Co się dzieje z twoim mózgiem, kiedy zostajesz rodzicem

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
12 czerwca 2018
Fot. iStock/pixdeluxe
 

Tak, wiem. Zapewne przychodzą ci teraz do głowy różne bardzo dziwne myśli. Jeśli jesteś mamą, prawdopodobnie doświadczyłaś kilku syndromów „mózgu rodzica”. Kiedy dziecko jest małe, jesteś roztargniona, zapominalska i bardzo emocjonalna. Nie potrafisz obejrzeć filmu, w którym gubi się dziecko lub małe zwierzątko, ani wzruszających reklam Amazona nie płacząc, choć zanim zostałaś rodzicem, to wszystko w ogóle na ciebie „nie działało”. 

Ostatnie badania pokazują, że mózg kobiety faktycznie zmienia się po porodzie. Naukowcy z Uniwersytetu w Barcelonie badali strukturę mózgów pań na przestrzeni dwóch lat, w okresie sprzed narodzin dziecka i po porodzie. Co istotne, zmiany te dotyczyły szczególnie tych części mózgu, które były najbardziej aktywne, gdy kobiety oglądały zdjęcia swoich dzieci.

Ale mózgi panów, którzy zostają ojcami również się zmieniają. Naukowcy odkryli zwiększoną aktywność w ciele migdałowatym – części mózgu odpowiedzialnej za przetwarzanie emocji – zarówno u pań, jak i panów, którzy zostali rodzicami. Im bardziej zaangażowani byli ojcowie w opiekę nad niemowlętami, tym bardziej ich aktywność w ciele migdałowatym przypominała aktywność mózgów matek.

Naukowcy od dawna sugerują, że te zmiany są dobre: ​​promują wrażliwość na potrzeby dziecka, czyniąc nas lepszymi rodzicami i ludźmi w ogóle. Niestety, te reakcje mogą również mieć pewne negatywne skutki uboczne, takie jak zbyt intensywna emocjonalność i wrażliwość.

Okazuje się także, że po narodzinach dziecka nasza pamięć staje się bardziej selektywna (z łatwością zapominamy o bólu porodowym), koncentrując się częściej na pozytywnych momentach macierzyństwa.


Na podstawie: psychologytoday.com

 


21 symptomów zaburzeń zdrowia psychicznego, o których nie mówimy

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
12 czerwca 2018
Fot. iStock/SrdjanPav
 

Wreszcie zaczęliśmy mówić otwarcie o naszych zmaganiach z problemami ze zdrowiem psychicznym. Wiele znanych osób przyznaje się do depresji czy choroby dwubiegunowej. Wielu wyznaje, że ma za sobą ciężką traumę. Przestajemy myśleć szablonowo, stereotypowo.

Bez względu na to, jak niewygodny, kłopotliwy lub źle rozumiany jest objaw zaburzeń psychicznych, który u siebie obserwujesz,  nie ma się czego wstydzić. To część twoich codziennych zmagań bardziej „normalny”, niż można sobie wyobrazić.

21 symptomów zaburzeń zdrowia psychicznego, o których nie mówimy

1. Brak higieny

Brak higieny nie wynika z niedbalstwa czy niechlujności lub lenistwa. Kiedy jesteś chory, nie pamiętasz po prostu o tak podstawowych rzeczach. Czas płynie inaczej, a ty nie potrafisz znaleźć motywacji ani powodu by umyć zęby czy wziąć prysznic.

2. Dreszcze

Kiedy masz depresję, często jest ci zimno. To dość normalne.

3. Biegunka i wymioty

Kiedy twój lęk osiąga wysoki poziom, nie kontrolujesz biegunki. Twój żołądek reaguje nerwowo na to, co dzieje się w twojej głowie. Miewasz stany podobne do grypy jelitowej lub chorujesz na zespół jelita drażliwego.

4. Zaparcia

Ta dolegliwość jest bardzo częsta u osób z zaburzeniami psychicznymi. Nie powinniśmy się jej wstydzić, tylko szukać pomocy

5. Plamy na skórze

Stres i depresja dają niekiedy bardzo fizyczne objawy w postaci swędzenia skóry i ciemnych plam.

6. Lęk w sytuacjach społecznych

Stresujesz się tak bardzo, że poświęcasz mnóstwo czasu na sformułowanie i przećwiczenie idealnej odpowiedzi w rozmowie, która już dawno dotyczy czegoś innego. Ostatecznie nie powiesz nic.

7. Nagłe zmiany nastroju

Ktoś mógł cię widzieć kilka godzin temu i wydawało mu się, że wszystko u ciebie w porządku, a potem zszokowany tego samego dnia sięgasz dna rozpaczy.

8. Autoironia posunięta do granic

Żartujesz z powodu swojej niestabilności, ale członkowie twojej rodziny i przyjaciele nie są pewni, jak zareagować, ponieważ nie wiedzą, czy żartujesz, czy jesteś poważny.

9. Zbyt dużo myślisz

Masz uczucie uwięzienia we własnym umyśle, ponieważ po prostu nie chcesz, aby ludzie wiedzieli, że cierpisz. Jesteś w wiecznym dialogu z samym sobą. Wybuchasz łzami i nikt nie wie dlaczego.

10. Ataki paniki

Bywają tak ekstremalne, że wymiotujesz wiele razy, pocisz się, choć jednocześnie jest ci zimno i mdli cię.

11. Napięte mięśnie i kończyny

Atak lęku spina twoje mięśnie w taki sposób, że jesteś jak sparaliżowany.

12. Nierozsądne fantazjowanie

Zdarza ci się rozmawiać z wyimaginowanymi przyjaciółmi, marzysz o czymś co się nigdy nie wydarzy.

13. Samookaleczanie

Robisz to, a potem kłamiesz, że się przewróciłeś, że otarłeś o ścianę, że to przypadek. Ale twoje blizny nie są przypadkowe.

14. Zaćmienia

Ludzie mylą to z niskim IQ, ale nie zdają sobie sprawy, że twoja choroba powstrzymuje, przeszkadza twojemu mózgowi w prawidłowym myśleniu.

15. Hiperseksualność

Najczęściej wynika z  zaburzeń afektywnych dwubiegunowych . Robi się dość zawstydzająco, gdy przyjaciele i rodzina obserwują bardzo różne zachowania i nowych „przyjaciół”, z którymi spędzasz czas. Ale ty czujesz się zażenowany niebezpiecznymi wyborami i brakiem kontroli. To nie jest przyjemne. To twój mały kawałek piekła.

16. Brak libido

Może być teą zupełnie na odwrót.  Jest to szczególnie trudne, jeśli jesteś w związku, i nie potrafisz wyjaśnić, co się właściwie dzieje.

17. Retrospekcje

Ludzie wokół ciebie nie zdają sobie sprawy z tego, jak realne mogą być i po prostu mówią „gdzie jesteś? myślisz o czymś innym?”. A w twojej głowie już uruchomiona została maszyna.

18. Izolacja społeczna

Obiecujesz sobie, że nie będziesz zaniedbywać przyjaciół, ale to dzieje się samo. Może to trwać dni, tygodnie, a nawet miesiące. Nie masz pewności, jak ponownie nawiązać takie relacje, czasem nawet tracisz w ten sposób przyjaciół.

19. Pocenie się

Krępuje cię to, ale żaden specyfik z drogerii nie działa. Wstydzisz się, krępujesz, tłumaczysz coś… Niepotrzebnie.

20. Gniew

Ten spowodowany przez depresję, zaburzenia lękowe itp. I ten wynikający z twojej bezradności względem choroby.

21. Wrażliwość na dźwięk

Kosiarka na trawniku, samochody, dzieci, dzwonek do drzwi… To sprawia, że ​​twój niepokój przekształca się w gniew i wściekłość.


Na podstawie: themighty.com

 


Depresja reaktywna, czyli kiedy życie daje ci nieźle w kość

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
12 czerwca 2018
Fot. istock/spukkato

Śmierć bliskiej osoby, zerwanie, kłopoty w pracy, chroniczny stres związany z problemami rodzinnymi… Depresja reaktywna (egzogenna) może pojawić się z różnych powodów. Niemniej jednak, nastrój przygnębienia, poczucie beznadziei i drażliwość są zawsze odpowiedzią na jedną lub więcej ściśle określonych zewnętrznych zdarzeń, których w pewnym momencie jest po prostu w twoim życiu zbyt wiele.

Wszyscy wiemy, że nie zawsze łatwo jest znaleźć źródło depresji. Wewnętrzne, środowiskowe i osobiste czynniki czasami tworzą pętlę, która jest bardzo trudna do rozplątania. Z całą pewnością występuje jednak coś takiego jak jeden czynnik uruchamiający całą katastrofę. Moment, kiedy nie możemy już unieść więcej. A razem z nim seria procesów psychologicznych tak samo wyczerpujących, jak i dosłownie obezwładniających.

Co to jest depresja „reaktywna” i jakie są jej objawy?

Depresja reaktywna jest wynikiem negatywnego wydarzenia w naszym życiu człowieka. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn i prawie zawsze jest wynikiem problemów rodzinnych lub zdarzeń losowych.

Nie wszyscy cierpią w ten sam sposób, gdy życie wystawia nas na próbę (zdrada, utrata pracy, choroba…). Niektórzy mają lepsze zasoby i większą elastyczność psychiczną, którą nazywamy odpornością lub hartem ducha.

Inni jednak, są jak przednia szyba samochodu, w którą ktoś rzucił kamień. Szyba prawdopodobnie nie rozpadnie się natychmiast, ale pęknięcia będzie widoczne i będzie się powiększać. Tak samo jest z ludźmi. Może upłynąć kilka tygodni między tym niekorzystnym lub problematycznym wydarzeniem a załamaniem.

Kilka cech charakterystycznych:

  • uczucie smutku i przygnębienia po zdarzeniu
  • utrata zainteresowania wszelkimi rodzajami działań.
  • brak przyjemności, motywacji lub zdolności do wzięcia odpowiedzialności za codzienne zadania.
  • utrata energii
  • poczucia winy i katastroficzne myśli.
  • skupienie się na negatywnych zdarzeniach
  • w przeciwieństwie do zwykłej depresji – nie występują w nadmiarze objawy fizyczne (pacjenci nie odczuwają nadmiernego bólu mięśni, bólów głowy ani nie doświadczają utraty wagi, raczej bezsenności).

Jakie czynniki mogą predysponować nas do reaktywnej depresji?

  • chroniczny stres
  • przesadna skłonność do samokrytycyzmy
  • perfekcjonizm

Do depresji reaktywnej predysponuje nas również niskie poczucie własnej wartości i uczucie braku kontroli nad rzeczywistością.


Na podstawie: nospensees.fr

 


Zobacz także

Rozwiązanie konkursu „Chcę być mamą i obiecuję sobie, że…”

Jak toksyczna relacja rodziców odbija się na dzieciach

Być za bardzo i zbyt mocno. 24 cechy wysoko wrażliwych ludzi