Jeśli budzisz się w nocy, zawsze o tej samej godzinie, koniecznie sprawdź, co to może oznaczać

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
14 marca 2017
Fot. iStock/JTSorrell
 

Jeśli zdarza ci się co noc lub w miarę regularnie budzić się o tej samej godzinie, nie powinnaś tego lekceważyć. O ile otwierasz oczy i czujesz się wyspana, nie ma się czym martwić, prawdopodobnie tak właśnie ustawił się twój wewnętrzny biologiczny zegar. W przypadku, gdy budzisz się zmęczona, niewyspana i ze złym samopoczuciem, warto bliżej przeanalizować to zjawisko.

Chiński zegar (zwany również biologicznym zegarem narządów) dzieli dobę na dwugodzinne odcinki czasowe, odnoszące się do rytmu natury. Według tej filozofii:

Trudności z zaśnięciem między 21:00 a 23:00

Mogą oznaczać problemy zdrowotne związane z układem odpornościowym, tarczycą, nadnerczami i metabolizmem.

Jeśli jesteś zestresowany, to właśnie o tej godzinie doświadczysz zaburzeń snu. Spróbuj medytacji bądź rutynowych ćwiczeń relaksacyjnych.

Pobudki między 23:00 a 1:00 w nocy

Czas ten jest uważany za okres wzmożonej aktywności pęcherzyka żółciowego. Jeśli budzisz się o tej godzinie, być może powinieneś rozważyć zmianę diety i rezygnację z niezdrowych tłuszczy.

Bardziej filozoficzna interpretacja chińskiego zegara zakłada, że masz w sobie wiele żalu (żółci), wobec innych osób. Akceptacja i przebaczenie są tym, co może ci pomóc.

Pobudki między 1:00 a 3:00 w nocy

To „czas wątroby”. Przeanalizuj swoją dietę, pomyśl o oczyszczeniu organizmu z toksyn i ogranicz spożycie alkoholu.

Jeśli chodzi o twoją duszę, być może „coś ci leży na wątrobie”. O tej porze twoja podświadomość „odtwarza” gniew i poczucie winy. Nadmiar któregokolwiek z tych uczuć może powodować pobudkę.

Pobudki między 3:00 a 5:00 rano

Jest to czas twojego układu oddechowego. Jeśli pobudkom towarzyszy kaszel, zainteresuj się jakością powietrza w twoim otoczeniu.

Emocjonalnie, te czas ten jest związany z uczuciami żalu,  smutku i przygnębienia. Ważne jest, aby zaakceptować te uczucia, dopiero wtedy będzie można sobie z nimi  spróbować poradzić.

Pobudki między 5:00 a 7:00 rano

To czas jest  „czyszczenia” jelita grubego. Wiele osób rozpoczyna dzień od wizyty na toalecie… 

Emocjonalnie, ten czas jest związany ze zniecierpliwieniem, poczuciem zastoju, stagnacją i dyskomfortem związanym z  ograniczonymi możliwościami rozwoju osobistego.


Na podstawie: vievhealth.net

 


Jak dorośniesz, to zrozumiesz. Dorosłam i nadal nie rozumiem!

Agnieszka Dyniakowska
Agnieszka Dyniakowska
14 marca 2017
Fot. iStock / mapodile
 

Jednym z często powtarzanych niegdyś dzieciom zdań jest „jak dorośniesz, to zrozumiesz” – tekst ten rzucano, gdy dzieciaki były zbyt dociekliwe, temat wstydliwy lub niewygodny, cierpliwości na tłumaczenia i wyjaśnienia nagle zabrakło. Zdanie, które jest trochę obietnicą, a trochę nadzieją na to, że wraz z wiekiem mądrość i umiejętność pojmowania rozmaitych rzeczy jakoś tak sama przyjdzie, okazuje się w gruncie rzeczy wielkim kłamstwem – bo oto jestem pełnoletnia, jestem dorosła, a mimo to są rzeczy, których zrozumieć nie potrafię. A może… nie chcę?

Że są równi i równiejsi na tym świecie

Niczym w powieści Orwella, powszechne prawo głosi, że wszyscy jesteśmy równi, a drobnym druczkiem ktoś dopisuje, że niektórzy jednak równiejsi. I widać to każdego dnia, na każdym kroku, niestety. Odmienny kolor skóry, pochodzenie, orientacja seksualna, styl życia, brak znajomości, wykształcenia lub zaplecza ekonomicznego, bywają przyczyną złego traktowania, dyskryminacji, lekceważenia i obrażania. Tego chyba nawet nie chcę zrozumieć…

Że pieniądze mają tak wielkie znaczenie

Że dają władzę nawet tym, którzy nie wiedzą jak z niej odpowiednio korzystać lub używają jej do niewłaściwych celów. Że za kawałek metalu lub papierka niejeden jest gotów zrzec się swoich wartości, poglądów i godności, sprzedałby ciało i duszę. Że mieć jest ważniejsze niż być – nawet jeśli z tego faktu posiadania nie umiemy się cieszyć.

Że marzyć i chcieć to coś zupełnie innego niż móc i działać

Dookoła słychać głosy mówiące o tym, że trzeba iść za marzeniami, spełniać je i realizować zamierzone cele. I ja w to głęboko wierzę – może nie od razu, nie już i za chwilę, ale w końcu nasze marzenia udaje się zamienić w rzeczywistość. Tyle, że to nie jest łatwe i wymaga ogromu pracy i cierpliwości – a tych zazwyczaj nam brakuje, więc wolimy powiedzieć, że marzenia, to tylko głupie mrzonki, a chcieć nie znaczy móc.

Że praca to tylko praca, nie źródło satysfakcji

Na pewno słyszeliście powiedzenie, że jeśli zaczniemy robić to, co kochamy i co jest nasza pasją, to nie przepracujemy ani jednego dnia w życiu. Tymczasem jesteśmy zbyt asekuracyjni i wystraszeni zmian, by ruszyć za głosem serca i zacząć robić to, co nas fascynuje i pociąga. Łapiemy się dobrej posady i często sfrustrowani i bez satysfakcji gorzkniejemy, latami przyklejeni do nudnego etatu i stałej, bezpiecznej pensji. A przecież kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana!

Że pewne rzeczy trzeba po prostu przyjąć, przystosować się i nie próbować niczego zmienić

Być niczym trzy małpki – nie widzieć, nie słyszeć i nie mówić, gdy staje się to niewygodne. Odwrócić wzrok, pozostać biernym, bez słowa sprzeciwu poddać się i dostosować. A przecież czasami trzeba tupnąć nogą! Nie chodzi tutaj o awanturowanie się i wszczynanie kłótni z byle powodu, ale gdy słabszemu dzieje się krzywda, gdy spotykamy falę nietolerancji, niesprawiedliwości i bezprawia, naszym obowiązkiem jest sprzeciw – brak reakcji oznacza zgodę i akceptację dla takich zachowań.

Że prawda nie jest najlepszym rozwiązaniem

Nie namawiam nikogo do rzucania brutalnej prawdy prosto w oczy (nie mów jej, że przytyła! Nigdy!), ale zbyt wiele dookoła jest kłamstw, oszukiwania i mataczenia. A przecież prawda najczęściej jest najlepszym rozwiązaniem, a kłamstwo to jedynie niepotrzebny balast, który prędzej czy później wyjdzie na jaw – w końcu na krótkich nóżkach daleko nie można zajść. Kłamiemy ze wstydu, z wygody, z obawy, że szczerość i otwartość ujawni wszystkim nasze słabości i niedoskonałości, a przecież to ludzkie i normalne, a nawet lepiej widziane i łatwiejsze do polubienia niż perfekcja.

Że niektórzy widzą tylko czubek własnego nosa

Są nieczuli na krzywdę i potrzeby innych, nie liczą się z ich zdaniem i sytuacją, myślą wyłącznie o sobie. Że brak im empatii, sympatii do świata i życzliwości. Że liczy się tylko to, co dla nich, co mogą zyskać, niezależnie od kosztów ponoszonych przez innych. Że uważają się za pępek świata z sobie tylko znanych racji.

Że im mniej ktoś wart, tym jest bardziej pewny siebie i bezczelny

Zdolni, utalentowani i inteligentni często są niepewni siebie, do życia i innych ludzi podchodzą z wielkim szacunkiem i pokorą, są gotowi na ciężką pracę. Z kolei ci, którzy niewiele mają do zaoferowania, często „prześlizgują” się przez życie, kipią samozadowoleniem i wielkim ego, wykorzystują każdą napotkaną okazję. Może jednak to prawda, że niewiedza i nieświadomość w pewnym sensie są błogosławieństwem?

Że można narzekać, marudzić i nie próbować nic zmienić

Można wylewać swoje żale, narzekać na ciężki los i marudzić wszystkim dookoła, codziennie taplać się w swoim pesymizmie i beznadziei, a jednocześnie nawet palcem nie kiwnąć, by coś zmienić. Nie szukać pomocy i dobrych rozwiązań, za to mnożyć przeszkody i trudności. Czekać na cud, na zmianę, która w magiczny sposób poprawi los. Tylko czy można w ten sposób naprawdę żyć?


W żałobie kobiety cierpią bardziej

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
14 marca 2017
Fot. iStock / Martin Dimitrov

Strata to jedna z tych rzeczy, z którą najtrudniej nam sobie poradzić. A strata najbliższej osoby, którą kochaliśmy? Aż zatyka nas na samą myśl, że to mogłoby się zdarzyć. Ale się zdarza, niestety, choć wydaje się nam, że koszmary dotykają nas tylko w snach.

Ból po stracie nie jest mierzalny. Można spytać, kto gorzej sobie radzi z żalem, ze smutkiem, z cierpieniem. Fundacja Independent Age przeprowadziła badania, które pokazały, że to kobiety zdecydowanie bardziej cierpią z powodu samotności po stracie męża, partnera. 30% kobiet przyznaje, że samotność była jedną z najtrudniejszych, z którymi po żałobie musiały się zmierzyć, tego samego uczucia doświadczyło 17% mężczyzn. Co się okazuje, kobiety, choć mają większą od mężczyzn łatwość mówienia o swoich emocjach, problemach, gorzej radzą sobie w żałobie.  Jednak aż 53% twierdzi, że to rozmowa z przyjaciółmi, z najbliższymi pomogła im najbardziej uporać się ze stratą, tej pomocy doświadcza zaledwie 35% mężczyzn.

Prezes fundacji Janet Morrison podkreśla, że przeprowadzone badania pokazują dużą rozbieżność w przeżywaniu straty między kobietami a mężczyznami, co więcej – pomimo rozmów z bliskimi, to kobiety czują się bardziej osamotnione.

Royal London to firma, która także badała sytuację kobiet i mężczyzn w żałobie, tyle, że pod kątem finansowym. Okazuje się, że 51% kobiet doświadcza pogorszenia swojej sytuacji materialnej po stracie partnera (35% mężczyzn).


źródło: telegraph. co.uk

 

 


Zobacz także

Chcesz przejść na wegetarianizm? 5 wskazówek, które ci to ułatwią

Małgorzata Kalicińska: W dojrzałym związku trzeba umieć powiedzieć: „Wybaczam, ale ja też nie jestem bez winy”

Skorpion czy wodnik? Idealny kandydat na męża według znaku zodiaku