Superwoman, Matka Polka czy ironiczna lady – w jaką rolę się wcielasz?

Agnieszka Dyniakowska
Agnieszka Dyniakowska
20 sierpnia 2016
jaką rolę się wcielasz
Fot. iStock / ShaneKato
 

Pewnie bez wahania potrafiłybyśmy powiedzieć, jakie role pełnimy w swoim życiu – jesteśmy matkami, córkami, żonami, kochankami, przyjaciółkami, pracownicami danej firmy. Ale co z rolami, które wymuszają na nas kontakty społeczne? Jakie przybieramy maski i pozy, jakie zachowania prezentujemy (szczególnie w relacjach z płcią przeciwną)? Bo to, że każdej z nas zdarza się nieco udawać nie ulega wątpliwości.

W pułapce konwenansów

Gdyby sąsiadce X. lub Y. szczerze i bez pardonu powiedzieć, co się myśli, pewnie nigdy w życiu nie usłyszałybyśmy z jej ust „dzień dobry”, a jej pies dziwnym trafem zawsze wybierałby nasz ogródek albo wycieraczkę na miejsce załatwiana swoich potrzeb. Nie ma co się oszukiwać – konwenanse, zasady i reguły niejednokrotnie rządzą nami w kontaktach społecznych. Uśmiechamy się, choć do oczu cisną nam się łzy, potakujemy, choć w głowie wrzeszczymy głośno „NIE”, jesteśmy miłe i sympatyczne, choć mamy ochotę powiedzieć drugiej osobie, by pocałowała nas w… nos. Niczym w gombrowiczowskiej rzeczywistości przyklejamy sobie odpowiednią „gębę” i wpadamy w pułapki narzuconej roli.  Bo choć autentyczność jest na wagę złota, rzadko kto potrafi otwarcie prezentować swoje uczucia i w pełni być sobą, bez udawania, odrobiny aktorstwa i ze stuprocentową szczerością. Robimy tak, by osłonić samych siebie, coś ugrać lub by dostosować się do etykiet przyklejonych nam przez otoczenie. A etykiety te bywają różne.

Silna superwoman

Jesteś kobietą nie do zdarcia, która w każdej sytuacji da sobie radę. Można polegać na tobie niczym na Zawiszy, rzadko zawodzisz. Gdy ktoś powierza ci jakieś zadanie wywiązujesz się z niego na sto procent. Nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych, trudności i problemów – to jedynie niewielkie przeszkody na drodze do realizacji celu. Ciągle słyszysz „kto, jak nie ty”, „ty sobie poradzisz”, „dla ciebie to pestka” i chociaż czasem czujesz zupełnie odwrotnie, zaciskasz zęby i idziesz dalej – w końcu jesteś silna i dajesz radę. Uważaj jednak z tym pokazywaniem supermocy, bo bardzo szybko inni uznają, że nie trzeba się o ciebie troszczyć, a pomoc nie jest ci zupełnie potrzebna. A przecież nawet superbohaterka potrzebuje czasami wsparcia, prawda?

Fot. iStock/ betyarlaca

Fot. iStock/ betyarlaca

Królowa lodu

Nie jesteś typem, który zaprzyjaźnia się w trzy sekundy, rzuca się komuś z radości na szyję lub wywleka na światło dzienne drzemiące w duszy smutki. Być może jesteś introwertyczką, a może masz złe doświadczenia z przeszłości, które blokują cie przed otworzeniem się na innych. W środku możesz być wrażliwa i pełna emocji, ale na zewnątrz nie pokazujesz ich ani na minutę. Twoja powściągliwość odbierana jest jako brak uczuć, zasadniczość i surowość. Nie bój się jednak pokazać co tak naprawdę czujesz i uwolnij swoje emocje – to nie jest oznaka słabości, a jedynie dowód naszego człowieczeństwa.

Fot. iStock/ Tassii

Taka mała, taka niezaradna

Doskonale dałabyś sobie radę z tym cieknącym kranem i ciężkimi torbami, ale wolisz czasami poudawać, że nie wiesz, nie znasz się, nie potrafisz. Wiedzą zakasowałabyś niejedną osobę z twojego otoczenia, a to roztargnienie i niezaradność to tylko część twojej gry. Nie pokazujesz w pełni, na co cię stać i zawsze możesz liczyć na pomoc innych – w końcu jesteś taka mała, taka nierozgarnięta. Uważaj jednak z tą rolą, bo przestaną cię brać na poważnie i będą traktować jak dziecko, które potrzebuje ciągłej opieki. Chyba, że właśnie to jest twoim celem…

Matka Polka idealna

Superniania i Perfekcyjna Pani Domu w jednym. Wypierze, posprząta, ugotuje, zrobi zakupy, pobawi się z dziećmi i zabierze je na spacer – a to jeszcze przed południem! Test białej rękawiczki przeszłaby bez mrugnięcia okiem, żaden karny jeżyk jej nie obcy. Zna przepisy na pyszne dania bez cukru, glutenu, tłuszczu i laktozy, wie jak okiełznać zbuntowanego dwulatka i męża z kryzysem wieku średniego, o okolicznych szkołach i przedszkolach może rozmawiać bez końca. Nigdy się nie skarży na to, że pije zimną kawę, niedosypia, nie ma ani chwili spokoju – najważniejsze dla niej jest szczęście jej rodziny i potrzeby najbliższych. I choć czasami ma ochotę głośno krzyczeć, a nawet wyć do księżyca, wybiec z domu i zrobić dystans maratoński, zapomnieć o praniu, posłać dzieci w niewyprasowanych ciuchach do przedszkola albo zaserwować na obiad niezdrowy fast food, to nie poddaje się swoim złym nastrojom i dzielnie stawia czoła codzienności- w końcu Matce Polce nie wypada inaczej. A szkoda, bo byłaby wtedy bardziej ludzka i o wiele ciekawsza.

Fot. iStock/ArtMarie

Fot. iStock/ArtMarie

Kumpela do tańca i do różańca

Kobieta, z którą można konie kraść, beczkę soli zjeść i morze alkoholu wypić. Rozumie męskie żarty, nie skacze na widok pająków, wytłumaczy, czym jest spalony i dobrze zna wszystkie części Bonda. Nie obraża się za byle co, a foch to dla niej zjawisko dziwne i niepojmowalne (a przynajmniej taka jest głoszona przez nią oficjalna wersja). Czy to tańce do rana, nauka do egzaminów, remont mieszkania czy spływ kajakowy – jej towarzystwo jest bezcenne. Szkoda tylko, że tak bardzo stara się być kumplem, że w oczach mężczyzn powoli przestaje być kobietą. I nawet jeśli chciałaby przyjaciela zmienić w partnera, to często ma z tym problem.

Ironiczna lady z loży krytyków

Jedni będą ją uwielbiać za poczucie humoru i dystans do otaczającej rzeczywistości, inni znienawidzą za wieczne wytykanie wad, złośliwe komentarze i ironiczne odzywki. Nie boi się nazywać rzeczy po imieniu, mówi wprost i otwarcie, ale zabawnie i z dowcipem – pewnie dlatego wiele rzeczy uchodzi jej na sucho i czasami może powiedzieć nieco więcej niż inni. Jest błyskotliwa i inteligentna, urodzona z niej mistrzyni ciętej riposty. Nieświadomie może wprawiać innych w zakłopotanie i zrażać do siebie nowo poznane osoby – może warto jednak czasem opuścić lożę szyderców i ugryźć się w język? Podobno życzliwość i sympatia są równie skuteczną metodą na towarzyski sukces, co cynizm i ironia.

Rozpoznajecie gdzieś siebie? Jeśli nie, to dobrze- w końcu najlepiej wyłamywać się z wszelkich opisów i po prostu być… sobą.

Zapisz


Rozwiązanie konkursu „Chcesz być szczęśliwa? Uśmiechnij się! Pokaż nam swoją radość”

Redakcja
Redakcja
20 sierpnia 2016
Fot. iStock/Petar Chernaev
Fot. iStock/Petar Chernaev
 

Czy wiecie, że uśmiechem można oszukać swój mózg? Naprawdę. Możecie przekonać się na własnej skórze. Otóż, okazuje się, że nawet przyklejając sobie do twarzy sztuczny uśmiech, na który w ogóle nie macie ochoty, wasz mózg odczytuje to jako sygnał, że wszystko jest w porządku, że jest wam dobrze. Tym samym obniża poziom stresu, pompuje hormony, które sprawiają, że nasz nastrój się polepsza. Wystarczy grymas na twarzy – by ten został zamieniony przez nasz mózg w prawdziwy uśmiech.

A że uśmiech jest zaraźliwy, wszyscy o tym wiemy. I bardzo dziękujemy, że postanowiliście zarazić nas swoimi usmiechami!

Laureaci:

Katarzyna Pawlak

Marta Z.

Justyna Mordon

Laureatów prosimy kontakt mailowy w celu odbioru nagród w ciągu 7 dni od daty ogłoszenia wyników, tj do dn.: 27.08.2016 roku. Prosimy o przesłanie danych do wysyłki nagrody (imię i nazwisko, adres i nr telefonu), na adres e-mail: kontakt@ohme.pl. Otrzymanie danych potwierdzamy w odpowiedzi zwrotnej.

Prosimy o dołączenie w treści wiadomości poniższego oświadczenia:
Wyrażam zgodę na wykorzystanie i przetwarzanie przez Organizatora swoich danych osobowych uzyskanych w związku z organizacją Konkursu, wyłącznie na potrzeby organizowanego Konkursu, zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 z późn. zm.).

Nagrody:

Dla trzech zwycięzców Gabinet Stomatologiczny „Uśmiech Zdrowia” ufundował nagrody: pełny zabieg czyszczenia zębów, który obejmuje: scaling, piaskowanie oraz fluoryzację.

Koszt zabiegu to 250zł.

Fot. iStock/ Sneksy

Fot. iStock/ Sneksy


Regulamin konkursu dostępy tutaj.


Grzeczne dziewczynki zostają tutaj. Gdy wychodzisz za mąż za człowieka, o którym tak naprawdę niewiele wiesz

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
19 sierpnia 2016
Fot. iStock / vivanity
Fot. iStock / vivanity

Spontanicznie? W żadnym wypadku. Do ślubu przygotowywałam się rok. 12 miesięcy to sporo, żeby wszystko sobie przemyśleć, zapytać siebie, czego się naprawdę chce. Ale jak masz 19 lat to o życiu wiesz tak niewiele… Skąd ja miałam mieć te głębokie refleksje o związkach, małżeństwie? Skąd miałam wiedzieć czego chcę? Moje pojęcie miłości zamykało się wokół schematu: piękna rodzina, biały obrus i co najmniej dwójka dzieci. Wierzyłam, że to jest szczęście w miłości – znaleźć kogoś, z kim założysz rodzinę i będziesz żyć jak żyli twoi rodzice. Spełnienie? Porozumienie, namiętność? Rosłam w przekonaniu, że kobiecą rolą jest być dobrą matką i przykładną żoną.

Mam żal. Ogromny żal do mamy, na ojca czuję wściekłość. Żałuję, że tak mnie wychowali, bo zamiast lat spędzonych na modlitwie pod krzyżem i sypaniu kwiatków przy ołtarzu mogłam mieć fajne, normalne dzieciństwo i młodość pełną lepszych i gorszych relacji, wszystkiego tego, co dałoby mi pojęcie o prawdziwym życiu. Stało się inaczej. Wyszłam za mąż o wiele za wcześnie i zmarnowałam 5 lat życia. Jeśli urodzę kiedyś córkę, będę jej powtarzać: myśl o swoich potrzebach, poznawaj siebie, odkrywaj kim chcesz być. A kiedy podrośnie powiem: miej różne znajomości, ucz się miłości, poznawaj swoje ciało i stawiaj na związek, w którym czujesz się spełniona, pod każdym względem. Ja robię to dopiero teraz.

Grzeczne dziewczynki zostają tutaj

Pochodzę z małego miasteczka. Rynek, kościół i dwie szkoły. Takie miasteczka są niebezpieczne dla młodych, grzecznych i zdolnych dziewczynek, bo nie stawiają im  wymagań, nie uczą życia. No, chyba że takiego małomiasteczkowego, bezpiecznego życia. Ale jak chcesz przekroczyć te bezpieczne granice, jak chcesz wyruszyć na poszukiwanie prawdziwej siebie, dowiedzieć się kim naprawdę jesteś, tam tego nie zrobisz. Wszyscy cię kontrolują, otaczasz się ludźmi, którzy znają cię od małego. Rodzice, sąsiedzi, nauczyciele i ksiądz. Ksiądz jest tu najważniejszy.

Byłam tą grzeczną, cichą, zdolną, ładną dziewczynką. Dumą rodziców: ojca – pana burmistrza i mamy –  przykładnej gospodyni domowej. Patriarchatem pachniało u nas na kilometr. Pamiętam jak jako małe dziewczynki kłóciłyśmy się z siostrą o to, która ma podać ojcu herbatę, przynieść kapcie. Szykowałyśmy mu tron z krzeseł, kiedy wracał z pracy, a on chwalił nas, jakimi będziemy świetnymi żonami. Mama? Ona chyba była szczęśliwa. Jej to wystarczało: miała swoje królestwo – kuchnię, którą dogadzała ojcu i swoje różańcowe koło gospodyń. Nasze życie wyznaczał stały rytm: w tygodniu szkoła i obowiązki, w tym te w parafialnym kółku dla dzieci, w sobotę zawsze porządki, w niedzielę msza i domowe ciasto. W żadnym wypadku nie mogło być kupne. W domu twarde zasady: ucz się, słuchaj się rodziców i módl się. Może w odwrotnej kolejności. Żadnych randek, żadnej niekontrolowanej telewizji, a w domu najpóźniej o 20-tej. Ojciec zawsze musiał wiedzieć gdzie i z kim jestem. Nie miałam z tym problemu.

Jacka znałam od zawsze. Taka dziecięca fascynacja, rośliśmy razem,  razem chodziliśmy na te spotkania oazowe. Wysoki, przystojny, świetnie się uczył. Rodzice też dobrze go znali. W liceum tata zrobił mi taki podział na tych „porządnych” chłopców, których mogłam zaprosić do domu i na tych, którym mogłam ewentualnie pożyczyć zeszyt do matematyki. Chłopców z Oazy uważał za najlepsze partie. No bo jak już spotykać się z chłopakiem, to tylko z przyszłym mężem. Taki z Oazy na pewno nie będzie próbował niczego przed ślubem.

Tutaj mój ojciec miał rację. Kiedy po jednym ze spotkań w parafialnej salce „jakoś tak” stało się i powiedzieliśmy sobie „kocham cię” (dziś wiem, że ze zwykłej, szczenięcej ciekawości, a nie z powodu jakichkolwiek głębszych emocji) nawet nie dotknął mojej ręki. Ale dla mnie to wyznanie to była obietnica szczęśliwego życia. Tak zostałam zaprogramowana: zdać maturę, znaleźć chłopaka, wyjść za mąż.

Weźmy sobie ślub

Jacek wciągnął mnie jeszcze bardziej w to oazowe środowisko, gdzie związek dwojga ludzi urastał do rangi jakiejś mistycznej ofiary, złożonej pod chrystusowym krzyżem. Wsiąkłam w to, nasi znajomi okrzyknęli nas narzeczonymi, moi rodzice byli zachwyceni. A my próbowaliśmy jakoś sobie poradzić z bliskością, która zaczynała nas uwierać i drażnić niemożliwością spełnienia, bo przecież nie byliśmy z kamienia. Przynajmniej ja. Były więc spacery, rozmowy o maturze, pielgrzmkach i wspólna modlitwa.

Do niczego prócz pocałunków nie dochodziło. Na odrobinę więcej pozwoliliśmy sobie kiedy dostałam pierścionek zaręczynowy i powiedziałam „tak”. Tej odrobiny żałowałam potem całą noc przed niedzielną mszą, podczas której miałam się spowiadać przed młodym, przystojnym księdzem. Ta spowiedź to był dla mnie koszmar. On dopytywał o szczegóły i czy od tamtego czasu na pewno trzymamy się za ręce. A potem przyszedł do naszego domu, na obiad przygotowany przez moją mamę i podawałam mu trzęsącymi się rękami herbatę. Podawałam tę herbatę ze świadomością, że On WIEDZIAŁ, że Jacek mnie TAM dotknął. Dusiłam się z nerwów.

Dzień przed ślubem zaczęłam się bać. Dostałam ataku paniki przemierzając ślubną suknię. Dotarło do mnie, że wychodzę za mąż za człowieka, o którym tak naprawdę niewiele wiem. Gorączkowo usiłowałam przypomnieć sobie co on lubi robić w wolnym czasie, jakie książki czyta, pociłam się na myśl, że teraz będziemy razem dzień i noc. Wpadłam w histerię.  Mama uspokajała. Właściwie nie uspokajała, tylko powtarzała, że wszystko już dawno gotowe i absolutnie nie mam prawa się teraz wycofać. Ojciec załawtił nam trzypokojwe mieszkanie na rynku, a ja będę jutro przysięgać przed Bogiem. Wyszłam więc za mąż trzymając się kurczowo myśli, że „jakoś to będzie”, a poza tym zaraz zaczynam zaoczne studia.

Sam ślub pamiętam jak przez sen. Byłam nieprzytomna, paraliżował mnie stres, a przede mną stał tamten młody ksiądz, który wiedział o nas wszystko. Tłum ludzi, biały welon, wesele do białego rana… Noc poślubna? Nie było. Zasnęliśmy zmęczeni, nieciekawi swoich ciał, ani tego, na co większość z naszych znajomych czekała z niecierpliwością. Nas po prostu do siebie nie ciągnęło. To się nie kleiło.

Wyłącz już to światło

Do łóżka poszliśmy tydzień po ślubie i ten pierwszy raz kochaliśmy się jakby z niedowierzaniem, że „już można”. Nie nazwałabym tego rewelacyjnym przeżyciem. W moim domu nie rozmawiało się o „tych sprawach”, tego co trzeba dowiedziałam się z lekcji biologii, od znajomych, z oglądanych po kryjomu filmów.  Za każdym razem ten sam, przewidywalny scenariusz. Zawsze przy zgaszonym świetle, zawsze w pośpiechu. Szybko stwierdziłam, że seks jest przereklamowany. Albo raczej, że kompletnie w tej sferze do siebie nie pasujemy.

Byliśmy młodzi, mogliśmy próbować do siebie dotrzeć, może ja mogłam próbować do niego dotrzeć, ale ta cała otoczka, to przekonanie , że małżeński seks ma jakiś mistyczny wymiar zabijało we mnie wszystkie chęci. Ja chciałam mieć z tego radość, on widział w tym misję, z której i tak się wyspowiadamy.

Misja nie zakończyła się powodzeniem. Miesiące mijały, nie zachodziłam w ciążę. Zaczynaliśmy odczuwać frustrację. W tygodniu prowadziłam dom, żyliśmy trochę z jego pracy w urzędzie mojego taty, trochę z moich pieniędzy z korepetycji. Co drugi weekend jeździłam na studia i to była moja odskocznia. W mieście poznawałam nowych ludzi, zaczynałam zauważać dla siebie nowe możliwości. Moja pespektywa zaczęła się zmieniać. Ja zaczęłam się zmieniać.

Minęły dwa lata, dzieci nadal się nie pojawiały, a konflikty między nami rosły. Jego ślepy religijny fanatyzm, rutyna, której ode mnie wymagał, ciągłe pytania, kiedy skończę studiować, a zajmę się nim i wspólną przyszłością… Różniliśmy się praktycznie w każdej kwestii. Miałam 22 lata, otwarty umysł i chęć zmian, a przede wszystkim, osiągnięcia czegoś więcej niż założenie rodziny.

Rodzice zauważyli, że dzieje się coś „niepokojącego”. Szczytem ingerencji w nasze małżeństwo było namówienie znajomego księdza na wizytę w naszym domu. Przyszedł ten młody, zaproponował nam wspólną modlitwę w intencji mojej ciąży i wypytywał o szczegóły naszego pożycia. – Za mało się modlicie – mówił. Modlitwa nic by tu nie dała. Od roku brałam już pigułki. Nie, nie spowiadałam się z nich.

Kobieta, która zostawia męża jest dziwką

To był czas kiedy ciągle jeszcze walczyłam o nasze małżeństwo. Wracałam z miasta pełna wrażeń, nowej wiedzy, pomysłów na życie. Zaczęłam wyciągać Jacka  na spotkania z moimi nowymi przyjaciółmi. Nie wyszło. Brakowało wspólnych tematów, chęci, ciekawości. Byliśmy z dwóch różnych światów, które do siebie nie pasują.

Po czterech latach obroniłam tytuł magistra pedagogiki. Kiedy wróciłam do domu z dyplomem, Jacek pogratulował mi twierdząc, ze teraz już przestane się wygłupiać i zajdę w końcu w tę ciążę. To był koniec.  Następnego dnia powiedziałam mu, że chcę rozwodu. Że nasz związek był nieprzemyślana pomyłką, że oboje chcemy czego innego. Nie zgodził się. Choć wiedziałam, że będę miała przeciw sobie wszystkich najbliższych. Spakowałam walizki, wynajęłam pokój w mieście, w którym studiowałam. Kilka dni pózniej  odebrałam SMS od mamy: „Kobieta, która zostawia męża jest dziwką”.

Dziękuję ci mamo, dziękuję ci tato

O rozwód walczyłam 2 lata. Dziś mieszkam w dużym mieście, jestem z mężczyzną, z którym poza szczerym gorącym uczuciem łączy mnie dobry seks. Jestem szczęśliwa. Mój były mąż napisał do mnie jakiś czas temu długi e-mail. Myślę, że jest mi wdzięczny, że miałam odwagę uwolnić nas od tego beznadziejnego układu, zawartego w przekonaniu, że dwoje dzieci może stworzyć dojrzały związek nic o sobie nie wiedząc.

Z rodzicami kontaktu nie mam. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek zaakceptowali fakt, że się rozwiodłam, że mieszkam z kimś bez ślubu i prawdopodobnie uprawiam seks dla przyjemności. Mam do nich żal o wychowanie, które od początku ustawia kobietę w pozycji matki i „dodatku” do mężczyzny. Mam żal za brak rozmów o życiu, miłości, związkach i seksie i o to, że nigdy nie motywowali mnie żebym ośmielała się marzyć o czymś więcej niż dom i rodzina. Acha, kochani rodzice, nie bójcie się. Moje relacje z Bogiem są OK.


Zobacz także

Fot. iStock / martin-dm

8 oznak, że twojemu mężczyźnie jest dobrze w waszym związku

iStock/m-gucci

„Jestem za tym, by ludzie brali ślub, choć wciąż pozostawali wolni”. Wywiad z terapeutą par Andrzejem Wiśniewskim

Fot. Materiały prasowe

3 najbardziej skuteczne zabiegi do walki z bliznami pooperacyjnymi