„Książka jest jak kobieta, o którą trzeba dbać, pieścić, dotykać, czuć”. Założę się, że takich nauczycieli jak on już nie ma

Listy do redakcji
Listy do redakcji
13 grudnia 2017
Fot. istock/fstop123
 

Ostatnio chcąc pożyczyć książkę od siostry czy mamy słyszałam odpowiedź, że mają tylko wersje elektroniczna czyli na Kindla. Od razu także padło pytanie, czemu sama sobie nie kupię takiego sprzętu, przecież jest wygodny, poręczny i tak dalej. Zaczęłam się więc zastanawiać skąd u mnie wzięła się ta niechęć do tego wynalazku.. Odpowiedź natomiast samą mnie zaskoczyła. Po głębszym zastanowieniu przypomniałam sobie słowa.. mojego polonisty z gimnazjum. Słowa które poniekąd ukształtowały moje dzisiejsze gusta. Mój polonista, obecnie śp. zawsze mówił, że książka jest jak kobieta, o którą trzeba dbać, pieścić, dotykać, czuć. Przewracając kartki, wczuwać się w jej fakturę, wąchać strony. Dla 13-14 latki, przyznaje, te słowa brzmiały dość dziwnie. Dopiero teraz po czasie wracając do moich zamiłowań odkryłam jak duże znaczenie miało właśnie to, że trafiłam na takiego człowieka.

Zaczęłam naukę w gimnazjum, trafiając na nauczyciela polskiego, którego zawsze nieodłącznym elementem ubioru był szalik, stara podniszczona torba zarzucona na ramię, a na przerwie papieros w ustach. Już ponad 15 lat temu widok ten był niecodzienny, teraz zapewne bardziej doceniony za indywidualizm. Trafiłam pod jego skrzydła, po tym jak uczył moja siostrę. Z tego też względu na każde porównanie do mojej siostry traciłam rezon i się buntowałam ( jak to nastolatka). Pisząc opowiadania, prace czy jakiekolwiek inne formy literackie słyszałam, że stać mnie na więcej i dostawałam 4, co też było dla mnie irytujące.

Wtedy nie było dla mnie niczym specjalnym ( wydaje mi się, nie tylko dla mnie), że nauczyciel ten organizował kółka filmowe, na które chodziła większość uczniów (dodatkowe zajęcia po lekcjach) mimo, że nieraz kończyło się to koniecznością dodatkowego dojazdu, późniejszego powrotu do domu, a także koniecznością napisania później recenzji. Z zaskoczeniem jednak wspominam teraz filmy, których tytuły mąż mi czasem proponuje szukając czegoś dla nas na wieczór, a po odmowie, ze zdziwieniem reaguje ” jak to? kiedy je widziałaś”? Okazuje, się (a pamięć bywa zawodna), że w wieku gimnazjalnym puszczane na kółku były filmy takie jak „Stowarzyszenie umarłych poetów”, „Żądło”, „The wall” czy też „Lato miłości”. Nie pamiętałam o tym jak niebanalny,, wyselekcjonowany i wiele wynoszący był to repertuar. Każdy seans był poprzedzony staranną selekcją, bynajmniej nie wiekową. Co więcej po obejrzeniu każdego filmu każdy uczestnik musiał napisać recenzje. Nie mogły to być 3 zdania bo wtedy dostawało się najniższa ocenę. Każdy był zmuszony do przeanalizowania obejrzanego przez niego filmu, przemyślenia, wyciągnięcia wniosków scena po scenie! Przecież w dzisiejszych czasach to byłoby prawie niemożliwe, każdy by stawiał opór, zaraz by były skargi rodziców, a jednak wtedy nikomu nie przyszło się do głowy buntować i wszyscy czekali z niecierpliwością na kolejny tydzień kółka filmowego.

Dodatkowym poza lekcyjnym bonusem były „lektury nadobowiązkowe”. No tak obecnie po ciągłej zmianie lektur w szkołach już to widzę, jak lekko to by było odebrane, zapewne wystarczyłaby jedna skarga na treść danej książki niezgodnej z.. wiekiem, poprawnością polityczną, etc.(można samodzielnie dopisać). A jednak lektury nadobowiązkowe właśnie wybierał nam ten Nauczyciel. Każdemu narzucał określoną lekturę dodatkową, nie było pertraktacji. Mnie na szczęście (choć teraz wiem, że to nie szczęście,a bardzo dobrze przemyślany wybór) trafiły się „Lalka” i m.in. ” Zbrodnia i Kara”. Podkreślam, że były to książki dla dzieci w gimnazjum . Każdy z uczniów dostawał swój przydział.. I na tym nie koniec. Po przeczytaniu lektury KAŻDY musiał przed całą klasą wystąpić opisując i także recenzując książkę. Na głos, najlepiej z pamięci. Do tej pory nie wiem jak mi się to udawało, jako że nie przepadam za publicznymi wystąpieniami,obawiałam się Jego oceny na moje przemyślenia – wtedy mi się wydawało, że to był strach, dziś wiem, że to był szacunek.

Po tych lekturach, „Lalka” stała się jedną z moich ulubionych książek, a omówienie jej czy innej lektury w liceum nie stanowiło dla mnie żadnego problemu. Po takiej „szkole kultury” pamiętam w końcu moją pierwsza, tak „silną” piątkę z polskiego. Napisałam opowiadanie (temat chyba był dowolny) pt. „Wyzwoliła mnie literatura”, za co naprawdę dostałam taka prawdziwą pochwałę i byłam z siebie dumna, ponieważ widziałam zadowolenie mojego Nauczyciela.

Teraz widzę, że On we mnie nigdy nie wątpił, tylko chciał żebym dała z siebie więcej, bo po prostu we mnie wierzył- a że był prawdziwym indywiduum- wtedy tego nie rozumiałam.
Nie wiem jacy są obecni nauczyciele w szkołach, ciężko mi stwierdzić, bo nie mam z nimi obecnie żadnego styku. Jednak mogę się założyć, że niestety takich jak On nie ma wielu.  Prawdziwych nauczycieli z powołaniem, być może odbiegających od typowego wytyczonego programu nauczania, ale w zamian dających tak wiele. Każdemu życzę takiego przewodnika w życiu, gdyż nigdy później nie spotkałam takiej osoby. Taki Nauczyciel to skarb, który niestety najczęściej docenia się dopiero po fakcie, a jego mądrości przekazywane za młodu założę się, że będą mi jeszcze długo towarzyszyć.


Królowa dramatów – czy ty też nią jesteś? Lista kontrolna

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
13 grudnia 2017
Fot. iStock / Valeriy Kachaev
 

Jeśli bierzesz wszystko do siebie, jesteś szalenie emocjonalna i robisz „ z igły widły”, prawdopodobnie jesteś królową dramatu. Masz odwagę, by zmierzyć się z prawdą? ;). Przeczytaj listę kontrolną i sprawdź.

1. Jeden zły dzień, to już koniec świata

Wystarczy drobny problem, żebyś straciła wiarę w ludzi i wszechświat.

2. Kochasz być w centrum uwagi

Ty i twoje nieszczęścia, żeby było jasne.

3. Lubisz rozmawiać i plotkować o innych

Twój głos to muzyka dla twoich uszu, uważasz też, że wszyscy wokół uwielbiają cię słuchać.

4. Kochasz oglądać dramaty innych ludzi

Czujesz się wtedy jak w kinie, na jakimś ekscytującym filmie.

5. Masz manię kontroli

Nad każdym szczegółem twojego (i nie tylko twojego) życia.

6. Jesteś wybredna

Dla ciebie wszystko musi być po prostu idealne. Jeśli tak nie jest, to pojawia się prawdziwy dramat…

7. Porównujesz swoje życie do życia innych ludzi

To sprawia, że czujesz się lepiej.

8. Krytykujesz wszystko i wszystkich

Jedyna rzecz, którą uwielbia królowa dramatów, to krytykowanie ludzi i wszystkiego, co ją otacza.

9. Łatwo się stresujesz…

…i od razu płaczesz. Bo jesteś „taka delikatna”…


Bardzo bolało mnie to co mi mówiłaś o mnie, ja taka nie byłam, nie jestem. Cierpiałam

Listy do redakcji
Listy do redakcji
13 grudnia 2017
Fot. iStock/oneinchpunch

Moja droga D! Chciałam zacząć ten list pisząc kochana, ale nie jestem w stanie…  Zbliżają się święta, zbliżają się Twoje urodziny. Dlatego też piszę ten list. 

Tęsknie za Tobą, chociaż poznałam Cię chyba w najgorszym roku mojego życia. Nawet śmierć taty nie była dla mnie tak bolesnym przeżyciem jak ten paskudny rok. Poznałam Cię, w okresie dla mnie najtrudniejszym, bo usłyszałam słowa, których – masz rację – nie potrafię zapomnieć.

Nie potrafię zapomnieć, nie dlatego, że nie chcę, ale dlatego, że nie mam podstaw, by zapomnieć.

Byłaś pierwszą osobą, przed którą się otworzyłam, której powiedziałam, dlaczego nie wierzę w siebie, dlaczego czuję się jak czuję. Ufałam Ci, jak siostrze. Chciałam Ci podziękować, że podałaś mi rękę, wspierałaś na tyle, na ile mogłaś. Stąd były kwiatki, upominki. Jednak słowa utkwiły w mojej – już wtedy – chorej głowie. Tak…moja psychika została zniszczona. Tak, głupimi słowami. W nerwach czy nie w nerwach powiedzianych. Czułam się nikim, czułam się zerem. Nie mogłam o tym nikomu mówić, bo nie chciałam. Pisałam więc pełne smutku posty, komentarze. Było, jest mi bardzo ciężko.

Dla mnie odskocznią w tym cholernym czasie były spotkania z Tobą, co czwartek. Chciałam tych spotkań dla siebie. Były chwilą, kiedy zapominałam o tych słowach. Nie zapomnę jak ty w swoim domu, ja u siebie oglądałyśmy pewien muzyczny program, jak wymieniałyśmy się ulubionymi piosenkami… – jak siostry – „marudziłyśmy” o babskich sprawach.

Potem się dowiedziałaś, czemu cierpię. Miałaś żal, że nie mówiłam wcześniej. Nie chciałam. Nie chciałam, byś czuła się winna. Nie obwiniałam Cię o to, miałam ufać swojej intuicji – bo ona mi od początku mówiła, że on się tak cieszył, że nie widział, iż ja cierpię i mnie odsuwał na bok…skutecznie.

Od tamtej pory już nie było między Nami tak samo…chociaż starałam się jak mogę i wiem, że Ty też się starałaś. Pamiętam, jak mówiłaś, że on powinien mi powiedzieć, to co wtedy było mówione w tym aucie. Do dziś nie wiem co. Pamiętam, jak mi mówiłaś, że powinien zacząć coś robić – do dziś nie robi nic, chociaż mu mówiłam, mówię, że nic nie czuję.

Nie umiałam sobie z tym poradzić. Szukałam u Ciebie ukojenia, a Ty  myślałaś, że ja mam pretensję, że Cię winie. Nie! Było mi tak bardzo ciężko. Ja byłam też z tym sama, obok z kimś, ale sama – jedynie swój żal w postach wyrażałam. Co miałam mówić? Przecież normalna kobieta, która mówi, że nic nie czuje, że jest nikim i nie ma reakcji, to odchodzi, a ja jestem, bo nie mam odwagi iść do przodu, bo tyle złego usłyszałam. Wiem, że bardzo to przeżywałaś, wiem, że się zaangażowałaś. Wiem, że chciałaś dobrze.

Napisałam list do niego na konkurs i wygrałam. Posłałam Ci go, mówiłaś, że piękny, że nie wierzysz, że go to nie wzrusza, a on mi powiedział ‚nie robi to na mnie wrażenia, mam to gdzieś’ .

Potem były święta – byłaś u nas, chciałam być z Tobą, bo byłaś mi ważna. Nie zapomnę jak napisałaś mi na jednym z komunikatorów ‚Aniu, jak by tego nikt Ci dziś nie mówił, to powiem Ci ja – kocham Cię’ Pamiętam, jak mi pisałaś i mówiłaś, że w tym roku 2017 mam być szczęśliwa, że on zrozumie, swój błąd, że będzie się starał.

Ale było gorzej. Ze mną przede wszystkim. Bo nic nie czułam. Prócz tego, że jestem nikim, zerem. Mama się mną martwiła, bo ja nikłam w oczach…chciała pomóc. Wiesz, za dobre intencje człowiek czasem obrywa. Może to było niepotrzebne. Nie wiem. Nie chce nikogo oceniać. Nie wiem, jak bym ja postąpiła. Wiem, że nie byłaś dla Niej problemem. Tak samo jak nie byłaś nim dla mnie.

Dla mnie byłaś kim bardzo ważnym. Bardzo bolało mnie to co mi mówiłaś o mnie, ja taka nie byłam, nie jestem. Ja cierpiałam bardzo. Zaczęłam mówić to co chciałaś usłyszeć, byleby tylko nie słuchać tego, jaka to byłam zła (tak kodowałam). Nie umiałam już tego znieść. Nie z ust osoby, którą kochałam. Nie z Twoich. I w końcu przestałam już cokolwiek mówić, bo zaczęły się blokady, zaczęły się uniki. Zaczęło się psuć. Przestałam już ufać. Już nie wiedziałam kim jestem. Po stokroć czytałam nasze rozmowy- szczególnie te które były dla mnie tym czymś pozytywnym. Ile razy myślę o Tobie, to widzę Ciebie jak wysiadasz z kwiatkami do mnie, bo miałam święto. Jak się śmiejemy przy pierwszym obiedzie. Czułam się z Tobą dobrze, nawet bardzo dobrze. Pamiętam Twoje ‚nie chce byś cierpiała, nie chcę byś się wykończyła, masz być szczęśliwa’. Był okres, że byłam zła na Ciebie, bo czułam że nie rozumiesz. Czułam się wampirem emocjonalnym- a to tylko pognębiło mój stan. Nikt kto mnie znał, nie poznawał. Znikł mi uśmiech z twarzy, oczy miałam czerwone z płaczu, w dzień, w dzień- mnie to przerastało. Kłopoty w pracy…naganna. W domu życie obok. I potem nagle Ty…odeszłaś.

Moje serce tego nie wytrzymało. Boli mnie to bardzo. Kiedyś On był w podobnym stanie. Ktoś Go skrzywdził. Chudł, szukał zapomnienia w ‚butelce’, był zdruzgotany, poniżał się. Wtedy pojawiłam się ja. Pomogłam Mu. Sam mówił, że jako pierwsza wyciągnęłam do niego rękę w najtrudniejszym dla niego okresie. Byłam obok. Wspierałam, pomagałam, zapewniałam, nieraz kilkakrotnie.Obdarowywałam prezentami, pokazując że jest wart wszystkiego, że każe Jego marzenie można spełnić. Widziała to Jego rodzina, znajomi- pamiętają do dziś. A on zapomniał, chociaż mówił, że nie chce by ktokolwiek czuł to co On.

Czuje ja. Dwa razy mocniej. Jestem wrażliwsza niż on. On powiedział coś co boli. Mówiłaś, że nie zapomnę. Zapomniałabym gdyby postarał się, pokazał, że to były tylko nerwy, zrozumiał, że nie czuje nic , że chce być kochana, że cierpię. Gdyby to wiedział, robił- tak jak mówiłaś- to zapomniałabym. Jednak on się nie zmieni. On zapomniał, dzięki mnie, jak to jest przestać czuć ból emocjonalny. Ja dzięki niemu pamiętam.

Dziś wiem, że tak musiało się stać. Ja nie będę nigdy nikim dla Niego ważnym. Nie zrobi dla mnie nic bym zapomniała, jak już tyle czasu nic nie zrobił. Dziś wiem, że jestem z Nim, ale obok, bo nie czuje nic. Nie czuje się kochana, a wiesz jak bardzo o tym marzę. Niejedna osoba stuka się po głowie, dlaczego jestem, dlaczego żebrze o uczucie, szanuj się kobieto?

Dziś po terapii u psychologa okazuje sie, że mam silna depresje. Dziś zakupy są dla mnie trudnością. Praca udręką. Wstanie z łóżka niemałym wyczynem. Dziś biorę leki i modlę się, bym znów była taka jak mi mówiłaś Sonnenschein. Na razie nie umiem. A muszę dla dziecka.

Dziś wiem, że straciłam Ciebie. Nieprawdą jest że słowa kocham nic dla mnie nie znaczą. Jak kocham to nie zostawiam. przez to cierpię. Muszę pokochać siebie, bo w końcu z sobą jestem 24/7. Muszę odnaleźć siłę, tak jak mi radziłaś- czerpać z ludzi, którzy mnie kochają, szanują…dla których jestem ta A sprzed 1,5 roku. Muszę znów pokochać swoją prace, swój taniec, książki, gotowanie. Muszę, staram się, ale daleka droga przede mną…bardzo daleka. Dziś ciężko żyć, jak dusza umarła, a reszta musi jakoś funkcjonować. Taka wegetacja jest gorsza od śmierci.

Dziś kilka dni przed Twoim urodzinami, myślę o Tobie i zastanawiam się, jakby to było, gdyby on zareagował jak prawdziwy mężczyzna. Jak ktoś komu tak bardzo zależy i nie chce stracić. Myślę, że nadal chodziłabym uśmiechnięta, czytała moje książki, czuła się szczęśliwa, bezpieczna, ufała. A co najważniejsze byłabyś Ty. Mogłabym z Tobą pisać o wszystkim, mogłybyśmy się wyżalić- byłybyśmy dla siebie-tak jak wcześniej. Pewnie koncert Ani Dąbrowskiej byśmy zaliczyły, bo obie ją bardzo lubimy albo koncert Korteza i śpiewałybyśmy przy tym płacząc i trzymając się za ręce, bo pomimo wszystko byłyśmy za sobą (dziś wiem, ze bardzo)

Zostań, jak nikt mnie znasz
Przecież dobrze wiesz
Boję się być sam
Zostań do rana raz
Może zwykły dzień
Nic nie zmieni w nas
Zostań, kiedyś przyjdzie czas
Na pytania
I to co teraz wciąż jeszcze przerasta nas
Zostań, bez zbędnych słów
Tak jak teraz
Cierpliwie obok bądź po prostu dzień po dniu

Przepraszam Cię za to, że nie wierzyłam w Twoje wsparcie, ale skutecznie mam mózg wyprany. Kiedyś być może jeszcze będzie okazja się spotkać, w końcu trzymasz klucz do mojego serca. Tęsknie za Tobą bardzo…a że zbliżają sie Twoje urodziny to życzę Ci wszystkiego co się szczęściem zwie. Kto jak kto, ale ty na to zasługujesz.

A.


Zobacz także

„Każda mama marzy, żeby dostać coś takiego. Nie potrafiłam odpowiedzieć nic na ten list poza łzami szczęścia i radości ze wzruszenia…”. Akcja „List do dziecka”

„Bądź takim, byś nikomu nie musiał przyznać, że czegoś w życiu żałujesz…”. Akcja „List do dziecka”

„Najdroższy Synku, chcę Ci powiedzieć, że…”. Akcja „List do dziecka”