5 nowotworów, na które najczęściej chorują Polki

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
7 maja 2018
4 z 5

Nowotwór złośliwy szyjki macicy (7,1%)

Fot. iStock/RyanKing999

Rak szyjki macicy pozostaje w Polsce czwartą w kolejności przyczyną zgonów kobiet w wieku od 30 do 59 lat. Na całym świecie rocznie zapada na niego około 500 tysięcy kobiet, a umierają 233 tysiące. Początkowo rak szyjki macicy nie daje żadnych objawów, więc diagnoza stawiana jest zbyt późno, a leczenie staje się  nieskuteczne. Dopiero zaawansowany rak daje objawy takie jak krwiste plamienia, obfite, często cuchnące upławy oraz ból, który często pojawia się na końcu.

Rak szyjki macicy nie jest chorobą dziedziczną ani uwarunkowaną genetycznie. Na ryzyko jego wystąpienia wpływają czynniki, na które kobiety mogą mieć realny wpływ:

  • zakażenie wirusem HPV (wirus brodawczaka ludzkiego),
  • wczesne rozpoczęcie współżycia płciowego,
  • duża liczba partnerów seksualnych,
  • wieloletnie palenie papierosów,
  • dysplazja szyjki macicy,
  • długotrwałe stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Należy pamiętać, że w przypadku przedinwazyjnego raka szyjki macicy można uzyskać aż 99,9% wyleczeń! Potrzebna jest jednak profilaktyka, szczególnie wizyty kontrolne u ginekologa, regularne wykonywanie badania cytologicznego, które uwidacznia już niewielkie nieprawidłowości zachodzące w szyjce macicy. Dużo mówi się również o ochronnej roli szczepień przeciwko HPV.

PoprzedniNastępny

Jak odpuścić sobie perfekcjonizm, gdy nie umiesz odpuszczać. Lepiej być dla siebie dobrym, niż doskonałym

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
7 maja 2018
Fot. istock/Ridofranz
 

Perfekcjonizm to choroba naszych czasów. Wynika trochę z naszych uwarunkowań osobowościowych, trochę z tego jak nas wychowano i traktowano w dzieciństwie. Przesadne dążenie do doskonałości i wymaganie jej od innych nie pomaga nam żyć mądrze i dobrze, odbiera nam spokój i sprawia, że nigdy nie jesteśmy do końca szczęśliwi, do końca zadowoleni. Gra zdecydowanie niewarta świeczki.

 Czy jesteś perfekcjonistą

Odpowiedz szczerze na te kilka pytań:

Czy masz nierealistycznie wysokie oczekiwania wobec siebie i/lub innych?

Czy oczekujesz doskonałości od siebie i innych?

Czy często jesteś rozczarowany tym, że sprawy nie idą zgodnie z planem?

Czy jesteś wyjątkowo krytyczny wobec siebie?

Czy czujesz, że bez względu na to, co robisz, nigdy nie jesteś wystarczająco dobry?

Perfekcjoniści ustanawiają niemożliwie wysokie standardy dla siebie (i innych), co prowadzi do frustracji, rozczarowania i wyczerpania emocjonalnego. Ale najgorsze jest to, że perfekcjonizm jest niezwykle stresujący i sprawia, że ​​czujemy się gorzej sami ze sobą. Możemy bezustannie dążyć do czegoś i osiągać to, ale nigdy nie spełnimy naszych nierealistycznych oczekiwań. Jedyną zdrowa alternatywą jest akceptacja naszych niedoskonałości i błędów – i wybieranie szczęśliwszych, zdrowszych wersji samych siebie.

12 wskazówek, jak odpuścić sobie perfekcjonizm i być dobrym dla siebie

Zamiast ciągle odczuwać rozczarowanie, stawiaj bardziej realistyczne oczekiwania.

Zamiast krytykować siebie, praktykuj współczucie wobec siebie

Zamiast dostrzegać błędy jako niepowodzenia, dostrzegaj w nich możliwość rozwoju

Zamiast definiować siebie poprzez swoje osiągnięcia, skup się na tym jaki jesteś

Zamiast skupiać się na efektach, ciesz się procesem, który cię do nich prowadził

Zamiast próbować zadowolić wszystkich, bądź wierny sobie

Zamiast stawiać swoje potrzeby na końcu, bądź bardziej asertywny

Zamiast sztywnego, perfekcyjnego i krytycznego oceniania, wybierz pozytywne myślenie o sobie samym

Zamiast się przepracowywać, zrób coś „niedoskonale”

Zamiast porównywać się z innymi, poznaj swoją wartość

Zamiast skupiać się na innych, poznaj siebie

Zamiast wstydzić się swoich wad, kochaj swoje „niedoskonałe „ja”


Na podstawie: psychcentral.com

 


3 etapy rozwoju chłopców, o których naprawdę warto wiedzieć, żeby nie być potem beznadziejną teściową. Albo teściem

Redakcja
Redakcja
7 maja 2018
Fot. istock/Georgijevic

Rodzicielstwo nie jest łatwą sprawą, to zdecydowanie więcej niż dbanie o to, by dziecko miało co zjeść i co na siebie włożyć… Wychowanie jest procesem, który nakłada na nas bardzo odpowiedzialną rolę: kształtujemy oto przyszłego dorosłego. To, jak nam się to uda zaważy nie tylko na jego życiu, ale również na życiu jego bliskich. Psycholodzy wyróżniają 3 główne etapy rozwoju chłopców, o których powinniśmy wiedzieć.

Etap 1: Od urodzenia do 6 lat

Niemowlęta lubią, gdy bawimy się nimi, trzymamy je w ramionach, rozmawiamy z nimi – szukają uwagi. Dorastając, chłopcy odkrywają świat wokół siebie poprzez różne działania i ważne jest, aby im w tym pomóc. W tym okresie ich życia szczególnie ważna jest rola matki, to z nią chłopiec jest najbardziej związany, to jej towarzystwa szuka, gdy czuje się nieszczęśliwy. Poza bezwarunkowym ciepłem i miłością, dziecko potrzebuje również w tym czasie powolnego wyznaczania granic i nauki rozróżniania tego co jest dobre, a co złe. Jeśli ta równowaga zostanie zachwiana, ryzykujemy, że wychowamy przyszłego narcyza.

Etap 2: od 6 do 13 lat

Jest to wiek, w którym chłopcy wyraźnie realizują swoją rolę płciową i angażują się w czynności „chłopięce”. Najważniejsze w wychowywaniu chłopca w tym wieku punkty to:

  • Poszanowanie jego zainteresowań i zachęcanie do stopniowego rozwijania niezależności, przy jednoczesnym nakładaniu na niego obowiązków domowych.
  • Poszanowanie jego indywidualności, ponieważ słowo „chłopiec” nie ma jednej definicji. Istnieją różne style wyrażania męskości i, oczywiście,  tak zwane błędnie „kobiece czynności” też mogą do nich należeć.
  • Zachęcanie do rozwijania różnych zainteresowań, ponieważ to nauczy go  docenić wolność wyboru.
  • Rezygnacja z oczekiwań związanych z płcią. Psychologowie twierdzą, że chłopcy, którzy nie są uwięzieni w stereotypach związanych z płcią, są bardziej niezależni, bardziej otwarci i bardziej tolerancyjni seksualnie niż ich rówieśnicy.
  • Nauczenie chłopca, by radził sobie z krytyką. Pokaż mu, jak potrafi się przed nią obronić, nie będąc nadmiernie agresywnym, a nauczysz go jak rozmawiać, także z bliskimi.

Etap 3: od 14 lat

To jest etap, kiedy chłopiec staje się nastolatkiem. Ten okres jest trudny, hormony sprawiają, że ​​chłopcy bywają źli, a nawet agresywni. Jedynym rozwiązaniem jest  skierowanie tej energii na właściwy kanał.

Musisz pomóc swojemu synowi zrozumieć, że jest odpowiedzialny za swoje czyny, ponieważ odpowiedzialność nie przychodzi naturalnie. Daj mu szansę na ustalenie własnej tożsamości, tego kim jest. Ustal „odgórnie” zasady z drugim rodzicem  – musicie być zgodnii trzymać wspólny front. Najważniejszą regułą jest teraz bycie wzorem do naśladowania. Nie ma znaczenia, czego chcesz go nauczyć, gdy pokazujesz coś zupełnie odwrotnego. Jeśli chcesz ukształtować godnego zaufania mężczyznę, pokaż mu na czym to polega.


Na podstawie: brightside.me

 


Zobacz także

10 nie zawsze oczywistych powodów, dla których czasami warto zrezygnować z alkoholu

10 najbardziej uzależniających przekąsek. Zobacz, dlaczego tak nas kuszą

Zmieniłam dla ciebie życie, a ty mówisz, że się boisz. Że kochasz, ale nie wiesz. Chyba potrzebujemy przerwy