należy dokonać zakupu z dużym wyprzedzeniem albo – w ostatniej chwili. Wśród podróżników nadal, niestety, pokutuje nieprawdziwe przekonanie, że do podróży „last minute” nie można się dobrze przygotować pod kątem zabezpieczenia medycznego. Jednak dużą część profilaktyki można zapewnić przed ostateczną decyzją w sprawie wyjazdu. Większość takich samych szczepień i zasadnicze wyposażenie apteczki będą potrzebne podczas wyjazdu w najróżniejsze miejsca na świecie.

Oto kilka przykładów z uwzględnieniem potrzeb medycznych podróżnych.

BIRMA

mniej dostępna (wizy!) sąsiadka popularnej Tajlandii, oferuje trudny wybór pomiędzy złotymi buddyjskimi stupami, dżunglą (spotkaj tygrysa albo znajdź rzadki gatunek storczyka!) a leniwym rejsem pomiędzy wysepkami Morza Andamańskiego (jedne mają złote plaże, inne porośnięte są bujną subtropikalną roślinnością, jeszcze inne zamieszkiwane są przez żyjący zgodnie z prastarymi tradycjami lud Moken). Dodatkowe wabiki to słynna srebrna etniczna biżuteria i ciekawa kuchnia, coś pomiędzy indyjską a tajską, ale mniej „zepsuta” przez wpływy europejskie… Właśnie teraz, w marcu, najlepiej się tam wybrać! Co prawda baza hotelowa jest jeszcze dość uboga, nierzadko nocleg w nienajlepszych warunkach sanitarnych to jedyna opcja, koniecznie uodpornijmy się więc przeciwko WZW A i durowi brzusznemu, przydać się może też szczepienie przeciwko cholerze. Rozsądne jest również wcześniejsze poddanie się szczepieniom przeciw tężcowi, błonicy i krztuścowi oraz WZW B. W razie ugryzienia przez psa, małpę bądź nietoperza znacznie bezpiecznej być  zaszczepionym profilaktyczne przeciw wściekliźnie jeszcze w Polsce (co wymaga tylko opatrzenia rany i krótkiego „przypomnienia”) niż całkowicie zdawać się na lokalną opiekę medyczną. Jeżeli planujemy spędzić w Birmie ponad miesiąc lub decydujemy się na trekking w okolicach wiejskich i leśnych, szczególnie w porze monsunowej (od maja do października), warto zrobić dodatkowo szczepienie przeciw japońskiemu zapaleniu mózgu. Profilaktyka malarii zalecana jest już na terenach położonych <1000 m n.p.m. Jednak nawet przyjmując profilaktycznie lek przeciwmalaryczny, pamiętajmy o ochronie przed komarami ze względu na zagrożenie zika.

BOLIWIA

Boliwia to raj dla osób kochających górskie wędrówki. Titicaca, największe wysokogórskie jezioro świata, to niezapomniany widok. Znajdujące się na nim Wyspa Słońca i Wyspa Księżyca pełne są budowli z czasów imperium Inków, a muzeum archeologiczne na brzegu – bogate w ciekawe zabytki, a także złote przedmioty kultu i ozdoby. Jezioro to nadal święte miejsce dla okolicznej ludności. Droga do niego od strony Boliwii jest mniej popularna i chyba piękniejsza niż od strony Peru. W okolicach Sucre i Cochabamba można doświadczyć prawdziwej amazońskiej dżungli, a nawet poznać jej stałych mieszkańców. La Paz z kolei to majestatyczne wspomnienie czasów konkwisty i gwarne współczesne życie. Do Boliwii najlepiej wybrać się w porze suchej, między majem a październikiem. Okolice samego końca i początku sezonu mogą być tańsze, poza tym będzie tam jeszcze niezła pogoda. Będziemy potrzebować szczepień przeciwko żółtej febrze, WZW A i B, durowi brzusznemu, a także tężcowi, błonicy i krztuścowi. Zależnie od warunków sanitarnych naszej bazy może być warto uodpornić się również przeciwko cholerze. Wyprawa do dżungli to ryzyko (zbyt) bliskiego spotkania z małpami i nietoperzami – zaszczepmy się dodatkowo przeciw wściekliźnie! Wędrówka na terenach wysoko położonych otwiera temat profilaktyki choroby wysokościowej. Farmakoprofilaktyka malarii zalecana jest za to na terenach położonych <2500 m n.p.m. Jednak nawet przyjmując profilaktycznie lek przeciwmalaryczny, pamiętajmy o ochronie przed komarami ze względu na dengę i zika!

IZRAEL

A może mniej tradycyjne podejście do kraju tradycyjnie kojarzonego z pielgrzymami?  Izrael to świetny pomysł na wyprawę w lutym, polecany stęsknionym za ciepłą wiosną. W okolicach Hajfy, „miasta dla niezdecydowanych, które leży i w górach i nad morzem”, można wtedy już oglądać kwitnące migdałowce – szczególnie zachwycają bajkowe Ogrody Bahaitów. Przyda się tu jednak szczepienie przeciwko tężcowi, błonicy i krztuścowi, WZW A i B. Z kolei dla planujących turystykę w surowych warunkach, np. pomieszkiwanie w obozie Beduinów, może przydać się też szczepienie przeciwko durowi brzusznemu i poliomyelitis.

MOZAMBIK

Komu marzy się Afryka? Mozambik to niebanalny kierunek dla preferujących przepiękne plaże zbudowane przez rafę koralową i szukających ciekawych, lecz dość bezpiecznych miejsc do nurkowania. Czerwiec i lipiec to miesiące z gwarantowaną pogodą, ale bez afrykańskich ekstremalnych upałów (w dzień ok. 30 st. C). Z kolei sierpień i wrzesień oferują wspaniałe warunki na „bezkrwawe safari” – łatwiej wypatrywać zwierząt wśród zredukowanej przez suszę roślinności. Szczepienia „must have” to te przeciwko WZW A i B, durowi brzusznemu, tężcowi, błonicy i krztuścowi. Aktywnym poszukiwaczom przygód mogą też przydać się te przeciw wściekliźnie i cholerze. Konieczna profilaktyka malarii i ochrona przed innymi chorobami przenoszonymi przez komary (zika, denga)!

MALI I SENEGAL

Potrzeba naprawdę silnych wrażeń? Mali i Senegal to: zadziwiające pozostałości wspaniałych miast zbudowanych przez tajemniczą cywilizację Dogonów, barwny współczesny folklor, śpiewające piaski Sahary, autentyczna afrykańska przyroda… Mali to jednak kierunek prawdziwie ekstremalny ze względu na zamach stanu w 2012 r. i niedawno wytworzoną, wciąż kruchą równowagę polityczną. Nadal stanowczo odradzane są wszelkie podróże na północ kraju, a w pozostałych okolicach zdarzają się porwania dla okupu i działają islamscy terroryści. Jednak ten kraj jest tak piękny i bogaty w zabytki, że za kilka lat, w sprzyjającej sytuacji politycznej, może stać się równie popularny jak znacznie spokojniejszy Senegal. Pod względem pogody wyprawę najlepiej planować na grudzień lub styczeń. Na wyjazd do obu krajów niezbędne jest szczepienie przeciwko żółtej febrze, zdecydowanie zalecane – przeciwko WZW A i B, durowi brzusznemu, tężcowi, błonicy i krztuścowi oraz poliomyelitis, przyda się też przeciwko wściekliźnie i cholerze. Jeśli planujemy zostać dłużej niż kilka dni, nie rezygnujmy ze szczepienia przeciwko meningokokom – bakteriom powodującym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i sepsę. Warto nawet sprawdzić, czy nie potrzebujemy szczepienia przeciw ospie wietrznej – poziom opieki medycznej zasadniczo dalece odbiega od standardów europejskich. Potrzeba lekowej profilaktyki malarii nie podlega dyskusji, podobnie jak stosowanie repelentów i moskitier w celu ochrony przed innymi chorobami przenoszonymi przez komary.

EUROPA

To może już lepiej wybierzmy się do Szkocji – Europa, chłodny klimat, co może nam grozić poza przejedzeniem puddingiem i ciasteczkami maślanymi? Pamiętajmy jednak o szczepieniu przeciwko WZW B, a także wszędobylskiemu tężcowi (uodpornienie w pakiecie z „lubiącą” wschód Europy błonicą oraz także kosmopolitycznym krztuścem). Jeśli planujemy oglądać wspaniałe zamki w jesienno-zimowej scenerii, lepiej zabezpieczyć się też przed grypą.

Widzimy więc, że szczepieniom przeciwko WZW A i durowi brzusznemu warto poddać się wcześniej niemal zawsze przed wyprawami w okolice równika i obu zwrotników, a przeciw tężcowi i krztuścowi – w zasadzie na całym świecie.

Szczepienia przeciwko WZW A, żółtej gorączce czy poliomyelitis raz dokończone zapewniają ochronę na bardzo długi okres i spokojnie można je zrobić na wszelki wypadek nawet z kilkuletnim wyprzedzeniem. Z kolei szczepienie przeciwko durowi brzusznemu działa już po 7 dniach, a dawki przypominające szczepienia z dzieciństwa (tężec, błonica, krztusiec, poliomyelitis) właściwie od razu. Są też co najmniej dwa popularne leki przeciwmalaryczne o bardzo dobrej skuteczności, które są od ręki dostępne w aptekach, a wystarczy rozpocząć ich stosowanie 24 h przed wylądowaniem w obszarze zagrożenia. Profilaktykę zakrzepicy żylnej związanej z długim lotem też można zastosować prawie natychmiast.

UWAGA 1. Bez względu na czas i kierunek podróży pobyt na międzynarodowym lotnisku to zwiększone zagrożenie chorobami układu oddechowego przenoszonymi drogą kropelkową. Spośród nich szczepienia zapobiegają grypie, krztuścowi oraz błonicy – skorzystajmy z tej możliwości!

UWAGA 2. Nawet jeśli ktoś wylatuje już „dziś wieczorem”, może jeszcze wpaść na krótką rozmowę do lekarza zajmującego się medycyną podróży, który podpowie, jak przynajmniej częściowo ograniczyć ryzyko przywiezienia niechcianej chorobowej „pamiątki”. Pełna porada przed podróżą to więcej niż tylko szczepionki i recepty! Zapraszam!


Lek. med. Magdalena Gudzińska-Adamczyk
Specjalista epidemiolog

logo CMD3 transparentne


Nie wszystkie zmiany skórne są groźne, ale to może ocenić tylko specjalista. Kiedy i jak usuwać znamiona?

Centrum Zdrowej Skóry
Centrum Zdrowej Skóry
20 kwietnia 2017
Fot. iStock / damiangretka
Fot. iStock / damiangretka
 

Pieprzyki, znamiona, grudki, plamki… zmiany skórne występują powszechnie i większość z nich jest jedynie kosmetycznym defektem. Jednak, aby być pewnym, że nie rozwinie się z nich choroba nowotworowa, należy ich stan konsultować z lekarzem dermatologiem.

Zmianami skórnymi określamy wszystko, co nie jest prawidłową skórą i strukturą skóry. Najczęściej występującą formą zmian skórnych są znamiona barwnikowe, popularnie nazywane pieprzykami. Zazwyczaj ilość znamion zwiększa się wraz z wiekiem.

Pamiętajcie, że w profilaktyce nowotworowych chorób skóry najważniejsze są wizyty kontrolne u lekarza dermatologa i ochrona przed szkodliwym promieniowaniem słonecznym.

A gdy już na naszej skórze pojawia się jakaś zmiana, czy powinniśmy szybko ją usunąć? O sposobie postępowania decyduje lekarz i przede wszystkim zależy to od charakteru zmiany, a te są bardzo różnorodne.

Jak usuwa się zmiany skórne?

Do wyboru są dwie metody – tradycyjne chirurgiczne wycięcie zmiany lub usunięcie jej za pomocą lasera.

Uwaga, funkcjonuje mit, że usuwanie laserowe zmian nie pozwala na pobranie materiału do badania histopatologicznego, to nieprawda. Wycinek do wykonania badania może być naprawdę niewielki – wielkości ziarnka maku. Bez obaw można pobrać fragment tkanki do przeprowadzenia badania a resztę zmiany usunąć mniej inwazyjną metodą laserową.

Do metody laserowego usunięcia zmian skórnych są kwalifikowani pacjenci, u których lekarz dermatolog wykluczył onkogenny charakter zmiany. Wszystkie pozostałe przypadki wymagają klasycznego postępowania chirurgicznego z zachowaniem odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa i wykonaniem badania histopatologicznego. W Centrum Zdrowej Skóry dysponujemy kadrą specjalistów z zakresu zarówno dermatologii jak i chirurgii plastycznej oraz możliwościami wykonania badania histopatologicznego, dzięki czemu w każdym przypadku pacjent, który do nas trafia otrzymuje kompleksową usługę.

Laserowe usuwanie zmian skórnych za pomocą lasera CO2 to szybka i bezbolesna metoda. Laser jest doskonałym narzędziem chirurgicznym znajdującym zastosowanie w dziedzinie dermatologii estetycznej. Bezkontaktowa praca lasera gwarantuje jeszcze większe bezpieczeństwo i zachowanie czystości operowanego pola. Wykonanie zabiegu tą metoda to również mniejsze krwawienie i szybszy powrót do normalnego funkcjonowania. Oczywiście istotną różnicą jest również wielkość śladu po usuwanej zmianie.

Za pomocą lasera CO2 możemy usunąć takie znamiona jak: włókniaki, naczyniaki rubinowe, brodawki wirusowe („kurzajki”), brodawki narządów płciowych (kłykciny kończyste), niektóre znamiona, niektóre blizny i inne narośla skórne.

Skuteczność zabiegów z wykorzystaniem głowicy DyeVL została udowodniona klinicznie. Zabiegi są w pełni bezpieczne dla pacjentów, efektywne, praktycznie bezbolesne i nie wymagają okresu rekonwalescencji.

Kiedy najlepiej usuwać zmiany?

To bardzo często pojawiające się pytanie. Od czasu do czasu pojawiają się opinie na temat najlepszej pory roku na wykonanie tego typu zabiegu. Prawda jednak jest taka, że przeprowadzenie zabiegu nie jest w żaden sposób uzależnione od pory roku czy pogody, a każdy czas ma swoje zalety i wady. Na przykład zimą nasze ciało jest mniej narażone na promieniowanie słoneczne, co pomoże zminimalizować ślady po usunięciu zmian, ale nosimy grubą, ciężką odzież, która może łatwiej podrażniać skórę. Jeśli będziemy przestrzegać zaleceń lekarza, każda pora roku będzie odpowiednim momentem.

Rodzaje zmian skórnych:

1. Znamiona barwnikowe

Są wrodzonymi nieprawidłowościami skóry, ujawniającymi się w różnych okresach życia i ulegającym przeobrażeniom pod wpływem różnych czynników np.: hormonalnych, promieniowania UV.

    • Znamiona barwnikowe naskórkowe
      • Znamiona płaskie – w poziomie skóry, odgraniczone od otoczenia, nie powodują żadnych dolegliwości. Powiększają się wraz ze wzrostem dziecka. W przypadku przewlekłego drażnienia mogą być punktem wyjścia złośliwego nowotworu skóry – czerniaka. Zdarza się to jednak bardzo rzadko.
      • Plamy soczewicowate – drobne, dobrze odgraniczone od otoczenia plamy barwy jasno lub ciemnobrunatnej. Są zwykle mnogie. Najczęściej zajmują tułów, pojawiają się w dzieciństwie. Przypominają piegi, ale są nieco większe. Plamy soczewicowate słoneczne oraz starcze pojawiają się pod wpływem przewlekłego działania promieni słonecznych lub w przebiegu PUVA – terapii, albo też u osób w starszym wieku, przeważnie o jasnej karnacji, trudno się opalających się.
    • Znamiona barwnikowe komórkowe
      • Znamiona błękitne – gładkie , nieowłosione znamię, z reguły małej średnicy, umiejscowione dość głęboko w skórze, zwykle na twarzy i kończynach. Przybierają barwę od jasnoniebieskiej do czarnej. Są bezpieczne.Odmiana wrodzona znamienia barwnikowego – ma zwykle bardzo duże wymiary, niekiedy nierównomierną, brodawkowatą powierzchnię, bywa owłosiona. Mimo iż te cechy uchodzą za bezpieczne, znamiona wrodzone często złośliwieją.

2. Rogowacenia (starcze i słoneczne)

Są to najczęściej mnogie zmiany barwy żółtobrunatnej, mające suchą, nierówną powierzchnię, ściśle przylegające do skóry. Leżą w poziomie skóry otaczającej lub są tylko w niewielkim stopniu wyniosłe. Powstają na podłożu przewlekłych uszkodzeń promieniami słonecznymi lub na podłożu skóry starczej. Umiejscowione są głównie na twarzy oraz innych okolicach odsłoniętych (np.: małżowiny uszne, grzbiety dłoni, przedramiona, podudzia). Występują głównie u osób powyżej 40 roku życia. Rogowacenie może stać się punktem wyjścia dla raków skóry.

3. Włókniaki

Należą do łagodnych nowotworów pochodzenia łącznotkankowego.

    • Włókniaki miękkie – mają charakter wrodzony, jednakże mogą pojawić się w rozmaitym wieku. Są to guzki workowato zwisające, na ogół liczne, barwy skóry lub nieco ciemniejsze, brunatnawe. Umiejscowione są szczególnie często na szyi i karku, zwłaszcza u starszych kobiet. Charakterystyczne dla choroby Recklinghausena.
    • Włókniaki twarde – są w istocie odczynem włóknistym, występują niezależnie od wieku. Zwykle pojedyncze , drobniejsze i częściej umiejscowione na kończynach. Pojawiają się w średnim i starszym wieku.

4. Tłuszczaki

Są to różnej wielkości guzki podskórnej tkanki tłuszczowej. Są ruchome w stosunku do podłoża. Często występują w wielu miejscach jednocześnie, najczęściej u kobiet w młodym lub średnim wieku i są wynikiem ogniskowych przerostów komórek tkanki tłuszczowej z wytworzeniem guzków lub guzów czasem o dużej powierzchni. Zmiany spotyka się głównie zatułowiu, karku, pośladkach, przedramionach i ramionach. Nie powodują zagrożenia onkologicznego, ale mogą rosnąć, powodować ucisk i dyskomfort.

5. Kaszaki

To torbiele naskórkowe. Powstają w wyniku zastoju wydzieliny w obrębie mieszków włosowych gruczołów łojowych. Składa się z torebki i wypełniającej ją białej kaszowatej treści o charakterystycznym nieprzyjemnym zapachu. Wielkość kaszaków może się wahać od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów. Lokalizacja jest bardzo różnorodna. Najczęściej umiejscowione są na skórze owłosionej głowy, plecach twarzy, na worku mosznowym. Zmiany mogą być duże. Skóra jest zmieniona zapalnie, czasami na szczycie stwierdza się czop przypominający zaskórnik.

6. Brodawki łojotokowe (starcze)

Zaliczane do znamion naskórkowych, są to w istocie łagodne nowotwory naskórkowe płaskie, wyniosłe, brodawkowate o kolorze skóry do brunatnych odcieni. Najczęściej umiejscowione na tułowiu, twarzy i grzbietach rąk. Pojawiają się w wieku dojrzałym i osób starszych. Wysiew bardzo licznych zmian na tułowiu może być niekiedy objawem nowotworów narządów wewnętrznych, a w części przypadków raków przewodu pokarmowego lub innych nowotworów.

7. Brodawki zwykłe

Są to grudki naskórkowe o nierównej powierzchni i wielkość 5-10 mm, zlokalizowane są najczęściej na skórze dłoni, na palcach rąk, na wałach paznokciowych, niekiedy pod płytką paznokciową. Związane są z infekcją HPV-2, a także HPV-4 i HPV-7.

8. Brodawki stóp

Są zlokalizowane na podeszwowej części stóp, mające szorstką powierzchnię i kolor skóry, mogące osiągnąć 1-2 cm wielkości. Są dwojakiego rodzaju: rozsiane, głębokie lub bardziej powierzchowne, zlewające się w skupiska tworząc tzw. brodawki mozaikowe. Brodawki głębokie często są bolesne i mogą utrudniać chodzenie. Czynnikiem wywołującym brodawki głębokie jest wirus HPV – 1, brodawki mozaikowe są wywołane przez HPV – 2.

9. Brodawki płaskie (brodawki młodociane)

Są lekko uwypuklone, o gładkiej powierzchni i wielkości kilku milimetrów, czasem przyjmują przebieg linijny w miejscu zadrapania. Występują na twarzy i grzbietowej powierzchni rąk, jako mnogie grudki o gładkiej powierzchni i szarej barwie. Patogeneza brodawek płaskich wiąże się z wirusami HPV-3, rzadziej HPV-10.

10. Brodawki przejściowe

Wykwity mające pewne cechy brodawek zwykłych i brodawek płaskich. Spotykane u chorych z obniżoną odpornością.

11. Ziarniniak naczyniowy

Naczyniak związany z nowotworzeniem naczyń włosowatych, wywołany urazem i/lub zakażeniem bakteryjnym. Guzek jest zazwyczaj pojedynczy, sino czerwony, o wilgotnej, łatwo krwawiącej powierzchni i uszypułowanej podstawie. Wykazuje szybki wzrost. Często pojawiają się u kobiet ciężarnych lub i jako powikłanie terapii doustną izotretinoiną. Najczęściej lokalizuje się na twarzy i rękach. Zmiana jest bolesna.

12. Kępki żółte (żółtaki)

Blado żółtawe zmiany grudkowe umiejscowione najczęściej w okolicach powiek, spotykanych najczęściej u ludzi w średnim lub starszym wieku. Najczęściej rozwijają się początkowo na powiekach górnych, zwykle nieco później dolnych, często są asymetryczne – większe po jednej ze stron. Zazwyczaj związane są z odkładaniem cholesterolu w skórze.

Centrum Zdrowej Skóry

Ul. Racławicka 27, Warszawa
602 300 011