„Książka jest jak kobieta, o którą trzeba dbać, pieścić, dotykać, czuć”. Założę się, że takich nauczycieli jak on już nie ma

Listy do redakcji
Listy do redakcji
13 grudnia 2017
Fot. istock/fstop123
Fot. istock/fstop123
 

Ostatnio chcąc pożyczyć książkę od siostry czy mamy słyszałam odpowiedź, że mają tylko wersje elektroniczna czyli na Kindla. Od razu także padło pytanie, czemu sama sobie nie kupię takiego sprzętu, przecież jest wygodny, poręczny i tak dalej. Zaczęłam się więc zastanawiać skąd u mnie wzięła się ta niechęć do tego wynalazku.. Odpowiedź natomiast samą mnie zaskoczyła. Po głębszym zastanowieniu przypomniałam sobie słowa.. mojego polonisty z gimnazjum. Słowa które poniekąd ukształtowały moje dzisiejsze gusta. Mój polonista, obecnie śp. zawsze mówił, że książka jest jak kobieta, o którą trzeba dbać, pieścić, dotykać, czuć. Przewracając kartki, wczuwać się w jej fakturę, wąchać strony. Dla 13-14 latki, przyznaje, te słowa brzmiały dość dziwnie. Dopiero teraz po czasie wracając do moich zamiłowań odkryłam jak duże znaczenie miało właśnie to, że trafiłam na takiego człowieka.

Zaczęłam naukę w gimnazjum, trafiając na nauczyciela polskiego, którego zawsze nieodłącznym elementem ubioru był szalik, stara podniszczona torba zarzucona na ramię, a na przerwie papieros w ustach. Już ponad 15 lat temu widok ten był niecodzienny, teraz zapewne bardziej doceniony za indywidualizm. Trafiłam pod jego skrzydła, po tym jak uczył moja siostrę. Z tego też względu na każde porównanie do mojej siostry traciłam rezon i się buntowałam ( jak to nastolatka). Pisząc opowiadania, prace czy jakiekolwiek inne formy literackie słyszałam, że stać mnie na więcej i dostawałam 4, co też było dla mnie irytujące.

Wtedy nie było dla mnie niczym specjalnym ( wydaje mi się, nie tylko dla mnie), że nauczyciel ten organizował kółka filmowe, na które chodziła większość uczniów (dodatkowe zajęcia po lekcjach) mimo, że nieraz kończyło się to koniecznością dodatkowego dojazdu, późniejszego powrotu do domu, a także koniecznością napisania później recenzji. Z zaskoczeniem jednak wspominam teraz filmy, których tytuły mąż mi czasem proponuje szukając czegoś dla nas na wieczór, a po odmowie, ze zdziwieniem reaguje ” jak to? kiedy je widziałaś”? Okazuje, się (a pamięć bywa zawodna), że w wieku gimnazjalnym puszczane na kółku były filmy takie jak „Stowarzyszenie umarłych poetów”, „Żądło”, „The wall” czy też „Lato miłości”. Nie pamiętałam o tym jak niebanalny,, wyselekcjonowany i wiele wynoszący był to repertuar. Każdy seans był poprzedzony staranną selekcją, bynajmniej nie wiekową. Co więcej po obejrzeniu każdego filmu każdy uczestnik musiał napisać recenzje. Nie mogły to być 3 zdania bo wtedy dostawało się najniższa ocenę. Każdy był zmuszony do przeanalizowania obejrzanego przez niego filmu, przemyślenia, wyciągnięcia wniosków scena po scenie! Przecież w dzisiejszych czasach to byłoby prawie niemożliwe, każdy by stawiał opór, zaraz by były skargi rodziców, a jednak wtedy nikomu nie przyszło się do głowy buntować i wszyscy czekali z niecierpliwością na kolejny tydzień kółka filmowego.

Dodatkowym poza lekcyjnym bonusem były „lektury nadobowiązkowe”. No tak obecnie po ciągłej zmianie lektur w szkołach już to widzę, jak lekko to by było odebrane, zapewne wystarczyłaby jedna skarga na treść danej książki niezgodnej z.. wiekiem, poprawnością polityczną, etc.(można samodzielnie dopisać). A jednak lektury nadobowiązkowe właśnie wybierał nam ten Nauczyciel. Każdemu narzucał określoną lekturę dodatkową, nie było pertraktacji. Mnie na szczęście (choć teraz wiem, że to nie szczęście,a bardzo dobrze przemyślany wybór) trafiły się „Lalka” i m.in. ” Zbrodnia i Kara”. Podkreślam, że były to książki dla dzieci w gimnazjum . Każdy z uczniów dostawał swój przydział.. I na tym nie koniec. Po przeczytaniu lektury KAŻDY musiał przed całą klasą wystąpić opisując i także recenzując książkę. Na głos, najlepiej z pamięci. Do tej pory nie wiem jak mi się to udawało, jako że nie przepadam za publicznymi wystąpieniami,obawiałam się Jego oceny na moje przemyślenia – wtedy mi się wydawało, że to był strach, dziś wiem, że to był szacunek.

Po tych lekturach, „Lalka” stała się jedną z moich ulubionych książek, a omówienie jej czy innej lektury w liceum nie stanowiło dla mnie żadnego problemu. Po takiej „szkole kultury” pamiętam w końcu moją pierwsza, tak „silną” piątkę z polskiego. Napisałam opowiadanie (temat chyba był dowolny) pt. „Wyzwoliła mnie literatura”, za co naprawdę dostałam taka prawdziwą pochwałę i byłam z siebie dumna, ponieważ widziałam zadowolenie mojego Nauczyciela.

Teraz widzę, że On we mnie nigdy nie wątpił, tylko chciał żebym dała z siebie więcej, bo po prostu we mnie wierzył- a że był prawdziwym indywiduum- wtedy tego nie rozumiałam.
Nie wiem jacy są obecni nauczyciele w szkołach, ciężko mi stwierdzić, bo nie mam z nimi obecnie żadnego styku. Jednak mogę się założyć, że niestety takich jak On nie ma wielu.  Prawdziwych nauczycieli z powołaniem, być może odbiegających od typowego wytyczonego programu nauczania, ale w zamian dających tak wiele. Każdemu życzę takiego przewodnika w życiu, gdyż nigdy później nie spotkałam takiej osoby. Taki Nauczyciel to skarb, który niestety najczęściej docenia się dopiero po fakcie, a jego mądrości przekazywane za młodu założę się, że będą mi jeszcze długo towarzyszyć.


Królowa dramatów – czy ty też nią jesteś? Lista kontrolna

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
13 grudnia 2017
Fot. iStock /  Valeriy Kachaev
Fot. iStock / Valeriy Kachaev
 

Jeśli bierzesz wszystko do siebie, jesteś szalenie emocjonalna i robisz „ z igły widły”, prawdopodobnie jesteś królową dramatu. Masz odwagę, by zmierzyć się z prawdą? ;). Przeczytaj listę kontrolną i sprawdź.

1. Jeden zły dzień, to już koniec świata

Wystarczy drobny problem, żebyś straciła wiarę w ludzi i wszechświat.

2. Kochasz być w centrum uwagi

Ty i twoje nieszczęścia, żeby było jasne.

3. Lubisz rozmawiać i plotkować o innych

Twój głos to muzyka dla twoich uszu, uważasz też, że wszyscy wokół uwielbiają cię słuchać.

4. Kochasz oglądać dramaty innych ludzi

Czujesz się wtedy jak w kinie, na jakimś ekscytującym filmie.

5. Masz manię kontroli

Nad każdym szczegółem twojego (i nie tylko twojego) życia.

6. Jesteś wybredna

Dla ciebie wszystko musi być po prostu idealne. Jeśli tak nie jest, to pojawia się prawdziwy dramat…

7. Porównujesz swoje życie do życia innych ludzi

To sprawia, że czujesz się lepiej.

8. Krytykujesz wszystko i wszystkich

Jedyna rzecz, którą uwielbia królowa dramatów, to krytykowanie ludzi i wszystkiego, co ją otacza.

9. Łatwo się stresujesz…

…i od razu płaczesz. Bo jesteś „taka delikatna”…


7 skutecznych sposobów, które pomogą ci pozbyć się natrętnego adoratora

Redakcja
Redakcja
13 grudnia 2017
Fot. iStock / shironosov
Fot. iStock / shironosov
 

Umówiłaś się na obiecującą randkę, ale zupełnie nie spodobał ci się ten facet? Problemu nie ma, po prostu nie spotkasz się z nim więcej. Może następnym razem bardziej ci się poszczęści. Gorzej, gdy ów mężczyzna nie potrafi odpuścić starań o twoją uwagę i względy. Co gorsze, to wcale nie musi być nieznajomy z randki, a kolega z pracy, sąsiad z bloku obok czy sympatyczny, ale zupełnie nie w twoim typie miłośnik psów, którego widujesz w parku.

Jeśli delikatna sugestia, że nie jesteś zainteresowana bliższym poznaniem nie podziała, śmiało sięgnij po prawdziwy arsenał metod, które pomogą pozbyć się niechcianego adoratora.

7 skutecznych sposobów, które pomogą ci pozbyć się natrętnego adoratora (z przymrużeniem oka)

1. Bądź asertywna

Jeśli do tej pory jedynie coś pod nosem niewyraźnie przebąkiwałaś, że w tym tygodniu nie masz czasu na randkę, bo pilnujesz dzieci przyjaciółki, a w następnym wyjeżdżasz, zmień taktykę. Bądź asertywna, bo wyraźne i stanowcze „nie, dziękuję” nie pozostawi złudzeń, oszczędzi ci stresu i kombinowania. Faceci lubią konkrety, więc jest szansa, że do niego to dotrze.

2. Postaw sprawę na ostrzu noża

Jeśli grzeczny ton i asertywne „‚nie, dziękuję” nie odniosą pożądanego efektu, i jeśli masz na tyle cierpliwości i ikry, weź faceta na rozmowę w cztery oczy. Jeśli nie chcesz go upokorzyć, rozmawiajcie z dala od gapiów. Jeśli jest ci wszystko jedno, bo masz dość, możesz śmiało wyłuskać mu w towarzystwie, że zwyczajnie nie życzysz sobie jego uwagi i masz dość natręctwa. Czasem radykalne posunięcia i ostre słowa, mimo iż mogą ranić, są jedynym skutecznym sposobem.

3. Zignoruj

Gdy asertywność lub stanowcze argumenty nie zadziałają, możesz spróbować innej taktyki, czyli „olewania” wielbiciela. Jeśli już trafi się wam okazja do rozmowy, mów o wszystkim, tylko nie o ewentualnym spotkaniu. Unikaj wchodzenia w rozmowę zaczynającą się od „my”, mów o pogodzie i bieżącej polityce. Jest opcja, że zwyczajnie go znudzisz lub rozczarujesz.

4. Unikaj możliwości spotkania

Co prawda ta metoda może przynieść odwrotny efekt, bo wielbiciel może potraktować uniki jako zachętę do przysłowiowego gonienia króliczka, ale warto jej wypróbować. Zrównoważony, normalny facet zrozumie, że twoje uniki nie zachęcają do zaangażowania. Jeśli macie wspólnych znajomych, daruj sobie na razie ich towarzystwo, nie odpisuj na maile czy wiadomości. To powinno podziałać niczym kubeł zimnej wody.

5. Wymyśl sobie chłopaka

To już bardziej desperacka metoda, ale nic nie zniechęci lepiej adoratora, niż fakt, że kobieta jest już „zajęta”. Możesz tylko o nim mówić, ale też poudawać i namówić do tego dobrego kumpla lub przyjaciela i pokazać się razem w kilku miejscach. Druga opcja ma większą siłę rażenia. Fama pójdzie w miasto i zapewne osiągniesz założony cel.

6. Umów się z nim

To jedno z ostatecznych rozwiązań, na które decydują się jedynie te z nas, którym nie brak odwagi i fantazji. Umów się na to wyproszone przez niego spotkanie. Ale bądź tak beznadziejna i irytująca, jak tylko fantazja ci podpowie. Przerywaj w pół zdania, komentuj głośno innych, fajnych facetów, a w restauracji najedz się na jego koszt, wstań i wyjdź. Po takim przedstawieniu co prawda facet pomyśli, że nie jesteś zrównoważona, ale raczej zacznie trzymać się od ciebie z daleka.

7. Bądź jeszcze bardziej natrętna

Zagaduj jego znajomych, brata, siostrę czy matkę, o ile ich znasz. Uprzykrzaj życie smsami o rzeczach nieistotnych, plotkuj o nim z koleżankami, albo głośno zaplanuj z nim rodzinę. Taki teatrzyk nie pozostanie bez uwagi nie tylko faceta, ale też jego otoczenia, które nie pominie tego milczeniem. Jedynym, czym ryzykujesz, to możliwością, że łatka wariatki zostanie do ciebie przyklejona. Zastanów się, czy warto ryzykować, choć zapewne jesteś w głębokiej desperacji, jeśli rozważasz i taką możliwość.

A jeśli facet nadal nie rozumie, że nie chcesz jego obecności w swoim życiu, nachodzi cię, nie pozwala normalnie żyć, nie możesz liczyć, że to samo minie. Być może on stał się twoim stalkerem i nie zechce odpuścić. Stalking to uporczywe nękanie, które podlega pod kodeks karny, powinnaś wiec działać, by chronić siebie.


 

źródło: creativemagazine.plwww.infor.pl


Zobacz także

akcja

„Nie chcemy kolejnej nieprzydatnej rzeczy, jakkolwiek sentymentalna by nie była”. Akcja „A co ty byś sobie podarowała w prezencie?”

Fotomontaż istock / Pixabay CC0

„Pamiętaj,że jesteś dla mnie najważniejszy”. Akcja „List do dziecka”

Fot. Pixabay / condesign /

MAMUSIA DANUSIA :)