Rozwój niemowlęcia jest niezwykle dynamiczny. Poznaj kroki milowe dla malucha w wieku 6-9 miesięcy

Żaklina Kańczucka
Żaklina Kańczucka
25 listopada 2016
Fot. iStock /Andy445
Fot. iStock /Andy445
 

Twój słodki maluch, z nieporadnego berbecia, zmienia się w coraz bardziej samodzielnego, półrocznego odkrywcę świata. Dla rodzica to najpiękniejszy czas, gdy można po prostu być obok dziecka, wspierać je w pokonywaniu trudności i towarzyszyć w nabywaniu nowych umiejętności i wiedzy. 

Ale by nauka szła jak najlepiej, nie wystarczy samo obserwowanie pociechy. Należy w odpowiedni sposób  stymulować zmysły, by rozwój przebiegał harmonijnie we wszystkich czterech obszarach rozwoju malucha.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

Obszary rozwoju dziecka w wieku 6-9 miesięcy

Maluch nadal rozwija się bardzo dynamicznie, zarówno emocjonalnie, jak i fizycznie. Jego rozwój można obserwować na czterech poziomach:

  • poznawczym: Dzięki stałemu doskonaleniu dziecko ma już dobrze rozwinięte zmysły, które umożliwiają mu poznawanie i eksplorację otaczającego go świata. W przeciwieństwie do noworodka, półroczny maluch doskonale słyszy i odróżnia głosy bliskich osób. Dobrze widzi, poznaje przedmioty nie tylko przez dotyk, ale i zmysł smaku, wkładając je do buzi. Dziecko coraz lepiej orientuje się w otaczającym go świecie. Zapamiętuje widziane wcześniej przedmioty i ludzi oraz chętnie poznaje otoczenie.
  • motorycznym: Na tym etapie dziecko dokonuje niezwykłych postępów w rozwoju ruchowym. Od maluszka, który leżał większość czasu, przeistoczył się w prawdziwego akrobatę – siada, turla się, przewraca się z plecków na brzuszek, pełza po podłodze, a nawet raczkuje i bliżej 9 miesiąca stoi trzymając się kurczowo mebli! Jego układ nerwowy, kości oraz mięśnie coraz stabilniej utrzymują ciało w wybranej pozycji.
Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

 

  • komunikacyjnym: Minął już okres, gdy maluch komunikował się z otoczeniem jedynie za pośrednictwem donośnego płaczu. Dziecko w drugim półroczu życia potrafi modulować swój głos, bawić się nim, donośnie krzyczeć. Intensywnie gaworzy i z przyjemnością próbuje zainteresować wydawanymi przez siebie dźwiękami rodziców i rodzeństwo. Widząc zachwyconą reakcję otoczenia, dziecko chętnie uczy się łączenia sylab, które zaczną układać się w proste słowa „mama”, „tata”, „baba”. Reaguje na swoje imię i rozumie coraz więcej słów.
  • społecznym: W drugim półroczu rozwój społeczny nie jest tak prosty, jak we wcześniejszych miesiącach życia. Maluch nie jest już tak ufną istotą, przez jakiś czas może bać się obcych osób, nie pozwalać mamie odejść od siebie na krok. Może bać się również głośnych urządzeń, czy nagłego hałasu, ale to wszystko jest jedynie stanem przejściowym. Ponad półroczne dziecko nie jest również specjalnie towarzyskie w kontaktach z rówieśnikami, za to okazuje radość na widok rodziców i rodzeństwa.

Wspieraj swoje dziecko w rozwoju

Każdego dnia dziecko uczy się nowych rzeczy. Samo z siebie jest ciekawe otoczenia i ekspresowo przyswaja nowe rzeczy. Jednak gdy rodzice odrobinę pomogą w procesie poznawczym, maluch będzie miał jeszcze więcej frajdy z nauki.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

enfamil-eksperyment

Nie ograniczaj dziecięcej ciekawości, zatrzymując malca w miejscu, ale tak przystosuj otoczenie, by mały odkrywca był bezpieczny podczas zdobywania doświadczeń.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

Mądre żywienie to podstawa zdrowego rozwoju malucha

Prawidłowe żywienie jest niezwykle ważne dla rozwoju dziecka i procesu uczenia. Dieta dziecka powinna być zbilansowana, by spełniała jego potrzeby w zakresie wzrostu i rozwoju. Półroczne dziecko powinno znać smak produktów innych, niż mleko mamy. Teraz przyszedł najlepszy czas, by wprowadzać nowości do diety i przyzwyczajać dziecko do różnorodnych smaków i odmiennej konsystencji.

Mimo zmian w sposobie karmienia, czyli stopniowego przechodzenia z karmienia wyłącznie mlekiem, do wprowadzenia produktów o zwartej konsystencji, mleko nadal powinno być podstawą diety malca. Nie wszystkie mamy mogą karmić piersią, co nie oznacza, że mały smakosz dostanie pokarm mniej wartościowy od kobiecego mleka. Wystarczy sięgnąć po mleko modyfikowane, które coraz doskonalej zastępuje mleko mamy. Ważne, byś zwróciła szczególną uwagę na jego skład.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

Enfamil Premium 2, mleko następne, jest odpowiedni dla niemowląt w wieku od 6. do 12. miesiąca życia, jako element zróżnicowanej diety. Zawiera specjalną mieszankę DHA, żelaza, wapnia, cynku i witamin, wspomagających prawidłowy wzrost i rozwój twojego dziecka. Enfamil Premium 2 to pierwsze mleko modyfikowane dla niemowląt z poziomem 0,3% DHA (Omega 3), który wspomaga prawidłowy rozwój wzroku twojego dziecka do 12 miesiąca życia. Poziom ten został potwierdzony przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jako poziom przyczyniający się do prawidłowego rozwoju wzroku u niemowląt.

Fot. Materiały prasowe

Fot. Materiały prasowe

  • Żelazo przyczynia się do prawidłowego rozwoju funkcji poznawczych.
  • Wapń i witamina D są potrzebne dla prawidłowego wzrostu i rozwoju kości u dzieci.
  • Cynk przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego.

Zbilansowana dieta to podstawa zdrowego i pełnego sukcesów rozwoju dziecka. Gdy brzuszek jest pełny, a organizm otrzymuje wszelkie substancje potrzebne do rozwoju, maluch może poświęcić pełnię sił na zdobywanie nowych szczytów. Rodzice z kolei zyskują pewność, że dają od siebie to, co najlepsze, wychowując coraz bardziej samodzielnego i ciekawego świata małego człowieka.


Wpis powstał we współpracy z marką Enfamil


Hej, odpuść dziś sobie. Pomyśl, co chciałabyś zrobić? Co sprawiłoby ci prawdziwą przyjemność?

Ewa Raczyńska
Ewa Raczyńska
26 listopada 2016
Fot. iStock/FlairImages
Fot. iStock/FlairImages
 

Sobota rano. O czym myślisz? Planujesz już cały dzień? Najpierw zakupy, a może sprzątanie? Może dawno odwlekane mycie okien – choć zimno na dworze i pogoda nie zachęca do dłuższego wietrzenia mieszkania. A może masz ochotę ugotować coś dobrego? Planowani goście wieczorem.

A tak naprawdę jedyne o czym marzysz, to zostać w łóżku trochę dłużej niż zazwyczaj. Te poranne zrywy przez pięć dni w tygodniu dają ci w kość. Kto wymyślił wstawanie o szóstej rano, kiedy ciemno i zimno za oknem? Dzisiaj chciałabyś dłużej zostać pod ciepłą kołdrą, wrócić z kawą do łóżka i tak się trochę pomiziać, dać  sobie czas na leniwy poranek, kiedy nic cię nie goni, nigdzie się nie spieszy, kiedy zegarek możesz odłożyć na półkę bez potrzeby zerkania na niego. Jeszcze potarmosić się z dzieciakami w łóżku. Tak rzadko masz już okazje poczuć te zimne stopy wciskane między twoje nogi, żeby je ogrzać. I gapić się w sufit bez słowa z poczuciem szczęścia i spełnienia, z poczuciem, że to jest ta chwila, to miejsce, w którym właśnie chcesz być i że tu ci najlepiej.

Więc może pozwól sobie dzisiaj na taki dzień. Nie pędź dzisiaj nigdzie. Plany zawsze można zmienić, przecież po to są. Pomyśl – czego dzisiaj nie masz ochoty robić?

Nie chce ci się biegać po sklepach w dzikim tłumie? Tak wiem, trzeba kupić czapki i rękawiczki dzieciom, ale może to przełożyć na inny dzień, na inne popołudnie?

Nie chce ci się robić całych tych świątecznych porządków, choć mama już dzwoni i pyta, czy okna pomyte, czy szafki zaczęłaś sprzątać. Nie rób. Czy naprawdę świat się zawali, jak twoje okna jeszcze przez kilka dni będą brudne? W tych ciemnościach i tak tego nie widać. A może rozdziel obowiązki – niech dzieci odkurzą – zrobią to może nieidealnie, ale najlepiej jak potrafią – pamiętaj. Niech mąż sprzątnie łazienkę, ty zetrzesz kurze i przetrzesz podłogi. Trzeba ci dzisiaj czegoś więcej?

Nie chce ci się stać w kuchni i gotować? Jesteś zmęczona po całym tygodniu ganiania między pracą, szkołą, przedszkolem, zajęciami dodatkowymi dzieci? Przygotowywaniem codziennie kanapek, obmyślaniem, co na kolację. Odpuść, daj sobie do tego prawo. Nie musisz, naprawdę. Świat się nie zawali, jak tym razem zamówcie pizzę – a ile radości dla dzieci, a może wyjdziecie gdzieś wspólnie na obiad – tak rzadko macie ku temu okazję. A przecież okazje dla rzeczy przyjemnych trzeba tworzyć samemu, one do nas nie przyjdą.

Nim wejdziesz w ten kolejny szalony dzień pomyśl, na co masz ochotę. Co sprawi, że naładujesz akumulatory, że odpoczniesz, że wieczorem uśmiechniesz się do siebie, dzieci, męża i pomyślisz: „To był cudowny dzień”.

Chcesz w ciszy wypić kawę? Bez biegania dzieci i ciągłych pytań o wszystko? Włącz im bajkę. Niech pooglądają, w czasie kiedy ty będziesz pić kawę patrząc w okno i ciesząc się, że nic więcej w tym momencie robić nie musisz. Zostaw te naczynia, włącz radio. Naucz się zwalniać. I nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Chcesz wyjść na spacer? Wziąć dzieci do parku, do lasu? Żeby się wybiegały, wykrzyczały, podczas kiedy ty będziesz sobie po prostu iść i je obserwować. Czasami któreś podbiegnie pokazać ci jakiś wyjątkowy liść, albo szyszkę. Może zobaczycie wiewiórki skaczące po drzewach, może zatrzymacie się gdzieś przy ławce i wypijcie herbatę z termosu, którą przygotowałaś. Powoli, bez spinania się spędzicie na dworze tyle czasu, ile będziecie chcieli. Bez gonienia na obiad, na wizytę i teściowej. Na nią dziś nie masz ochoty? Zadzwoń i odwołaj, nawet gdyby to miał być pierwszy raz, gdy jej czegoś odmawiasz.

Co sprawia ci przyjemność? Myślisz czasami o własnej przyjemności? Może basen z dziećmi, a może sama się wyrwiesz, zostawiają je pod opieką ich taty? A może relaks odnajdujesz w kuchni robiąc pyszne ciasto, albo słodkie niespodzianki dla reszty rodziny? Nawet jeśli wiesz, że to niepotrzebne, że jedzenia pół lodówki, to lubisz się zaszyć w kuchni, a czasami dopuścić do pomocy swoje krasnale. A może to dzień pieczenia pierników? Zapachu Świąt, które jeszcze daleko, ale już tchną nadzieją, że ten szaro-bury świat za oknem w końcu się zmieni w świecący kolorowymi lampkami?

A wieczorem? Serial? Książka? A może po prostu położysz się wcześniej niż zazwyczaj do łóżka, żeby się wyspać, nabrać nowej energii? Albo zaprosisz męża na wieczorny spacer, choć na chwilę, żeby złapać się za rękę i nawet nic nie mówić?

Pomyśl, co chciałabyś dzisiaj zrobić? Co sprawiłoby ci prawdziwą przyjemność?


„Nie ma piękniejszego uczucia od tego, gdy dostajesz informacje, że czyjaś ciężka operacja się powiodła. I, że czyjeś serce bije na nowo”.

Anika Zadylak
Anika Zadylak
25 listopada 2016
Fot. Screeny ze strony internetowej Siepomaga
Fot. Screeny ze strony internetowej Siepomaga

– Wiosną mieliśmy przypadek dziewczynki, która w lutym zachorowała na nowotwór mózgu. W maju… jej już nie było. Zdążyła zachorować, wycierpieć się i umrzeć. Ładunek emocjonalny tej historii jest ogromny. Nim trafili do lekarzy, mama tej dziewczynki urodziła kolejne dziecko. I  w dniu, w którym wróciła z maluszkiem ze szpitala, zauważyła, że jej córka dziwnie przechyla głowę. Po tygodniu badań usłyszeli tę straszną diagnozę. Nieoperacyjny. Takie życie za życie, niewyobrażalne dla mnie jako człowieka, jako rodzica. To tak, jak typowa rozterka rodziców przeszczepowych. Szczególnie jeśli chodzi o przeszczep serca u małych dzieci, małe dziecko – małe serce. Dla jednym szczęście, dla innych ogromna tragedia…

W kwietniu 2009 roku, kiedy ruszał portal fundacji Siepomaga, jego pomysłodawca Patryk Urban nie spodziewał się takiej lawiny dobra. To był ciężki czas dla wszelkiego rodzaju zbiórek, zwłaszcza tych internetowych. Nie ufaliśmy temu, czego nie można było dotknąć. Nawet na zapłacony rachunek dostawało się kwitek, kto by się odważył na przelew. Brak zaufania nie ułatwiał zbiórki pieniędzy na chorych podopiecznych. Mimo tego, że rok później portal ledwo zipał, a przetrwał w dużej mierze dzięki bratu Patryka, nikt nie przestawał wierzyć. A gdy w życiu założyciela fundacji pojawiła się dzisiejsza Pani Prezes: Monika Urban, która też chciała pomagać, dobro zaczęło wracać ze zdwojoną mocą. Niedawno na Siepomaga wybiło 100 milionów złotych. Sto milionów dobrych serc, różnych kwot, tysięcy dobrych historii. Gdzie łzy wzruszenia odbierają mowę, bo udaje się uratować życie kolejnego dziecka. Bo znowu czyjś syn wrócił do domu. Bo kolejny raz udało się ominąć tę najgorszą – śmierć, która też czasem puka do drzwi fundacji. I zostaje, żal ale też dobra myśl, że się próbowało, że nierzadko zrobiło się wszystko. Wykorzystało każdą szansę na ratunek. Taka właśnie jest fundacja, która za sprawą stu milionów obchodzi swoje małe święto.

– Ludzie chcą pomagać i pomagają, ale są też nieufni i mnie to kompletnie nie dziwi. Praca w Siepomaga nauczyła mnie ostrożności – Monika Urban nie ukrywa, że zdarzają się przykre sytuacje, kiedy rodzice oszukują. – Jestem zaskoczona łatwowiernością ludzi, wolałabym żeby byli bardziej ostrożni, bo tylko wtedy pomogą tym, którzy faktycznie tej pomocy potrzebują. Rodzice często szantażują emocjonalnie, tak jakbyśmy my nie potrafili przechwycić emocji. To przychodzi z czasem. Rodzice chorego dziecka mają zawsze dobre intencje. I na początku, zbierają jakby tylko na leczenie. Ale z czasem niestety zdarza się, że uczą się cwaniactwa. Bo ci ludzie mają ciężkie życia, niewiele zarabiają, tłumaczą siebie tym, że mają chore dziecko. Nie zdają sobie sprawy, że palą mosty sobie i swoim dzieciom. No i sprawiają, że potęguje się nieprzychylność darczyńców. No bo jak mu wytłumaczę, że wczoraj było trzy tysiące złotych, a dziś nie ma, bo mama kupiła laptopa. A co on ma wspólnego z ratowaniem życia? Zwracamy na to szczególną uwagę, nie ze złośliwości. Tylko po to, żeby chronić podopiecznych, żeby mieć możliwość faktycznej pomocy. Żeby zdążyć na czas i nie pozbawić kogoś szansy na to, co tak cenne. Na zdrowie. Całe życie byłam i jestem zdania, że dobro działa tylko wtedy, kiedy ciągle jest w obiegu. Myślę, że nie tylko ja mam takie odczucie, ale nawet zwykły gość, który trafia na nasz portal i widzi, że w kilka dni można wspólnie dać komuś oddech. Albo szansę na operacje przywracającą wzrok. Albo oddajemy komuś do domu córkę, która prawie 4 lata wręcz  mieszkała w szpitalu. I chce się do tego dołożyć swoją cegiełkę, trochę sobie podkupić ten skrawek spokoju, że nam też kiedyś ktoś pomoże. Bo przecież to życie nam się tak różnie układa. Więc klikamy i przelewamy naprawdę różne kwoty.

Patryk Urban w pewnym momencie zauważył, że praca w innej firmie pochłania go tak bardzo, że to inni prowadzą akcje fundacji. Naturalnym stało się, że w prowadzeniu działalności zastąpiła go Monika. – To ciężka praca, po 16 godzin dziennie czasami. To też ogromna odpowiedzialność za grube i nie moje pieniądze. Trzeba wszystkiego dopilnować, nic nie można zawalić, bo zbyt cenne jest to, co można przez niedopatrzenie stracić. Nasi podopieczni to chorzy ludzie, małe dzieci, których od urodzenia przez lata potwornie męczy choroba. Temu trzeba się poświęcić w całości, ale pamiętając też, że ma się swój dom, swoje pociechy. Ta świadomość wraca najmocniej, gdy orientuję się, że zbieramy na operację, która da życie dziewczynce w wieku mojej córki,. Wtedy uderza podwójnie. I kiedy się nie zdąża, kiedy czasu nie da się ubłagać i ktoś gaśnie. Widzisz twarz na zdjęciu. Widzisz ją już tak długo, że się zaprzyjaźniasz, uśmiechasz. A potem ona nagle znika i przychodzi świadomość, że to życie jest takie kruche i przypominasz sobie, że rodzice opowiadali ci nie tak jak lekarzowi, o saturacji i wynikach, ale o tym strachu, który nie pozwala w nocy oddychać. I o ogromnej nadziei, że jeszcze będzie pięknie, że wszystko dobrze się skończy. W Siepomaga te złe momenty przeżywamy raczej indywidualnie, każdy ma swoje zbiórki, za które jest odpowiedzialny, na swój sposób przeżywa odejście podopiecznego. Najgorzej, gdy odchodzą dzieci. Gdy myślę o tym, że to mogłoby być któreś z moich.

Ale na szczęście więcej jest tych dobrych historii, tych z happy endem. Gdzie trzymamy za kogoś kciuki, aż bolą ręce, widzimy, że zbiórka słabo idzie. A czasu coraz mniej. I nagle wchodzę rano do biura i już po minach pracowników widzę, że mamy to, że się udało. I nie możesz przestać się uśmiechać, masz wrażenie, że góry możesz przenosić.  Że nic cię nie pokona, bo skoro powiodło się teraz, to i większe środki też  da się zdobyć. To buduje i popycha do przodu, daje niesamowitego powera. Że znowu ludzie nie zawiedli, nie przeszli obojętnie. Że kolejny raz można się popłakać ze szczęścia. Bo nie ma piękniejszego uczucia od tego, gdy dostajesz informacje, że czyjaś ciężka operacja się powiodła. I, że czyjeś serce bije na nowo.

Dobro ma swoją największą moc wtedy, gdy znowu puka do naszych drzwi. Kiedyś podarowane komuś innemu wraca pod ten sam adres. Często w najmniej spodziewanym momencie, za to tym najbardziej potrzebnym. Ty też się możesz nim podzielić i podarować komuś to, co najbardziej upragnione. Życie. Dołącz do tych którzy od 7 lat sprawiają, że cuda istnieją :

www.siepomaga.pl

siepomagastrona

 


Zobacz także

Fot. Pixabay / Unsplash /

O co tyle hałasu? Żadna tam „noworoczna gorączka”. Nerw codzienny, tyle

kwas foliowy - epigenetyka

Zanim wystartujesz w wyścigu po dziecko – zrelaksuj się tu i teraz i zacznij od zdrowia, tylko ono nie może zaczekać

Fot. Screen/ Youtube

„Co się dzieje z tym światem, mamo?”. To młodzi ludzie pokazują, jakimi ludźmi warto być. Uczmy się od nich