Mężczyźni, którzy boją się zaangażowania. Zastanów się, czy warto czekać

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
23 maja 2018
Wieczny Piotruś Pan, który za nic nie bierze odpowiedzialności
Fot. iStock / Geber86
 

Czy kobiety powinny poświęcać swój czas, energię i emocje mężczyźnie, który może nigdy nie będzie częścią ich przyszłości? Ile razy słyszałaś od niego: „nie mogę ci nic obiecać, boję się?” Ile razy pomyślałaś „może po prostu nie spotkał jeszcze odpowiedniej kobiety, ale ja mogę mu pomóc?” Zastanów się porządnie czy nie straciłaś umiejętności logicznego myślenia.

Zanim zaczniesz zbytnio angażować się w związek z facetem, który ma paniczny lęk przed zaangażowaniem, zapoznaj się z czterema głównymi zagrożeniami, który niesie dla ciebie taka relacja.

Iluzja wygrywa z rozsądkiem

Kiedy wchodzicie w coraz bardziej intymną relację, zaczynasz myśleć: „Wiem, że on mnie naprawdę lubi, przecież daję mu nieograniczoną przestrzeń, dobry seks, przy mnie dużo się śmieje .” Uszczypnij się. Masz urojenia. Zaangażowałaś się w związek, który dla niego jest oparty jedynie na bliskości fizycznej.

Poczucie własnej wartości jest zagrożone

Kiedy pokazujesz mu jak bardzo kochasz,  a on tego nie odwzajemnia, zaczynasz czuć się niegodna miłości.  Kwiaty lub małe prezenty bez powodu… Marzysz o takich drobnych „radościach”? Z tym facetem to się raczej nigdy nie wydarzy.

Tracisz czas 

Czas, w którym inwestujesz w człowieka, którego pragniesz w tej chwili, jest czasem, którego będziesz miała coraz mniej na znalezienie kochającego towarzysza.

Będziesz cierpieć

Jeśli chcesz zaryzykować, upewnij się, że on na pewno jest godny twoich łez. Kiedy nadejdzie taki dzień, w którym przyznasz się sama przed sobą, że był jedynie twoją fantazją, iluzją partnera, zaboli.

Czy tacy mężczyźni mogą się zmienić? To oczywiście kwestia indywidualna. Czasem lęk przed zaangażowaniem to wierzchołek olbrzymiej góry lodowej – „suma wszystkich strachów”. To, czy on naprawdę chce pozostać singlem bez zobowiązań, czy się ustatkować, zależy od bardzo wielu czynników. Ale ty nie jesteś jego terapeutą. Jesteś kobietą, która zasługuje na pełnowartościową, bezwarunkową miłość.


Na podstawie: psychologytoday.com

 


Kiedy życiem rządzi lęk

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
23 maja 2018
Fot. iStock
 

Budzisz się w nocy zlany potem. Czujesz ogromny niepokój, wewnętrznie cały drżysz. Ale nie potrafisz zdefiniować swojego lęku. Co takiego się dzieje, przecież nie ma się czego bać? A jednak dziś już nie zaśniesz, chyba, że weźmiesz silną tabletkę na sen. Długo tak się nie da, wiesz? Zaburzenia lękowe są zespołem powiązanych stanów psychicznych, które obejmują: uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe napadowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne , zespół stresu pourazowego , fobię społeczną i inne, proste fobie. Cierpi na nie coraz więcej z nas. Cierpi i bagatelizuje, próbując żyć normalnie.

Niepokój, zmartwienie i stres są częścią codziennego życia większości ludzi. Ale samo odczuwanie niepokoju lub stresu samo w sobie nie oznacza, że ​​potrzebujesz profesjonalnej pomocy lub masz zaburzenie lękowe. W rzeczywistości niepokój, który odczuwasz jest ważnym i czasami niezbędnym sygnałem ostrzegawczym, że przeżywasz niebezpieczną lub trudną sytuację. Bez uczucia niepokoju nie moglibyśmy przewidzieć trudności i przygotować się na nie.

Lęk staje się zaburzeniem, gdy objawy stają się chroniczne i zakłócają nasze codzienne życie oraz zdolność do funkcjonowania. Osoby cierpiące na chroniczny lęk często zgłaszają następujące objawy:

  • Napięcie mięśni
  • Osłabienie fizyczna
  • Kiepska pamięć
  • Spocone dłonie
  • Strach
  • Nieumiejętność odpoczywania
  • Ciągłe obawy
  • Skrócony oddech
  • Kołatanie serca
  • Ściśnięty żołądek
  • Słaba koncentracja

Objawy te są na tyle poważne i nieprzyjemne, że czujemy, że życie wymyka nam się spod kontroli. Czujemy bezradność. Większość z nas doświadczyła „przelotnych” objawów związanych z zaburzeniami lękowymi w pewnym momencie swojego życia. Takie uczucia – duszność, przyspieszone bicia serca bez wyraźnego powodu, zawroty głowy – zwykle mijają tak szybko, jak przychodzą i długo nie powracają. Ale kiedy zaczynają się powtarzać regularnie raz po raz, może to być oznaką, że przelotne uczucie lęku zmieniło się w zaburzenie lękowe.

Przyczyny i diagnoza

Lęk może być spowodowany licznymi czynnikami, począwszy od bodźców zewnętrznych, emocjonalnego osamotnienia czy poczucia wstydu, po doznanie skrajnej reakcji, gdy po raz pierwszy zostaniesz narażony na coś potencjalnie wywołującego niepokój. Badania nie wyjaśniły jeszcze, dlaczego niektórzy ludzie doświadczają ataku paniki lub popadają w fobię, podczas gdy inni dorastający w tej samej rodzinie i dzielący podobne doświadczenia – nie. Jest prawdopodobne, że zaburzenia lękowe, podobnie jak wszystkie choroby psychiczne, spowodowane są złożoną kombinacją czynników, które jeszcze nie w pełni rozumiemy. Czynniki te prawdopodobnie obejmują indywidualny rozwój dzieci,  uwarunkowania genetyczne, neurobiologię, czynniki psychologiczne, rozwój osobowości oraz uwarunkowania społeczne i środowiskowe.

Leczenie lęku

Leczenie lęku skupia się na podejściu dwustopniowym: stosowaniu psychoterapii w połączeniu z okazjonalnym stosowaniem leków przeciwlękowych (w razie potrzeby). Większość rodzajów lęku można skutecznie wyleczyć jedynie za pomocą psychoterapii – okazało się, że techniki poznawczo-behawioralne i behawioralne są bardzo skuteczne. Leki przeciwlękowe działają szybko i krótko.

Życie z lękiem

Jak to jest żyć z zaburzeniami lękowymi na co dzień? Czy jest to zawsze przytłaczające, czy też istnieją konkretne strategie, które można wykorzystać, aby ułatwić sobie „przetrwanie dnia” i skutecznie radzić sobie z lękiem? Zaburzenia lękowe są tak powszechne, że jest dość oczywiste, że większości ludzi udaje się je jakoś opanować, na tyle, by nie paraliżowały ich codzienności. Olbrzymie znaczenie ma tutaj samoświadomość – znajomość naszych reakcji i tego, co się z nami dzieje w momencie ataku paniki – oraz wsparcie i zrozumienie najbliższych. Poza terapią i leczeniem farmakologicznym pozostają metody mniej konwencjonalne, takie jak medytacja i regularne ćwiczenia oddechowe, które mogą złagodzić objawy zaburzeń lękowych.

Pamiętajmy, że w naszej głowie, w naszej podświadomości nic nie „ginie’. Jeśli ataki paniki nie są ci obce, jeśli czujesz się wiecznie zaniepokojony, niespokojny, jeśli strach cię przytłacza, zgłoś się po pomoc do specjalisty.


Na podstawie: psychcentral.com

 


9 rzeczy, które mówią kobiety, kiedy nie kochają wystarczająco mocno samych siebie

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
23 maja 2018
Fot. istock/g-stockstudio

Choć na zewnątrz wydajemy się pewne siebie i swojej wartości, wewnątrz często wciąż nie wierzymy w to, jak wspaniałe jesteśmy. Widać to w naszych gestach, ale przede wszystkim słychać „między wierszami” w tym, co mówimy naszym bliskim i tym, których znamy trochę mniej.

9 rzeczy, które mówią kobiety, kiedy nie kochają wystarczająco mocno samych siebie

1. „On rani mnie tylko dlatego, że jest zdenerwowany.”

Nigdy nie powinien cię ranić! Bez względu na to, czy jest zły, zdołowany, zdenerwowany, radosny, smutny, pijany, podekscytowany lub przygnębiony. Nie ma prawa podnieść na ciebie ręki ani zadać ci jakiegokolwiek innego rodzaju bólu. Nigdy nie powinien zrobić nic, by cię skrzywdzić.

2. „Zasługuję na to, aby być traktowaną w ten sposób”.

Nikt nie zasługuje na złe traktowanie.

 3. „Prawdopodobnie nie powinnam nic mówić.”

Owszem, powinieneś. Twoje myśli i opinie są tak samo ważne jak czyjekolwiek inne. Nigdy nie myśl, że musisz powstrzymywać się dla dobra innych ludzi.

4. „Chciałabym być dokładnie taka jak …”

W porządku jest mieć kogoś, kogo podziwiasz. Można uczyć się od nich tego, co dobre i pozytywne. Ale nigdy nie powinieneś żyć życiem innym niż to, które masz. Wykorzystuj w pełni to, kim jesteś – jesteś wystarczająco dobra.

5. „Zróbmy tak, jak chcesz”.

Zróbcie tak, jak ty chcesz. Przestań spełniać oczekiwania innych. Tak, dobrze być bezinteresownym i hojnym. Ale w porządku jest też być samolubnym co jakiś czas. Możesz poprosić o to, czego chcesz. Możesz sama to sobie wziąć

6. „Nie jestem wystarczająco dobra”.

ZAWSZE jesteś wystarczająco dobra. Nigdy nie powinnaś za dużo mówić innym o tym, jak bardzo w siebie wątpisz.

7. „Tak.”

Naucz się odmawiać, jeśli akceptacja stwarza dyskomfort. Naucz się być samolubną. Naucz się stanąć po swojej stronie. Nie możesz być wycieraczką, po której przechodzą inni ludzie. Nie możesz być popychadłem.

8. „Nie mogę tego zrobić sama.”

Tak, możesz. Naprawdę uważasz, że nie potrafisz rozwiązać swoich problemów sama? Nawet jeśli tak jest, wciąż masz wokół siebie swoich przyjaciół i bliskich, którzy pomogą ci podnieść cię, gdy upadniesz.

9. „Kochasz mnie?”

Kochaj najpierw samą siebie. Nie szukaj miłości na siłę, nie szukaj w niej potwierdzenia swojej wartości, bo trafisz najgorzej.

Przestańmy wreszczie przeglądać się w oczach innych. Zbudujmy się na nowo, uwierzmy we własną siłę. Ta wiara pozwoli nam podejmować lepsze decyzje, lepiej żyć i osiągnąć poczucie spełnienienia.


Na podstawie: relrules.com

 


Zobacz także

Dalai Lama

9 życiowych lekcji, których udzielił nam Dalai Lama, a które zmienią twoje spojrzenie na świat

7 sposobów na pozbycie się komarów

„Stres, niepokój, nerwy. Powiedziałam dość, spełniłam marzenia”. Jak zmienić życie na lepsze