9 sprytnych trików, które ułatwią życie w kuchni i pomogą uratować kulinarną wpadkę

Anna Wójtowicz
Anna Wójtowicz
22 czerwca 2017
Fot.iStock/Anchiy
Fot.iStock/Anchiy
Następny

Mówi się, że architekci pokrywają swoje błędy bluszczem, a kucharze majonezem. Niestety, nie wszystkie wpadki smakowe da się zakryć warstwą sosu. Czasem trzeba skorzystać z nieco bardziej skomplikowanych metod. Ale nie martw się, są one nadal banalne. Bo w rzeczywistości każdą potrawę, którą przesolisz lub schrzanisz, da się uratować. Można użyć w tym celu kilku prostych składników w celu zrównoważenia smaków i zamaskowania tego, że sypnęło ci się troszkę więcej niż szczypta.

Dlatego przed wyrzuceniem nieudanej potrawy i przyznania się do kulinarnej porażki, sprawdź przydatne triki. Twoja duma (i potrawa) zostanie uratowana.

Źródło: brightside

„Co druga dziewczynka i co czwarty chłopiec uważają, że są zbyt grubi…”. Zaburzenia odżywiania – wszystko, co powinniście wiedzieć

Gościnnie w Oh!me
Gościnnie w Oh!me
22 czerwca 2017
Fot. iStock / Neustockimages
Fot. iStock / Neustockimages
 

Zaburzenia odżywiania (najbardziej znane to anoreksja, bulimia i kompulsywne objadanie się) dotyczą zarówno dorosłych, jak i młodzieży, a niekiedy nawet dzieci. Z dostępnych danych wiadomo, iż 33% nastolatków w Polsce próbowało się odchudzać, stosując rożne metody temu służące, również drastyczne, 36% nastolatków zdecydowanie nie akceptuje swojej sylwetki, a młodzież w wieku 11-15 lat postrzega swoją masę ciała nieadekwatnie w stosunku do stanu rzeczywistego.

Prawie co druga dziewczynka i co czwarty chłopiec uważają, że są zbyt grubi, co nie znajduje potwierdzenia we wskaźnikach BMI. 72% dziewcząt przejawiało zachowania typowe dla zaburzeń odżywiania, takie jak: jedzenie w ukryciu, niemożność przerwania jedzenia, doświadczanie wstydu i nienawiści z powodu nadmiernego apetytu i przejadania się oraz potrzeba niepohamowanego jedzenia w sytuacji intensywnych przeżyć emocjonalnych; ok. 20 % osób chorujących na zaburzenia odżywiania umiera – przyczyny to najczęściej: samobójstwo, niedożywienie, atak serca spowodowany zaburzeniami elektrolitowymi będącymi konsekwencją zachowań bulimicznych (dane Ogólnopolskiego Centrum Zaburzeń Odżywiania).

Dlatego też, z pozycji rodzica, jest szczególnie ważne, aby w wieku dorastania, kiedy młody człowiek rozwija się, doświadcza wielu zmian (biologicznych, psychologicznych i społecznych), żeby być szczególnie wyczulonym na niepokojące sygnały mogące świadczyć o rozwijaniu się lub też już o obecności zaburzeń odżywiania, są to przede wszystkim:

– (znaczna) utrata/wzrost masy ciała [nie jest konieczne wychudzenie!] lub duże wahania wagi

– ciągłe niezadowolenie ze swojej wagi i wyglądu nawet w sytuacji, kiedy nastolatek/nastolatka jest szczupła/y lub nawet chuda/y

–  zmienne nastroje (od depresji do euforii i na odwrót)

– rozdrażnienie (także w sytuacjach, kiedy rozmawiamy o wadze)

– nagłe zaabsorbowanie jedzeniem i sportem, znajomość wielu faktów z dziedziny zdrowia, sportu i dietetyki, bycie uważanym za „speca” w tej dziedzinie przez rówieśników i/lub bliskich

– ubieranie wielu warstw ubrań na siebie w celu ukrycia wychudzenia lub zmian wagi (nawet w upalne dni)

– uprawianie intensywnych ćwiczeń fizycznych

– branie tabletek odwadniających, przeczyszczających, odchudzających

– częste wizyty w toalecie, odgłosy (prowokowania) wymiotów

– blizny na dłoniach i nadgarstkach (spowodowane prowokowaniem wymiotów)

– nieprzyjemny zapach z ust (spowodowany głodówką i/ lub wywoływaniem wymiotów)

– utrzymująca się nadmierna aktywność, wręcz nadpobudliwość lub przeciwnie – spadek motywacji do działania

–  postępująca izolacja (zmniejszenie kontaktów z kolegami/koleżankami, rezygnacja z zainteresowań)

– perfekcjonizm (i ciągłe niezadowolenie z efektów własnych działań)

Droga Mamo! Pamiętaj, reaguj zanim sytuacja stanie się bardziej zaawansowana! Zaburzenia odżywiania są ciężką, przewlekłą chorobą, dlatego też wszelkie Twoje interwencje po zauważeniu sygnałów ostrzegawczych w postaci rozmów z nastolatkiem są bardzo ważne. W dużej mierze od Ciebie zależy czy problem rozwinie się czy też będziecie w stanie porozmawiać o trudnościach nastolatka i w razie potrzeby wspólnie poszukać pomocy u specjalisty.

Porady dla członków rodziny i bliskich osób chorujących na zaburzenia odżywiania

– kiedy osoba chora zaczyna wciągać Cię w swoje gry z jedzeniem (pyta jak wygląda, czy nie zjadła za dużo, jakie jest zdrowe i niezdrowe jedzenie, ile Twoim zdaniem powinna jeszcze schudnąć itp.) nie angażuj się w tę rozmowę, mów, że obchodzi Ciebie on lub ona jako osoba, a nie to w jaki sposób się odżywia, ćwiczy i ile waży

– wspieraj bliską Ci osobę – powtarzaj, że Ci na niej zależy, zapewniaj o miłości i o tym, że zawsze możecie porozmawiać o tym jak dana osoba się czuje

– jeśli osoba chorująca prosi Cię o załatwienie/ kupno/zdobycie tabletek przeczyszczającyh, odwadniających lub innych środków związanych ze swoim zaburzeniem nie zgadzaj się na to – mów, że nie będziesz uczestniczył/a w jej/ jego pogłębianiu się w chorobie

– aktywnie wspieraj wszelkie próby poszukiwania pomocy osoby chorującej – zapewniaj, że będziesz trwać przy nim/niej w trakcie terapii

– pozwól osobie chorującej na przejęcie odpowiedzialności za swoje zdrowie, życie i leczenie – podkreślaj, że wszystkie decyzje podejmowane przez nią/ niego są jej wyborem i Ty możesz ją/jego wspierać, ale ostateczne decyzje i kierowanie swoim życiemzawsze należą do osoby chorującej

– nie ulegaj szantażom i próbom manipulacji – często łzy, pretensje i szantaże mają na celu wzbudzenie poczucia winy za chorobę u osób bliskich – pamiętaj nie

– kochaj mądrze – obdarzaj miłością, ale też wymagaj – zaburzenie odżywiania nie oznacza, że dana osoba ma być zwolniona z wszystkich swoich dotychczasowych obowiązków i może zachowywać się w sposób godzący w uczucia innych

– mów co czujesz w związku z chorobą bliskiej Ci osoby – spokojnie, ale stanowczo i rzeczowo mów jakie uczucia wzbudza w Tobie zachowanie osoby chorującej, gdy zachowuje się w sposób dla Ciebie raniący i krzywdzący, masz prawo do wyrażania swojego zdania!

– staraj się spędzać czas na aktywnościach niezwiązanych z jedzeniem – sportem, wycieczkami za miasto, hobby – niech Wasze życie nie koncentruje się tylko wokół jedzenia

– nie zaniedbuj pozostałych członków rodziny – gdy jedna osoba z rodziny choruje, cała uwaga automatycznie skupia się wokół niej, inni członkowie rodziny mogą się w tej sytuacji poczuć opuszczeni i zaniedbani, pamiętaj, że oni również istnieją i tak samo potrzebują miłości, uwagi i zrozumienia, strajcie się codziennie znaleźć trochę czasu na rozmowę, wspólny posiłek, wyjście na spacer itp.

Porady dla rodziców 

– nie udawaj, że problem nie istnieje – unikanie rozmów na temat niepokojących Cię zachowań na pewno nie sprawi, że one znikną

– podziel się swoim niepokojem z synem/ córką

– zwiększ zasób swojej wiedzy na temat zaburzeń odzywiania (lista publikacji na końcu ulotki)

– nie daj się zwieść obietnicom i zapewnieniom, że syn/córka zaprzestanie swoich niepokojących Cię zachowań, nalegaj na wizytę u specjalisty

– odnajduj oparcie w sobie, osobach bliskich, znajomych, którym ufasz

– nie obwiniaj siebie i/lub współmałżonka/partnera za powstanie zaburzeń odżywiania, szukanie winnego nie sprawi, że Wasze dziecko wyzdrowieje

– pamiętaj, że proces leczenia nie jest łatwy ani krótki – jedna wizyta u specjalisty nie uleczy Twojego dziecka, terapia jest procesem, niekiedy potrzebne jest też współdziałanie wielu specjalistów (terapeuty, psychiatry, dietetyka), także uzbrój się w cierpliwość, w trakcie terapii czasem następuje wręcz nasilenie objawów, nie zniechęcaj się tym

– nie bój się mówić o swoim problemie i posxzukiwać pomocy, to nie wstyd

Porady dla przyjaciół/znajomych osób chorujących na zaburzeniach odżywiania 

– jeśli Twoja koleżanka/ kolega, przyjaciółka/przyjaciel chce się odchudzać zapytaj ją/jego jak wyobraża sobie dietę, czy ona ma być rozsądnie zbilansowana, uzupełniona ćwiczeniami fizycznymi czy też ma być drastyczną dietą lub głodówką, która może doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych

– zwróć uwagę czy koleżanka/przyjaciółka, przyjaciel/kolega nie sądzi, że jeśli schudnie to jej/jego życie zmieni się na lepsze, wszystkie problemy znikną, a ona stanie się przez to lepszą osobą

– mów jej/ jemu, że zależy Ci na niej/nim jako osobie, a nie na tym jaką ma sylwetkę, podkreślaj, że przede wszystkim cenisz jej/jego charakter

– nie pomagaj koleżance/koledze w głodówkach, kupowaniu środków wspomagających odchudzanie, nie odchudzaj się razem z nim, nią, zwłaszcza jeśli zauważysz, że myślenie danej osoby nieustannie obraca się wokół spraw związanych z odchudzaniem i wymyka się spod kontroli, jednym słowem nie wspieraj jej/jego choroby

– nie dawaj się wciagać w dyskusje o jedzeniu, wadze i ćwiczeniach, inicjucj inne tematy rozmów

– zwiększ swój zasób wiedzy o zaburzeniach odżywiania, jeśli uważasz, że sprawa jest poważna, skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem lub terapeutą), jeśli chodzicie do szkoły powiedz o problemie zaufanemu nauczycielowi, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu

– możesz zachęcać koleżankę/ kolegę do podjęcia leczenia i nieustannie powtarzać, że będziesz ją/jego wspierał, ale nie będziesz bezczynnie patrzył jak robi sobie krzywdę i szkodzi na zdrowiu

– nie poddawaj się próbom szantażu i manipulacji ze strony osoby chorującej i chęci wyręczania jej we wszystkim – branie odpowiedzialności za swoje życie jest bardzo ważnym aspektem leczenia zaburzeń odżywiania

– zadbaj o czas dla siebie – niech całe Twoje życie nie obraca się wokół choroby bliskiej Ci osoby

opracowanie: Magdalena Jaroch na podstawie

  1. Jablow, Na bakier z jedzeniem
  2. M. Sacker, M.A. Zimmer, Wolę umrzeć niż przytyć

Magdalena Jaroch-Lidzbarska – pedagog resocjalizacji, certyfikowany specjalista terapii uzależnień, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny w trakcie certyfikacji, prowadzi prywatną praktykę psychoterapeutyczną w Wejherowie

 


29 sygnałów, że twoje dziecko staje się nastolatkiem. To już ten moment?

Anna Frydrychewicz
Anna Frydrychewicz
22 czerwca 2017
Fot. iStock/stock-eye
Fot. iStock/stock-eye
 

Właściwie, to wcale nie tak trudno zauważyć. Kiedy twoje dziecko staje się nastolatkiem, możesz zaobserwować nawet około 25 zmian w jego zachowaniu, które pojawią się między 9 a 13 rokiem życia. Jeśli dostrzeżesz choć połowę z nich, weź głęboki wdech. Zaczęło się. Już nic nie będzie takie, jak dawniej. Pora zacząć czytać literaturę dla rodziców dorastających dzieci i uzbroić się w niewyczerpane pokłady cierpliwości. Oraz… coś na uspokojenie.

Sygnały, że twoje dziecko staje się nastolatkiem

Twoje dziecko jest zażenowane twoją (bliską/zbyt bliską/każdą) obecnością w sytuacjach społecznych.

Twoje dziecko zachowuje się tak, jakbyś wiedziała i rozumiała mniej niż ono (w każdej sprawie).

Twoje dziecko staje się bardziej rzeczowe.

Twoje dziecko coraz częściej skarży się na niesprawiedliwość ze strony rodziców.

Twoje dziecko coraz dłużej zwleka z odpowiadaniem na twoje oczekiwania, prośby.

Twoje dziecko coraz częściej „testuje” ustalone przez ciebie granice.

Twoje dziecko wykazuje obniżenie zainteresowania nauką i pracami domowymi.

Twoje dziecko ma trudności z koncentracją, jest coraz częściej rozkojarzone.

Twoje dziecko staje się coraz bardziej chaotyczne w swoich działaniach i coraz częściej zapomina o różnych sprawach.

Twoje dziecko przestaje dbać o porządek w pokoju.

Twoje dziecko zaczyna unikać obowiązków.

Twoje dziecko staje się zamknięte w sobie, tak, że trudno o dobrą komunikację między wami.

Twoje dziecko chce mieć więcej prywatności.

Twoje dziecko coraz częściej się nudzi.

Twoje dziecko jest mniej podatne na fizyczne doznania, mniej delikatne.

Twoje dziecko staje się najbardziej egocentrycznym członkiem waszej rodziny.

Twoje dziecko woli spędzać czas z rówieśnikami niż z rodzicami i rodziną.

Twoje dziecko coraz bardziej niepokoi się tym, jak wygląda.

Twoje dziecko chce mieć coraz więcej swobody i niezależności.

Twoje dziecko jest bardziej krytyczne w stosunku do samego siebie.

Twoje dziecko coraz więcej czasu spędza w łazience i w swoim pokoju przygotowując się do wyjścia.

Twoje dziecko jest coraz bardziej wrażliwe na żarty na swój temat.

Twoje dziecko zaczyna mieć pierwszych idoli, na przykład ikony młodzieżowej pop kultury, sportowców.

Twoje dziecko coraz łatwiej się denerwuje, jest bardzo emocjonalne.

W relacjach twojego dziecka z rówieśnikami zaczyna pojawiać się wykluczenie, dokuczanie, dotkliwe plotki.

Twoje dziecko przestawia się na bardziej nocny tryb życia, śpi dłużej w dzień.

Twoje dziecko zaczyna interesować się mediami społecznościowymi.

Twoje dziecko chce zachowywać się i wyglądać bardziej kobieco/męsko.

Twoje dziecko uznaje, że twój wysiłek i wsparcie dla niego są czymś oczywistym.


Na podstawie: psychologytoday.com

 


Zobacz także

Fot. iStock / Katrin_Timoff

Zapomnieć o własnych dzieciach z powodu przeceny w sklepie? „Zrób coś dla siebie, poczuj się lepiej” – to nie są zwykłe zakupy, to coś znacznie więcej…

Fot. Materały prasowe

„Polskę Odchudzamy” – jak się zmieniać, to z przytupem

10 naukowo udowodnionych powodów, by pić codziennie czarną kawę

10 naukowo udowodnionych powodów, by pić codziennie czarną kawę